Tôkyô Sonata (2008)

Zeer lovende recensie van Tom Mes die me erg, erg nieuwsgierig maakt.

De film krijgt vast een Nederladse release als er ook Nederlands geld in zit of niet? Draait in Cannes momenteel toch?

Kurosawa met een drama. Loft was in dat opzicht wel veelbelovend, 't zal mij benieuwen.

Het stukje gisteren in het cinema.nl Canens-programma zag er redelijk Kurosawa-achtig uit. Beetje rafelig. Maar een fijn (helaas kort) interview met de regisseur en twee hoofdrolspelers. Yakusho Koji staat hier met de eerste credit, maar die zag ik in de scene van het gezin niet voorbij komen. Kijk er erg naar uit, nu ik dit zo zag.

De Britse rechten zijn gekocht door Eureka die de film in de Britse bioscopen gaat uitbrengen en vervolgens laat verschijnen in de Masters of Cinema-serie.

Nou dan krijgen we 'm hoe dan ook te zien. Maar lijkt me niet echt iets voor Masters of Cinema. Maar ik protesteer niet...

Ze komen binnenkort ook met Johnny To's Mad Detective en willen, zo heb ik begrepen, enkele actuele films per jaar gaan uitbrengen in de reeks.

Vond de vorige poster wat sprekender. Warmere kleuren en gaf meer sfeer weer. Ben nog niet erg bekend met het werk van Kiyoshi Kurosawa, met uitzondering van Akarui Mirai. Maar op basis van het plot en vorige poster lijkt me dit toch een erg interessante film.

Tokyo.Sonata is de eerste film die ik zie van Kiyoshi Kurosawa. Al met al is het een behoorlijk stevig, maar goed drama, maar hier en daar wringt het toch net even wat te veel om ook echt heel goed te zijn.

Het begint met Ryuhei die eigenlijk in de eerste scene al ontslagen wordt. Waar dat in het begin nogal wat grappige situaties oplevert, worden de situaties (waarin hij zijn familie probeert te houden dat alles gewoon goed gaat) steeds wranger. De opbouw is ook erg sterk. Helaas valt de film enigszins tegen wanneer de eruptie zich inzet. Alle personages volgen hun eigen lijdensweg, maar het voelt nogal theatraal aan (Teruyuki Kagawa acteert hier sowieso veel te theatraal voor mijn smaak). Hierdoor voelt vooral dit stuk enigszins gekunsteld aan. De eindscene is dan wel weer erg mooi en zorgt er voor dat de cirkel toch rond is.

Tôkyô Sonata houdt 3,5* over. Effectief drama, maar soms net even te veel van het goede.

A-film heeft deze film aangekocht voor release in Nederland.

Alleen voor dvd of ook voor bioscopen?

Ik neem aan ook voor bioscopen aangezien de berichten bij A-film er de laatste tijd op wijzen dat ze veel minder gaan aankopen maar die releases wel meer aandacht willen geven. Al was ik het licht van die berichten wel weer verbaasd dat ze dit weer wèl gaan doen. Lijkt me typisch een film die voormalige dochter Totalfilm vroeger zou kiezen en juist dat deel van de markt zouden ze laten liggen.

#81, is al aangekondigd nu.

in het oude luxor op iffr, toevallig werk ik die dag in het oude luxor

Behoorlijk anders dan ik verwacht had. Verwacht hier niet een volbloed Japans drama. Maar qua toon zit het dichterbij films als Aoyama's Sad Vacation of Toyoda's The Hanging Garden of zelfs (met een beetje fantasie) een theatralere variant op Happiness.

Tôkyô Sonata is vaak erg komisch, soms zelfs (te) dik aangezet komisch, maar slaat even gemakkelijk om naar wrange dramatische scenes en weer terug. En blijft ook nogal eens precies in het midden hangen, met wrange en pijnlijke humor en/of drama tegelijk. Van die momenten dat de een zal lachen en de ander helemaal niet. Een film die ik ook nog eens alleen wil zien, want daar is hij eigenlijk meer geschikt voor dan in een zaal. De film werkt denk ik beter alleen omdat je dan je eigen weg kunt zoeken en niet met een zaal zit die massaal lacht als jij stil bent of andersom.

