Public Enemies (2009)

Eerste film waar ik letterlijk in slaap kon vallen in de bioscoop en waar Depp het geheel zelfs niet kon redden.

Wanneer ik ga zitten voor een film is m'n aandacht erbij houden de grootste opgave. 'Public Enemies' slaagde er echter in om me zo grondig te vervelen dat mijn aandacht niet werd afgeleid door iets anders, ik viel er bijna in slaap van.
Het verhaal was over het algemeen aardig, maar had je de middelste 120 minuten uit de film geknipt en het had precies hetzelfde verteld. Alles is onnodig, van de hoeveelheid personages (die allemaal op elkaar lijken en vervolgens toch dood gaan tot de mislukte poging om voor Bale noch voor Depp te kunnen cheeren. Een kat en muis spelletje blijft uit en ook op het gebied van romantiek mislukt de film grandioos. In het begin waren Depp en Cotillard een gewaagd en origineel stel (zijn versier speech was bewonderingswaardig), maar al snel raakt het uitgemelkt en vraag je je af waar de passie is.

Echt grondig langdradig, geen optie om de sterke acteurs te laten stralen, mooie decors, realistische vechtscènes, maar een overgebleven gevoel van wat het punt van het middenstuk was als het begin en het einde prima waren zonder.

1.5

Digitaal geschoten en geprint; Michael Mann moet hebben gedacht aan het begin van een revolutie te staan. Voor mij was het in ieder geval een mijlpaal; de eerste keer dat ik vroegtijdig de bioscoop verliet.

Het probleem van Public Enemies is simpel; Michael Mann heeft totaal geen verstand van digitale film. Zo mag Christian Bale, die ik normaliter erg hoog heb zitten, de miscast van het jaar worden genoemd. Zijn strakke spel en hoofd werkt uitstekend op film maar absoluut niet op digitaal. De rauwe 'realistische' look verklapt dat hij voor iets anders getraind is. Nog frustrerender is het camerawerk en zijn de shotcomposities. Onduidelijk belicht (wat rauw zou moeten lijken), rare ongemakkelijke composities (wat rauw zou moeten lijken) en vreselijke bewegingen (wat rauw zou moeten lijken) vormen een afschuwelijke combinatie met een medium wat opzich al moeizaam reageert op de bewegingen van acteurs.

Dit alles had me vast niet de bioscoop uitgebrand als deze film niet mijn nr. 1 meest afzichtelijke sound-design zou bevatten. Er was niet meer dan een kwartier nodig voor ik realiseerde dat mijn oorbloedingen geen nieuwe interessante keuze was maar simpelweg een beangstigend stukje amateurisme. Van de doffe verkeerd geplaatste microfoons tot het letterlijke geluidsverschil tijdens het switchen van takes in één scene/ruimte; het is belachelijk. Het enige effect hiervan is afstotend en de vele fouten geven het gevoel alsof je opgesloten zit in de bioscoop. Public Enemies kan ik helaas niet anders omschrijven dan een stuk stront wat duidelijk niet het antwoord is op de mogelijkheden van digitale cinema.

Ik heb genoten in de bioscoop, de film was weliswaar niet de topper die ik had gehoopt dat het zou zijn, maar ik heb me erg vermaakt. Het verhaal was interessant, had misschien iets anders gebracht kunnen worden. Wat minder overdreven soms. Maar voor de rest is het gewoon een spannende thriller, onderbouwt met briljante muziek.

Cast is erg goed. Johnny Depp is ook zelden op een slechte rol te betrappen, en deze rol was weer op zijn huid geschreven, al speelt hij wel veel in biografie films bv. Finding Neverland en Blow. Ook Christian Bale was weer erg sterk, en ik was onder de indruk van Marion Cotillard,

4*

Ik vond hem niet zo tof.

Slecht wil ik Public Enemies niet noemen, maar ik verliet de zaal zeker niet voldaan. Een tegenvaller, there, I said it...

Ik ben geen fan van Depp, maar ik ga niet ontkennen dat het een geweldige acteur is. Bale vind ik een vele leukere acteur, maar vond ik maar magertjes presteren in deze film. Depp vond ik ook niet overtuigend. Men kan meer verwachten van namen als Depp en Bale. Erg jammer.

Daarnaast vond ik het overmatig gebruik van de shaky-cam erg vervelend, Dat hele gedoe had ik na 5 minuten al wel gezien. Verder ben ik ook niet te spreken over de muziek en de manier waarom het magere verhaal wordt gebracht, het einde vond ik al helemaal niet goed. Het wist me gewoon niet te pakken! Saai is een woord wat op mijn tong ligt.

Wat ik wél goed vond aan Public Enemie (nee, het is niet een en al slecht) was de setting. Ik ben sowieso altijd heel erg gecharmeerd van de jaren 30, 40 en 50 in films. De jaren 30 in deze film zijn schitterend in beeld gebracht, zo goed heb ik het zelden gezien. Ik heb het hierbij vooral over het oog voor detail.

Alles voelt erg echt en authentiek, de karakteristieke mafia-achtige pistolen die de nodige trommelmagazijnen leegschieten. De prachtige zwarte auto's, de kleding, vliegtuigen, theaters, cafe's ect. Allemaal tot in het kleinste detail uitgewerkt.

Veruit het beste punt van Public Enemies.

Ik kan de film niet echt aanraden, behalve als je misschien echt into dat jaren 30 wereldje bent. Public Enemies heeft hier en daar mooie momenten, maar van zo'n cast had ik meer verwacht.

