Barfly (1987)

Daverende miskleun van Schroeder, bedoeld als poëtische romantisering van het dronkemansbestaan. Chinaski moet een tragische held voorstellen, een verschoppeling van de maatschappij in een existentiële crisis (of beter: zijn existentiële crisis voorbij) die is vervallen tot onverschilligheid en alcoholisme. Dit alles komt echter totaal niet uit de verf omdat er geen enkele psychologische diepgang (of zouden we die moeten zoeken in de verwarde, quasi-poetische literaire intermezzo's die Chinaski ons sporadisch voorschotelt?) te bespeuren valt en het plot zo loos is als maar kan (Bukowski lijkt me nou niet bepaald een literair genie gebaseerd op dit script). Hierdoor hangt er over de gehele film een onbedoelde lichtvoetige, soms zelfs komische sfeer. Om het nog vervelender te maken heeft Rourke zich een vreemd typetje aangemeten voor zijn rol: de idiote zingerige/zeurderige dictie van Chinaski, die door de film waggelt alsof hij iets groots en oncomfortabels in zijn rectum heeft zitten, gaat behoorlijk irriteren na verloop van tijd.

Wat een hoop lovende reacties hier. Persoonlijk vond ik Rourke erg vervelend. Al na een kwartier had ik genoeg van z'n hoofd, dat overdreven loopje van 'm en bovenal z'n manier van praten gedurende de gehele film. En hij was niet de enige die zich te buiten ging aan overacting. Zware tegenvaller.

Factotum blijft toch verreweg mijn favoriete "Bukowski film", en ook Trees Lounge krijgt mijn voorkeur boven Barfly.

'Vrouwen' en ' Postkantoor' gelezen van Bukowski en die bevielen me prima.
Daarna Factotum gezien en zoals vaker bij boekverfilmingen viel ie tegen, maar zeker een voldoende.
Nu deze....

Rourke zet hier voortreffelijk een loser neer; prachtige rol! Een drankorgel eerste klas, maar ik vond hem bij momenten ook erg aandoenlijk, zoals hij op zijn manier zorgzaam en romantisch (dat zijn meegebrachte rozen in drankflessen stonden dan maar even voor lief genomen) probeerde te zijn. Mede-loser Dunaway is eigenlijk best cool, vooral in gevecht met een andere vrouw; “I’m gonna peel you away from your perfume”
Tragische figuren in een tamelijk uitzichtloze situatie, maar de film bevat desondanks een hoop komische momenten. Goed getroffen sfeertje ook, met de neonlichten en foute kroegjes.

Als komedie aardig geslaagd. Nergens werd de film dramatisch.
Film kwam eigenlijk heel eenzijdig over, terwijl de boeken meer gelaagd zijn.
Logisch waarom denk je anders dat een alcoholische schrijver die al tientallen jaren dood is nu nog gelezen wordt.....

Bukowski schreef het script van deze film zelf...

Ja en?? Wat heeft dat met de boeken te maken?

Deze film is ook een creatie van diezelfde alcoholische schrijver die een jaar of 15 na zijn dood nog gelezen wordt (niet dat dat zo'n zeldzaamheid is btw).

Soit,kan me gewoon niet goed voorstellen dat iemand die zijn boeken wel waardeert deze film niet goed vindt. Vind dat de film de sfeer en inhoud van de boeken en het karakter van Bukowski erg goed gevat heeft. Ook beter - dan Factotum.

Aanrader voor de Bukowski-liefhebbers: Bukowski Gallery » The Gallery - bukowskigallery.com

Gezien de schrijfstijl van Bukowski is het zelfs bijzonder dat ie uberhaupt gelezen is.

Hoezo? Kort, bondig, ruw, to the point, zonder franjes. Niet zo'n ontoegankelijke stijl, toch?

Sorry als ik moeilijk doe .

Dit is anti-literatuur. Je moest eens weten hoeveel mensen zonder geschoolde achtergrond ook van zulke verhalen op het papier kwakken. Het is bijzonder dat ondanks het volkse platte gehalte er sprake is van een bijzonder literaire kunst.
Mooi van lelijkheid dus, vandaar bijzonder. Nederland kent hierin een beetje Cremer.

"Some people never go crazy. What truly horrible lives they must lead."

Mijn speurneus naar goeie films zat 'Barfly' al een tijdje op het spoor, en heb de film sinds een paar dagen eindelijk in bezit. Het wordt dé (oudere) Mickey Rourke film bij uitstek genoemd en al is dit één van de eerste films waar ik me in verdiep met Hollywood's speciaal geval in de hoofdrol, het wordt door mensen als Nicolas Cage terecht een goede film genoemd.

De film heeft een mooie titel, een érg mooie poster en voor mij persoonlijk een soort aura rond zich van voor dat ik hem bekeken heb. Dan kom ik bij de menu van de disc, waar je reeds kennis maakt met de prachtige soundtrack. Gewoon catchy en het past bij de film. Allerlei caféverlichtingen en een opvallend mooi kleurgebruik maken dit een zeer sfeervol portret.

