Ugetsu Monogatari (1953)

Bloed kookt dan ook nogal snel bij mij.

Jij hebt zeker ook zo'n klingelklangel-instrument thuis?

Die heb ik ooit aan Kurosawa uitgeleend, maar nooit terug gekregen.

Hoezo? Waar heb ik dat gedaan?

Ja dat had ik nu ook wel door, maar dat vond ik nu net zo pover uitgewerkt. Echt 'gefocust' werd er niet op dit aspect en het verband is ook zeer vaag. Beide vrouwen moeten zo afzien omdat de ene potten wil verkopen en de ander samurai wil worden? Ambitie=slecht? Als ik naar mijn werk vertrek (of stel nu nog dat ik een paar dagen moet wegblijven omdat ik veel geld wil verdienen voor mijn gezinnetje) en mijn meisje wordt intussentijd aangerand of vermoord, dan moet ik me wel heel schuldig voelen... Nogal krom vind ik dat. Het zal misschien niet zo bedoeld zijn maar zo komt het wel erg over. Dat komt omdat het allemaal zo onduidelijk naar voren is gebracht.

Maar neen, ik wil geen stemming maken of aandacht trekken, ik doe gewoon mijn ding zoals ik altijd doe. Ik omschrijf de zaken graag kleurrijk, geeft meer leven aan mijn posts. Zelfs bij films die volledig in "mijn genre" liggen kan je net dezelfde beeldspraken terugvinden. Slecht is slecht. De muziek werkt hier als een molotovcoctail op de sfeer, niet meer of niet minder.

Ik vind het trouwens ontieglijk raar dat jij (en zo zijn er wel meerdere users) naar elke "oldie" dat je tegenkomt 4 of 5 sterren gooit (al zeker als het een soort "klassiekersstatus" heeft). Héél af en toe is het iets minder, en dat is dan een 3. (En dan ben ik de kortzichtige filmkijker...) Ik bedoel maar: Ik heb ook mijn voorkeuren, is normaal, maar het belet me niet dat ik ze evenzeer streng kan beoordelen als het moet. Het is alsof jij niet kritisch kan zijn tegenover een hele tak uit de filmgeschiedenis...

Trouwens, afkraken? De grond in boren? 2* is geen volledige afbraak toch? Ik vermeldde toch ook positieve punten in mijn post?

Tuurlijk: ik heb net als iedereen mijn voorkeuren, maar je zal net zo goed films vinden die 75 jaar oud zijn en/of zich in alle soorten genres of stijlen bevinden die eveneneens hoog scoren. Het moet gewoon goed zijn. Kwaliteit.

Ugetsu vond ik nu eenmaal niet zo erg goed, en ik heb duidelijk omschreven wat mijn klachten zijn. Inderdaad: met een pittig accent op het muziekaspect, maar dat is helemaal geen misdaad of omstreden toepassing. Zoiets kom je regelmatig tegen zowel op het net als in "officiele" recencies in kranten of tijdschrifen. Mensen die het daar niet mee eens zijn moeten daar tegenkunnen en er geen kwalijke bijbedoelingen achter zoeken.

Dit is een klassiek meesterwerk dat zowel op technisch en audiovisueel vlak ver bovenuit steekt dan de hedendaagse moderne cinema. Je hebt gewoon geen oog voor schoonheid en kunst. Deze film is zo superieur gemaakt! Ugetsu Monogatari is beter dan de hele top10 van jou tezamen. Alleen al de artistieke gehalte, die composities…

Geen enkele filmmaker van deze tijd kan Ugetsu Monogatari nog evenaren. Dit is kwaliteit.

a grand, grand masterpiece!

Draagt juist bij aan de sfeer. Maar ik heb geen zin in welles/nietes gedoe.

