Jeux Interdits (1952)

Mooie en zeer vakkundig gemaakte film. Opvallend goed en naturel acteerwerk van de twee kinderen.

Het wordt nergens zwaarmoedig, terwijl er toch ernstige dingen gebeuren. Duidlijk wordt zo wel dat de kinderen de gruwelen wel meemaken, maar zo een beetje op hun eigen manier verwerken. De dood van Paulette's ouders en de broer van Michel dringt niet echt tot hun door..

Het gitaargepingel van de soundtrack lijkt wel vele jaren later gebruikt (misbruikt) door Julio Iglesias in 'Quiero'???

Ode aan de veerkracht van kinderen, mede daardoor nergens topzwaar. De werkelijkheid van de oorlog verwerken ze op hun eigen manier. Het boerengezinnetje is een beetje karikaturaal en daardoor komt de tegenstelling met de kinderwereld minder tot zijn recht dan had gekund, maar de scenes met alleen de kinderen zijn mooi. En die klotevolwassenen begrijpen er natuurlijk niks van.

Bij zulke mooie kinderrollen vraag ik me altijd af wat ervan die kinderen geworden is. In dit geval blijken ze toch nog in aardig wat beroemde en interessante films te hebben gezeten. Fossey in Cinema Paradiso, Les Valseuses, L'homme qui aimait les femmes en Quintet. Poujouly in Les Diaboliques en hij was Louis in Ascenseur pour l'échafaud, pas nog gezien. Ik had 'm niet herkend.

3.5*

Herinner mij dat bij het verschijnen de film kritiek kreeg omwille van het feit twee kleine kinderen in de hoofdrol van een oorlogsdrama met de dood als centraal punt werden geplaatst.

Ondertussen is er veel water naar de zee gevloeid...en het heeft niet belet dat "Jeux interdits" een indrukwekkende film is en blijft.

Een hartverscheurend aanvangsscène is de aanzet naar een film die de onschuldige logica van twee kinderen tov het leed van de oorlog maar ook tov de stompe onwetendheid en eigenlijk ook domme onverschilligheid plaatst van een deel van de bevolking plaatst. Ook de kerk krijgt een veeg uit de pan en de muziek van de film is onsterfelijk gebleven.

Mooi oorlogsdrama, waarin de onschuld van kinderen op een erg mooie wijze naar voren komt.

Het acteerwerk van de twee hoofdrolspelertjes is ontzettend goed. Vooral het meisje is ontzettend goed en zet haar toch niet zo heel makkelijke rol op zeer overtuigende wijze neer. De kinderen zijn sowieso erg belangrijk in deze film. Zoals anderen ook al aangeven, zorgen zij er voor dat de film ondanks het vele drama dat er voorbijkomt, toch niet als te zwaar overkomt. Het blijft allemaal heel goed verteerbaar.

Wat verder opvalt, is de zeer mooie fotografie van de film. Sommige films hebben door hun zwart/wit iets extra’s en deze film heeft dat ook. Er zitten enkele echt schitterende zwart/wit plaatjes in. Ook de omgeving helpt daar trouwens wel aan mij. Het Franse platteland en de idyllische dorpjes zijn mooie locaties voor een film. Verder kent de film opvallend vrolijk nogal Spaansachtig klinkende muziek, alsof de regisseur reeds daarmee wil zeggen, dat we ondanks de ellende toch positief moeten blijven.

Het enige mindere aan de film zijn de volwassenen zelf. Ze acteren niet allemaal even goed en hun personages blijven ook nogal oppervlakkig. Gelukkig maken de scènes met de kinderen enorm veel goed. Dat zijn de echte hoogtepunten van de film. Krachtig en zelfs een klein beetje ontroerend.

4,0*

Mooie film waarin een jong meisje wordt opgenomen door een boerenfamilie en hun jonge zoon, als haar eigen ouders gesneuveld zijn aan het begin van de tweede wereldoorlog. De twee kinderen gaan op hun eigen manier met de dood om, en die 'verboden spelletjes' worden door de volwassenen niet begrepen. Mooie muziek en een ontroerend einde. Het acteerwerk van de kinderen is bijzonder goed, waarbij de schattige Brigitte Fossey je hart weet te stelen vanaf het eerste moment dat ze in beeld verschijnt.

Bij vlagen zekers charmant, maar de tand des tijds heeft wel een beetje de scherpe randjes er afgesleten.

Feitelijk een lieve kinderfilm spelend aan het begin van de Duitse bezetting van Frankrijk met wat flink wat katholieke invloeden en een jolige burenruzie.