Voordat we deze film zijn gaan kijken heb ik recensies hier gelezen. Ons gezelschap bestond uit mensen die van veel actie hielden en mensen die hielden van een goed verhaal. Uit de recensies die ik las begreep ik dat deze film een combinatie van beiden moest zijn en daarmee perfect voor ons gezelschap. Dit klopte.
Degenen die van actie hielden konden hun hart ophalen aan de shoot outs. Ik heb nooit geweten dat dit zo heette trouwens. Wat ik bijzonder daaraan vond was dat elk soort geweerschot weer anders klonk. En dat het inderdaad leek alsof je er middenin stond. Verder vond ik het ook prettig dat de meeste shoot outs niet heel lang duurden op 1 na, die gewoon super in elkaar zat, waardoor ik het gevoel zou kunnen hebben in de zoveelste schietfilm beland te zijn.

De manier van filmen vond ik helemaal niet storend. Maar ik was dat al gewend van de Bourne trilogie, en daar vond ik het ook passend. Het maakt een film heel wat minder statisch en maakt het ook makkelijker om je in te leven in een verhaal of in een shout out. Zeker omdat ik het laatste vast nooit mee ga maken.
Ik ben ook een fan van close ups. Zeker als de acteurs karakteristieke koppen hebben. Ze hoeven van mij dan niet eens het mooiste van de wereld te zijn.

De manier waarop het verhaal van Dillinger werd verteld sprak me aan. Het is niet een film die binnen mijn toppers komt omdat hij voor mij dan weer net iets miste, maar dat ligt niet aan de acteurs. Vat mij betreft heeft de hele cast het goed gegaan. Ook iedereen met bijrollen.
Ik ben een fan van Depp en hij deed het weer erg goed. Ik vond het ook mooi om hem een keer te zien huilen. Heel even liet het karakter dit zichzelf maar toe. Ik vond het wel knap gedaan. En ik vond het ook wel komisch dat de hele cast hem maar gelijk Johnny ging noemen. Het was ook grappig om Depp te horen vragen wat hij in Indiana (geloof ik) moest doen toen hij van gevangenis moest verhuizen.

Ik ben geen fan van Bale, maar deze rol speelde hij wel zeer overtuigend. Ik geloofde beide mannen wel.
Verder las ik dat velen vonden dat de bijrollen onbelangrijk gemaakt waren, maar er toch veel emotie bij kwam kijken. Wat men niet verwachtte. Ik denk dat de manier waarop het verhaal werd verteld wel klopte met de werkelijkheid. Dillinger was waarschijnlijk iemand die niet met zijn gevoelens te koop liep, maar ze wel degelijk voor mensen had. Zo kwam het tenminste op mij over. Bovendien moest hij ook geregeld van vrienden wisselen.

Cotillard deed het hier ook goed. Zij leek net als veel dames in de film zo weggelopen te zijn uit de jaren 30. (Ze leek een beetje op mij in deze film. Al is zij mooier natuurlijk. lol.) Ik vond haar een zeer plezierige love interest. Die veel meer deed dan alleen mooi zijn. Dat is waarschijnlijk de grootste valkuil voor vrouwelijk publiek.

Verder, de jaren 30. Enkele scenes lieten overduidelijk blijken dat het in die tijd speelde. Uit andere was het veel moeilijker te halen. Het had ook nu en om de hoek kunnen zijn, bij wijze van. Ik vond dus dat ze dit nog wel wat meer door de film hadden kunnen halen.

De tijd was voorbij voordat ik er erg in had. Ik had het idee dat ik pas een uurtje zat te kijken toen hij al afgelopen was. Voor nu 3,5*.

Tegenvallertje van Michael Mann. Johnny Depp speelt weer een van z'n gebruikelijke misdaadrollen en Christian Bale speelt in mijn ogen opnieuw een vlakke en saaie rol. Tuurlijk heeft Bale wel wat goede rollen op zijn naam staan, maar ik vind de soort van "hype" na zijn laatste films erg overdreven.

Het verhaal was leuk om te volgen maar op geen enkele manier speciaal of extra boeiend.

De set is echt prachtig aangekleed, komt volledig authentiek jaren 30 over.

De fotografie vond ik zelf ook een beetje tegenvallen, de HD-cameratechniek vond ik in Miami Vice en zeker Collateral veel beter overkomen. Misschien heel rot om te horen voor Michael Mann, maar sommige camerabeelden waren zo ruizig (met name in donkere binnenscenes) dat ik toch vaak moest denken aan Funniest Home Videos. Zonder de grapjes dan, want veel humor zit er niet in deze film (en terecht, zou ook ongepast zijn volgens mij).

Kon beter. 3,5*

Gisterenavond laat deze nog even meegepikt in de kinepolis in Gent. Als er 15 man in die zaal zat was het al veel.

Eerste ergernis, en ik zie net dat er hier al commotie rond was. De beeldkwaliteit vond ik met momenten zeer flauw. Ik kan niet goed uitleggen wat ik er zo flauw aan vond, maar ik vond het nogal home-camera achtig.

En nog iets waar ik me enorm aan geërgerd heb is dat sommige opnames precies zeer onstabiel zijn. Zie maar eens op 00:05; struikeld daar iemand tegen de camera aan ofzo?

En dat zie je spijtiggenoeg vaak terugkomen in de film, en dan vooral net op de momenten waar een actiescene begint.



Ik ging eigenlijk kijken met een wrang gevoel. Ik heb Johhny Depp eigenlijk nooit gemogen, en de Pirates-serie vond ik ook maar een gemiddelde zaterdagavondpulpfilm om thuis te zien in de zetel, onder de voorwaarde dat je niets beters te doen hebt.
Daarnaast was ik wel curieus, want ik heb het nogal op de retro-sfeer uit de jaren 20 en 30. King Kong bijvoorbeeld; die vond ik voor die reden al prachtig.