Ongeveer op tweederde vliegt de film uit de bocht als er een rover uit de hoge hoed wordt getoverd. De scenes tussen hem en de moeder zijn zondermeer de zwakste uit de film en houden me vooralnog van een een 4.0* af. Al moet ik 'm dus nog alleen gaan zien.

3.5*

Een merkwaardige Kurosawa film en ik heb toch aardig wat van hem gezien (dit is de 13e titel). Een mix van (familie)drama (a la Ningen Gokaku, Akarui Mirai), komedie (a la Dopperugenga), 'existentialisme' (a la Karisuma, Oinaru Genei), zodat je continu herkenbare elementen hebt, die niet bij elkaar passen. Starbright Boy vergelijkt de film terecht met Aoyama (niet alleen Saddo Bakeshon, maar ook een vergelijking met Wilde Life o.i.d past hier prima). Het wisselen van stijlen, die terloops gaan en soms binnen een scene zitten.

Het eerste deel, deadpan comedy wat mij betreft, werkte het beste. De verteltrand was strak en de spanningsboog oké. Naar mate de dramatische ontwikkelingen toenemen (met dito drama scenes), wordt de komedie grotesker. Op het moment dat de inbreker zijn intrede doet en de ene zoon het Amerikaanse leger ingaat en de andere stiekem pianolessen neemt, krijgt alles de lading van overleven.

Natuurlijk is dat overlevingsthema de kern van de film. Die kern draait om effecten van het economisch verval op het gevoel en de eigenwaarde van de mensen. Maar die thematiek blijft teveel op de achtergrond om de gebeurtenissen in de film te rechtvaardigen naar mijn gevoel. Het blijft grotesk, een uitvergroting die daardoor niet zo goed bij de toeschouwer binnenkomt.

Het einde is dan wel weer stilistisch fraai (en past binnen de deadpan stijl van het begin. Ik, en het publiek in de zaal - dat erg veel lachte -, even muisstil. Wat gaat er.....

Tôkyô Sonata is in zijn kern vooral een film over de vertering van een gezin, waarin ieder gezinslid in zijn eigen wereld verdrinkt en zich steeds verder vervreemd van het gezinsleven. Om uiteindelijk zo diep te zijn gezonken dat de enige weg omhoog is. Nihilisme met een vleugje bevrijding.

Film die verder telkens op het randje van wrangheid en humor balanceert en dat zo subtiel doet dat een herkijk bijna funest lijkt. De jolige sfeer die in de cinema hing liet weinig ruimte tot eigen interpretatie over (en werkte behoorlijk op m'n zenuwen), wat nu juist bij zo'n drama heel belangrijk is. Hierdoor kan ik hem nu nog niet geheel op waarde schatten en beoordeel ik hem wellicht te laag.

Ronduit schitterend. Niet dat ik nou zoveel heb gezien op dit IFFR, maar dit was toch zeker wel de mooiste. Erg lang is de film toch vooral humoristisch, maar zo in de loop van het verhaal wordt het toch allemaal muisstil wat zwaarder, overigens zonder de komische noot uit het oog te verliezen. De omslag lijkt toch vooral te liggen bij de zoonsdie allebei aanvoelen dat het allemaal niet zo lekker meer loopt en beiden hun eigen weg willen kiezen. Een soort vlucht uit de omgeving lijkt het wel. Nadat dit ook nog eens overslaat op de ouders wordt de film erg zwaar en krijgt het iets onomkeerbaars. Kan het maar slecht formuleren, maar ik was vooral het laatste stuk zwaar geboeid aan het scherm gekluisterd. Dat de gebeurtenissen in het slot kennelijk nodig zijn om alles weer een beetje op de rails te krijgen is best wel heavy om te zien eigenlijk.

