The Wrestler (2008)

Eens in de zoveel tijd zap ik wel eens langs worstelen op tv, en met een mopperend zinnetje als 'wat een onzin' of 'dat ze dat een sport noemen' zap ik verder. Maar ook achter die beelden schuilen echte mensen, in een harde wereld. Darren Aronofsky, die na The Fountain weer terugkeert naar een kleiner budget, schetst hier een rauw en ontroerend portret van een worstelaar die zijn beste tijd erop heeft zitten.

Aronofsky opent een voor velen onbekende wereld. We volgen een gebroken man, die zich 20 jaar geleden omhoog had geworsteld naar de top, maar nu met veel moeite genoeg geld verdient. Het is hard werk, en als beloning wordt hij uitgespuwd door de buitenwereld. Hij heeft vele fouten gemaakt maar door de realistische en harde manier waarop het op het doek wordt gezet voel je toch sympathie. Aronofsky heeft in zijn vorige films getoond hoe creatief en briljant hij is op stilistisch gebied, maar hier ligt de kracht er juist in dat hij alles vanuit de acteur's perspectief filmt, waardoor je in zijn schoenen staat, ook in de ring. De paar scènes in de ring zijn dan ook erg intens, omdat je als kijker ook de klappen opvangt, en niet als toeschouwer schtreeuwt voor bloed. Een rare en harde wereld komt tot leven.

De ster van de film heeft enorm veel lof gekregen voor de film, en terecht. Mickey Rourke zet hier zijn beste rol neer als verslagen en uitgetelde worstelaar. Hij heeft fysiek natuurlijk veel gedaan voor de rol, maar vooral de emotie weet hij goed over te brengen. Dit komt waarschijnlijk ook omdat het verhaal gevaarlijk dicht bij de man zelf komt. Een van de beste rollen van moderne cinema, hij had die oscar echt moeten winnen! Maar helaas zijn de Oscars niet veel meer dan een poppenkast (niet dat Sean Penn geen hele goede rol neerzette). Mickey Rourke krijgt ook veel tegengewicht van twee top actrices, waar vooral Evan Rachel Wood uitspringt. Ook Marisa Tomei weet haar rol goed op het doek te brengen door het moederfiguur en het nachtleven knap te combineren.

Darren Aronofsky is weer een totaal andere weg ingeslagen met zijn vierde (lange) film. Weer weet hij te verrassen en te overtuigen. Met slechts een klein budget weet hij alles uitstekend te schieten en het beste te halen uit zijn cast en crew. Door dit en de prachtrol van Mickey Rourke is dit een ruwe diamant.

4,0*

eerder bericht verwijderd nog maar eens dan een flop van een film weet niet waarom die kans maakte op een prijs

maar meestal zoals zo vaak films die kans maken op een prijs zijn ze het films om snel weg te gooien

Films die kans maken op een prijs zijn meestal slecht?

...

Ik wil niet lullig overkomen maar wel een beetje, dat slaat echt helemaal nergens op

Ik vond het een mooie film die een kijkje geeft in de ' worstelwereld' en vooral het leven erna. Ik was verzot vroeger op het amerikaans worstelen (Eurosport) en dat maakt de film wsl een stuk leuker voor mij. Mickey Rourke speelt erg goed.

4

Ik snap wel wat ie bedoelt. Films die de laatste jaren in aanmerking komen voor een oscar zijn de laatste tijd niet al te best. Er wordt vaak gekozen voor een politiek correcte film, en vaak zitten daar ook middelmatige films bij. The Hurt Locker is een goed voorbeeld.

Dit vond ik juist wat minder een politiek correcte film. Niet incorrect, maar ook niet correct. Ik vind het typisch dat een politiek correcte Sean Penn de Oscar wel krijgt en Mickey Rourke niet, hoewel Penn ook erg sterk was als Milk.

Natuurlijk komt het weleens voor dat de verkeerde film de prijs pakt, maar om ze dan als 'meestal slecht' te classificeren slaat gewoon nergens op. Ik vind het een erg zwart witte opmerking.