En dat lukt eigenlijk maar matig, vooral doordat er niet veel beelden en scene's zijn die de sfeer van welleer moeten weergeven. Enkel op het einde met dat bioscoopbezoek krijg je echt het gevoel dat je je in de jaren 30 bevind. Vooral in het begin bij de bevrijding van zijn vrienden uit de gevangenis was het - indien ik niet was ingelicht over de tijdsgeest van de film - bijna onmogelijk te weten dat het zich 70 jaar geleden afspeelde.
Ook doorheen de film heen wordt dit niet echt benadrukt. Enkele extra sfeerscenes zouden dat al totaal kunnen veranderen.

Johhny Depp vond ik niet tegenvallen, evenals de handlangers, die allemaal een zeer overtuigende rol neer zetten.
Enkel de vrouw was de enige die niet echt in het oog sprong kwa acteerprestraties.

De verhaallijn lijkt met op enkele details na te kloppen. Wat ik dan ook weer een pluspunt vind, vooral omdat de film nog genoeg actie en spanning weet te bevatten, wat niet evident is voor films die de verhaallijn trachten te volgen.

Ander pluspunt is het waarheidsgetrouw einde waar de held (of crimineel) om het leven komt met een kogel door het hoofd wanneer hij de bioscoop uit kwam. Ik vroeg me in het begin van de film al af of ze dat effectief gingen verfilmen, of dat ze de hoofdpersoon een happy end met zijn vrouwtje op Cuba zouden geven.

Iets anders waar ik even spreekwoordelijk op het puntje van mijn stoel ging voor zitten en begon te nagelbijten was toen John Dillinger de dame ontmoette. Zou de film verneukt worden door een titanic-verhaal? Neen dus. Geen overbodig saaie en neppe liefdescenes en quote's. Overal blijft dezelfde vaart in het verhaal.



Toch heb ik me fantastisch goed vermaakt, al heeft dat wellicht met het gezelschap te maken.

3,5*

Teleurstellend...

De film deed me eigenlijk niks. Ik vond het een nogal langdurende film (ruim 2 uur!) voor een standaard verhaal. Ik heb sowieso niet zo heel veel met de gangsters al zagen een aantal er best wel cool uit met hun lange jassen, bolhoed en dik machinegeweer eronder, maar verder doet die periode me weinig..

Het plot is ook niet heel bijzonder en de uitwerking eigenlijk ook niet. Het acteerwerk is wel prima maar ik had moeite mijn interesse erbij te houden. Tussendoor zijn er gelukkig wel veel shoot outs zodat het een beetje kijkbaar blijft.

Wat me opviel is ook dat ik de beelden wel er grauw vond uit zien. Ik ben geen film technicus maar het mocht wel iets fraaier in mijn ogen.

Krappe onvoldoende: 2,5*

America's Most Wanted

Ik heb wel een zwak voor ouderwetse gangster-films. Sterren zoals James Cagney en Humphrey Bogart scoren dan ook vrij hoog bij mij maar vandaag de dag lijken filmmakers er niet meer in te slagen om echt zo'n ijzersterke film neer te zetten. Public Enemies doet toch een eervolle poging.

Alhoewel ik een zwak voor dit soort films heb, er zijn vaak toch ook een paar minpunten aan verbonden en één van die minpunten treft ook Public Enemies, teveel personages. Op zich vind ik het niet slecht dat een regisseur zijn plot niet teveel wilt concentreren op één personage , bij een gangster-film komt het dan ook ongeloofwaardig over dat er geen andere gangsters zijn maar hier sterven er personages bij de vleet. Dit komt dan allemaal ook vrij koud over doordat je geen feeling hebt met de personages. Een goed voorbeeld is wanneer Dillinger in een coole scène het politiebureau binnen stapt en daar verschillende affiches ziet hangen van zijn partners waar in het groot op staat of ze dood zijn of opgepakt. Van 3/4 kon ik me niet voorstellen dat ze in de film voorkwamen... Een minpuntje dat jammer genoeg het boeiende verhaal wat schaadt want alhoewel het op sommige punten een redelijk standaard rise&fall plot lijkt te zijn blijkt de film toch nog wel de dikke twee uur interessant, al had het misschien beter geweest als er een twintigtal minuten in waren geknipt. De film concentreert zich op de gangsters en vooral op Dilinger en dat is ergens wel spijtig want hierdoor wordt heel het politie-korps helemaal niet uitgediept. Ik had gerust wel wat meer willen weten over Hoover of Purvis.

Iets waar ik minder over was te spreken was heel het HD gebeuren. Ik wist dat er redelijk veel commotie over was en die is in mijn ogen geheel terecht. Oké, de acteurs zien er perfect uit maar dat moet blijkbaar maar ten koste gaan van de scherpe achtergrond die nu verschrikkelijk wazig werd. Vooral wanneer er ergens een affiche op de achtergrond hing was het hard te merken. De shoot-outs op zich waren wel mooi gefilmd al kreeg ik soms het gevoel dat het te schokkerig werd gefilmd. De sfeer die doorheen heel de film zit is wel knap neergezet. De aanblik van de gangsters heb ik altijd al fenomenaal gevonden en ook hier worden ze knap neergezet. Lange jas, bolhoed en natuurlijk een machinegeweer. De rest van het decor straalt trouwens ook echt jaren '30 uit.