Zal 7 jaar na WO2 een stuk meer emotionele impact hebben gehad al blijft het dieren-kerkhofje erg mooi, maar echt literair is het niet en ook visueel niet echt heel interessant.

Charmante kinderfilm uit de jaren vijftig.

Kleine, poëtische film van het type dat je eigenlijk alleen in Frankrijk vindt. Helaas zijn de flauwe, kluchterige scènes rond de burenruzie die af en toe de sfeer komen verpesten even typisch Frans, maar het hoofddeel van de film is gelukkig sterk genoeg om Jeux Interdits boven het gemiddelde uit te tillen.

Het deed me allemaal sterk denken aan Grave of the Fireflies, uiteraard vooral door de focus op twee kinderen, maar ook omdat in beide film die jonge hoofdpersonen een soort eigen wereld moeten creëren, zelfs al hebben de kinderen in Jeux Interdits wel mensen die voor hun zorgen. De sterkste momenten in de film zijn die waarin de twee hoofdpersonen gevolgd worden en ze bezig zijn met hun begraafplaats. Dat veel van de mooiste momenten dieren bevatten is dan ook geen toeval. Zo'n scène met zo'n uil of met kuikentjes passen hier prima bij de warme sfeer die neergezet wordt en die als schild moet dienen voor de oorlog, iets wat ook bereikt wordt door de zeer lichte fotografie. Het werkt als een warme deken over een harde realiteit, want de dood is natuurlijk sterk aanwezig in dit verhaal.

NIettemin werkt de warme deken misschien iets te goed. Je zou bijna vergeten dat het oorlog is in deze film, ondanks de heftige eerste minuten waarin Clement bewijst zeer goed de gruwelijkheid van de oorlog te kunnen verfilmen. De massa mensen die uit Parijs vluchten worden gefilmd als mieren. Dat levert intense beelden op. Maar dit zie je later niet meer terug. Je moet het doen met het begin en in iets mindere mate de slotscène, die even hartverscheurend is. Voor de rest van het verhaal konden de ouders van Paulette net zo goed in een auto-ongeluk buiten de oorlogstijd zijn omgekomen. Wellicht was het nog net iets sterker geweest als dan ook de kluchtscènes vervangen waren door wat meer oorlog.

Gelukkig is de film in veilige handen zolang die handen tot de kinderen behoren. De twee hoodrolspelers zijn erg naturel, zoals wel vaker bij kinderen in Franse films. Dat maakt een hoop goed.
4*

Mooie film over hoe een simpele boerenfamilie zich probeerft af te schermen van de gruwelen van de oorlog én over hoe kinderen omgaan met de dood om hen heen. IJzersterke, ongekunstelde rol van de schattige Brigitte Fossey, die nog een extra benadrukt wordt door sprankelende gitaarmuziek ("Romance" van Narcisco Yepes).

Een eenvoudig, maar bijzonder oorlogsdrama.

Een mooie oorlogs/drama film...

Mooi verhaal, maar het is wel geschikt voor de jeugdige leeftijd...

Prima oudewetse camerawerk...

Prima oudewetse acteerwerk...

Prima oudewetse achtergrond muziek/geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Mooi breedbeeld (geen HD)...

Prima Franse film...

Was wat verrast door Jeux Interdits. Had kommer en kwel verwacht in een troosteloos oorlogsdrama. En zo vangt de film ook aan. Het begin was sowieso ijzersterk zeg, waarbij ik de dood van dat hondje minstens zo tragisch vond als de dood van de ouders. Een film waar je direct wat bij voelt dus. Dat is knap, aangezien je nog geen kans hebt gehad de karakters te leren kennen of in het verhaal te komen. Het eind was trouwens ook best sterk en behoorlijk aangrijpend.

Wat me verraste is dat alles daartussen (dik een uur) uitermate luchtig is. Het is dat de ondertoon en achtergrond wat treurig blijft, maar zelfs de dood van de oom was eigenlijk vrij luchtig. Ik had ook niet raar staan te kijken als ie opeens was opgesprongen met de woorden "haha, gefopt". De boerderij was sowieso een soort toevluchtsoord waar de oorlog niet kwam. "Ah de bombardementen zijn nog heel ver weg" zegt het meisje tegen de deserteur, De oom vindt de dood.......Omdat ie geschopt is door een paard...... Niemand maakt zich druk om 1 en misschien wel 2 deserteurs. Sowieso lijkt niemand zich bovenmatig druk te maken om de oorlog.