En The Hurt Locker een middelmatige film? Ik denk dat het weer eens om een puur meningsverschil draait, de afgelopen oscar winnende films heb ik vrijwel allemaal als erg goede films ervaren.

Het is wel wat kort door de bocht, daar heb je gelijk in. The Hurt Locker vond ik wel aardig, maar niet meer dan dat. Maar dat is inderdaad een kwestie van smaak.

Gaat hij eigenlijk dood op het eind?

Dat mag je zelf invullen.

Harde, grauwe wereld van een uitgetelde worstelaar. Dat is precies wat deze film laat zien.

Alle lof gaat uit naar Rourke die hier een fantastische rol neerzet. Je leeft echt met hem mee en de tegenslagen komen echt als klappen aan.

Aantal zeer mooie scene's waarbij die van de slager en het gevecht op het eind wel het meest memorabel zijn.

Goede film, maar vind het einde toch jammer. Had het graag minder open gezien.

Iemand die me kan laten huilen bij een worstelfilm verdient sowieso een Oscar..

Ik heb zowiezo een zwak voor films met oudgedienden die de laatste pagina's van hun carrière invullen (Rocky Balboa, The World's Fastest Indian)

The Wrestler komt erbij, maar zeker niet alleen door het plot. Rourke schittert in een rol die hem op zijn lijf staat geschreven als geen ander, wat een imposant lijf trouwens.

Bovendien de eerste film van Aronofsky, die meteen verzekerd is van een fan meer. Ga eens zijn andere werk ook bekijken.

Camerawerk volgt hem opvallend veel van achter, alsof het lijkt dat je echt meeloopt in zijn leven. Een hard leven, waar het meer overleven is voor hem, zowel op mentaal als fysiek vlak.

Erg emotioneel vond ik, en de film kon me daar echt wel raken, als hij met z'n dochter herenigt. Alleen een goed acteur kan bij mij echte emoties naar boven brengen. Zijn ervaringen met mensen, en zijn gezichtsuitdrukkingen en alles spreekt echt boekdelen, hij zegt soms niet veel, maar toch kun je van Rourke zijn gezicht erg veel emoties en gedachten aflezen, sterk.

Worstelen is een sport waar ik nooit zou voor betalen, en waar ik maar weinig respect voor heb, en dat zal altijd zo blijven, zal deze film niets aan veranderen. Wel is het een harde wereld, maar ze kiezen er tenslotte zelf voor.

Jammer dat het niet mocht baten om zich te herenigen met z'n dochter, ik was er nochtans van overtuigd dat hij een relatie terug op poten zou kunnen zetten.

Uiteindelijk kiest hij dan maar voor de familie die hij al z'n hele leven kent, de worstelfans. Hij doet me bovendien denken aan een hele resem entertainers, muzikanten, sportmensen, en ga zo maar door, die het naast hun beroep maar eenzaam te verduren krijgen. Dit is de harde realiteit.

Geen enkele keer gepauzeerd en de hele tijd met mijn aandacht bijgeweest. Sommige films zijn kijkervaringen, dit is er zo één van.

PS: Het einde was héél erg sterk.

Ik vond juist dat de relatie met zijn dochter niet hersteld werd een groot pluspunt in deze film. Eens een keer niet de al zo vaak getoonde zoetsappige Disney-achtige happy endings.
Het einde was zeker heel sterk, juist ook doordat het daadwerkelijke einde geheel aan de kijker blijft. Je kan/moet voor jezelf invullen wat er nu aan het eind gebeurt.

Ivm met de relatie met zijn dochter : het was inderdaad wel geen cliché, maar als kijker wil je niet liever dat het goed komt, is dan ook eerder persoonlijk. In deze film pakken ze het een keertje anders aan.

Met zo weinig woorden zo treffend je waardering voor een groot acteur neerzetten, verdient alle lof.

Sinds kort op DVD verkrijgbaar uit de oude doos: Barfly, waarin Rourke diep onder de huid is gekropen van zuipschuit en dichter Bukowski.

Is ie eindelijk op dvd uit???

Vandeweek maar eens opzoek dan!!