Depp leek de laatste tijd alleen maar in films op te draven waarvoor hij een dikke laag make-up moest opsmeren (Pirates of the Caribbean, Sweeney Todd, Charlie and the Chocolate Factory, ...) maar hier is hij terug rauw en onversneden. Hij speelt Bale zelfs compleet weg, zowel in speeltijd maar vooral in klasse. Bale komt dan ook ontzettend zoutloos over terwijl ik hem normaal wel vrij graag zie spelen. Iets waardoor de film in mijn achting stijgt is zonder twijfel de kleine maar geweldige rol van Giovanni Ribisi, één van mijn favoriete acteurs van deze moment. De bijrollen zijn ook nog goed verzorgd en het is leuk om Stephen Dorf en Emilie de Ravin nog even te zien passeren. De leading lady van de film vond ik trouwens wat miscast. Voor mij moet dit soort type een echte vamp zijn en dat was Marion Cotillard gewoonweg niet. Misschien had Mélanie Laurent hier wel beter voor kunnen zijn.

Een paar knappe scènes, een boeiend verhaal en een geweldige imitatie van James Cagney en ik kom op een dikke 3.5* uit.

3.5*

Inderdaad niet de meest diepgaande MM-film, maar vooral dankzij de sfeer en de beeldenpracht meer dan de moeite waard.

Jammer van de vele knikken in de spanningsboog.. anders was het minstens een 4 sterren-film geweest.

Weinig bijzonders. Ik hou wel van gangsterfilms, maar Mann slaat daarin met deze Public Enemies wat de plank mis wat mij betreft. Dit is gewoon een simpel, standaard kat- en muisspel, tussen twee mannen zonder echt enige vorm van diepgang.

Bij Dillinger kreeg ik totaal niet het gevoel dat het dé meest gevreesde gangster van de US was en Purvis duikt zo nu en dan ineens even op om Dillinger te pakken te krijgen, wat uiteindelijk uitmondt in een voorspelbare, oninteressante en totaal niet bijzondere climax. Het liefdesverhaal tussen Dillinger en Billie hangt er maar wat slapjes bij eigenlijk, gaat té makkelijk (Depp strooit er een one-liner uit en ze is verkocht) en is eigenlijk helemaal niet zo boeiend. En dat is jammer allemaal. Het feit dat deze film digitaal geschoten is stond me het meeste tegen, maar viel me eigenlijk nog mee. Oké, de film ademt totaal geen ganstersfeer uit dankzij de HD-look zoals ik die wil (en mij dus ook totaal niet het gevoel gaf dat ik naar een ''echte'' gangsterfilm zat te kijken), kent een paar behoorlijk beroerde shots (hé daar struikelt cameraman Spinotti weer eens) en de shoot-outs komen totaal niet tot hun recht (wel goed geluid), maar... ik had het minder verwacht allemaal.

Grootste pluspunt van de film is Johnny Depp, al is dit ook lang niet één van zijn sterkste rollen. Depp kan alles wel en is ook erg cool en stoer in de rol van deze gangster. Alleen een paar coole quotes (''Why? There is absolutely nothing I want to do in Indiana'') en z'n lange mantel zijn al genoeg. De rest doet Johnny wel op de automatische piloot. Cottilard doet het ook prima, Bale doet helemaal niks bijzonders. Zijn rol had door iedereen gespeeld kunnen worden. De film duurde ook veel te lang, had wel een half uur afgemogen wat mij betreft. Eén van de beste (tegelijkertijd vreemde) scénes vond ik het moment dat Depp door het politiebureau loopt en de eindscéne met Cottilard (''Bye-bye, blackbird'').

Ten opzichte van Miami Vice is dit een behoorlijke vooruitgang van Mann, maar het is 'm nog lang niet. Een paar érg coole scénes, Depp en het tijdsbeeld maken deze film te doen en ook wel redelijk vermakelijk, maar ik hoop dat mijn favoriete regisseurs bij hun 35mm blijven óf even laten zien hoet het dus wél moet.

Geen al te beste film van Michael Mann. Beter dan Miami Vice, dat wel, maar stukken minder dan Heat en Collateral.
Rasechte gangsterfilm,met heel wat schietpartijen, een intensieve klopjacht, een standaard en verplichte love-story. Hier stopt het goede nieuws.

Ik vond dat er teveel verschillende personages voorkwamen, die niet steeds correct geïntroduceerd werden in het verhaal, waardoor het soms wat gissen was waar die nu weer vandaan kwam. Ik vraag me af of ook anderen dat gevoel hadden. Niet zo leuk om personages niet te kunnen situeren. En Depp zet absoluut geen rol neer die me lang zal bijblijven als Dillinger. Ik snap niet waarom Stegenga hem zo een pluspunt vindt. Als je hem nu eens vergelijkt met die kerel uit "Blow", toch een kleurrijkere misdadiger. Net Depps rol kon door iedereen gespeeld worden (Bales ook daar geef ik hem wel gelijk in). Ik had vooral de indruk dat Mann zijn legendarische trucjes uit Heat nog eens wou overdoen (bankoverval met shootout op straat) . Een rush zoals in Heat kreeg ik er niet van. De jaren '30 sfeer heb ik in andere films eveneens al beter geweten al kan ik niet zeggen dat het ook weer slecht is.. Het miste wat mij betreft wat meer referenties naar die jaren, hetzij cultureel hetzij historisch. Zelfs "Untouchables" deed het op dat vlak beter. Ik kan ook nog "The Cotton Club" aanhalen van Coppola.

Jammer, ik heb weinig goede woorden over voor deze film.

Ongelooflijk vette film en de jaren 30 stijl is perfect neergezet.

Die geweren van die tijd dat geluid is zo gaaf.

Het acteren vind ik ook erg goed.

Maar dillinger had wel lef om politiebureau binnen te wandelen.

