Public Enemies (2009)

Eindelijk weer een geweldige misdaadfilm!!! Michael Mann, Johnny Depp, Christian Bale en Dante Spinotti in topvorm. Zeer onderschatte film, hopelijk zal dat in de toekomst veranderen.

Vanaf de 1e tot de laatste seconde genoten. Heerlijke soundtrack die zeer goed is gebruikt.

Jammer genoeg is niet alleen de film onderschat, maar ook geweldige zinnen (en dialogen) van Johnny Depp/John Dillinger bijv.: We're having too good a time today. We ain't thinking about tomorrow.

Tsjee, zo heerlijk 3D qua Erlebnis Michael Mann's Heat was... zo bloedeloos en 2D is Public Enemies. Riekt sterk naar "verplicht nummer" voor deze op zich erg goeie regisseur. Want zo gaat het in Hollywood: "Michael, jij bent goed in misdaad stories waarbij right and wrong een beetje blurred zijn... Beetje karakterstudies van de bad guy en van de cop die 'm probeert te vangen. Om één of andere manier moest ik bij veel scenes denken: waar heb ik dit beter gezien, spannender, indringender? Right, Boardwalk Empire. Marion Cotillard wel enorm lichtpuntje in deze film. Wat een fantastische actrice is dat toch. Public Enemies is temeer overbodig omdat bijna een halve eeuw geleden het verhaal van gangster - gangsterliefje - overvallen - shootouts zoveel beter is gedaan in Bonny & Clyde. Ik denk dat Mann zich ook wel een beetje schaamt. Zou de VPRO ook moeten doen. Wat een stel inbecielen daar bij de VPRO gids om deze film vier sterren te geven.

Een vermakelijke, maar verder niet heel bijzondere misdaadfilm over de legendarische Amerikaanse gangsters uit de jaren '30.

Depp's karakter had wat mij betreft wel iets minder sympathiek over mogen komen. Hij speelt niet voor niets een meedogenloze gangster.

Over het algemeen vind ik de film net iets te plat en te filmisch. Soms kan je erg duidelijk zien dat ze op sets staan. Hier en daar net wat te slordig in elkaar gezet.

Mede door de aanwezigheid van acteerkanonnen als Depp en Bale toch nog wel goed genoeg voor 3*.

Goed.

Public Enemies is qua structuur zoals veel genregenoten: rise & fall, romantisch plotje erbij geflikkerd en de harde gangster die uiteindelijk ten ondergaat aan zijn zachtheid. Met een speelduur van 2 uur-en-een-klets lijkt dat stroperig, maar dat is Public Enemies niet, al zie ik er evenmin iets geniaals in. Daarvoor is het, gezien de pretenties, te oppervlakkig.

Johnny Depp zet wel een goede rol neer. Het is niet één van z’n beste rollen, maar hij toont wel dat hij veelzijdig is. Ik vind hem ook honderd keer meer genietbaar in een serieuze rol dan in zo’n schijtlollig karaktertje, dat dan met de stempel “excentriek” positiever klinkt dan het uiteindelijk is. Ook de bijrollen zijn goed voorzien met klasbakken als Marion Cotillard en Christian Bale, al komt die er wat mij betreft bekaaid van af.

Michael Mann slaagt erin een ontzettend mooi tijdsbeeld neer te zetten. Qua aankleding, decors, .. is dit puur genieten. Het is een beetje stoffig – ook de actiescènes, ondanks hun hardheid –, maar dat maakt het net authentiek. Soundtrack is evenzeer dik in orde.

3,5

Public Enemies

Mijn vijfde Mann inmiddels. Tot nu toe blijk ik uitermate gecharmeerd te zijn van de beste man, want de films die ik gezien heb waren stuk voor stuk zeer kostelijk. Mann lijkt zich gespecialiseerd te hebben in het boeiende spel tussen criminelen en rechtshandhavers. Hopende dat Public Enemies een net zo'n vermakelijk schouwspel zou opleveren ging ik de film in...