Steengoede Mickey Rourke in een film die voor mij veel te lang duurde. Af en toe zakt de film een beetje in en gaandeweg verlang je toch wel naar het einde. Het acteerwerk van Marisa Tomei, maar bovenal Rourke maakt toch een hoop goed.

Love. Pain. Glory

Heel de hype rondom The Wrestler was me eigenlijk wat voorbij gegaan. De film leek me wel interessant maar had er niet echt de behoefte aan om hem in de cinema of iets dergelijks te gaan zien. Tot op het moment dat ik hoorde dat Rourke hier zo'n fenomenale rol in vertolkte en toen was mijn interesse wel gewekt. Natuurlijk was het toen te laat en moest ik wachten op de DVD. Die heb ik nog niet zo lang geleden dan kunnen bemachtigen als een ex-rental en gisteravond maar eens gezien of de film de hype kan waarmaken.

The Wrestler bevat een groot stuk nostalgie. Ik weet nog dat ik vroeger als klein manneke naar de Chiro (een jeugdbeweging) ging op zondag maar dat dat altijd samen liep met WWE. Het was de glorieperiode van mannen zoals The Kid, Ray Misterio, Goldberg, ... In dat opzicht weet Aronofsky een goede snaar te raken, hij slaagt erin om me hetzelfde gevoel van 10 jaar geleden terug te geven. Dat komt ook vooral omdat Randy een mengeling is van twee andere grote namen in het worstelgenre, namelijk die van Hulk Hogan en 'Randy Macho Man Savage'. De combinatie van de blonde lokken van Hogan en de signature move van Macho Man is in ieder geval geslaagd. Alleen geeft het verhaal niet het bijzondere gevoel dat ik had verwacht. Het is daarvoor allemaal ietwat te standaard en het is pas naar het einde toe dat Aronofsky me echt weet te overtuigen. Het cliché gehalte is in het overgrote deel van de film nogal hoog (de dochter die niet meer met hem wilt praten, de stripper waar hij verliefd op is, het stoppen met worstelen, ...) maar gelukkig weet het einde genoeg te verrassen. Persoonlijk vindt ik het een uitstekend idee om je als kijker te laten raden wat er nu eigenlijk met Randy gebeurt. De meer feel-good kijker zal denken dat hij de wedstrijd wint maar de meer cynische kijker zal denken dat het allemaal tevergeefs is. Ik zit denk ik nog in een categorie ertussen want volgens mij slaagt hij er in om de wedstrijd te winnen maar sterft hij niet veel later aan de gevolgen van zijn hart. Daar zit hem dan ook juist de kracht van de film, er zijn meerdere antwoorden mogelijk. Al denk ik wel dat Aranofsky wel de bedoeling had om geen happy ending te maken want uiteindelijk spreekt zijn dochter nog altijd niet tegen hem, slaagt Randy er niet in een gewoon leven op te bouwen en verdwijnt de vrouw van zijn leven op het moment van de wedstrijd. In ieder geval is het een einde waar nog lang over kan worden nagedacht en daarmee weet Aranofsky toch wel wat punten te scoren.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Nicholas Cage de rol van Randy ging spelen maar omdat Aranofsky Rourke wou is het Rourke geworden. Perfecte keuze want Rourke speelt inderdaad erg sterk, al komt zijn rol nu niet over als de revelatie van zijn carrière. Misschien ligt dat aan het feit dat ik nooit een slechte dunk van Rourke heb gehad. Oké, Nine 1/2 Weeks kan ik hem moeilijk vergeven maar zijn rol in Sin City maakt bijzonder veel goed. Ach, waarschijnlijk heeft hij bijzonder veel rotzooi gemaakt maar heb ik gewoon te weinig van die rotzooi gezien om de vergelijking tussen zijn rol hier en zijn echte leven te kunnen waarderen. De kracht van Rourkes rol zit hem voor mij dan ook in het feit dat hij zoveel sympathie weet op te wekken. Randy zuipt, Randy zit aan de drugs, Randy wijt teveel tijd van zijn leven aan zijn uiterlijk maar uiteindelijk is Randy nog altijd wel een mens van vlees en bloed. Uitstekend gespeeld door Rourke. Veel eer voor Rourke maar een groot deel is toch te wijten aan de twee relaties met vrouwen die hij in zijn filmleven heeft. De eerste is met Marisa Tomei. Ze is 46 jaar maar een werkelijk prachtige vrouw, doet me een beetje denken aan Sandrine André, maar dat terzijde. Haar rol lijkt niet veel om handen te hebben, voor stripper moet je nu niet bepaald voort studeren, maar in een paar scènes weet ze haar personage een perfecte feeling mee te geven. De scène waar ze gaat winkelen met Rourke is dan ook goud waard. Die andere vrouw is Evan Rachel Wood. Ze heeft een kleiner rolletje dan bovengenoemde maar ook zij weet af en toe perfect de sfeer te bepalen. Leuk om trouwens een groot deel 'echte' worstelaars tegen te komen.