En waarom pleegt purvis in 1960 zelfmoord ??

4,5 ster

Mann wordt minder.

Gelukkig is dit niet zo'n belachelijk filmpje als Miami Vice geworden, maar goed is dit geenszins.

Er is weinig grond om mee te voelen met de characters, ondanks dat er goed wordt geacteerd. Het hele verhaal stelt erg weinig voor en weet amper te beroeren.

De actiescenes zijn aardig, al blijft het vreemd dat de guns destijds moeten hebben geklonken als hedendaagse uzi's en M16's. Maar goed, Mann en actie. Het zij hem vergeven. Evenals de tattoo-goof.

E.e.a. is vakkundig geschoten, en de scene in het hol van de politie-leeuw is suspensevol en vermakelijk. Er blijft verder verdomd weinig over om van te genieten. De soundtrack is echter wel formidabel.

Redelijk.

Ondanks de aanwezigheid van Johnny Depp en Christian Bale stelde deze film me erg teleur. Het verhaal was zelden boeiend en spannend werd het eigenlijk nooit. Het eerste uur was zelfs ronduit saai en ging de film eigenlijk nergens over (althans dat idee had ik). Na een uur wordt de film wat beter en komen de karakters wat meer tot hun recht. Maar echt hoogstand wordt het helaas nooit. Johnny Depp en vooral Christian Bale heb ik wel eens beter zien spelen.

Zoals hierboven ook gezegd zijn de geweren nog het hoogtepunt van de film. Ze klinken fantastisch en zien er ook nog eens geweldig uit.

Suffe setting (heb niets met jaren '30) en een flauw, voortkabbelend verhaal zorgden ervoor dat deze film het absoluut van zijn cinematografische aspecten moest hebben om nog een voldoende te scoren. Helaas.

Doorgaans hoort dit soort camerawerk ervoor te zorgen dat het lijkt alsof je je midden in de film bevindt. Opgaan in de diëgese. Mits goed uitgevoerd kan het een geweldige meerwaarde zijn. Greengrass is er bijvoorbeeld een meester in.

Mann heeft de competentie er misschien wel voor, maar past het hier totaal verkeerd toe. Met HD de Grote Depressie filmen, wérkt gewoon niet. Het doet de strategie van immersie volkomen teniet. Het is niet alsof jij er tijdens het kijken bij bent, maar alsof de filmcrew er tijdens het schieten (pun intended) bij was. Logisch natuurlijk, maar zoiets hoort een toeschouwer zich eigenlijk niet te beseffen gedurende een film als Public Enemies. Vegen tijdens beweeglijke close-ups, kartelrandjes, onnatuurlijk contrast bij beelden van interieur... het strookt niet met immediacy en niet met hypermediacy. Tussen wal en schip vallen, heet dat dan.

Nee, dan het geluid. Waar de 75 jaar die voorbij zijn in het filmen en gefilmde irritant merkbaar zijn, klinkt de audio scherp, vol en bovenal wél in-het-moment. Props (haha) ook voor het production design. Decors, aankleding... allemaal prima in orde. Je koopt er echter weinig voor als het zo brak in beeld wordt gebracht.

Oh, en dat Depp zich maar weer op rollen gaat storten waar hij zich niet voor in hoeft te houden. Het was in deze film net alsof hij constant op uitbarsten stond.

1,5*

Tegenvaller van formaat!

Miami Vice was een absoluut dieptepunt voor Mann, maar na vorige week enorm genoten te hebben van de herziening van Heat had ik toch wel erg zin in deze film. Misschien kwam heb omdat ik wederom een soort van Heat verwachtte, maar Public Enemies viel toch wel vies tegen.

Het is in ieder geval een zelfde soort van kat en muis spel, maar wat mij als eerste opviel, is dat de rol van Bale uiterst marginaal is t.o.v. die van Depp, waardoor op dat gebied de diepgang in ieder geval totaal ontbreekt. Hoewel Depp best aardig speelt, kreeg ik totaal geen feeling met het personage. Op papier is het een grote gangster, die charmant is en menigeen angst zou moeten inboezemen, maar vooral dat laatste zie je totaal niet bij hem terug.

Daarnaast vond ik het feit dat deze film digitaal geschoten is totaal geen meerwaarde hebben, maar eerder storend. Ook had ik niet het gevoel dat het camerawerk er aan bijdroeg dat je midden in de film zat. Nee ik had nog steeds het gevoel van een afstand toe te kijken en vond het af en toe erg rommelig ogen. Als Mann echt wil dat je als kijker in de film zit, dan moet hij qua camerawerk nog maar eens bijvoorbeeld naar een film als Children of Men kijken en “see how it’s done”.

Rest me nog om te zeggen dat het geluid van deze film wel een pluspunt is en dat er buiten het feit dat er een goed tijdsbeeld wordt geschept van de jaren dertig ook nog wel een aantal goede scènes inzitten, die deze film van de totale ondergang redden. Het is voor mij echter wel duidelijk dat Mann zijn beste tijd gehad lijkt te hebben, al blijf ik misschien tegen beter weten in hopen op iets goeds van hem in de toekomst.

2,0*

Had er meer van verwacht. Ook al omdat ik Manns 2 vorige prenten, Collateral en Miami Vice, erg wist te smaken. De afstandelijke toon van Public Enemies weerhoudt me er echter van echt binding te voelen met de personages.

Noch Depp, noch Bale zetten wat mij betreft legendarische figuren neer. De amoureuze verhaallijn werkt zelfs nog minder en Marion Cotillard (nooit een fan geweest) raakt hier werkelijk mijn koude kleren niet. Interessantste figuur is voor mij dan nog Red, Dillingers rechterhand, door Jason Clarke met veel charisma vertolkt.