Met de eindscene kwam ook het klapstuk, een van de vele schitterende scenes in Tokyo Sonata, maar het was toch echt met afstand de mooiste. Het publiek dat stukje bij beetje dichterbij komt om Kenji maar zo goed mogelijk te kunnen zien en horen, fenomenaal pianospel wat evengoed nog 5 minuten had kunnen duren zonder dat het zou gaan vervelen, en toch met name vader en moeder die naar hun zoon lopen. In dat laatste shot zit echt álles, het gaat allemaal een stuk beter, maar niemand is vergeten wat er is gebeurd. De oudste zoon zit immers nog steeds in Irak, en zelfs nog verder weg dan ooit, en de jongste zoon is de uitspattingen van vader duidelijk nog niet vergeten, zoals hij daar wat ongemakkelijk bijstond. De tranen ook nog even daarvoor van vader, geweldig hoor..

En met het feit dat A-film deze kennelijk heeft aangekocht een dikke kans dat ik hem binnenkort nog maar eens op het witte doek (en/of eventueel DVD) ga zien.

4.5*

Ik ga deze in Engeland bestellen. Daar wordt hij uitgebracht op het kwaliteitslabel Masters of Cinema, die er meer aandacht aan zullen besteden dan dat A-Film ooit zal kunnen doen!

Mooie film die echt gezien moet worden door complete gezinnen met kinderen!

Op basis van de geruchten vooraf had ik hier veel meer van verwacht. En de film begint zo sterk. Man verliest baan en besluit te gaan slacken. Elke dag vertrekt hij keurig in pak om zich op een vaag veldje, waar gratis prut wordt uitgedeeld, aan te sluiten bij de andere pakken. Vrouw voelt dat het niet in de haak is, maar moet haar gedachten ook houden bij haar zoons. De jongste loopt met zijn ziel onder zijn arm en de oudste is zelf slacker maar besluit vanuit het niets zich te melden bij het Amerikaanse leger. Regisseur Kurosawa schetst de familieomstandigheden met veel gevoel en lichtvoetigheid, maar is in de tweede helft opeens uitgetennist. Doordat de ontwikkelingen ofwel veel te veel voor de hand liggen of juist veel te ver zijn gezocht, weet hij geen bal meer te raken en verlies ik in rap tempo mijn interesse.

Dit viel me tegen. Dat zegt deels wat over verwachtingspatroon wellicht. In ieder geval vond ik het allemaal vrij westers. Een braaf arthouseverhaal, een even braaf camerawerk. Met name het tweede gedeelte vanaf de ontvoering van de vrouw begon eigenlijk een soort parodie op de film zelf te worden. Eigenlijk was het vlees noch vis voor mij. Geen juist doorgevoerd absurdisme, geen overtuigend drama, geen mooi portret.

Ook deze film gisteren in "Best of the Fest" gezien in filmhuis Lux in Nijmegen. Film kende een zeer sterke eerste helft, die goed liet zien wat het belang is van status in de Japanse maatschappij. Werkloosheid wordt er als een schande ervaren. Vandaar dat de hoofdpersoon zijn vrouw niet durfde te vertellen dat hij werkloos was geworden en voor zijn familie de schijn ophield dat hij elke dag nog naar zijn werk ging. De beste scene; Hoofdpersoon slaat op de vlucht toen hij door zijn vrouw betrapt werd als schoonmaker.
In de tweede helft van de film maakt de regisseur een grote fout door de vrouw van de hoofdrolspeler te laten ontvoeren, wat bij mij als volslagen ongeloofwaardig overkwam. Wij hebben in deze film wel te doen met een heel serieus onderwerp. Dit soort slapstickachtige gedoe past hier daarom ook gewoon niet in. Het einde was daarentegen weer ijzersterk. De jongste zoon die een geweldig mooi stukje optreden liet zien als pianist.

Waardering; 3,5*

Ik deel de meningen hier grotendeels, zeker over de ontvoering en de nogal kluchtige, ongeloofwaardige ontknoping die erop volgt.