Het zwaartepunt ligt natuurlijk bij hoe de twee kinderen omgaan met de dood. Of beter, daar niet mee om weten te gaan. Aan de ene kant toon het meisje haar veerkracht door snel een nieuw leven op te pakken. Tegelijk zie je aan alles dat haar gedrag voortkomt uit onvermogen om op zo'n jonge leeftijd met zo veel veranderingen om te gaan. De 'kruizenjacht' is tragisch en komisch in één. De gitaarmuziek doet wat vreemd aan, maar begeleidt het wat bevreemdende gedrag van de twee kleptomanen eigenlijk wel goed.

Mooie film, maar het tussenuur is niet meer dan zeer aardig. Het begin en slot brengt hem op 4 sterren.

Mooie klassieke film over de oorlog gezien door de ogen van twee kinderen op het platteland, die wat ze zien op natuurlijke wijze in hun spelletjes opnemen. Zo spelen ze 'begraafplaatsje' en schuiven ze, net als grote mensen, de schuld van alles wat er gebeurt in de schoenen van hun aartsvijand: de buren.

Hoe kinderen van de realiteit om hen heen spelletjes maken was toevallig erg herkenbaar voor me. Ik woon in Spanje, en mijn mond viel namelijk open van verbazing toen ik laatst een kind hoorde roepen: "laten we 'werk zoeken' spelen!"

Ook mooi hoe de film die vijandige buren portreteert, een normaal gezin, net als die van de hoofdrolspelers, beiden met een zoon in huis die liever in leven blijft dan aan het front vecht, en beide gezinnen met goede intenties, waarbij steeds alles verkeerd en als vijandig wordt geinterpreteerd en keer op keer escaleert. De twee jongeren die op elkaar verliefd worden begrijpen dan ook niets van het verboden spelletje wat hun ouders spelen.

Acteerwerk is overtuigend, met mooie beelden, en mooie muziek. De gitaarmelodie die gespeeld wordt heet Romance (youtube), het is een oud stuk dat destijds door de Spaanse gitarrist Narciso Yepes uit de vergetelheid werd gehaald.

Het einde was even slikken en aanvankelijk onbevredigend, maar doet niets anders dan ons uit die roze wolk van de kindergeest halen en terug naar de realiteit van het verboden spelletje brengen.

Goede film.

Mooi filmpje waarin twee jonge kinderen de hoofdrol vervullen. Het meisje verliest haar ouders tijdens een bombardement en komt terecht bij een boerengemeenschap. Samen met het jochie trekt ze er op en houden ze er een lugubere hobby op na, namelijk het opzetten van een begraafplaats voor dieren. Desondanks heeft het allemaal wel wat vertederends en spelen die twee sterk hun rol. Het geloof speelt ook een grote rol in deze film, dat vond ik op een gegeven moment wel wat minder interessant, maar soit.

Bijzonder drama welke zich afspeelt in tijden van oorlog waar een klein meisje haar ouders verliest en even later een jochie ontmoet als ze met haar dode hond langs de rivier staat. Ik heb niet zoveel verstand van kleine kinderen maar ik vond het meisje best wel slim overkomen door haar opmerkingen en reacties op bepaalde dingen. Nu ik er zo over nadenk vind ik het ook vrij wonderbaarlijk hoe ze op haar leeftijd in staat is om een dergelijke hoofdrol te spelen. Centraal stond het stiekem verzamelen van zoveel mogelijk kruizen voor de begraafplaats, terwijl de familie gewoon doorgaat met het alledaagse leven. Mooi samenspel en er wordt door iedereen erg naturel geacteerd. Voordeel ook dat dit al in 1952 geschoten is; we zitten niet opgescheept met een of ander gaar decor met afgezaagde attributen. De kleding en het huis stellen voor wat ze ook daadwerkelijk zijn en misschien is dat ook wel de reden waardoor de personages zich zo op hun gemak voelen en totaal zichzelf kunnen zijn voor de camera. In ieder geval een uniek exemplaar en er wordt treffend afgesloten met Paulette die eigenlijk weer van voor af aan begint tijdens haar zoektocht naar wederopbouw en troost in haar leven.

Een film die zich afspeelt in Frankrijk tijdens de oorlog, maar eerder een verhaal is van omgaan met de dood en verwerken van verdriet. De jonge Paulette wordt opgevangen door het gezin Dollé, en dan vooral door Michel. Die helpt haar het verlies van haar ouders en haar hondje te verwerken. Door voor haar te zorgen, maar ook door te leren bidden. Iets wat hij zelf geleerd heeft te doen.