Vergeet niet djelle, dat ik ongelooflijk selectief ben als het om filmkeuze gaat. Ik selecteer vrijwel immer op regisseur (eigenlijk auteur), filmstromingen, klassieke status, veelgenoemde films in filmhistorische beschouwingen (boeken, internet, toplijstjes) etc, zodat echte teleurstellingen nauwelijks aan de orde zijn. Ik schaf elke maand 'blind'(in principe kun je het niet echt blind noemen) vele dvd's aan, maar daar gaat een hoop voorbereiding aan vooraf. Lijstjes doorspitten, kijken of films thematisch of qua stijl binnen mijn filmsmaak passen, informatie over betreffende regisseurs lezen etc. En vergeet niet dat vele klassiekers juist een release krijgen omdat ze al decennia lang het publiek weten te boeien. Mijn dvdverzameling bestaat dan ook niet louter uit favoriete films; als verzamelaar wil ik ook een historisch overzicht van cinema vastleggen, zo ver gaat mijn filmmanie nu eenmaal. Het is een leerschool en een obsessie. Herzieningen van films die ik in eerste instantie niet zo goed vond zijn aan de orde van de dag. Zo vond ik Ford's The Searchers in eerste instantie niks maar na de film 5 maal gezien te hebben stijgt mijn waardering voor die film. Komt BFI met een verzameldvd over de allereerste cinema, dan schaf ik die blind aan. Maar door deze manier van filmbeschouwing maak ik het mezelf niet makkelijk als het om het *waarderingsschema op MM gaat. Daar worden dan wel eens vraagtekens bij gesteld.

Dan over die stemmingsmakerij. Met een beoordeling van 2* vind ik zo'n post van je te sensationeel en te erg leunend op filmafbraak. Vooral de buitenlandse klassiekers krijgen toch al te weinig aandacht.

Ik respecteer jou obsessie en in principe zou ik ook zoiets willen doen: Een geschiedkundig overzicht maken etc. Alleen heb ik de tijd noch het geld om dat te verwezelijken, maar ik wil ze ook vooral eerst even bekijken alvorens ik ze aanschaf (via tv, huren of andere wegen). Momenteel heb ik een collectie van zo'n kleine 300 DVD's waar je een beetje van alle soorten, vormen en bouwjaren van films kan terugvinden. Alleen zijn het elk films wat ik beschouw als beste uit die tijd en/of genre. Vind ik voor mezelf iets nuttiger en een betere weerspiegeling van mijn persoonlijke filmsmaak.

Wat ik letterlijk lees in jou post (en wat ik eigenlijk al lang aanvoelde), is dat je echt wel de overtuiging draagt: klassiekers status, veelgenoemde films in filmhistorische beschouwingen (boeken, internet, toplijstjes) etc =automatisch een goeie film. Elke film die daaraan voldoet zal je goed vinden. Je weet dat al bij voorbaat en het is dan ook zo. Iets wat ik nooit zal snappen. Je waarderingen zijn haast helemaal synchroon met de officieel gehuldigde regisseurs, films, acteurs... Films die je haast moet goed vinden wil je behoren tot een "serieuze" filmkenner. Een gemaakt begrip en opvattingen, ondersteund en gepushed door een groep elitaire filmkijkers, een verscholen commerce en een hele hoop gehype. Het doet me immer walgen.

Thematisch en qua stijl past quasi alles in jou filmsmaak, van de vroegste Dreyer tot de jongste Kurbick. Zolang het maar oud is en/of een naam heeft. Dat publiekelijke waardering-criterium vind ik ook maar krom. Ten eerste bestaat dat publiek al voornamelijk uit mensen die daar bij voorbaat reeds een bepaalde intresse voor hebben, de rest blijft doorgaans weg en automatisch heb je al een vrij hoge waardering.

Deze film is een perfect voorbeeld hiervan. Er zijn met moeite 12 stemmen, meeste zijn users die eveneens de "betere film" fabel volgen en 1 user dat wat buiten dat meegaand publiek valt maar toch alles een kans geeft, is meteen wat minder enthousiast en stemt laag. [Resultaat: krijgt van alle soorten verwijten naar zijn hoofd en wordt afgedaan als (jawel hoor) niet serieus te nemen kijker (ik trek mij daar nu niks meer van aan, maar je kan je wel voorstellen dat het niet zo evident is je eigen mening weer te geven bij dergelijke films).] Stel dat Onderhond deze film bekijkt, ik vrees dat het zelfs nog niet aan 2 sterren geraakt.

Ten tweede: je volgt deze redenering dan nog eens heel selectief. Predator is ook een film dat al jaren (en dat zal waarschijnlijk eveneens nog decennia lang aanslepen) publiekelijk (en dan nog door een veel groter publiek) erg gewaardeerd wordt. Nee, ik blijf met vele vragen zitten omtrent jou filmsmaak...

