Tôkyô Sonata (2008)

???

Jammer dat de film in het laatste half uur volledig ontspoord. De eerste 1,5 uur zou ik een dikke 4 hebben gegeven, het laatste half uur een magere 2,5.

Mijn mening.. is forum, mag

Bij vlagen onbedoeld heel grappig, zoals wanneer dat kind keihard van de trap dondert.

Vind het nogal kort door de bocht, zeker als het uitgesproken wordt door iemand die ik vaak met goede argumenten zie komen hier op de site.

Jij hebt geen vooroordelen nodig toch?

Niet meteen zo persoonlijk opvatten.. dat ik moeite heb met de aziatische emotie en hoe zich dat uit in hun films is toch niet gelijk kritiek aan jouw adres hopelijk? Ik vind het vaak potsierlijk en disproportioneel ogen, itt veel westerse dramatiek (mits goed gedaan natuurlijk).

Slechte Aziatische cinema met goede Amerikaanse cinema vergelijken om je punt te maken is toch niet cool? Zoek gewoon de goede Aziatische films op!

Ik heb al zoveel goede suggesties gevolgd wat dat betreft.. het houdt niet over!! Help! Ik zie het niet.

Gewoon drama film... niet slecht

Geweldig, een film die enkel om de aftiteling al 4 sterren verdient. Een prachtig drama, met kwetsbare stiltes en gepaste muziek, een slingerbeweging tussen cynische komedie en verstild drama. Echt grip op de film krijg je eigenlijk nergens, omdat die daarvoor te eigenzinnig pendelt van het triestige (doch soms schitterende) eerste uur naar het theatralere tweede deel. Toch is de balans, zeker achteraf, degelijk te noemen, en mag het einde onder de memorabele geschaard.

In het begin vond ik deze film interessant om te bekijken om het dagelijkse leven van een japans gezin te zien. Eerlijk gezegd had ik wat moeite om met de emotie mee te komen die wel in de film heerste maar naar mijn idee niet echt naar buiten kwam. In Japanse films zijn de emoties vaak wel heel subtiel maar komen ze juist heel sterk over door bijvoorbeeld een close up op het gezicht, een bepaalde sfeer eromheen of iets dergelijks. Echt goed uitleggen kan ik het niet maar dat miste ik een beetje in deze film. De moeder die thuis aan het wegkwijnen was vond ik wel overtuigend overkomen maar voor de rest had ik toch wat meer moeite om me in te leven.

Lang niet onaardig. Helaas zakt de film in elkaar vanaf het moment dat die inbreker zijn intrede doet, die nepbeelden tijdens de autorit, de nep opkomende zon....erg jammer. Verder vond ik het einde erg maf, of ik heb de film niet begrepen. Waarom reageerde zijn publiek zo?

Prachtige film met een pittig verhaal.(vooral omdat dit de realiteit is voor veel mensen in Japan.) De film is ietwat langdradig, maar de laatste scene maakte een hoop goed.

Leuk dat Film1 tegenwoordig ook oosterse film een kans geeft

Ingetogen kun je dit Japanse drama alvast niet noemen. Weer eens wat anders, en blijkbaar werkt het want naast de lovende recencies kreeg Tokyo Sonata in Cannes de Juryprijs. Onbegrijpelijk, als je het mij vraagt.
Cinematografisch is de film dik en orde en het verhaal begint ook goed. Interessante thematiek rond het ontslag van de vader, hoewel het direct al jammer is dat de regisseur teveel lijntjes uitgooit met betrekking tot de rest van de familie. Dat is ook precies de reden dat de film halverwege ontspoort. In één nacht wordt moeder ontvoerd door een man met een mes, vindt vader een hoop geld, wordt aangereden door een busje en slaapt op straat en brengt zoon de nacht door in een politiecel omdat hij probeerde zwart te rijden. Ondertussen wordt moeder ook nog voor God aangezien en zit zoon 2 lekker in Irak in te burgeren met de plaatselijke bevolking. Waarna de familie de volgende ochtend weer gezamelijk zit te ontbijten. Nee, voor mij werkt het niet, de personages verliezen hun geloofwaardigheid en ook de humor, die in het serieus te nemen gedeelte van de film nog aanwezig was, is hier verdwenen.
Tegen het slot herstelt de film zich licht, maar na de andere gezichten die Tokyo Sonata dan al heeft getoond blijft dat een beetje een losstaand gebeuren.
Het lijkt alsof Kurosawa zijn film dezelfde structuur mee heeft gegeven als het pianostuk waarmee de zoon auditie doet: een rustig begin, dan een wild middenstuk om weer kalm af te sluiten. Bij Debussy werkt het echter een heel stuk beter.

Ben ik het helemaal mee eens, desalnietemin toch een dikke aanrader !

Wat trage film die wat laat zien over de Japanners omgaan met bepaalde situaties, helaas werd het een beetje ongeloofwaardig het tweede uur.