Toch zou The Wrestler maar half zo goed zijn zonder de muziek. Ik haalde daarjuist al het einde aan maar het gevoel dat ik daarbij kreeg werd nog eens heerlijk versterkt door het Wrestler nummer dat is geschreven door Bruce Springsteen. Volgens mij had mijn vader dit nog ergens op CD liggen want het nummer kwam me erg bekend voor. Rourke die spring, de fade-out en dan de eerste tonen. Het is goud waard. Knap trouwens dat Springsteen geen geld wou hebben voor het gebruik van het nummer, hetzelfde geldt trouwens voor Axl Rose. Heb hem altijd als een geldwolf gezien maar dat hij nummers als Sweet Child O' Mine zou doneren omdat de film zo'n klein budget had, had ik ook niet verwacht.

Uiteindelijk kan The Wrestler de hype niet waarmaken. ik begrijp niet waarom deze film anders zou zijn dan de standaard rise & fall verhalen maar gelukkig verdient de film punten met de cast en een sterk einde. Rourke is erg sterk maar uiteindelijk is de film toch een tikkeltje overgewaardeerd. Toch een dikke voldoende voor mijn eerste Aranofsky.

3.5*

Tot nu toe geen tijd gehad om deze film te kijken. Maar wat een meesterwerk. Om te beginnen is deze rol Mickey Rourke op het leven geschreven. Hoe hij zich voordoet als "Een oude beroeps worstelaar die aan het latijn van zijn cariere zit , en bovendien bijna helemaal blut is" is zeer prachtig gespeeld. De film laat ook goed zien hoe de sociale voorzieningen in Amerika (jammer genoeg nu ook hier) zijn. Er kijkt niemand naar je om niemand geeft om je. Het verhaal is ronduit prachtig vooral het einde Kortom een klasieker voor mij 5 sterren.

Mooie recentie, maar euh... je doet je naar er geen eer mee aan

de correcte uitdrukking is overigens ''aan het eind van je latijn zijn''.

Gisteren voor 4 euro de 2 disc special edition gekocht

Dat zijn de betere koopjes!

Ben eigenlijk niet echt een worstelfan. Kijk soms wel eens van die classic matches die op Eurosport voorbijkomen met het commentaar van Skate. Maar iemand die er veel van af weet of het volgt, nee. Ben eigenlijk in geen enkele vechtsport echt geintresseerd. Maar omdat deze goede kritieken kreeg en ik intresse heb in Aronofsky toch meegepikt. Omdat hij toch wel goedkoop was. Dit was tevens mijn eerste Aronofsky en hij is me goed bevallen. Lijkt me trouwens op het eerste gezicht ook zijn meest toegankelijke.

Mickey Rourke zet een erg sterke rol neer als harde door het leven getekende wrestler maar toch met een klein hart. De film is echt weer z'n film die de schaduwzijde van het succes erg goed weergeeft. En het einde is ook erg sterk. Vraag me trouwens af wat er in de 115min durende versie anders is. Ik heb hier de dvd die maar 105min duurt. Ik zag laatst wel een ander cut liggen voor 6 euro met een kartonnen hoesje eromheen, en volgens mij is dat de 115min versie.