Komaan, 2 sterren is geen ramp, evenmin mijn post een volledige keldering was. Buitenlandse klassiekers krijgen zeker genoeg aandacht vind ik overigens. Enne... de aandacht voor buitenlandse klassiekers zal niet staan of vallen omdat 1 clown een negatief berichtje plaatst bij sommige van die films.

Je plaatst mijn woorden weer lukraak en totaal ongegrond binnen jouw waanbeelden. Je insinueert weer raak voor een knaak. De films uit die lijstjes, de films met een klassiekerstatus, die zijn voor mij het meest interessant (om te gaan kijken) omdat ze het publiek, critcici en regisseurs al decennia lang bezighouden. Meestal zijn het films van auteurs met een totaal afwijkende filmstijl, vaak ook heel ontoegankelijk (Bresson, Pasolini, Rossellini, Tarkovsky, Antonioni om maar eens wat te noemen) en aangezien ik geloof dat de cinema van filmkunstenaars een extensie is van hun ziel voel ik me zelfs verplicht om die films intensief te benaderen (met veel herzieningen het liefst) ipv die films ff tussen neus en lippen door een blikje te gunnen. Het zijn veelal ook films die je eeuwig kunt blijven bezoeken, aangezien daarin niet alles draait om entertainment en de grote sterren, maar om een exploratie van grote, menselijke thema's. Het heeft te maken met je instelling, niet met 1 of andere elitaire vooringenomenheid waar je me gewoon echt valselijk van beticht.

Ik stel "entertainment" niet als filmfunctie nr uno en dat is meteen het antwoord op al je vragen. Na jarenlang enkel Hollywoodfabriekspul te hebben gezien, pak je een film van Bresson niet even tussen Bad Boys en Die Hard door. Zo'n film benader je namelijk met een totaal andere instelling. Dat kan elke filmliefhebber, die bij zichzelf een filmsmaakontwikkeling heeft geconstateerd beamen. En hoe lullig dat misschien ook klinkt: iemand die een Throne of Blood even tussendoor pakt en dan gaat reppen over debiele moraliserende musicalnummers (of iets in die trant) of 'langdradige stukken', of 'slecht dit, slecht dat' zonder ergens technisch of expliciet inhoudelijk op in te gaan (en het toch inhoudelijk noemt) en het met een hoop fake cynisme in het belachelijke probeert te trekken, die komt dan op mij over als iemand die nog niet klaar is voor een bepaalde tak van cinema. Meteen even vermelden djelle (voor je weer foute conclusies gaat trekken) dat dat alles dus niet betekent dat je geen ontwikkelde filmsmaak hebt als je een Throne of Blood helemaal niets vindt. Maar dat merk je meestal wel aan de bijbehorende post.

Ik walg van mensen die overal over mee willen praten, overal hun stempel op willen drukken, ongeacht hun vooroordelen, een lack aan knowhow of interesse. Ik trek Tolstoy ook niet in het belachelijke als ik verder enkel avondromannetjes en luchtige strips lees.

Dat bedoel ik nu net.

Wie heeft het nu plots over entertainment? Ik heb daar nog met geen woord over gerept. Ik kan me perfect instellen voor gelijk welke films, het is me eender wat voor functie ze voorop zetten. Ik vind het ene alleen niet minderwaardig aan het andere, dat is ons eeuwige meningsverschil. Een film moet gewoon geslaagd zijn in zijn specifieke bedoelingen. Of dat nu een diep menselijk thema is of puur vermaak. "Een gemeenschappelijk element is kwaliteit", dat zijn toch jou woorden?

Dat heb ik zeker niet gedaan.

Dat klopt. Maar dat wil niet zeggen dat alles geslaagd is. Ook ontoegankelijke regisseurs dat diepe menselijke thema's blootleggen kunnen zuigen. Dat is iets wat jij niet wil weten.

Tuurlijk. Zo typisch hier. Wanneer een bepaalde film of regisseur niet geapprecieert wordt, is dat meteen de fout van de kijker, en niet van de maker.

Gekke vergelijking. En wat bedoel je precies met knowhow?