In de jaarlijstjes van de 7 critici van Midnight Eye (volgens mij toch nog steeds toonaangevend op het gebied van New Japanese Film - of zijn ze daar ook massaal in slaap gesukkeld???) prijkt deze film als enige in alle Top 10-lijstjes, waarvan 3 eerste plaatsen en 3 tweede plaatsen. Toch wel behoorlijk onbegrijpelijk als je het mij vraagt.

Of het is onthutsend gesteld met de Japanse film (maar dat het beter kan dan dit zag ik op het IFFR al)

Ja ik vind die hoge noteringen ook vrij opvallend. In slaap gesukkeld weet ik niet, want (of maar) Adrift in Tokyo prijkt op die lijstjes ook. Dat is toch echt een veel betere en originelere film. Ik vond fine totally fine ook beter. Dai nipponjin is wellicht van vorig jaar...

Het is overigens niet alleen Midnight Eye, maar deze film heeft veel meer heel erg juichende recensies gehad.

Ze hadden blijkbaar nog beter deze dan voor de Oscars kunnen inzenden dan Departures.

Ik had me voorgenomen om dit jaar geen enkele film in de Luxor te boeken. Puur omdat een film kijken in de Luxor een van de meeste verschrikkelijke ervaringen is in het leven van een Cinefiel. Je kunt je benen niet kwijt, je zit op een verharde keukenstoel en je twee buurmannen hijgen in je nek. En dat meestal voor meer dan twee uur. Maar ik had niet goed gekeken en in plaats van niets te boeken in de Luxor zat ik er dit jaar drie keer. Ik, domme dwaas, mocht er dus drie keer plaatsnemen, waarvan twee keer achter elkaar. Eerst ''Tokyo Sonata'' en erna ''24 City'' op de eerste avond. En dat heb ik ook geweten!

De film zelf was ook al een vreemde ervaring. Op de één of andere manier heb ik gewoon een complete andere smaak van humor dan het gros van het prubliek. Bij deze film lag het publiek vrijwel steeds in een deuk waarbij ik vraagtekens hanteerde of dat wel kan kloppen. Heb ik iets gemist? Ik zag in de film een ontwortelde familie die steeds verder de vernieling ingaan maar uiteindelijk toch nog hoop overhebben om opnieuw te beginnen. Niet echt een gegeven om luidkeels bij te lachen.

De film zelf gaat over een gezin waarvan de vader plotseling wordt ontslagen. Hij durft dit thuis niet te vertellen. Hij houdt de schijn op voor zijn twee zoons en zijn liefhebbende huisvrouw. Als de oudste zoon opeens komt aanzetten dat hij het leger in wil, en de jongste telg wil pianoles, beginnen de eerste scheurtjes in het gezin zichtbaar te worden. Dit alles komt terecht in een katalysator als de vader hoort dat zijn beste vriend een dag eerder zelfmoord heeft gepleegd. Niet alleen keek hij tegen zijn vriend op maar hij geloofde écht in diens levenswijze. Een levenswijze waarin je niet hoeft te werken.

Ik was nog niet bekend met het werk van Kiyoshi Kurosawa, maar deze eerste aanraking smaakt naar meer. Ik vond vooral het thema van wat er gebeurt met een gezin als vaderlief niet meer economisch voor ze kan zorgen. Wat is zijn zelfrespect nog tegenover zijn gezinsleden? Hoe overleef ik in een samenleving waar je verwacht wordt je steentje bij te dragen? Hoe kan ik nog overleven in deze verharde individualistische samenleving? Ieder persoon krijgt zijn eigen demonen op zijn levenspad en gelukkig is er op het einde van de film enige hoop. Kurosawa is geen dooddoener maar geeft hoop z'n landgenoten.

Dat maakt "Tokya Sonata" tot een pracht van een film die uiterst zorgvuldig in elkaar gezet is. Let vooral ook eens op waneer Kurosawa met muziek komt aanzetten. Hij doet het alleen als het nodig is en de eerste keer dat je muziek hoort is de film al halverwege. Of neem nu het zorgvuldige acteerwerk. Hoe langer de vader niet gewerkt heeft hoe agressiever hij wordt tegenover zijn familieleden. Oftewel een film waarover nagedacht is en dat zie je niet vaak.