Visueel best "interessant" maar echt geslaagd vind ik de look van Public Enemies nu ook weer niet. Geef mij dan maar 35mm, lijkt me compatibeler met Manns talent.

Zeker geen gedrocht, maar echt intens heb ik deze evenmin beleefd. Nog net 3 sterretjes.

Je zal maar set dresser van beroep zijn, en maanden lang hebben gezwoegd om voor deze film de jaren '30 tot leven te laten komen in kleding, decors, auto's en de rest - en dat is verdomd goed gelukt in Public Enemies - en dan zie je dat de film geen verhaal heeft. Waar gaat het mis?

Public Enemies is niet meer dan een 2,5 uur durende aaneenrijging van schietpartijen, slappe dialogen die nergens over gaan en andere triviale scènes zonder spanningsopbouw of verdere toegevoegde waarde.

Na het zien weet je nog steeds niets over Dillinger noch Purvis. Je kan de film zien als een soort "Heat" (ook van MIchael Mann) die zich in de jaren '30 afspeelt. Twee mannen, tegenpolen, maar beide de beste in hun vak, staan tegenover elkaar. Maar in tegenstelling tot het (briljante) Heat gaat deze film totaal niet in op de personages, maar worden er allerlei oninteressante randfiguren aan de haren bijgesleept.

Ook kon ik maar niet wennen aan de gebruikte cameratechniek (het ziet eruit alsof het gefilmd is op een JVC camera van 350 euro van de Mediamarkt, zonder statief). Soms werkte het (de actiescènes waren soms extra intens) maar meestal zag het er juist amateuristisch uit. Dat kan de bedoeling niet zijn.

Nee, de goede Depp en super decors kunnen deze film niet redden. De bordkartonnen Bale, de afwezigheid van verhaal, spanningsopbouw en de mogelijkheid om je in te leven helpen alles om zeep. En daar komt het malle camerawerk nog bij, wat goed uitpakte in Miami Vice, maar in een jaren '30 film werkt het niet.

1,5 sterren

Een aardig docu-drama van begin jaren dertig waarin bankovervallers als John Dillinger, Baby face Nelson en Pretty boy Floyd Amerikaanse plattelandssteden onveilig maakten en in deze verfilming symbool staan voor de laatst overgebleven Outlaws. Johnny Depp speelt in de authentiek aangeklede film ,de laatste jaren van volksheld Dillinger op geloofwaardige wijze. Maar hoewel de actie overheerst en de persoon onderbelicht blijft wordt Dillinger, een man die leeft bij de dag, wel goed gebruikt om een veranderend tijdsbeeld te geven en daarmee van de misdaad. Michael Mann portretteert Dillinger c.s als de overblijfselen uit de tijd van het Wilde westen die gedoemd waren ten onder te gaan. Niet alleen door de opkomst van zeer geavanceerde misdaadtechnieken van Hoovers's FBI maar vooral ook omdat de georganiseerde misdaad dit soort misdadigers niet meer beschermden en tolereerden. Dit wordt mooi geïllustreerd wanneer de vertegenwoorder van de Mafia-familie uit Chicago hem uitlegd hoe zij per dag het zelfde bedrag met gokken verdienen als wat Dillinger binnenhaalt bij een bankoverval.

Mann vergeet ook niet de hypocrisie van Hoover terloops in beeld te brengen, die graag geld vergokte bij de paardenrennen (overgens met gouden tips van een Mafia-figuur uit NY- maar niet te zien in film-), terwijl zijn protege Clyde Tolson genadeloos jagend op 'Public enemies' de FBI verzekerde van een plek op de voorpagina's.

De film krijgt van mij een ruime voldoende en Michael Mann is een regisseur die steeds betere misdaadfilms aflevert en zich reeds met 'LA Takedown' en zijn remake 'Heat' heeft bewezen als een specialist in het genre bankoverval. Een extra waardering krijgt 'Public enemies' van mij vanwege het indrukwekkende vuurgevecht bij de "Little Bohemia Lodge", waarin met uitstekend camerawerk en geluids-effect letterlijk de kogels om je oren vliegen.

Toch wel een domper. Zoals CrazyDavid zegt zat er inderdaad meer in.

Dillinger moet wel een speciaal figuur zijn geweest, maar de film slaagt er niet echt in het personage alle eer aan te doen.

Strak acteerwerk dat wel, en mooie mise-en-scene. Maar dit alles is niet genoeg. Het is een film die je snel zal vergeten.

Toch wel de minste van Mann tot nu toe.

Ow wat viel dit tegen. Er schort zoveel aan de film dat ik niet weet waar ik moet beginnen.

Om te beginnen de muziek deed me niks , ook het verhaal kon me niet raken en over de acteerprestatie's nog maar te zwijgen totaal opervlakkig en geen enkele uitdieping van een karakter.

Ik snap er helemaal niks van Michael Mann is toch zeker niet de minste en Johnny Depp kan de film helaas ook niet redden.

Niet alles was slecht aan deze film de decors, kleding, voertuigen en mischien nog wel het belangrijkste de wapens waren wel geweldig.

Ondanks alles geef ik 3* alleen is dit wel flink naar boven afgerond!!!!

Wat een ongelooflijke trage, slaapverwekkende film.

Vlak voordat ik daadwerkelijk in slaap kukelde werd ik een beetje wakker geschud door aktiemomenten die zomaar, zonder enige opbouwende spanning, uit de lucht kwamen vallen.

Maar zelfs deze momenten waren niet echt adrenaline-verhogend.