Nogmaals: ik kan me perfect instellen voor een bepaalde tak of regisseur of wat dan ook. Ik heb niet zomaar Kurosawa's tussen wat no-brainers doorgenomen maar me wat verdiept in zijn achtergrond en de laatste weken heb ik niks anders gedaan dan (intensief) zijn films bekijken en zelfs herbekijken. De intresse is er, ik ben curieus naar elke vorm van cinema en ben enorm flexibel qua instelling, maar je kan nu eenmaal niet verwachten dat ik alles zomaar goed kan vinden.

Kurbick's 2001 vind ik fantastisch, The Shining vind ik iets meer dan matig en Clockwork vind ik rampzalig. Jij legt geen nuances, en dat snap ik niet. Je ziet de naam Kurbick en je staat al klaar met je sterren. Ik ben fan van Bay, maar dat weerhoudt me niet Armageddon of Pearl Harbor in twee te breken om nu maar een extreem voorbeeld te geven.

En gezien jouw filmsmaak, je sterrenlijst en de soort van kritiek die je uit constateer ik dat jij die instelling niet hebt. Daar kunnen we verder over welles/ nietes -en, maar daar heb ik weinig zin in.

Het is me ook duidelijk dat je absoluut niets begrijpt van het hele auteursgebeuren waar ik zo dol op ben. Ik adoreer de handtekening van Kubrick en dat betekent dat geen enkele film van Kubrick een onvoldoende van me krijgt (zelfs zijn slechtere films niet) om de simpele reden dat er voor mij immer wat te halen valt. Zo werkt het voor mij. Dat is trouwens geen vooringenomenheid, maar een simpele conclusie die ik kan trekken na al zijn films gezien te hebben. 3 films van hem vind ik absolute meesterwerken.

Okee, maar dan heb je nog helemaal niet goed naar mijn filmsmaak, sterrenlijst noch kritiek gekeken. Je zal van alles wat terugvinden. Van Bronenosets Potyomkin tot Mulholland Drive.

Maar je zit wel in de beginfase, wees eerlijk.

Hangt er vanaf wat je bedoeld. Wat Kurosawa betreft kan je stellen dat ik vrij aan het begin zit (alhoewel) maar wanneer je het bv over stomme films hebt of Kurbicks dan wil ik wel kwijt dat ik daar al wat ervaring mee heb. Het is niet omdat ik op vele films nog niet gestemd heb (bv Nosferatu) dat ik ze nog niet gezien heb. Ik ben gewoon van principe dat ik pas stem als het nog op een aanvaardbaar niveau in mijn gegeugen zit (liefst zo recent mogelijk).

Mijn hemel, wat heeft de Japanse cinema toch veel parels van films zeg, dit is er weer een. En ik heb nog zoveel niet gezien.

Echt een grandioos mooie film met een prachtig universeel klassiek verhaal. Gebaseerd op twee verhalen uit een bundel van de achttiende-eeuwse Japanse schrijver Akinari Ueda, die zijn verhalen weer baseerde op eeuwenoude Japanse en Chinese volksverhalen

Maar vooral volkomen uniek van sfeer. Er zijn zoveel fantastische scenes dat het haast niet de moeite is om een paar uit te lichten, want dan doe je anderen te kort. Zeker vanaf de ontmoeting met de "lady"die later een geest blijkt te zijn viel ik van de ene indrukwekkende scene in de andere. En de soundtrack behoort zondermeer tot de mooiste en bijzonderste die ik ooit heb gehoord.

4.5* voor nu maar meer zit er wel in.

P.S. Wil iemand me onmiddelijk waarschuwen als dit ooit in Nederland op een groot doek te zien is?

Deze klassieker bevat voor mij een groot aantal pluspunten en misschien maar een enkel minpuntje. Pluspunten zijn voor mij toch wel het verhaal, wat simpel lijkt maar o zo effectief wordt uitgewerkt. Verder ben ik natuurlijk altijd kwetsbaar voor het prachtige cameraverbruik. Deze film bevat een groot aantal prachtige scenes, maar de scene die mij zeker zal bijblijven is de sterfscene van Miyagi met het huilende kind op haar rug.
Minpunt Helaas heeft het spookverhaal van Wakasa geen grote indruk op mij gemaakt. Ik zie eigenlijk ook helemaal niet in wat Genjuro in haar ziet. Dat deel van de film pakte mij helaas niet helemaal
Maar dit is zeker een topper en hopelijk mag ik ook een keer zijn andere meesterwerk zien (Sanshô Dayû )
4*