Mann volgt een redelijk klassieke verhaallijn. Een typisch rise and fall principe waarin de grote criminelen van de drooglegging centraal staan. Gouden tijden waren het en een grote inspiratiebron voor de filmindustrie. Helaas ontpopt zich er hier geen adembenemend kat-en-muisspel tussen Dillinger en Purvis en blijft de film relatief timide, ondanks de uitgebreide vuurgevechten die plaatsvinden. De gehele opbouw in de film is vrij gewoontjes. Hierdoor ontbreekt de spanning grotendeels. Ook vond ik dat Mann niet zijn typische draai aan de film kon geven die hij in andere films wel gaf, op de eindscène na; die is lekker en goed in beeld gebracht, gedetailleerd en confronterend.

Johnney Depp speelt hier een van zijn betere rollen. Zijn serieuzere repertoire weet meer te boeien dan de typetjes van de laatste jaren, die het meer van humor moeten hebben. Toch is hij niet memorabel. Vooral in combinatie met Bale.

Chemie ontbreekt volledig tussen beiden. Christian Bale speelt afzonderlijk ook helemaal niet slecht. Hij geeft zijn karakter een goede inhoud. Toch glijden zowel Bale als Depp uit in de confrontatie met elkaar. Daar ontstaat geen connectie tussen beiden en tot het einde van de film voel je dan. Zonde.

De sfeer in Public Enemies is anders dan die zou moeten zijn. Het voelt allemaal behoorlijk retro en haast nostalgisch aan, terwijl ik een gezonde spanning en zenuwen in de onderbuik beter had gevonden. Ik moet de film dan wel meegeven dat die heel goed aangekleed is. Er ontstaat een authentieke sfeer die de jaren '30 aardig weerspiegelen. Een goede sfeer dus, maar anders dan ik gehoopt had.

Public Enemies is een aardige, geinige film geworden die nergens uitblinkt. Vermakelijk, maar niet memorabel.

3*

Degelijke maffiafilm rondom ganster John Dillinger en de FBI-achtervolging onder leiding van Purvis. Er wordt niet veel uitgelegd van dit tijdperk, enige voorkennis is dus wenselijk.
Het legendarische onderwerp maakt de film natuurlijk al interessant. De actie is prima in orde, net als het acteerwerk en beeldvorming. Uiteraard zijn er wat typische politiecliche niet te vermijden. Knap is dat de film niet aanvoelt als 140 minuten.
Ik heb me wel geërgerd aan enkele scenes waar Dillinger toch overduidelijk te herkennen geweest moest zijn en waar de FBI blind leek. Toppunten waren de scenes bij de arrestatie van Billie met tig agenten en Dillinger die midden op straat stond en natuurlijk waar hij doodleuk het zenuwcentrum binnenloopt. Zonde.

Hoe dan ook meer dan prima vermaak en een bovengemiddelde film.

Geen slechte film, hoegenaamd niet, maar ik denk dat er betere maffiafilms in het genre zijn. Vooral het verhaal vind ik te weinig uitgewerkt. Ook de personages zijn vrij flets waardoor je erg weinig achtergrond krijgt, zelfs met het hoofdpersonage (Dillinger). Daardoor wordt een zekere afstand gecreëerd met de kijker waardoor de betrokkenheid beperkt blijft. Ook de rol van "supercop" Melvin Purvis vind ik in dit opzicht bizar. Wat was zijn rol nu eigenlijk? Het klassieke kat-en-muisspel bleef hier uit. Het personage van Dillinger werd goed neergezet door Depp, misschien net iets té geromantiseerde voorstelling van het personage.

Verder een aantal onrealistische scènes die net té veel in de verf werden gezet om een bepaald mystiek sfeertje te creëren van Dillinger: hij wordt nauwelijks herkend, kan gaan en staan waar hij wil tot in het zenuwcentrum van de politie toe. Nochtans leek het me dat hij één van de meest gezochte personen van Chicago/de VS was. Qua sfeer en decor zat de film wel er goed. De authentieke typische jaren-30 kwamen goed tot uiting. Vooral de bolides waren een streling voor het oog.

Heb mijn score iets verhoogd naar 3,5...

Deze tweede maal dat ik de film heb bekeken, op Blu-ray, is me beter bevallen dan de eerste maal.

Goede rol van Johnny Depp en Marion Cotillard, in mindere mate van Christian Bale.