Helemaal niet verwacht dat een film uit '87 - afkomstig van Cannon - effectief over zo'n prachtige beelden zou beschikken. Een soort bonus is dat.

Het verhaal is simpel, maar eigenlijk ook niet, want het behandelt een levensvisie die vooral op mijn leeftijd erg aantrekkelijk lijkt. Het hoofdpersonage is een alcoholist die zich beter lijkt te voelen wanneer er een tapkraan in de buurt is in plaats van mensen. Een charmant personage en ik had er respect voor ondanks het feit dat ik me moeilijk in zijn huid kon verplaatsen.

Mickey Rourke's acteerprestatie verdient vijf sterren op zich en de film blijft me zeker bij. Wil nu wel eens films als 'Harley Davidson & The Marlboro Man' gaan zien, ziet er me ook een sfeervol portret uit.

De film bevat briljante humor en eigenlijk begin ik me af te vragen waarom deze film zo weinig stemmen heeft. Bekijken die handel!

Het is een misvatting om te denken dat Henry en Wanda losers, mislukkingen of tragische helden zijn. Zij kiezen bewust voor hun alcoholische zelfkant. Dat is juist het fascinerende aan dit 'simpel' verhaal.
Mickey was geknipt voor deze magistrale rol. En ook Faye zet hier haar beste beentje voor. Trouwens die hele kroeg is een bonte biotoop van intrigerende randfiguren. Bij "Whose Afraid of Virginia Woolf" gaan intellectuelen bekvechtend tekeer. High culture? Hier wordt low-culture tot op de bodem uitgevochten.
Bukowski wist waar hij zijn brandstof voor haat vandaan moest halen: de hel dat is de ander.
Toch zocht Henry naar chique literaire erkenning....

Ik was al heel lang op de hoogte van Barfly maar als ik wist dat het over Chinaski ging dat had ik deze z.s.m gekeken.
Bukowski is gewoon het toppunt van nihilisme en misschien wel mijn favoriete schrijver ooit.

2 hele sterke dingen aan deze film is de sfeer die de boeken recht doen en Rourke die hier een fantastische Chinaski neerzet. De manier van lopen en doen is erg goed gekopieerd alleen herkende ik zijn stem helemaal niet maar was ik al snel aan gewend.

Bukowski is fascinerend hoe hij nergens iets om geeft en er zouden wel meer mensen zo willen zijn maar het is bijna onmogelijk. De droge humor van Buk blijft fantastisch.

Factotum is ook geen verkeerde verfilming maar deze is een stuk ruwer en minder gepolijst net als de boeken.

Meteen *5

Een verhaal over 2 mensen die liever dronken zijn dan nuchter en dat het liefst samen doen. Goede rol van Rourke, paar mooie one-liners maar het is wel een dun verhaallijntje.

Goede soundtrack trouwens.

Een KOMEDIE?? Gaat toch gauw heen!

Amen

Nee het was een lekker serieuze film wou je zeggen?
Komedie is meer dan alleen die domme en puberale Amerikaanse "humor" hoor!

Door de tragiek zit er juist een soort van humor in.

Vooral een zielige weergave van alcoholisme. Chinaski is een wrak die geen enkel ander nut in het leven ziet dan te drinken. Veel over zijn achtergrond wordt er niet vrijgegeven. Het is echter duidelijk dat iedereen om eenzelfde reden drinkt... om uit een pijnlijke werkelijkheid te ontsnappen die hen heeft verstoten. Ze creëren hun eigen kleine wereldje waarin drinken, small talk en vechten voortdurend en tot in het oneindige terugkeren (prachtig einde!). Wanda en Henry beleven hun liefde op hun manier in dit kleine wereldje, en wanneer een "indringster uit het gewone bestaan" Henry de kans geeft om er uit te stappen, is het snel duidelijk dat hij niet meer kan functioneren buiten dit bestaan met alcohol. Goede film over alcoholisme, natuurlijk uit de eerste hand verteld door een kenner. Mickey Rourke lijkt niet veel moeite te moeten doen om Chinaski neer te zetten en van drinken kan hij ook wel meespreken.

Genre is toch eerder "drama" volgens mij door de pathetische situatie. Ik vind komedie niet correct. Het is eerder dan

Realistische film over het alcoholisten bestaan, Mickey Rourke weet zonder moeite te overtuigen als de typische irritante dronkenlap.

Barfly heeft over het algemeen niet zo veel om het lijf, de film kabbelt rustig voort en moet het vooral van een goed acteer niveau hebben en een goed aanvoelbare sfeer.

Wat ik wel jammer vond is dat we weinig achtergrond informatie krijgen over Henry, en voor mij had Alice Krige best een grotere rol mogen hebben.

Voor mij persoonlijk niet de topper die sommige mensen er wel in zien, maar toch zeker een aanrader.

3,5*