Ik ga djelle hier steunen Deze deed me verrassend weinig en de ervaring voelde wat plechtmatig. Rechtlijnige fabel over hoogmoed en overmatige ijver, die prachtig in beeld is gebracht, daar niet van. Wat kan zwart en wit toch mooi zijn. Maar fabels zijn altijd een beetje voorspelbaar en op twee indringende scenes naar het einde toe na (1. hoofdpersoon wordt verleid door geest 2. hoofdpersoon keert thuis) wilde het maar geen grootse indruk maken. Ik vermoed dat enig orientalisme heeft meegewerkt aan de reputatie. Of het is gewoon mijn smaak niet.

En net als Ramon K selecteer ik heel zorgvuldig. Ben nu bezig alle film te zien uit de tophonderd allertijden die ik nog niet gezien heb, een stuk of 50: http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm. Dat levert enorm veel kijkplezier op. Totale verrassingen (La règle du jeu en Ikiru waren fantastisch, Jules et Jim/Bicycle thieves erg mooi), maar ook weleens iets waarvan je meer verwacht. Ugetsu Monogatari is er daar eentje van. Niet teveel eerbied voor de oudjes. Gewoon kijken en zeggen wat je ervan vindt, dat probeer ik althans.

Begon erg langzaam en saai maar werd steeds beter. Laatste halfuur was ontroerend en sterk gespeeld, mooi camerawerk met veel sfeervolle beelden. Dikke 3.5*(was meer geweest als hij vanaf het begin geboeid had).

Een van de beste Aziatische films die ik gezien heb.

4,5*

Na een eerste kijkbeurt vond ik de regie en het camerawerk nu niet meteen van ongezien niveau, zoals hier door velen gesteld wordt, maar goed: ik neem aan dat andere posters hier veel meer filmkennis hebben dan ikzelf, en een film groeit natuurlijk met het aantal kijkbeurten. In elk geval was ik niet overdonderd door de beelden in de film.

Wél is Ugetsu Monogatari een erg mooie film, vol mooie beelden (het bad in de tuin, de hele scène op het meer, de aanval op de vrouw met haar kind, de manier waarop de onthoofding van de generaal in beeld gebracht werd,...) en vooral een interessant en mooi verhaal.
Mizoguchi schotelt ons een heerlijk voortkabbelende film voor waarin de personages de tijd krijgen om zich ten volle te ontwikkelen. Deze personages gedragen zich puur menselijk, en verlangen naar grotere dingen terwijl ze niet beseffen dat het echte geluk zo dicht binnen handbereik is. Het verhaal, met de voor mij ietwat onverwachte (maar erg gesmaakte) surreële wendingen naar het einde toe, sluit dan ook af met een hartverwarmend einde.

Een erg mooie film, waarvan ik blij ben dat ik hem gezien heb. Voorlopig zie ik er nog niet het ultieme meesterwerk in, zoals het gros van de posters dat wel doet, maar ik raad hem absoluut aan.

4*

Zeer mooie film die laat zien dat hebberigheid niet alleen jezelf maar ook anderen in problemen kan brengen.

Twee mannen gaan beiden 100% voor één ding. Genjuro wil zoveel mogelijk geld verdienen met zijn potten en schalen en Tobei wil niets liever dan samoerai worden. Dat ze daarbij hun gezinnen verwaarlozen maakt hun niets uit.
Dat de film halverwege horrorelementen introduceerd, maakt de film alleen maar krachtiger. Dat de geest van Lady Wakasa de pottenbakker verleid en hun koste wat kost bij haar wil houden, is prachtig. Maar wat me bij zal blijven is de scene waarin hij thuiskomt en denkt dat zijn vrouw en zoon er ook zijn, terwijl zijn vrouw reeds gedood is door soldaten.
De gedeeltes met de samoerai waren niet zo sterk uitgewerkt, maar wat daarvan te zien was was ook zeer mooi.

Dit is de tweede Mizoguchi film die ik zie uit de prachtige setjes van MoC en ik kijk uit naar de andere 6 films.

