The Wrestler (2008)

Kijk daar heb je nou gelijk in dat hij in een visuele circel vast is geroest.

Ook geef ik je gelijk dat ik het niet moet onderschatten hoe het is om in zo een situatie te zitten...een buitenstaander heeft het altijd makkelijker te zeggen dan iemand die in de situatie zelf zit.

Over het gedeelte dat iemand zichzelf kan maken ondanks zijn omgeving blijf ik wel vast staan. Natuurlijk is het wel van belang dat je dingen graag moet willen om ze te kunnen berijken. De extrenre factoren zijn wel van belang (in wat voor een omgeving groei je op).

Toch heb ik zowel in mijn prive leven als natuurlijk ook in film (want daar draait het om op deze site) mensen gezien die in niet zo een prettige leefomgeving zijn opgegroeid en toch wel degelijk iets van hun leven gemaakt hebben. Vandaar dat ik dus zeg...als je echt graag iets wilt veranderen in je leven (ondanks een visuele circel) kun je dat berijken...het klinkt makkelijker dan dat het is want zoals ook de film laat zien trek hij zich toch weer terug naar het makkelijke en bekende dan openstaan voor nieuwe kansen....

Ik weet niet in hoeverren je hierin mee kunt gaan in want ik zeg!!!

Hij had ongelofelijk veel succes in 1989 mensen. Hij stond in Maddison Square Garden voor weetikhoeveelduizend mensen( main event nog wel) en als pay per view te zien. Daar gaat het juist om.

² that.

Fijn dat we het dan eens zijn over 'vastgeroest' zitten. En ik snap ook nu wat jij bedoelt met 'je zelf maken'. Wat ik juist bedoel is het volgende. Of je groeit op in een normaal gezin, je groeit op in een schrikbewind of ze laten je vogelvrij en je krijgt altijd je zin dit creert jouw persoonlijkheid. Dat is het zelfde met de levenstandaard die je ouders hanteren. Als dat harde werkers zijn, emotionele mensen, mensen die juist geen emotie tonen...dat neem je allemaal mee en zo wordt jij ook tot er eventueel een keerpunt komt. Je wordt besodemieterd, mishandelt, misschien wel verkracht, je moet altijd overal voor knokken of je leeft juist het leven van een gelukkig leven....dat allemaal draagt bij in hoe je gevormd wordt en over de dingen denkt en hoe je de dingen aanpakt.

AFgezien van de laatste kippenvelscene wist deze film mij niet zoveel te boeien. Ik had wat meer spektakel verwacht, maar in tegenstelling tot dat kreeg ik een drama voorgeschotled wat in sommige momenten door het camerawerk ook wel op een documentaire over het leven van een worstelaar leek.

Ik zie nu pas dat er bij genre 'drama' staat, dus dat had ik eigenlijk wat beter moeten anticiperen. Hoewel het mij veels te traag ging ,waren er toch enkele stukken die ik erg kon waarderen en was het acteerwerk van Mickey Rourke inderdaad erg goed.

3*

Is die Randy nu eigenlijk uiteindelijk gestorven door hartfalen of moet je dat aan je eigen fantasie overlaten? Het zou btw wel een erg mooie dood zijn, zo naar mijn mening .

De enige reden voor mij om deze film te zien was Mickey Rourke. In de Barfly was hij fenomenaal, in elke vezel, beweging, emotie, zelfs stem en intonatie waren een niet te onderscheiden copy van de echte Bukowski.

Nu ruim twee decenia later is het met de acteur Rourke niet veel beter gegaan. Drank, de goot, knokken, drugs, steroide, botox. Aan zelf destructie geen gebrek. En dan is het uiteindelijk Aranofski, die hem uit de goot oppikt, waardoor Rourke opnieuw 'zijn eigen leven' kan vertolken. Dat gegeven alleen belooft een fantastisch ingrediënt voor een magnifieke film. Helaas. Deze film werd niet hetgeen ik ervan verwacht had en dat lag in het geheel niet aan Rourke, die de sterren uit de hemel speelt. Maar het is de beperking van Aranofski om werkelijk vanuit het perspectief van de protagonist een treffende emotionele beleving over te brengen. Ik barstte dan ook in lachen uit toen, die slagers-scene opgevoerd werd. Hilarisch, terwijl het in feite diep triest was. Vlees als consumptie product werd dan weer wel in meerdere verhaal-technische lagen verwerkt. Toch bleef ik als kijker te veel op afstand en leek het een documentaire over de triestheid van de worstel-wereld, terwijl het de kern is om alles vanuit het persoonlijke drama van de Ram te verbeelden. De sfeer miste de juiste toon. De eenzaamheid van Ram kreeg alleen gestalte door het sublieme acteren van Rourke, de ondersteunende beelden en score vielen daarbij vergeleken in het water. De interne worsteling van Ram kwam niet uit de verf.