Maar al met al dus best genietbare film met ook goede passende soundtrack.

Wat hierboven al af en toe werd vermeld.

Sfeer en soundtrack wmb de pluspunten, qua inhoud is het oppervlakkigheid troef. Plot, acteerwerk, actiescènes....veel geblaat en weinig wol.

2,5*

Klinisch en kil. De film duurt 140 minuten wat fors is, maar is ook zo gladjes en emotieloos dat dit 140 lange minuten zijn. In alles merk je dat er een kundig filmmaker bezig is, maar het lijkt zonder ziel gemaakt te zijn. De aankleding is nog wel uitstekend, maar visueel klopt het voor het gevoel niet. Haarscherpe beelden (je ziet de putjes in de gezichten) maken dit juist een veel te steriele look en haast nep. Alsof alles is opgepoetst en je naar een set in de jaren 30 kijkt, niet daadwerkelijk een verhaal uit die tijd. Daarbij moet de camera wel stilstaan, want bij een beetje beweging wordt het beeld al snel erg vaag. De muziek eronder is ook weinig inspirerend.

Inhoudelijk is de film wel oké, sommige losse scènes werken wel en ik ben wel een fan van Bale ondanks zijn kleine rol, maar dit is zeker niet de Mann van The Insider. 2,0*.

“We're having too good a time today. We ain't thinking about tomorrow.”

Sterke film. Met zijn charisma is Johnny Depp perfect gecast als John Dillinger, en je begrijpt gelijk waarom Dillinger als de Robin Hood onder de bankovervallers werd gezien. De jaren 30 komen echt tot leven, en zoiets kan je natuurlijk ook wel aan Michael Mann overlaten.

De cinematografie, de production design, de muziek, zelfs de wapens die worden gebruikt etc. Alles is tot in de puntjes verzorgt. Het script laat wel wat steken vallen, en de focus ligt wel heel erg op Dillinger. Bale, Cotillard, Clarke en de andere acteurs zijn goed, maar kunnen weinig uitrichten met hun matig uitgewerkte personages. Gelukkig weet Depp wel raadt met de extra schermtijd.

De film viel mij niet mee. Vooral in het begin veel geschiet dat nergens aan bijdraagt.

Een flinterdunne verhaallijn moet overeind gehouden worden door overdreven dramatische muziek.

Goede prestatie van de acteurs daar valt weinig op aan te merken.

De film verdient een beter scenario waardoor de hoofdpersonen meer diepgang krijgen.

Van mij krijgt de film drie sterren, ik ben in een royale bui.

Eindelijk na vier pogingen de film eens helemaal afgezien, constant geen zin of geen interesse om de film af te kijken en toen hij eenmaal van Netflix verdween had ik er eerlijk gezegd ook niet meer echt naar om gekeken. En wat was het een film, om je vingers bijna voor af te likken, hiervoor laat Mann eigenlijk nog te veel dingen liggen. Depp speelt een geweldige rol als top gangster John Dillinger en Depp was er zeker de aangewezen persoon voor, heerlijke acteur.

De film keek vrij vlot weg, was hier en daar erg leuk om te volgen en met actie redelijk gevuld. Het verhaal vond ik soms wat simpel en het was allemaal soms iets te makkelijk, vooral als Depp in het politiebureau staat en wanneer zijn vrouwtje opgepakt word en dan toekijkt hoe ze mee genomen word, midden op straat, dat niemand door had dat hij het was, was wel absurd. Voor de rest prima mee vermaakt, weinig woorden wederom, even een snelle mening tussendoor.

3.5*

Film laat eerder een teleurgesteld gevoel achter. Zeker omdat een film mét Johnny Depp én Christian Bale zeer hoge verwachtingen schept bij mij. Hou van beide hun stijl, de rollen die ze reeds hebben neergezet. Film heeft zeker iets en is meer dan kijkbaar, maar heeft het gewoon niet om echt te knallen. Ik heb deze echt ervaren als een gemiddelde tot net bovengemiddelde misdaadfilm, niet meer, spijtig genoeg. Er zijn echt te veel momenten in de film waar ie letterlijk wat ineenzakt. Bale en Depp kan ik desondanks smaken en maakt dat het geen onvoldoende is, maar meer dan een 6/10 kan ik er echt niet voor geven.

