Ugetsu Monogatari (1953)

Mijn hemel, wat heeft de Japanse cinema toch veel parels van films zeg, dit is er weer een. En ik heb nog zoveel niet gezien.

Echt een grandioos mooie film met een prachtig universeel klassiek verhaal. Gebaseerd op twee verhalen uit een bundel van de achttiende-eeuwse Japanse schrijver Akinari Ueda, die zijn verhalen weer baseerde op eeuwenoude Japanse en Chinese volksverhalen

Maar vooral volkomen uniek van sfeer. Er zijn zoveel fantastische scenes dat het haast niet de moeite is om een paar uit te lichten, want dan doe je anderen te kort. Zeker vanaf de ontmoeting met de "lady"die later een geest blijkt te zijn viel ik van de ene indrukwekkende scene in de andere. En de soundtrack behoort zondermeer tot de mooiste en bijzonderste die ik ooit heb gehoord.

4.5* voor nu maar meer zit er wel in.

P.S. Wil iemand me onmiddelijk waarschuwen als dit ooit in Nederland op een groot doek te zien is?

Deze klassieker bevat voor mij een groot aantal pluspunten en misschien maar een enkel minpuntje. Pluspunten zijn voor mij toch wel het verhaal, wat simpel lijkt maar o zo effectief wordt uitgewerkt. Verder ben ik natuurlijk altijd kwetsbaar voor het prachtige cameraverbruik. Deze film bevat een groot aantal prachtige scenes, maar de scene die mij zeker zal bijblijven is de sterfscene van Miyagi met het huilende kind op haar rug.
Minpunt Helaas heeft het spookverhaal van Wakasa geen grote indruk op mij gemaakt. Ik zie eigenlijk ook helemaal niet in wat Genjuro in haar ziet. Dat deel van de film pakte mij helaas niet helemaal
Maar dit is zeker een topper en hopelijk mag ik ook een keer zijn andere meesterwerk zien (Sanshô Dayû )
4*

Zeer mooie film die laat zien dat hebberigheid niet alleen jezelf maar ook anderen in problemen kan brengen.

Twee mannen gaan beiden 100% voor één ding. Genjuro wil zoveel mogelijk geld verdienen met zijn potten en schalen en Tobei wil niets liever dan samoerai worden. Dat ze daarbij hun gezinnen verwaarlozen maakt hun niets uit.
Dat de film halverwege horrorelementen introduceerd, maakt de film alleen maar krachtiger. Dat de geest van Lady Wakasa de pottenbakker verleid en hun koste wat kost bij haar wil houden, is prachtig. Maar wat me bij zal blijven is de scene waarin hij thuiskomt en denkt dat zijn vrouw en zoon er ook zijn, terwijl zijn vrouw reeds gedood is door soldaten.
De gedeeltes met de samoerai waren niet zo sterk uitgewerkt, maar wat daarvan te zien was was ook zeer mooi.

Dit is de tweede Mizoguchi film die ik zie uit de prachtige setjes van MoC en ik kijk uit naar de andere 6 films.

4*

De scene waarin we switchen van een dampende warmwaterbron ( of was het een luxe jacuzzi?! ) naar een picknickplaats aan het water, waar Genjurô bezwijkt aan de verleidingsdriften van Lady Wakasa, is magistraal in beeld gebracht. Door een alternatieve droomwereld te schetsen om het fenomeen overspel aan te stippen, krijgt de film iets gewichtigs over zich, wat veel indruk op mij maakte. Ontzettend cru dat de vrouwen proberen om hun hachje te redden, terwijl zowel Genjurô als Tôbei hun ogen open houden voor de secundaire dingen in het leven. De manier waarop Genjurô uiteindelijk tot bedaren komt en vergiffenis lijkt te vragen voor zijn dwaze daden, is groots verpakt. Al houden de aanvankelijk, (extreem) dommige karakters van beide heren mij voorlopig nog even van een hogere score af. 4*