moet je daar nog over nadenken, ze hart kon na jarenlange druk en anobolen de inspanning niet meer aan, je ziet toch dat ie in de laatste wedstrijd in elkaar zakt omdat ze hart het niet trekt. Uiteindelijk gaat ie met ze laatste kracht toch nog de touwen in en uiteindelijk wanneer ie land begeeft ze hart het

Ik denk ook inderdaad dat hij het niet heeft gered. Je hoort inderdaad geen aftellen dus lijkt het er op dat er iets fout is gegaan. Voor die wedstrijd lijkt alles weer goed te komen met zijn leven, ook met de stripper die voor hem kiest. Dan verliest hij alsnog alles en geeft zijn hart het ook nog op.
Mooie dubbele betekenis

De camera volgt Ram en via hem maken we kennis met zijn wereld. Er zijn genoeg 'echte' documentaires met zo'n eenzijdig perspectief. En een stijl hoeft geen star keurslijf te zijn. De stijl is terecht aangepast aan Rourke: de camera hoeft hem alleen maar te volgen. En Mickey is perfect in beeld gebracht. Rourke zelf is een tragisch figuur daar hoeft de regisseur niets aan toe te voegen. De rol was hem immers op zijn lijf geschreven. Ook In Rocky(1) volgen we Stallone ook op de voet. Die film is ook zo sober geschoten. En is ook een meesterwerkje.

Dat je in de film de tragiek mist vind ik hoogst verbazend. De hele film druipt ervan....En het eind blijft perfect in vrije (v)lucht gevangen.

De camera volgt Ram en vaak dicht op de huid. Maar! Maar niet als Ram in de ring datgene doet waaraan hij zijn identiteit ontleent, dan staan 'wij' letterlijk op afstand een sneu individu te aanschouwen alsof 'we' ineens onderdeel van het publiek zijn geworden. Juist in dit soort momenten heeft Aranofski geblunderd.

Deze scenes hadden een groot contrast moeten vormen met alle andere. Nu blijft het geheel een vlak en triest tranendal, zonder de broodnodige hemelse beleving gevoed door aandacht, aanzien en een overdosis aan adrenaline.

Juist door een contrast te construeren vergroot je de tragiek.

Wat een gemiste kans, en die ligt volledig op het bordje van de regisseur!

Het punt blijft dat tragiek al genoeg aanwezig is. Je hoeft de camera alleen maar fatsoenlijk zijn gang te laten gaan en Ram's treurige wereld, waar hij met zijn dagelijkse routine's manmoedig stand probeert te houden, ontrolt voor je ogen. De klasse van Aronofsky is dat hij er weinig extra's dramatisch aan toe heeft gevoegd. Zijn onderwerp keuze is letterlijk en figuurlijk scherp geschoten. Maar je moet waarschijnlijk wel in vechtsport geïnteresseerd zijn omdat te kunnen en willen waarnemen. Dat Aronofsky ook het standpunt van het publiek in neemt , als een verslaggever, geeft alleen maar aan dat hij niet op het onderwerp neerkijkt.....niet nadrukkelijk moralistisch is.....maar gefascineerd is. Die fascinatie is bij mij volmaakt overgekomen.

Geweldig acteerwerk.

Sterk einde.

Soundtrack past geweldig bij de film!

Open einde? Hmmm. Het einde verkutte bij mij juist een hoge waardering. Dit zag je al mijlenver aankomen. De film is voor mij nu niet meer dan een moderne worstel-versie van 'The Champ'

Rourke verbijstert me wel met zijn performance, want hij draagt toch de hele film en wat mij betreft met verve. Ook hoe Aronofsky het hele geheel in beeld heeft gebracht geeft de film bij mij nog wat credits.