Zeker een veelbelovende kennismaking met Aronofsky en ook Rourke krabbelt weer lekker op na wat problemen in Hollywood.

Meesterlijke Rourke ís 'The Ram'.

Tja hij heeft voor deze film ook niet veel hoeven acteren hè. Het is zo goed als zijn eigen levensverhaal. En het is niet eens met hem in gedachten geschreven, de eerste keuze voor de hoofdrol was Stallone. Doordat hij net Rocky Balboa had gemaakt werd het Rourke en nog voor $0,00 salaris ook...

Ik heb de special edition (2dvd) met zo'n hoesje er om heen maar die duurt ook 105 minuten. Hoesje in het dvd-doosje zijn voor en achter posters van 'The Ram vs. The Ayatollah'. De kartonnen omslag is de cover zoals hierboven.

Wansmakelijk!

Ik ga zeker niet beweren dat ik ontgoocheld ben na het zien van deze film, het is immers niet voor niets dat deze film zich nu pas aan mij voorbij trok. Toch sta ik enigzins perplex, hoe Aranofsky het in zijn botte hoofd haalt om zijn talent te verkwanselen en zijn ziel te verkopen aan een hoop mainstreamfans, die graag standaardmeuk slikken.

Volgens veel mensen levert Mickey Rourke een goede acteerprestatie, omdat zijn levensloop gelijkenissen kent met de levensloop van het hoofdpersonage uit deze film: Randy the Ram. De castingmensen valt in dat opzicht niet gek veel te verwijten, Aranofsky des te meer. Mickey Rourke heeft het postuur van een worstelaar en dus zijn de worstelgevechten nog wel overtuigend om aan te zien. Mickey Rourke als zieltogende, sympathieke, domme goedzak schiet hopeloos tekort, opdat het lachwekkend wordt. De hele film wordt werkelijk alleen maar behelst door Mickey Rourke: voor, achter en na. De man kan zijn kont niet fatsoenlijk keren!

Een puur karaktergedreven film dus. Een goed script zou daarbij wel goed van pas komen, maar niets van dat alles! Aranofsky komt met een wel zeer bedenkelijk plot voor de dag. Nu, wil ik best ook even aantekenen dat Aranofsky `s The Fountain ook een grote, pretentieuze rommelboel was qua verhaal en dat films als Pi en Requiem for a Dream in grote lijnen ook een vrij simpel verhaal hebben over mensen die aan de rand van de afgrond belandden door obsessies. Echter, die films waren op audiovisueel gebied onderscheidend en Aranofsky slaagde er in om je zijn films te laten voelen. Daarnaast had je in Pi natuurlijk nog het wiskunde aspect wat een aparte rol in de film speelde.

Als pure verhaalverteller komt Aranofsky `s boodschap totaal niet over. De manier waarop Randy na een dik half uur weer in contact komt met zijn dochter (heh....oke ) voelt net zo als de romantiek in The Fountain onecht, geforceerd en buitengewoon willekeurig aan. Alsof de scriptschrijver was uitgeschoten met zijn penseel. Daarna blijft de film cliches op cliches stapelen, ik wist serieus niet meer waar ik moest kijken toen Randy de afspraak met zijn dochter vergat. Dat zag ik niet aankomen hoor! Om nog maar te zwijgen over 50% van de humor: zo, jongens dan gaan we nu even samen douchen........Achterhaald en niet zo `n klein beetje ook.

Deze hele film deed mij eigenlijk helemaal niets. Het leukste personage is notabene iemand die welgeteld 30 seconden in beeld is, namelijk die kapster/visagiste met haar Japans, Engels Amerikaanse tongval. De grappige supermarktscenes en de worstelgevechten ( alhoewel het laatste gevecht nogal duf was ) kapen nog wat punten mee.

Ik vind de film qua verhaalinvulling en hoofdpersonage veel weg hebben van Rocky en dat is zeker geen compliment. Ik heb trouwens nog nooit een worstelfilm gezien, maar ik ben er verder eigenlijk ook niet zo rouwig om ook.