4*

Vrij fantastische film, die het profane en het transcendente perfect weet af te wisselen. Geweldige climax en een schitterend verhaal over ambitie, zucht en nederigheid, maar ook als sociaal portret interessant. De muzikale begeleiding sluit perfect aan bij het getoonde, en weet soms echt een nieuwe dimensie aan de beelden te geven.

Mijn eerste Kenji Mizoguchi, maar dit smaakt absoluut naar meer! Ben ook enorm benieuwd naar de verhalen van Akinari Ueda.

De scene waarin we switchen van een dampende warmwaterbron ( of was het een luxe jacuzzi?! ) naar een picknickplaats aan het water, waar Genjurô bezwijkt aan de verleidingsdriften van Lady Wakasa, is magistraal in beeld gebracht. Door een alternatieve droomwereld te schetsen om het fenomeen overspel aan te stippen, krijgt de film iets gewichtigs over zich, wat veel indruk op mij maakte. Ontzettend cru dat de vrouwen proberen om hun hachje te redden, terwijl zowel Genjurô als Tôbei hun ogen open houden voor de secundaire dingen in het leven. De manier waarop Genjurô uiteindelijk tot bedaren komt en vergiffenis lijkt te vragen voor zijn dwaze daden, is groots verpakt. Al houden de aanvankelijk, (extreem) dommige karakters van beide heren mij voorlopig nog even van een hogere score af. 4*

Mijn eerste Mizoguchi, een regisseur waarvan ik altijd dacht dat hij dezelfde soort films maakte als Ozu. Dat blijkt niet bepaald het geval te zijn. Waar Ozu gaat voor alledaagse situaties, gaat Mizoguchi voor een sprookjesachtige film. Ik moest sterk aan The Night of the Hunter denken, die op een vergelijkbare manier de werkelijke wereld met een magische mixt. De donkere cinematografie lijkt wel wat op elkaar, al is Hunter expressionistischer en extremer. Opvallend genoeg is de mooist geschoten scène in beide gevallen een boottrip bij nacht. Nodeloos om te vermelden dat ik Ugetsu Monogatari visueel een geweldige ervaring vond en dat de sfeer mij wist mee te slepen.

De rest van de film vond ik iets minder. Het verhaal is vermakelijk en de twist dat de vrouw van Genjurô op het einde ook een geest is, is enigzins ontroerend al zag ik het wel net iets te vroeg aankomen. Het verhaal van Tôbei vond ik te beperkt uitgewerkt; het andere verhaal had iets te duidelijk Mizoguchi's interesse. Het helpt wat dat betreft ook niet dat het ene verhaal magisch en zeer sfeervol is en de andere vrij gewoontjes. Daarnaast vond ik de personages wat vlak. Echt bijzonder boeiend vond ik ze niet. Ik kan er niet goed mijn vinger op leggen waar het hem in zat, maar buiten de stijl om vond ik het geheel wat tweedimensionaal aanvoelen. Diepe ontroering of verontrusting kwamen bij mij nooit naar voren. Wellicht was ik gewoon wat moe, maar het had allemaal wat meer indruk kunnen maken.

Dit is waarschijnlijk zeer persoonlijk, maar ben ik de enige die bij Japanse films telkens weer merkt dat zijn aandacht verslapt als er weer zo'n kabuki- of Nohvoorstelling uitgevoerd wordt (of hoe het ook heet, ik ben niet bepaald een kenner)? Veel Japanse klassiekers hebben zo'n moment. Ik zag het al bij Kurosawa, Ozu, Naruse, de Samuraitrilogie en nu dus ook weer bij Mizoguchi. Ik zal deze manier van dansen wel niet vatten, maar ik moet helaas ook concluderen dat er weinig dingen zijn die mij zo steevast uit een film halen.
3,5*

Dat sprookjes achtige is ook zeker niet typisch voor Mizoguchi hoor, dus laat je daar niet door (mis)leiden. Niet dat Ozu en Mizoguchi anders wel op elkaar lijken, want ze zijn toch behoorlijk verschillend, maar Ugetsu is niet snel vergelijkbaar met iets anders van Mizoguchi, of zeker niet een benchmark in zijn oeuvre.

Unieke film.

Een erg mooie film dit en wederom een bewijs dat de klassieke Japanse cinema, die ik beetje bij beetje aan het ontdekken ben, mij wel ligt.