Public Enemies een mager verhaal wat ontzettend lang wordt gerekt. Veelal slaapverwekkend waarbij Depp voor mij niet echt overkwam als de gangster. Je wil zoiets als dit graag een kans geven maar ik kan in de verste verte niet verzinnen hoe ik het positief kan benaderen.

Goede film met geloofwaardige acteurs die het tijdsbeeld aardig weet te vatten.

Ergens apart dat er 2 films zijn met de titel Public Enemies, elk met Public Enemy No.1 als tagline, beiden rond Chicago in jaren '30 met Melvin Purvis als ordehandhaver van dienst, maar de ene rond Ma Ba(r)ker en haar jongens en deze rond John Dillinger en zijn bende. Apart ook dat mannen die maar net de 30 jaar haalden of zelfs niet eens (Baby Face Nelson werd niet eens 26) toch zo berucht werden:

44j : 24.11.1889 -> 22.09.1934 : Charles Makley aka Fat Charles McGray (Christian Stolte)

35j : 27.08.1898 -> 26.04.1934 : John "Red" Hamilton (Jason Clarke)

35j : 02.11.1898 -> 10.04.1934 : Harold Eugene "Eddie" Green

33j : 28.11.1900 -> 07.06.1934 : Tommy Carroll (Spencer Garrett)

32j : 13.10.1902 -> 17.10.1934 : Harry "Pete" Pierpont (David Wenham)

31j : 22.06.1903 -> 22.07.1934 : John Dillinger (Johnny Depp)

30j : 03.02.1904 -> 22.10.1934 : Charles "Pretty Boy" Floyd (Channing Tatum)

28j : 03.12.1905 -> 23.08.1934 : Homer Van Meter (Stephen Dorff)

25j : 06.12.1908 -> 27.11.1934 : Lester Gillis aka George "Baby Face" Nelson (Stephen Graham)

Op zich een interessant stukje geschiedenis, misdaden ten tijde van de Great Depression, maar de speelduur deed deze film geen goed voor me. Om de één of andere reden gaan veel van dit soort films vlot over de 2u, zo ook bv. Live by Night van en met Ben Affleck, terwijl het verhaal toch veel in herhaling valt. En tegelijk krijg je paradoxaal genoeg tal van personages getoond waarvan de helft onvoldoende diep uitgewerkt worden, omdat het in zo'n films nu eenmaal meer om de hoofdfiguren gaat en geen diepgravende documentaire. Wel moet worden gezegd dat de schrijver van het boek waarvan Public Enemies de verfilming werd eigenlijk een miniserie op het oog had (rechten gekocht door HBO en in samenwerking met Robert De Niro's Tribeca Productions), maar het maar in een boek gooide.

Een tijdlang leek Leonardo DiCaprio de rol van John Dillinger te zullen gaan spelen, maar het werd dus Johnny Depp. Die laatste voelde overigens een zekere verwantschap met John Dillinger, en meer dan louter omwille van de voornaam en initialen. Want één van z'n grootvaders had zich nog bezig gehouden met bootlegging/moonshine en z'n stiefvader had inbraken en overvallen op z'n actief en verbleef nog in dezelfde gevangenis als dewelke waaruit Dillinger zijn kompanen hielp te ontsnappen.

Michael Mann van zijn kant had in de jaren '70 al een screenplay geschreven rond gangster Alvin Karpis (in Public Enemies gespeeld door Giovanni Ribisi), een Canadees-Amerikaanse Litouwer en één van de vier die de markering Public Enemy #1 opgekleefd kreeg en de enige die levend gegrepen werd (de andere drie waren John Dillinger, Pretty Boy Floyd en Baby Face Nelson). Karpis werkte samen met de Barker boys. Toen Mann dan een stuk uit het boek van Bryan Burrough rond Public Enemies las, besloot hij dit te verfilmen.

