Journal d'un Curé de Campagne (1951)

Ik had bij mijn eerste Bresson film geen geweldig hoge verwachtingen, omdat het verhaal mij niet echt aansprak. Die verwachtingen waren voor het grootste deel uitgekomen. Maar toch had deze film net dat beetje extra ten opzichte van andere films. Al zijn het alleen maar de prachtige beelden. Verder had ik iets veel trager en minimalistischer verwacht na alles wat ik van deze regisseur had gelezen, en dat viel ook wel mee. Ik verbaasde mijzelf zelfs over de hoeveelheid dialoog in deze film.

Het mag duidelijk zijn dat het natuurlijk geen film is voor iedereen, en dat hoeft ook niet. Maar voor de filmfans is het een must-see.

Zware en complexe film. Was ook mijn eerste Bresson en ben maar 'veilig' gestart door Tarkovsky's favoriet te kiezen, maar het is ook een hele mooie film dus.

Een film over de afstandelijke plattelandswereld, eenzaamheid, de aanwezigheid van god, angst voor de dood. Erg complex en veelzijdig, ondersteund door een geweldige hoofdrolspeler. Toch moet je wel moeite blijven doen de aandacht erbij te houden, want erg levendig is het allemaal niet, maar gelukkig duurt de film daar kort genoeg voor, maar is gelukkig ook zeker niet te kort. Fabuleus einde ook!

4*

Wat een gort en-ortdroge regisseur is Bresson toch..pffff. Het is alsof hij zich bij elke film voorneemt dat de mondhoeken van de kijker bij geen enkele scene naar boven mogen krullen.

Vergeleken bij Bresson is onze vrolijke vriend Bergman bijna een soort van commerciële r&b videoclip-regisseur. (Blingmar Bergman of zo. ).

Nee, niet mijn ding.

Een erg zware film van Bresson, die mij niet helemaal wist in te pakken.

Bresson staat bekend om het minimalisme dat hij altijd tentoonspreidt in zijn films, maar vergeleken met de andere films, die ik tot nu toe van hem zag, valt het in deze film op zich wel mee.

Het onderwerp in deze film is interessant. Het gaat over het leven van een jonge priester, die aan de hand van een dagboek verteld over het verloop van zijn leven. Een zwaar leven zo blijkt al snel, waarin maar weinig tot geen plaats was voor vrolijke zaken. Langzaam maar zeker raakt de priester als het ware verstrikt in het sociale web van het plaatsje. Het acteerwerk in de film is redelijk afstandelijk maar wel goed. Vooral de priester overtuigd en in feite zijn de gelaatsuitdrukkingen van hem vaak al genoeg om te zien wat zijn gemoedstoestand is op dat moment.

Wat ik trouwens wel ietwat storend vond was de voice-over van de priester die verteld van hij geschreven heeft, waarna hij het alsnog opschrijft. Op de een of andere manier vond ik dat allemaal een dubbel en te uitleggerig overkomen. Desondanks is het grotendeels een interessante en boeiende film. Alleen richting het einde verslapte mijn aandacht toch wel enigszins. Al met al is het zeker een meer dan behoorlijke film, maar het is zeker niet Bressons beste film.

3,5*

Soulfood.

Een dieet van uitsluitend brood & wijn (het lichaam en het bloed van Christus) zal dan misschien de ziel ten goede komen, voor het menselijk lichaam ligt het nogal zwaar op de maag. Als dat geen tot de rand gevulde notendop is, inzake de staat van zijn van een navolger van Christus op aarde...

En die ambivalentie krijgt er nog een dimensie bij door de suggestie dat onze priester een kind is van een alcoholiste, en de wijn hem tegelijkertijd op de been houdt, en fysiek te gronde richt.

Journal d'un Curé de Campagne is een wonder van compactheid en spaarzaamheid, in een opeenvolging van tableaus, begeleid door, dan wel weerspiegeld in de dagboekfragmenten; alles bij elkaar een beeld schetsend van een vooral een innerlijke strijd voerende, jonge priester, in een onwelwillende, onbegrijpende en bij wijlen vijandige omgeving.

Zijn confrontaties met zijn mentor, het schijnbaar malicieuze schoolmeisje en met name de opstandige en verbitterde dochter van de graaf, zijn, in al hun soberheid en zakelijkheid, soms haast elektriserend en overlopend van onderliggende emotie, ondanks de schijn van het tegendeel.

Het uiterlijk van de personages in een film is natuurlijk nooit zonder belang, maar ik heb wat dat betreft zelden een gelukkiger keuze gezien dan Claude Laydu als de priester. Met zijn zorgelijke, grote hondenogen is hij hier van een grote fysieke schoonheid, misschien juist omdat het passend lijkt samen te vallen met het innerlijk zijn van deze figuur, met zijn blik die iets heeft van een wereldvreemd, schijnbaar van god en iedereen verlaten kind, maar wel één, die in al zijn onmacht en angst, een onbegrepen (of misschien juist wel min of meer onbewust wèl begrepen, juist door het schoolmeisje en de dochter) integriteit uitstraalt.