De titel deed mij in het verleden eens aan Tokyo Monogatari denken, maar als je beide films gezien hebt kun je makkelijk concluderen dat beide films totaal verschillend zijn. Gelukkig beviel Ugetsu mij dus ook.

Ik vond het verhaal op een mooie manier uitgewerkt. Beide hoofdrolspelers denken alleen maar aan zichzelf en dat zoiets niet altijd even slim is bewijst deze film. Het verhaal van Tôbei vond ik wat interessanter, maar dat van Genjurô is beter uitgewerkt en maakte op mij ook de meeste indruk. Het gedeelte van de vrouwelijke geest, die hem verleid vond ik nogal ongeloofwaardig door de makkelijke manier waarop het ging. het einde waarbij Genjurô en ook ik nog even dacht, dat vrouw en kind nog leefden is wel enorm indrukwekkend en wist mij goed te raken.

Ja, een fijne eerste kennismaking voor mij met het werk van Kenji Mizoguchi en ik ben vastbesloten om zeker nog meer werk van deze regisseur te gaan zien.

4,0*

Een tijdje geleden de box Late Mizoguchi: Eight Films, 1951 - 1956 (Masters Of Cinema) aangeschaft en vandaag heb ik de tijd gevonden om er eentje van te zien.

Eerst en vooral wat een krachtige opbouw heeft Mizoguchi in deze film gestoken, naarmate hij het einde bereikt wordt hij steeds sterker. Vooral de scene waarin Genjuro ontdekt dat hij bedrogen is en gevangen zat in het web van Lady Wasake vond ik maar één van de hoogtepunten. Hoe dat de droom van twee mannen in slechte tijden hun gezinsleven volledig veranderen was zeer mooi in beeld gebracht. Prachtig beeldwerk en camerastandpunten met de daarbij komende acteerprestatie van de volledige cast. De hiervoor vermeldde "Klinklangmuziek" vond ik een fanstastische en zelfs subtiele manier om aan te tonen waar de surrealistische droomsequenties beginnen

Kortom ik vond het nog maar eens een schitterend Japanse Film of het nu al een geprezen klassieker was of niet. Ik ben alleen nog maar nieuwsgieriger geworden naar het andere werk van deze regisseur. Er liggen er nog zeven te wachten, wat een luxe!!!! Deze film zou nog wel eens wat aan waardering kunnen winnen, maar voorlopig blijft het op 4*

Erg hoog aangeschreven deze oude Japanner, die laat zien wat gebeurt als je veel te gulzig in het leven staat. Ik vond de film best oke. Ugetsu Monogatari kun je opvatten als een aangenaam sprookje, maar helaas wel wat onevenwichtig. Twee hoofdpersonen en hun drang naar rijkdom worden gevolgd, maar de één, een pottenbakker, krijgt veel meer focus dan de ander, een wannabe samurai-krijger. Qua cinematografie is er gelukkig genoeg te beleven. Van mooie plaatjes schieten heeft regisseur Kenji Mizoguchi wel kaas gegeten.

Langzamerhand begin ik volgens mij steeds meer feeling en bewondering voor de aziatische klassieke cinema te krijgen, al gaat het met kleine stapjes. Kurosawa ken ik al een jaar of tien (met wisselend succes), van Ozu heb ik Tokyo Story gezien (greep me nog niet echt, maar herziening lijkt op zijn plaats) en dit is mijn eerste Mizoguchi. En ik moet zeggen dat het de mooiste is tot nu toe, al loop ik met Rashomon toch ook wel weg.

Het is ècht schitterend gefilmd, thematisch toch behoorlijk interessant en het acteerwerk is grotendeels erg goed. Ik las na de film Eberts review en ontdekte tot mijn plezier dat ook hij aan Murnau's Sunrise had moeten denken, ik had dat zelfs een aantal keren tijdens de film. Ook het Essay van Phillip Lopate voor Criterion is de moeite waard.

Ik ben erg benieuwd nu naar Sansho the Bailiff en de andere films van Mizoguchi. Ik mag het nog niet zeggen na een van zijn films, één van Ozu en wel meerdere Kurosawa's, maar het zou zomaar kunnen dat van 'de grote drie' dit mijnfavoriete Japanse regisseur gaat worden. We'll see...

4*

P.s. ik heb ook genoten van de discussie tussen Djelle en Ramon K., dank daarvoor.