De film is naast zowat het laatste jaar van enkele beruchte gangsters ook een kijk op de laatste jaren van het BOI, in 1896 nog opgericht als het National Bureau of Criminal Identification, maar in 1908 vervangen door The Bureau of Investigation. Sinds 1924 was J. Edgar Hoover de directeur en hij zou dit 48 jaar lang blijven, en dus ook bij het omdopen tot het nu zo gekende Federal Bureau of Investigation (FBI). Grappig genoeg was naamgenoot Herbert Hoover tijdens de Grote Depressie de president van het land, maar heeft hij geen familiale band met J. Edgar. Wél hadden beide nauw contact met mekaar.

Dit alles vind ik dus best een zeer boeiend stuk geschiedenis dat inderdaad misschien eerder goed leesvoer is als non-fictief boek of een miniserie dan als film. Maar toch 3* waard, al was het maar omdat het m'n interesse naar meer heeft weten te wekken.

De afgelopen weken het boek van Bryan Burrough doorgeworsteld en daarmee de bron van deze Michael Mann film, en in dat kader was vorige week Bonnie en Clyde al aan de beurt voor een herkijk en afgelopen dinsdag dus Public Enemies. En waar ik al geen hoge pet op had van de film is dat met de kennis van het ware gebeuren er niet beter op geworden.

Vooralsnog begin ik bij de pluspunten wat met de cast en voornamelijk Depp al praktisch ophoudt die perfect lijkt voor de flamboyante Dillinger, daarnaast hebben we niets te klagen over het vrouwelijk uitzicht en wat kan die Mann toch waanzinnig mooie schietscenes regisseren. Wat klinken deze altijd goed en authentiek, wat is de soundmix strak, en wat zijn er een aantal prachtige shots zoals Purvis leunend uit het raam schietend op de wegrijdende Babyface Nelson of anders wel één van de bankovervallen waar men buiten bij een shoot out regelmatig mee kijkt over de schouder van de schutter en niet te vergeten de schietpartij in Little Bohemia. En niet te vergeten zijn er een aantal prachtige locaties zoals het bankgebouw met de glazen koepel. Maar dat zijn minieme lichtpuntjes in een film die verder totaal onvoldoende is.

Want Purvis die met een jachtgeweer achter Pretty Boy Floyd aan zit? In zijn dromen gezien de dandy die Melvin Purvis in werkelijkheid was, het idee is lachwekkend waar FBI aanvankelijk niet eens wapens bij zich mocht hebben. Dan de volgorde waarin iedereen sneuvelt van Floyd tot Homer en van Nelson tot Dillinger zelf, er klopt helemaal niets van noch de locatie. Dillinger was de eerste die men pakte en niet de laatste, in ieder geval klopt de locatie, weliswaar klopt in zoverre het verraad van Anna Sage en is Dillinger meerdere malen in een politiebureau geweest. Maar dat is ook allemaal weer aan opklopperij onderhevigd waar hij slechts in de wachtkamer zat met een krantje. Er klopt dus bar weinig van het verhaal waar de FBI er qua beeld ook nog eens redelijk afkomt waar de dienst in de begin jaren alleen maar missers produceerde, Melvin Purvis ook regelmatig aan zware kritiek onderhevigd was, de dienst in de beginjaren slechts uit studenten en advocaten bestond en niet eens wapens mochten dragen. En Little Bohemia met de belegering van het motel ook een totale en kolossale fuck up was waar slechts onschuldige omstanders werden gedood en de bende van Dillinger met speels gemak ontkwam. Niks niet achtervolging en gedode criminelen, Purvis en zijn mannen werden bijna zelf overvallen en afgeschoten door de plaatselijke politie die weer eens niet geïnformeerd waren.

Zo is het en niet anders, en dan vraag ik me af waarom men in hemelsnaam aan een film begint waar er overduidelijk veel te veel basismateriaal is om in twee uren te proppen waar zoiets zich veel beter voor een serie leent, om tenslotte nog te zeggen dat Depp en Bale bijzonder weinig aan hun rol toe kunnen voegen er ook nog veel te veel tijd gebruikt wordt voor de totaal niet interessante relatie tussen John en Billy. Afijn, het mag duidelijk zijn dat ik al niet een hoge pet op had van het geheel maar het met alle opgedane kennis inmiddels een draak van een film vind.