De film schetst daarmee misschien óók een treffend beeld van een kerk op de terugtocht, schijnbaar machteloos, in doodsnood, een entiteit die geen plaats heeft in de wereld, onbegrepen, maar toch emoties oproepend (al is dat meestal vijandig). Maar dat is dan nadrukkelijk niet een hopeloos verval van die 'kerk', maar precies dat wat het kennelijk moet wezen, altijd zou moeten wezen.

Ik moest wat dat betreft na het zien van deze film wel denken aan The Power and the Glory van Graham Greene, en ik ga denk ik ook maar eens op zoek naar de boeken van Bernanos, kennelijk een grootheid in het vooroorlogse Frankrijk, waar wel meer van verfilmd is, waaronder - inderdaad ook door Bresson - Mouchette. En tevens schoot Bunuels Nazarin mij weer te binnen als een film die ik ooit weer eens moet herzien.

Ja, ik heb nog zat te doen.

'Journal D'un Cure de Campagne' was de doorbraak-film voor vernieuwer Robert Bresson. Minimalistisch in dialogen, verhaal, hoeveelheid scenes en actie (totaal geen actie eigenlijk). Een jonge priester twijfelt aan zichzelf, aan zijn geloof en aan de wereld en legt het uiteindelijk af tegen de maagkanker. Saai? Nee, bijzonder enerverend juist.

Op Boekmeter hebben we een topic getiteld Tweelingboeken, oftewel het fenomeen dat twee ongerelateerde boeken sterk op elkaar kunnen lijken. Voor Journal d'un curé campagne geldt, uiteraard, een verwantschap met Avondmaalsgasten. Ingmar Bergman maakte, zo zou je kunnen zeggen, de protestantse tegenhanger van deze katholieke film.

Ik vond dit filmdagboek opvallend makkelijk kijken en ook niet zo zwaar als hier wordt gesuggereerd. De kracht van de film zit in de focus op de priester, zijn eenzaamheid en twijfels. Het gaat veel meer over hem als persoon dan over wat hij nu precies zegt of gelooft. De cameravoering is ook erg gericht op hem, waarbij er vrij vaak vanuit een laag standpunt wordt gefilmd. Verder vallen natuurlijk de dissolves en fade-outs op en de vrij snelle scene-overgangen. Bij oppervlakkige beschouwing kan ik me voorstellen dat het er wat formeel kan uitzien, maar Journal d'un curé de campagne heeft een fijne flow, die je de film in trekt, zonder dat Bresson nadrukkelijk de aandacht vestigt op de stijl. Werkte heel goed voor mij. Ook de dagboekstructuur blijft mooi behouden (vanuit de boekverfilming) en de muzikale ondersteuning is prima.

Tegen het einde duurt het misschien iets te lang en een scene die het allemaal echt optilt heb ik ook niet gezien, maar knappe film. Momenteel te zien op Netflix, een buitenkans.

[Fijne berichten hier van o.a. Ferdydurke en Intruder om er nog wat meer uit te halen.]

Erg minimalistische film over een jonge priester die zijn nieuwe parochie moet leiden, maar bezaaid is met twijfels. Twijfels over zijn aanpak en stugge relatie met de dorpsbewoners, maar eveneens twijfel over zichzelf en zijn gezondheid. Ook zijn geloof wankelt meer en meer en hij zoekt ondersteuning bij een oudere priester.

Het dagboek dat via een voice-over wordt verteld laat zien hij zich voelt en hoe hij omgaat met de moeilijke situatie. De priester staat centraal in de film en Bresson slaagt erin dit personage technisch en inhoudelijk sterk te benaderen.

Prima rol van Laydou die geweldig gestalte gaf aan de weifelende jonge priester. Een film die me niet de volle 100% raakte, maar toch de moeite was om gezien te worden.

Uitstekende film ergens wel, maar ik vond er echt niets aan. Dit lijkt me nu zo'n film die, als die je raakt, ook direct geweldig is. Maar als de film je koud laat ook direct een vreselijk saaie draak wordt. En dat laatstw was bij mij. Visueel best oké met al die close-ups en inhoudelijk heeft de film nog wel wat te vertellen maar de statische manier van filmen, het kille acteren, het tempo: dat alles werkte niet voor mij. Ook constant die zware muziek om het geheel een nog zwaardere sfeer te geven. En als gezegd: dat kan werken, of enorm tegen je werken. 1,5*.