Mijn eerste Mizoguchi, een regisseur waarvan ik altijd dacht dat hij dezelfde soort films maakte als Ozu. Dat blijkt niet bepaald het geval te zijn. Waar Ozu gaat voor alledaagse situaties, gaat Mizoguchi voor een sprookjesachtige film. Ik moest sterk aan The Night of the Hunter denken, die op een vergelijkbare manier de werkelijke wereld met een magische mixt. De donkere cinematografie lijkt wel wat op elkaar, al is Hunter expressionistischer en extremer. Opvallend genoeg is de mooist geschoten scène in beide gevallen een boottrip bij nacht. Nodeloos om te vermelden dat ik Ugetsu Monogatari visueel een geweldige ervaring vond en dat de sfeer mij wist mee te slepen.

De rest van de film vond ik iets minder. Het verhaal is vermakelijk en de twist dat de vrouw van Genjurô op het einde ook een geest is, is enigzins ontroerend al zag ik het wel net iets te vroeg aankomen. Het verhaal van Tôbei vond ik te beperkt uitgewerkt; het andere verhaal had iets te duidelijk Mizoguchi's interesse. Het helpt wat dat betreft ook niet dat het ene verhaal magisch en zeer sfeervol is en de andere vrij gewoontjes. Daarnaast vond ik de personages wat vlak. Echt bijzonder boeiend vond ik ze niet. Ik kan er niet goed mijn vinger op leggen waar het hem in zat, maar buiten de stijl om vond ik het geheel wat tweedimensionaal aanvoelen. Diepe ontroering of verontrusting kwamen bij mij nooit naar voren. Wellicht was ik gewoon wat moe, maar het had allemaal wat meer indruk kunnen maken.

Dit is waarschijnlijk zeer persoonlijk, maar ben ik de enige die bij Japanse films telkens weer merkt dat zijn aandacht verslapt als er weer zo'n kabuki- of Nohvoorstelling uitgevoerd wordt (of hoe het ook heet, ik ben niet bepaald een kenner)? Veel Japanse klassiekers hebben zo'n moment. Ik zag het al bij Kurosawa, Ozu, Naruse, de Samuraitrilogie en nu dus ook weer bij Mizoguchi. Ik zal deze manier van dansen wel niet vatten, maar ik moet helaas ook concluderen dat er weinig dingen zijn die mij zo steevast uit een film halen.
3,5*

Een erg mooie film dit en wederom een bewijs dat de klassieke Japanse cinema, die ik beetje bij beetje aan het ontdekken ben, mij wel ligt.

De titel deed mij in het verleden eens aan Tokyo Monogatari denken, maar als je beide films gezien hebt kun je makkelijk concluderen dat beide films totaal verschillend zijn. Gelukkig beviel Ugetsu mij dus ook.

Ik vond het verhaal op een mooie manier uitgewerkt. Beide hoofdrolspelers denken alleen maar aan zichzelf en dat zoiets niet altijd even slim is bewijst deze film. Het verhaal van Tôbei vond ik wat interessanter, maar dat van Genjurô is beter uitgewerkt en maakte op mij ook de meeste indruk. Het gedeelte van de vrouwelijke geest, die hem verleid vond ik nogal ongeloofwaardig door de makkelijke manier waarop het ging. het einde waarbij Genjurô en ook ik nog even dacht, dat vrouw en kind nog leefden is wel enorm indrukwekkend en wist mij goed te raken.

Ja, een fijne eerste kennismaking voor mij met het werk van Kenji Mizoguchi en ik ben vastbesloten om zeker nog meer werk van deze regisseur te gaan zien.

4,0*

Erg hoog aangeschreven deze oude Japanner, die laat zien wat gebeurt als je veel te gulzig in het leven staat. Ik vond de film best oke. Ugetsu Monogatari kun je opvatten als een aangenaam sprookje, maar helaas wel wat onevenwichtig. Twee hoofdpersonen en hun drang naar rijkdom worden gevolgd, maar de één, een pottenbakker, krijgt veel meer focus dan de ander, een wannabe samurai-krijger. Qua cinematografie is er gelukkig genoeg te beleven. Van mooie plaatjes schieten heeft regisseur Kenji Mizoguchi wel kaas gegeten.