De personages werden ook totaal niet uitgediept zodat het allemaal behoorlijk oppervlakkig bleef en ik geen sympathie voor een van de hoofdrolspelers kreeg.

Erg jammer allemaal, want van deze topgangster had echt wel een fantastische film gemaakt kunnen worden.

Zeker met zulke topacteurs als Johnny Depp en Christian Bale.

Visueel weer een film zoals je die van Mann mag verwachten, op dat gebied behorend tot het beste binnen het genre van de actiefilm. Ziet er erg mooi uit, DV of geen DV (moet trouwens zeggen dat ik het verschil nou ook weer niet zo groot vind als sommigen suggereren). De jaren '30 sfeer komt zeer goed uit de verf. Helaas probeert Michael Mann met het verhaal en de personages zijn meesterwerk Heat te immiteren. Daarin faalt Public Enemies echter opzichtig. Er is te weinig ruimte gecreeerd voor de uitwerking van de personages en de bijpersonages, zoals Mann dat eerder wel perfect deed. De romance die wordt geschetst is ook verre van overtuigend, de rest van het verhaal niet al te boeiend. De film bevat mijns inziens daarnaast teveel actiescenes, die dus in een aantal gevallen ook nog lijken op scenes uit Heat. Maar goed, dankzij het visuele geweld van Mann (die beeldenstroom na de eerste arrestatie, wow) en het feit dat Public Enemies lekker wegkijkt kom ik toch op een 3,5 uit. Vind Mann een fijne regisseur, want zovelen zijn er niet die een stijlvolle actiefilm kunnen maken. Maar verder dan één meesterwerk gaat hij niet komen vrees ik.

Oei, wat een zware tegenvaller van Mann. Ben best een fan van zijn films, maar dit gaat helemaal nergens over.

De wisselende commentaren hier hebben gezorgd dat ik Public Enemies best lang heb uitgesteld. Vanaf de eerste trailer was mijn interesse zeker gewekt. Verhaal sprak me wel aan en ook de manier waarop dit was geschoten leek me iets vernieuwend in het genre. Vernieuwend is het zeker. Het geheel is volledig in HD. Jammer dan weer dat dit zo warrig is gedaan. Het dicht op de huid van de personages zitten en al dat bewegen wat in Miami Vice wel goed werkt, werkt hier dan weer totaal niet. Het verhaal begint goed. De eerste scène is geweldig en de film belooft heel wat te gaan worden. Een geweldige shoot-out met een prachtige, luidruchtige sound design. Helaas gaat het daarna direct mis. Bij elke scène slaan Mann en zijn team van ster acteurs en zijn crew de plank compleet mis. Iedereen zit er aldoor naast, en je krijgt helemaal niets met de personages.

Het verhaal is verder ook niet heel bijzonder. Gewoon een standaard gangster verhaaltje, en gaat ontzettend van de hak op de tak. Het lijkt wel of de regisseur op een willekeurig moment zijn HD speeltje aanzet om zo een heerlijke uit de los geschoten/experimentele scène te krijgen. De film lijkt zo uit alleen maar losse flarden te bestaan, met een klein beetje verhaal om het coherent te maken. Door die losse flarden wordt hetgeen zo verwarrend dat je jezelf afvraagt wat Mann ons nu wil laten zien en waar hij precies heen wil met het 'verhaal'. De film heeft geen enkele link tussen de scènes en bestaat vooral uit praten, schieten, praten, bankoverval hier en dan weer..... juist schieten. Ook zijn de karakters totaal oninteressant en lijkt het alsof je naar wat bordkartonnen personages aan het kijken bent.

Verhaal weet verder ook geen seconde te boeien, en het maakt je geen moer meer uit wat er gaat gebeuren en hoe het de personages zal vergaan. Als de actiescènes niet heel mooi in beeld waren gebracht, want daar werkt het HD gebeuren wel, had ik nog een lager cijfer gegeven. Lekker hyper en rommelig geschoten alsof je er midden inzit. Mooie design en zoals ik eerder aanhaalde is het geluid er goed. Dat is dan ook het enige wat een beetje goed was. Wat me ook opviel is dat het geluid in de actie scènes geweldig was en het leek of er bij andere momenten vergeten was om de microfoon aan te zetten. Dit hoor je al in de eerste momenten van de film. Toch wel een erg storende factor, het haalt je gewoon erg uit de film waar je sowieso moeilijk echt in op kan gaan, zo afstandelijk is het geheel.

Visueel erg pover. Niet iets wat we al niet eerder hebben gezien. Buiten de shoot-outs om saai gefilmd en ook qua kleur is het erg somber en lijkt het totaal niet bij de film te passen. Verder ben ik een fan van die oude auto's en was dat wel een genot om naar te kijken. Ook die oude geweren vond ik erg tof. Acteerwerk is erg slecht. Bale lijkt een verdwaald hondje en weet niet wat hij er mee aanmoet. Ook Depp is niks bijzonders. Nu eigenlijk goed te zien dat hij naast vreemde personages spelen weinig kan en wel erg middelmatig als acteur is. Cottilard had ik ook meer van verwacht, zeker na het zien van La Vie en Rose waarin ze een tour-de-force weggeeft. Bijrollen zijn net zo interessant als de rest, niet dus.

Een misser van formaat dus. Een saai, van de hak op de tak, oninteressant verhaal. Film duurt veels te lang, kartonnen personages, houterig acteerwerk en erg slecht gefilmd. Shoot-outs bieden nog enig vermaak maar kunnen de film niet redden van de ondergang voor mij.

0.5*

Een veelbesproken personage, maar zijn karakter kwam niet over. Jammer. Daarnaast heb ik er ook weinig van genoten.