Vooral verdienste voor het boek dat een evenwichtig beeld geeft van een kind dat verlies moet verwerken. En daarnaast de harde oorlog dat het leven op het platte land komt verstoren. Regisseur René Clément behoudt die simpele weergave met tegelijkertijd toch veel impact.

De film is soms wat verouderd en werken met kinderen is zeker niet gemakkelijk. Maar toch is dit een zeer aangename film. De muziek van Narciso Yepes (naar een melodie uit de 19e eeuw) is soms wat te bombastisch, maar past wel bij de film.

Paulette is slechts vijf jaar oud als ze bij de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog haar ouders verliest en bij een boerengezin terecht komt. René Cléments klassieke film laat zien hoe de kinderen omgaan met dood en rouwverwerking, door het aanleggen van een dierenkerkhof.

Oudere films, voornamelijk wanneer ze zwart-wit zijn, hebben bij sommige mensen toch een stigma van stoffigheid over zich heen hangen. Dit is zonde, want juist veel van deze films zijn een stuk tijdlozer en gedurfder dan je zou denken. Ook Jeux Interdits (de Engelse titel is Forbidden Games) is een film zoals ze tegenwoordig niet snel meer worden gemaakt. Wanneer de film net één minuut bezig is, en we de vijfjarige Paulette, haar ouders en de hond in juni 1940 te midden van een stoet Fransen zien vluchten voor de Duitse opmars, laat Clément gelijk zien dat we niet op een suikerlaagje hoeven te rekenen.

Volledige recensie Jeux Interdits (1952) ? Kinderen en de dood | Nadelunch.com

Rene Clement's film 'Jeux Interdits' gaat over de trauma's van oorlogsgeweld en hoe kinderen zich daar tegen wapenen. Wie opgroeit met alleen maar dood en verderf maakt daar al snel een spelletje van. Geen film om vrolijk van te worden en dat ligt vooral aan de manier waarop de volwassenen zich manifesteren in het verhaal

Mooie, rustige film over vriendschap, rouw en kinderlijke onschuld. Wat meteen opvalt is de tegenstelling tussen het onschuldige kind en de harde werkelijkheid. Paulette is zich nauwelijks bewust van gevaar en probeert haar hondje te redden als die ontsnapt, juist op het moment dat er een Messerschmidt over de karavaan heendendert. Haar ouders proberen haar tegen te houden en worden allebei doodgeschoten- een harde scene, en kan me voorstellen dat het destijds niet makkelijk was om te kijken, krap 7 jaar na de oorlog.

Nauwelijks in staat om de wrede werkelijkheid te bevatten neemt Paulette haar dode hondje mee (dat stuiptrekt en dus wel echt lijkt te sterven), en ze komt uiteindelijk terecht bij een boerenfamilie. Daar ontfermt de jongste zoon Michel zich over haar als een grote broer, en samen begraven ze het hondje.

Dan volgt iets wat nogal luguber lijkt maar toch heel realistisch is: kinderen spelen immers de werkelijkheid na.Michel zoekt dode dieren - en helpt het lot soms een handje- om Paulette gelukkig te maken. Volgens haar kinderlijke logica is het dan namelijk gezelliger op de begraafplaats voor haar hondje.

Jeux Interdits werkt zo goed omdat het met een heel persoonlijke, kleine historie de gruwelen van de oorlog toont, op een subtiele manier. Daarbij zijn beide jonge hoofdolspelers geweldig- met name het kleine meisje speelt heel naturel en ingetogen. De scene bijvoorbeeld dat ze de familie ontmoet en een glas melk aangeboden krijgt en dat stuurs afwijst, of de laatste hartverscheurende scene als ze Michel hoort roepen en op zoek gaat naar haar vriend- ik geloof niet dat ik ooit een betere performance van een jong kind op film zag. Ook de bijrollen zijn goed, met name de vader en de stervende broer vond ik overtuigend.