Tergend vervelend en saai. Ik hoop dat Aranofsky `s volgende film niet weer zo `n domper wordt, anders hou ik het maar voor gezien met hem. Een kleine 1,5*

@maxcomthrilla

Weer commentaar met hetzelfde woord: cliché.

Het is inderdaad een beetje cliché, maar kun je nou echt niet achterhalen waarom? Aranofsky laat in deze film zien wat er ook in de realiteit gebeurd. Mensen zoals ''King Kong'' Bundy, Iron Sheik, Tony Atlas en noem maar op zaten in een soortgelijk scheutje als Randy the Ram hier.

Je hebt het over de niet-zo-speciaalheid in de scéne dat hij bij z'n dochter komt. NATUURLIJK, het is in de realiteit ook geen vuurwerk en knallen als je als vader je dochter na een enorm lange tijd weer tegenkomt, na het in de steek laten wel te verstaan. In het echt ga je ook niet iets anders doen dan dat wat zij deden.

Je kan niet een realistische film maken zonder het niet cliché te maken. Cliché ligt in deze film te dicht bij realiteit. Moest Randy dan maar een hele goedzak zijn met een perfecte relatie, niet naar een stripclubgaand en met fantastische humor? Dan klopt het hele verhaal niet meer.

Nee, in zekere zin niet, het zijn juist de scénes die je zo uit het echte leven kan plukken. In andere films wordt alles overdreven. Het mooie aan deze film is is dat alles zo realistisch is. Dat kun je ook cliché noemen maar ik vind dat echt niet. Noem 1 film die op deze film lijkt.

En zeg nou geen Rocky want dat is ook niet realistisch, vooral de eindes in elke film. Als je dit op Rocky vind lijken qua filmstijl en het vertellen van het verhaal( lees dus niet het verhaal.) heb je de boodschap heel verkeerd begrepen.

In het einde van deze film zie je toch dat( net zoals in de realiteit bij de eerder genoemde namen) hij voor het worstelen kiest. Terwijl Rocky het van beide kanten krijgt, boksen en liefde, geen 1 foutje ergens te bekennen. Hier juist wel.

Ik vind dat commentaar over de clichéheid gewoonweg stom, als je onrealistische hollywoodfilms wilt zien zit je verkeerd bij deze film, al ga je buiten de clichéheid vertel je een onrealistisch verhaal over half vergeten worstelaars. En voor de rest zijn de scénes zelf alles behalve cliché. Als je het samenvat ga je pas zien dat het cliché is.

En boeiend dat het allemaal is! Mocht ik nou nog niet weten dat deze dingen daadwerkelijk gebeuren in het dagelijkse leven dan zou het een openbaring zijn.....!

Verder is het ook totaal niet geloofwaardig dat een dochter na zo `n +-20 jaar niets van haar vader gehoord te hebben en hem minacht, ineens overstag gaat na het krijgen van een cadeau. Om nog maar te zwijgen over het moment waarop paps plotseling aan gewetensnood gaat leiden, nooit heeft hij naar het wicht omgekeken en plots......




De film heeft wel degelijk veel wel van Rocky. Nou goed, de uiteindelijke afwikkeling is geheel anders. Maar de gelijkenissen zijn talrijk: beiden talentloze stumperds die niets anders kunnen dan hun geld verdienen met een vechtsport, niet zomaar, maar door keihard te ploeteren en te zwoegen in achteraf zalen etc.



Dat mag je allemaal vinden en ik vond het in zekere zin ook wel goed dat Randy hier uiteindelijk kon fluiten naar zijn vriendin. Verder is het een veel te gelikte, geforceerde Hollywoodfilm, die overdruipt van de clichès. Natuurlijk worden sommige verhalen wel eens vaker verteld, soms ook met succes, maar de kracht zit hem er dan in dat de film authentiek aanvoelt door vele, kleine details te veranderen. De timing van Aranofsky in deze film is vaak op en top Hollywood, waardoor hij zich gewoon niet kan onderscheiden van de rest van de meuk.

Maar goed, er is blijkbaar een groot publiek voor. Prima hoor, daar niet van.

@maxcomthrilla:

Bah die 30 seconden krijg ik nooit meer terug