Langzamerhand begin ik volgens mij steeds meer feeling en bewondering voor de aziatische klassieke cinema te krijgen, al gaat het met kleine stapjes. Kurosawa ken ik al een jaar of tien (met wisselend succes), van Ozu heb ik Tokyo Story gezien (greep me nog niet echt, maar herziening lijkt op zijn plaats) en dit is mijn eerste Mizoguchi. En ik moet zeggen dat het de mooiste is tot nu toe, al loop ik met Rashomon toch ook wel weg.

Het is ècht schitterend gefilmd, thematisch toch behoorlijk interessant en het acteerwerk is grotendeels erg goed. Ik las na de film Eberts review en ontdekte tot mijn plezier dat ook hij aan Murnau's Sunrise had moeten denken, ik had dat zelfs een aantal keren tijdens de film. Ook het Essay van Phillip Lopate voor Criterion is de moeite waard.

Ik ben erg benieuwd nu naar Sansho the Bailiff en de andere films van Mizoguchi. Ik mag het nog niet zeggen na een van zijn films, één van Ozu en wel meerdere Kurosawa's, maar het zou zomaar kunnen dat van 'de grote drie' dit mijnfavoriete Japanse regisseur gaat worden. We'll see...

4*

P.s. ik heb ook genoten van de discussie tussen Djelle en Ramon K., dank daarvoor.

Geweldige film, erg onder de indruk. Sfeervol, prachtig gefilmd, heerlijk uitgewerkte personages en een fantastisch avontuurlijk verhaal. Wat wil je nog meer?

Er zitten zoveel mooie scènes in, de hypnotiserende muziek is zo bedwelmenden, de personages zo gevoel mooi en als het einde dan ook nog zo goed is, moet ik minimaal 4,5 sterren geven.

Niet aan mij besteed helaas. Met de waarschuwing aan de vrouw in het begin was ik ook al meteen gewaarschuwd: we gaan vrij onsubtiele moraaltjes voor onze kiezen krijgen. En ja, de uitkomst is niet geheel verbazingwekkend. Wat me wel verraste was waren de kaidan-elementen. Die lenen zich erg voor surrealisme, maar dat komt er hier juist maar matig uit. Hier spreekt denk ik toch de ouderdom van de film, volgens mij valt hier met moderne filmtechnieken zoveel meer uit te halen.

De beelden zijn dan ook niet geweldig. Zwart-wit kan mooi zijn, maar met name als men veel aandacht aan de belichting besteed. Hier miste ik gewoon de contrasten, en soms (met name bij overgangen) was het wel erg donker. Verder matig acteerwerk, vooral het geval en getuimel zag er weinig overtuigend uit, maar de dialogen kwamen ook nogal geforceerd over, al heeft dat ook met het script te maken.

Rest de muziek, die ik wel op zich wel aardig vond. Vooral vanwege die muziek toch nog 1*.

2e Mizoguchi.

En tweede keer dat hij doel mist. Ook deze film wist mij niet te bekoren. Nu ben ik al niet zo'n geweldige fan van de setting, als ik klassieke Japanse cinema kijk heb ik doorgaans toch de voorkeur voor films die over het eigen tijdperk gaan, de samurai/boerenkwesties liggen mij vaak minder.

Zo ook hier weer, twee aan elkaar gelinkte verhaaltjes die eigenlijk zowat hetzelfde moraaltje ondersteunen. Inhoudelijk vond ik het redelijk zwak en exemplarisch, mede ook door het aangedikte acteerwerk, waardoor het beoogde drama nooit echt weet te intrigeren. Het ligt er allemaal zo dik op en is alles zo in your face dat het al snel afstoot. Zal ook wel aan de bron gelegen hebben, maar de keuze om net dat te verfilmen ligt toch bij Mizoguchi.