De grootschalige gebeurtenissen van de oorlog worden bekeken door de ogen van twee kinderen. Terwijl miljoenen sterven, ga je medelijden voelen met die ene hond. Op kleine schaal kun je gemakkelijker sympathiseren. Het is straf dat ze twee kindacteurs zo naturel kunnen doen ogen. Dat ligt ook aan de montage. Brigitte Fossey wordt soms in close-up getoond in een reactie. Het bombardement kreeg ze pas achteraf te zien. De willekeur wordt aangetoond: toevallig is zij degene die overleeft. Het boerenleven wordt niet geïdealiseerd. Burenruzies, schijnheiligheid en lichte vormen van kindermishandeling waren deel van het leven. Narciso Yepes speelt de anonieme Romanza, soms doodgeslagen door beginnende gitaristen, maar hier zeer sfeervol gebracht.

Een geslaagde veelgelaagde oorlogsfilm met fantastisch acteerwerk van de piepjonge hoofdrollen. Na een hartverscheurend begin ontplooit zich het verhaal rond twee twistzieke boerenfamilies in een al even verscheurd Frankrijk. Uiteraard krijg je een beeld te zien van een platteland dat tot vervlogen tijden behoort. Maar dat doet er niet toe. Het dient tot decor om de kleinzieligheid van de mens tentoon te spreiden. Tot in het absurde toe, want sommige momenten in de film hebben meer met zwarte komedie te maken dan met drama. En dat wordt dan geplaatst tegenover de oprechtheid van de kinderwereld. Een heel puur werk van Rene Clement. Chapeau.

tja...eindelijk deze klassieker eens gezien, maar ondersteboven werd ik er echter niet van. Het acteerwerk van de kinderen is goed, de rest van de cast toch wat minder. Het verhaal opent heel goed, maar eenmaal de film de focus legt op het plattelandsleven tijdens de oorlog met de onderlinge haatverhoudingen verminderde mijn interesse in het geheel. Het is natuurlijk de bedoeling van de film, maar het boeide mij niet echt. Ik kan de reactie van alexspyforever wel volgen. 6/10

Mooie klassieker wel dit. Tragisch onderwerp natuurlijk maar toch nog vrij lichtjes opgediend. De band tussen de twee kinderen is mooi neergezet, knap acteerwerk. Ook de dieren zijn fraai in beeld gebracht, allereerst het hondje, maar ook de uil en andere beesten.

Al met al een interessante film.

Mooie lieve kleine film die genoeg indruk achterlaat. Juist dat de film zo klein blijft geeft de kracht, met heel erg de focus op het overleven en leven in de oorlog door gewone burgers, en specifieker voor kinderen. En juist het platteland is dan verfrissend aangezien het gevoel van de oorlog er wel is, maar het dagelijkse leven ook heel behoorlijk door kan gaan en de oorlog verder weg kan zijn. Dat geeft een boeiende dimensie. Ik kan hier weinig slechts over zeggen, alleen mist de film wel echte hoogtepunten en af en toe sleept de film wat. Maar absoluut een hoge score. 4,0*.

Een ijzersterk begin van de film die wel een impact heeft nagelaten. De raid op de brug was hartverscheurend en visueel ook erg goed in beeld gebracht. Je zit direct in de film. Wat volgt is er veel gemoedelijkere film die bij momenten zelfs wat komisch is. Niet dat er geen ellende meer te bespeuren valt op de boerderij van boer Dolle, maar het voelde voor mij vanaf de adoptie meer aan als een soort familiefilm tijdens de oorlog.

Rouwen staat centraal en hoewel Paulette de dood van haar eigen ouders verdringt, tracht ze het trauma te verwerken door zich te bekommeren om dode dieren. Michel is haar partner in crime en zorgt voor de kruisen die op de graven geplaatst worden.

Fijn zo die ontluikende vriendschap tussen beiden. Maar het kabbelt allemaal wat verder. De oorlog lijkt ook wat ver weg op de boerderij. Zo schrijnend als het eerste kwartier werd het niet meer. Al bij al een erg fijne wegkijker.

René Clément's klassieker "Jeux Interdits" (1952), ook bekend als "Forbidden Games", is een hartverscheurende en diep ontroerende film die de gruwelen van oorlog gezien door de ogen van kinderen verkent. Dit meesterwerk, gebaseerd op de roman van François Boyer, biedt een unieke en aangrijpende kijk op de impact van conflict op de onschuldigen.

De vijfjarige Paulette verliest haar ouders en hondje verliest tijdens een luchtaanval op een vluchtende colonne burgers in het door oorlog verscheurde Frankrijk van 1940. Alleen en getraumatiseerd dwaalt ze rond totdat ze wordt gevonden door de elfjarige Michel die haar meeneemt naar de boerderij van zijn familie.