Film was daarentegen mooi aangekleed.

Matige film van Michael Mann, die in het verleden toch actiefilms heeft gemaakt die enig aanzien genieten.

Het verhaal ontwikkeld zich heel matig en er zit in mijn ogen teveel actie in die kan worden beschouwd als overbodig.

Uiteraard wel een dikke plus voor de acteurs, want met Depp en Bale weet je eigenlijk altijd zeker dat je goed zit als regisseur. Al moet ik hier wel weer toegeven dat Depp hier niet zo schittert als in bijvoorbeeld Ed Wood. Het is toch meer een 'typetje'-acteur.

2.0*

Typische Mann-shenanigans (veel te lang, bij vlagen bijzonder lelijk geschoten) worden, met name in de tweede helft, enigszins gered door een boeiende geschiedenis. Depp zet met Dillinger weer eens een puike prestatie neer, helaas weten Cotillard en met name Bale minder indruk te maken.

Met de look van de film zit het wel snor, maar kan iemand Mann uitleggen dat-ie niet per minuut wordt betaald, en dat niet elk verhaal het waard is er een epische tijdsduur aan te koppelen?

Liefhebbers van het genre kunnen beter The Untouchables nog eens opzetten. 2,5*.

Michael Mann's Public Enemies nog maar eens bekeken, om te zien of het dan tóch dat meesterwerk is, wat sommige anderen beweren.

Ik moet zeggen dat deze twee laatste kijkbeurten thuis me beter bevallen zijn dan de eerste keer in de bioscoop.Waarschijnlijk heeft dit te maken met mijn verwachtingspatroon, dat een stuk lager lag na het zien van deze prent.

Vooral het schokkerige effect van de handheldcamera was thuis een stuk minder door het kleinere beeldformaat.Buiten de schietscene´s om viel het me eigenlijk niet eens meer erg op, terwijl ik me er in de bioscoop rot aan ergerde.

De film begint met John Dillinger´s eerste ontsnapping uit een gevangenis waarbij je ondanks Depp's ingetogen spel toch inzicht krijgt in de persoon Dillinger.Hoe hij de hand van een van zijn medegevangene vasthoud tot hij sterft en zijn boze reactie op de kluns die het veroorzaakte laten zien dat hij iemand is met het hart op de goede plaats.Dit allemaal vertoond in die bekende brede shots met veel oog voor detail van Mann.

Dan wordt je geintroduceerd met Melvin Purvis, een FBI-agent met de opdracht JD te arresteren, gespeeld door Christian Bale.In mijn vorige recensie stoorde ik me aan zijn houterige manier van acteren, maar na de film nogmaals gezien te hebben moet ik concluderen dat zijn personage gewoon een enorm gedreven man is, zonder fratsen of uitspattingen.Daar heeft de goede man het gewoon te druk voor en is hij te serieus voor.Zijn doeltreffendheid komt vooral naar voren in die eerste scene.

In een interview vertelde Mann vooral te willen laten zien in wat voor tijd zich dit allemaal afspeelde.Een tijd waarin auto's meer beschikbaar werden voor de gewone man, en de techniek daarvan ook steeds vooruit ging.Niet voor niets reden de overvallers van staat tot staat in de snelste auto's van Amerika.Dat én het feit dat ze beschikten over de meest moderne machine geweren maakten de bende van JD tot staatsvijand nummer één.

Als ze uiteindelijk weer tegen de lamp aan lopen weten ze met behulp van een slimme advocaat in een minder bewaakte gevangenis te komen, om er vervolgens snel weer uit te ontsnappen.Maar dan verandert er iets in het bestaan van JD.Niet alleen wordt hij verliefd.Hij begint ook te merken dat de tijd hem aan het inhalen is.Veilige havens worden voor ontoegankelijk voor hem, door de `heat` die hij met zich meebrengt.Ook wordt het pijnlijk duidelijk dat banken overvallen eigenlijk niet zo lucratief meer is.De maffiabazen willen dat hij verdwijnt.

Het dynamische camerawerk went ook wel na tijdje om na meer als een uur bij een shootout in het bos, op zijn hoogtepunt beland te zijn.Wat niet betekend dat het erg mooi is.Integendeel door de HD camera worden deze scene´s op een dusdanige homevideo-achtige manier vertoond dat het gewoon lelijk is.Niet meer en niet minder.Hoe spannend deze scene's ook zijn.

JD toont vervolgens pas voor het eerst echt emotie's na de arrestatie van zijn geliefde Billy.Wat eigenlijk de terneergang van JD inzet.We lopen daarna de verplichte stappen door tot de dood van Dillinger, maar niet voordat hij zijn liefste nog een belangrijk bericht kan zenden.

Public enemies is me gelukkig meegevallen.Mann is nog steeds een groot regisseur met veel hart voor film.Met de aandacht die hij schenkt aan omgeving en bijvoorbeeld de onheilspellende grauwe luchten vind ik dat je hem kan vergelijken met iemand als Robert Redford.

Grappig om te zien vond ik dat er twee acteurs te zien waren die ook in Avatar te zien zijn.Dan heb ik het natuurlijk over Giovanni Ribisi en Stephen Lang.Die laatst genoemde was dan ook degene die dan het allerlaatste cliche zinnetje mocht uitspreken, waar ik ook mee afsluit. Public Enemies een meesterwerk?

BYE BYE BLACKBIRD!

Mooi misdaaddrama, karakters zijn sterk genoeg neergezet, nergens over de top waardoor het geen emotionele romantiserende waterval is geworden. Einde van de film is krachtig en eenvoudig. Visueel is alles dik in orde.