Ook visueel deed het me niet zoveel. De scene op het meertje viel dan nog wel op, al had ik daar een sterk studio-gevoel. Verder wel netjes in beeld gebracht, maar ook saai en weinig spannend. De soundtrack blijkt ook maar weer een acquired taste. Hoewel ik toch echt wel met schelle instrumenten overweg kan (China is soms nog een paar gradaties erger), heb ik met die klassieke Japanse muziek niet veel.

Tot dusver vind ik Mizoguchi maar saai en braaf. Het kabbelt wat voort, het drama slaat niet aan en de boodschap wordt lang en breed uitgesmeerd. Gelukkig duren z'n films niet al te lang, dit had geen 2+ uur moeten duren of er was helemaal niks van de score overgebleven.

1.0*

Krachtig en teder. Zwart-wit met mooie scènes en beeldcomposities en in zijn gehel cinematografisch zeker boven de middelmaat.

Gesmaakte surrealistische wendingen in een verhaal dat eenvoudig gezinsgeluk tegenover ambitie voor geld en roem stelt.

Heel wat expressie in de vertolkingen en passende, vaak als mysterieus overkomende muziek.

Ik ben wisselend tevreden over Kenji Mizoguchi. Hij heeft een paar hele mooie films gemaakt, maar ook een paar die de middelmaat nauwelijks ontstijgen. Deze film over valse ambities en ontrouw is daar naar mijn smaak een van. Afgezien van het degelijke camerawerk en een handvol beklijvende scènes, heeft de film last van overacting, overdreven dramatiek en armzalige settings, die soms rechtstreeks uit de jaren 50 lijken te komen. Jammer.

Moeizaam. Mijn versie was er eentje met een donkergele filter. De beeldkwaliteit kon een stuk beter, maar de beeldcompositie, het camerawerk en de opbouw van het plot viel sowieso op.

Een soort van sprookje met een bepaalde moraal. Centrale thema´s rond liefde, hebzucht en verraad centraal en worden uitgewerkt aan de hand van twee boeren. De één is een pottenbakker, de andr wil het maken als samoerai, maar is in tegenstelling tot die eerste helemaal niet bedreven in wat hij beoogt.

Je moet toch wel van van de Japanse old cinema houden om dit volledig op te kunnen nemen, zeker wanneer men het thema van het platteland en zeg maar de ´Middeleeuwen´ met die samurai en krijgsheren aanhaalt. Niet 100% overtuigd, maar ik snap de liefhebbers zeker.

Bij deze mijn kennismaking met Kenji Mizoguchi en op zich is het wel een meevaller geworden. Het is vooral het eerste deel dat indruk maakt. Het tempo zit erg goed en we krijgen enkele mooie scènes voorgeschoteld met o.a. de inval van de rovers.

Vanaf de kennismaking tussen Genjurô en Lady Wakasa verloopt het iets moeizamer. De plottwist dat Lady Wakasa een geest blijkt te zijn, kwam wel aan als een verrassing (al kan ik de beangstigende reactie van de handelaar over het landhuis nu wel plaatsen), maar toch deed het me niet zoveel. Het wordt allemaal te moraliserend gebracht, waardoor de impact wat achterwege bleef. Het verhaal rond Tôbei krijgt nogal weinig schermtijd, al was het wel leuk om te zien hoe hij plots als heldhaftige samoerai werd aanzien door toevallig een afgehakt hoofd van een belangrijk persoon mee te brengen.

Op cinematografisch vlak is dit anders wel een erg knappe film. Vooral de scène op het bootje is er mooi gefilmd, maar doorheen de hele film valt er genoeg moois te ontdekken.

Ugetsu Monogatari was een tijdje aan het afstevenen op een 4*, maar een minder overtuigend tweede deel doet er een half puntje af.

3.5*