Cléments regie is briljant in zijn eenvoud en directheid. Hij ontwijkt sentimentele valkuilen en presenteert in plaats daarvan de rauwe werkelijkheid van de situatie door de ogen van zijn jonge protagonisten. De manier waarop hij de kinderlijke onschuld tegenover de brute realiteit van oorlog plaatst, zorgt voor een krachtige en confronterende ervaring bij de kijker.

De acteerprestaties van de jonge Brigitte Fossey en Georges Poujouly zijn uitzonderlijk en dragen de film. Fossey brengt een aangrijpende mengeling van kwetsbaarheid en vastberadenheid naar haar rol, terwijl Poujouly overtuigend de overgang van onschuld naar een premature volwassenheid laat zien. Hun chemie op het scherm is authentiek en aangrijpend, wat de emotionele impact van de film versterkt.

De soundtrack, gecomponeerd door Narciso Yepes, is mooi. De melancholische en eenvoudige gitaarmelodie wordt een thematisch ankerpunt dat de emotionele resonantie van de film verdiept. De muziek ondersteunt de beelden perfect en voegt een extra laag van schoonheid en verdriet toe aan het verhaal.

Visueel gezien is de film een pareltje. De zwart-wit cinematografie benadrukt de tijdloosheid van het verhaal. De scènes op het Franse platteland zijn zowel idyllisch als doordrenkt van een onderliggende dreiging, wat de dualiteit van de kinderlijke perceptie en de volwassen realiteit weerspiegelt.

"Jeux Interdits" is ook een diepgaand onderzoek naar de manieren waarop kinderen omgaan met trauma en verlies. De spelletjes die Paulette en Michel spelen, waarin ze dieren begraven op een geïmproviseerde begraafplaats, zijn een hartverscheurende poging om grip te krijgen op de dood en chaos om hen heen. Dit lugubere spel weerspiegelt hun onvermogen om de verschrikkingen van de wereld van volwassenen volledig te begrijpen, terwijl het tegelijkertijd een krachtige metafoor biedt voor de verwoestende gevolgen van een oorlog.

Hoewel de film meer dan zeventig jaar oud is, blijft de boodschap van "Jeux Interdits" relevant en krachtig. Het is niet alleen een belangrijk historisch document, maar biedt ook een diep menselijke en emotionele ervaring. "Jeux Interdits" is een film die je niet onberoerd laat en die nog lang blijft nazinderen in je gedachten en ondanks zijn leeftijd nog steeds niet verouderd aanvoelt.

Heel oprecht aanvoelend (rouw)drama over een klein meisje dat haar beide ouders verliest tijdens een luchtbombardement aan het begin van WOII, en opgenomen wordt in een boerengezin, de Dollé"s. Ze wordt er erg bevriend met de iets oudere Michel, die zich beschermend en broederlijk opstelt tegenover haar. Samen stelen ze daarna kruisen om een dierenkerkhof te maken. In deze onderneming schuilt dan de kinderlijke verbeelding om met de dood om te gaan, want de dood is iets wat Paulette nog niet begrijpt, en Michel maakt dat voor haar draaglijker op zijn manier.

Hoewel de film met een happy end kon aflopen, koos de auteur een ander pad die beter past bij de harde realiteit van de oorlog. De film heeft me wel geraakt maar niet overdonderd. Ik moet hem nog even laten bezinken en later nog een tweede kijkbeurt gunnen. Want ik verwachtte eigenlijk een heel ander (meer sentimenteel) soort film.

Jeux Interdits kan ik het best samenvatten als een klein, mooi oorlogsdrama. Het is een stijl die al wel eens vaker wordt toegepast in films om een bepaald drama vanuit het perspectief van kinderen weer te geven en ook hier werkt het erg goed. Vooral omdat de rollen van de 2 kinderen erg sterk worden ingevuld, maakte dat ik erg kon meeleven met hun verhaal.

Het begint al meteen erg hartverscheurend met de dood van de ouders van de kleine Paulette, maar de dood van haar hondje van ik al even erg om te zien. René Clément laat op een hele mooie, intieme en vertederende manier zien hoe Paulette met de dood probeert om te gaan en hoe ze daarbij wordt geholpen door Michel. De 2 kinderen die enorm veel aan elkaar hebben, zorgde toch voor een zekere warmte met de oorlog op de achtergrond.

Het begin van de film is erg hartverscheurend, maar ook het einde hakt er toch eventjes in. Paulette die wordt gescheiden van haar familie en in het midden van een mensenmassa om Michel schreeuwt. Het zorgde toch voor een krop in de keel.

4*