Ik zie genoeg films die voorspelbaar zijn.....maar toch niet mijn waarderingen naar beneden halen. Hoe meer films je ziet of boeken je leest of beter hoe ouder je wordt des te sneller je levenslijnen herkent. Het is maar net hoe voorspelbaar je het verhaal laat verlopen. De keuze die RAM maakt heeft consequenties....maar we zullen nooit weten welke. Hiermee voorkomt Aronofsky dat het verhaal echt een romantische draak wordt of één'met een dramatische ondergang. Door het einde zo te kiezen houd je een sfeervolle miniatuur over met acterende Rourke als dikverdiende eindoverwinnaar.
Die hilarische scénes in de slagerij....RAM met zijn kapje op....etc. Die details...zijn vernederingen....gaven mij niet het gevoel dat zijn leven anders zal verlopen...in feite kwam hij verslaafd aan zijn roem als worstelaar, zelf ook tot die conclusie....het hoort bij de algehele treurigheid van zijn zogenaamde heldendom. Door het 'open einde' laat Aronofsky toch nog RAM's droom, tegen 'ons' beter weten in, intact ...Dat paste precies bij Rourke's prestatie.

Verdorie! Net weer herzien en verhoogt van 4 naar 4,5! Een van de beste films van de afgelopen tijd. Prachtig drama, mooie camera-voering, perfecte sfeer en Mickey Rourke... Geweldig! Kan er echt boos om worden dat hij voor deze performance geen Oscar heeft gewonnen.

goede film met een geweldig einde!!

Eigenlijk vooral een heel andere film van Aronofsky dan voorheen. Minder poeha en minder (technische) trucjes. Grappig om te zien dat een deel van zijn aanhang dan meteen afhaakt. Ook deze film is erg indrukwekkend in beeld gebracht, maar wat minder opzichtig dan zijn voorgaande werk. Ook deze film heeft zware thema's, maar is wat aardser dan zijn andere werk. En ja, er wordt ook nog indrukwekkend in geacteerd.

Film heeft dan eigenlijk vooral op gebied van drama en karakterontwikkeling ontzettend veel te bieden. Als je daar niet zo veel mee kunt, houdt het misschien wel snel op. Maar ik vind het een van de meest indrukwekkende films van de laatste 10 jaar op dit gebied. Ik vond het dan ook een schitterend drama over aftakeling, eenzaamheid en verlangen naar respect. Film behandelt wat zaken die wellicht cliche zijn op papier, maar dat hier nooit worden. The Wrestler deed me hier en daar denken aan Five Easy Peaces, qua sfeer vooral ook. Aronofsky toont zich hier (wederom) een volwassen en veelzijdig regisseur, maar op een andere manier dan dat hij dat al deed. 4 sterren.

4* gaan voornamelijk naar M. rourke, gewoon super geacteerd.

Het verhaal is flinterdun, door de acterprestaties is het een geweldige film, maar wel erg risico vol met zo'n script het had ook een fiasco kunnen worden.

4*: 3* voor rourke 1* voor de rest en dan met name het einde!!

Als ze het niet zoals in jullie worden ''cliché'' hadden gemaakt had het helaas ook niet meer realistisch geweest. Ik vind dat de gehele film geoon heel sterk is.

The Wrestler gaat de ideale richting uit, ontroert en entertaint.

De scènes met de signeersessie is waarschijnlijk het toppunt van de film en bevat de essentie van Randy's bestaan.

Schitterend aangetoond.

Daarnaast is er ook veel rug te zien in de film. Ruggegraat.

Het harde bestaan van een worstelaar wordt min of meer op z'n Aronofsky's weergegeven. Niet alleen in de ring dus, maar vooral er buiten.

Ik ben geen fan van de regisseur, maar was toch blij dat hij deze film iets zachtaardiger heeft aangepakt. Je ziet er m.a.w. wel ergens de hand van de artiest in, maar meer een soort ingehouden hand.