Eerste deel vind ik heel knap..... daarna inderdaad wat chaotisch , maar het laatste stuk vind ik dan weer groots.... toch wel een aanrader als je van iets tragere films houdt...

Net zoals de meesten hier vind ik het eerste deel van de film veel overtuigender dan het tweede. De pure tristesse, de subtiele komische situaties,...zitten vooral in het eerste deel vervat. Het tweede deel "ontspoort" (beste grap zat wel in het tweede deel, nl. de inbreker die zich de rol van rij-instructeur aanmeet), wat naar het einde toe enkele ongeloofwaardige zaken met zich meebrengt.
Tokyo Sonata heeft een voor mij typisch Japanse sobere filmstijl, die verzorgd oogt, en de acteurs doen ook het ook meer dan prima.

Ik weet nu niet meteen of de film de Jury Prize van Cannes verdient - het tweede deel haalt het algemene niveau wat naar beneden -, maar uiteindelijk heb ik best wel genoten van deze film. Een lichte 3,5*.


3,5*

Helaas krijgt de film een diepe inzinking vanaf het moment dat de moeder gegijzeld wordt, de vader een envelop met geld vindt en de jongste zoon in de cel belandt. En dat allemaal tegelijkertijd. Die al te gekunstelde kanteling van het verhaal haalt het niveau van de film naar beneden. Tot aan dat moment is het een boeiend sociaal-psychologisch drama over een gezin, dat als los zand aan elkaar hangt. Jammer van die wendingen.

Ik kan alleen maar bovenstaande berichten onderschrijven. Sterk familiaal drama waarbij de hechte structuur toch meer uiteen ligt door de diverse gedragingen van een aantal familieleden. Daarom niet steeds erg dramatisch, alleen de normale gang van zaken tussen bijvoorbeeld de kinderen van het gezin en diens ouders. Nu, de vader was wel een buitenbeentje. Niet voor het eerst behandeld, maar ik kan me niet direct een soortgelijke film voor de geest halen waarbij een ontslagen vader rondzwierf op straat op zoek naar een job, maar dit niet kon vertellen aan zijn vrouw. Moet vroeg of laat uitkomen natuurlijk. "Het is niet wat je denk!", Haha, hoe moet je het anders interpreteren?

Niet dat dit in het Westen niet zou kunnen voorkomen, maar ik denk dat dit euvel in de sterk arbeidsbewuste Japanse cultuur aanzien wordt als een soort falen en gevoel van schaamte. Liever had ik gehad dat de film daar dieper op in ging gaan. Zat prima in elkaar totdat men voorbij halfweg de regisseur een ander pad bewandelt en voor mij de film gewoon om zeep helpt met diverse onrealistische plotwendingen die niets meer met de film te maken hadden. Gelukkig sloot de film nog sereen af.

Beetje ontgoocheld dus, maar in zijn geheel me zeker vermaakt en geboeid gekeken naar de familie Sasaki en hun besognes.

Prima drama dat lekker wegkijkt.

Matig. In de basis kan dit een goed drama opleveren maar ik vind wel dat er steeds erg overdreven keuzes worden gemaakt en dat er te veel drama wordt gecreëerd. Ik geloofde het allemaal niet echt en daarmee boeide en raakte de film me niet. In een drama vrij dodelijk. Vrij goed geacteerd verder, visueel fijn en soms erg sfeervol en met een sterke beeldende kracht (zo'n shot van kleine rommelige huizen onderin, halverwege het beeld een snelweg en boven in beeld moderne wolkenkrabbers was schitterend) en in het begin nog enkele mooie scènes. Maar daarna al snel was de film mij kwijt. 2,5*.

Het gezin dat hier centraal staat is weinig harmonieus. Onder druk van traditie en schaamte leven ze allemaal een eigen leven en groeien ze door gebrekkige communicatie steeds verder uiteen.

Het is goed gespeeld en geregisseed, maar kleurt verder redelijk binnen dezelfde lijntjes als menig Aziatisch gezinsdrama. Echter het melodieuze eind raakt bij mij wel de juiste (gevoelige) snaar.

3,5

Prettig gestoorde film waarbij ik nu toch op een 4,0* uitkom: nadat ik eerst van 4,0* naar 3,5* ging en nu toch naar 4,0* ga, hoe weinig verschil het verder ook is. De Japanse cinema zal nooit echt mijn favoriet worden, dit boeide me twee uur lang de volle lengte en dat is fijn om mee te maken. Wat me een paar dagen later nog vooral bijstaat is dat hele asgrauwe, dat benauwende, iets wat ik normaal nooit zo prettig vind om naar te kijken en nu boeide het me. Vond het alleen jammer dat Kôji Yakusho - die ik de dag daarvoor juist nog zo beheerst had gezien in Perfect Days - die over-the-top acteerstijl hanteerde die ik soms aan Japan zo vreselijk vind. Voor de rest, aangename film. Geen idee welke kant het op zou gaan, ik leefde mee met de personages en ik vond het gewoon fascinerend. Wat ik zei, 4,0*.