Het camerawerk is af en toe erg indrukwekkend. Denk aan hoe Randy in z'n laatste gevecht op de hoekpaal klimt. Aan de hand van het camerawerk alleen al wordt je duizelig.

Verder dus veel rug, zoals al vermeld. Maar dan letterlijk. Zo'n 'volg-scènes' is wat mij betreft cruciaal. Tijdens zo'n scène zie pas echt hoe Randy er aan toe is. Zwaar gehijg, niet echt een vlotte wandelgang. Je ziet een oude man.

Dat is allemaal goed en wel, maar dat betekent niet dat je 3 of 4 zo'n scènes moet opnemen.

Al bij al een film die me heeft verrast. Mede dankzij het wel zeer open einde en een ontzettend sterke acteerprestatie van Rourke.

Mickey Rourke draagt volledig deze film. Man, wat is hij overtuigend in zijn spel! De bravoure, de eenzaamheid, de teleurstelling, het is allemaal van zijn gezicht af te lezen zonder dat ook maar één gebaar geforceerd en gespeeld lijkt.

Toen ik de man tijdens de vorige oscars zag zitten met zijn gebleekte slierten haar, zijn witte pak en zijn zwarte zonnebril was mijn verlangen om deze film te gaan zien gereduceerd tot nul, moet ik zeggen. Maar bij toeval kwam ik hem tegen in Killshot, en ik moet bekennen dat zijn spel daarin mij aangenaam verrast heeft. Daarom heb ik The Wrestler toch ook maar een kans gegeven en het is me niet tegen gevallen. Als film niet spectaculair, de worstelscènes in al hun explicite smerigheid hoefden voor mij al helemaal niet zo en qua originaliteit is het verhaal weinig verheffend, maar zoals gezegd maakt Rourke met zijn spel heel veel goed.

De documentaire-achtige manier van filmen werkte in dit geval bijzonder goed mee, in combinatie met het volkomen overtuigende acteerwerk van Rourke wekt het de illusie allemaal heel echt te zijn.

Evan Rachel Wood, die ik normaliter wel goed vind, zet in dit geval haar rol net even iets te dik aan, ik vond haar verhaallijn sowieso wat te standaard en te weinig toevoegen. Het einde is voorspelbaar, maar pluspunt is dan wel weer de manier waarop het gebracht wordt. Al met al een zeer ruime voldoende voor The Wrestler.

FANTASTISCHE film!! Wat een waanzinnige acteerprestatie . Niks dan lof over deze film. Prachtig einde ook. Topfilm.

Hmmm, ja en nee. Ik weet het nog niet. Heeft me niet helemaal kunnen boeien, wel een mooi verhaal opzich. Maar ik bedacht me dat ik in deze genre al veel betere films had gezien.

Een opsomming van cliches is niet per definitie realistisch (overigens een woord dat je alleen kan gebruiken in een zin met daarin het woord 'Plan'). Cliche is namelijk niet gelijk aan realistisch. Het uitglijden over een banaan als komisch effect, is ook niet realistisch. Maar wel... een... cliche...

Ten eerste:Gek dat deze hele site over meningen gaat. En een mening is iets wat iemand vind. Dat jij dat nog niet wist hoef ik niet te weten maargoed.

Ten tweede: Is over een banaan uitglijden een alledaags iets in iemands leven? Nee, dus niet al te realistisch. Als je nadenkt bij wat ik zeg zou je misschien begrijpen wat ik bedoel, ze zetten een worstelaar neer, daar kunnen ze niet buiten gaan. Hier en daar komen de cliché's dan inderdaad naar voren, wat moeten ze anders doen? Een heel ander figuur neerzetten waarbij de cliché's niet voorkomen? Dan heb je dus geen echte worstelaar meer. Je hoeft mij niks uit te leggen dus over het verschil tussen cliché en realisme. Een alien in een ruimteschip kan je ook cliché noemen bijvoorbeeld, moet je ze dan maar op een bananenboot zetten? Niet dat een alien op een ruimteschip cliché is, maar ik hoop dat er ergens een hersencel in je hoofd zit die het nu begrijpt na heel veel uitleg.

Gelieve je IQ te activeren bij een volgende reactie van je. Mij op mijn fouten wijzen en dat fout hebben staat heel laag in mijn boek.