The Black Balloon (2008)

Nee, de film speelt zich af in de jaren 80. Overigens is die eighties sfeer de grootste kracht van de film, tesamen met het samenspel van Wakefield en Ward (als de twee tienerliefjes). Snotteraars onder ons zullen compleet weglopen met het moralistische verhaal. Helaas acteren de autisten (Charlie + z'n apenvriendje) niet altijd overtuigend.

Prima film. Maar had er toch meer van verwacht. Qua verhaal is het niet echt speciaal maar wel best aangrijpend. Je moet snel denken aan films als I am Sam en What's eating Gilbert Grape? En dat zijn twee films die ik erg hoog heb zitten. Maar deze film haalt dat niveau niet. Qua acteerwerk is het wel okay maar ik vind niet dat Luke Ford het zo goed deed als autist, het was me allemaal net wat te overdreven allemaal.

3.5*

Wat een heerlijke luchtige, rustige film over zo'n (best) zwaar onderwerp. Wat matthijs_013 al zei: Er word niet laten zien, hoe zielig het allemaal we niet is, maar hoe het te werk gaat.

Het verhaal was prachtig, afgezien van de ''ren-scene'' en toevallig in Gemma's huis komen, en toevallig staat ze net te douchen... er kwamen echt realisitsche gebeurtenissen in de film. Ook knap staaltje acteerwerk, applaus voor Charlie, lijkt me bijzonder ingewikkeld om zo'n rol te spelen.

Zeker een film die ik nog een keer ga kijken, en aan te raden voor de gene die wel van een goede drama houden.

geen 5 sterren omdat ik naar gevoel na de film heb gekregen, de vecht-scene was behoorlijk heftig en het eind vond ik iets te verdrietig in het bad, ik had ze liever zien rennen door de straten. *4,5

Echt een goeie film!

Ik werd compleet meegesleept. Werd verliefd op het meisje, voelde me soms compleet machteloos bij de hoofdpersoon en kreeg hier en daar een brok in m'n keel. IJzersterke rollen van de autistische broer (waarvan ik serieus echt even dacht dat ie autistisch was) en de moeder.

Top!

Had in eerste instantie verwacht dat de film vooral om de relatie tussen Thomas en Jackie zou draaien, maar dit bleek slechts een kleine zijlijn in het verhaal. De film gaat voornamelijk over hoe het is voor een tienerjongen om in een moeilijk gezin met een zwaar autistische broer te leven. Het resultaat is een alleraardigst werkje, met prima acteerprestaties en een sterke sfeer; de spanningen zijn soms te snijden. Sommige dingen lagen er jammer genoeg veel te dik op (die pesterijen van die medeleerlingen bijvoorbeeld waren echt té) en echt heel nieuw of speciaal is het nu ook niet. Zo'n moraaltje kennen we inmiddels wel. Desondanks is Black Balloon een uitstekende film, visueel dik in orde en het weet allemaal prima te boeien.

3,5 sterren.

Subtiel, mooi gespeeld drama dat hoofdzakelijk draait om de relatie tussen twee broers, waarvan de oudste verstandelijk gehandicapt is. De film is mooi uitgewerkt, met fraai camerawerk en sympathieke personages, maar het verhaal is aan de karige kant. Nergens sentimenteel of manipulerend, maar helaas ook niet erg meeslepend.

Hele aardige film die het vooral moet hebben van het realistische acteerspel. Het komt allemaal wat traag op gang maar als de film dan begint te lopen ga je toch steeds meer meeleven met de personages. Het is allemaal goed gedaan maar doordat hier en daar wat clichés niet worden vermeden houdt de film toch geen blijvende indruk. En voordat ik het vergeet. Gemma Ward is een verdomd mooie meid.

En wat ik mij ook nog afvraag waarom heet deze film eigenlijk Black Balloon?

Ik had eigenlijk iets anders van deze film verwacht en ging ook met een beetje twijfel zitten kijken. Ik verwachtte een beetje een overdreven drama-achtig, kijk eens hoe zwaar we het hebben film. Maar niets is minder waar. Ik vond de wijze waarop dit gezin om ging met de handicap van Charlie heel realistisch neergezet. Soms werd er heel luchtig over gedaan maar soms komt ook om de hoek kijken hoe moeilijk het eigenlijk is om een autistisch persoon in je familie te hebben.

De opmerking hierboven waarin wordt gezegd dat het als een komedie wordt neergezet, tja, dat is gewoon af en toe zo. Mijn oom is verstandelijk gehandicapt en af en toe lig je gewoon in een deuk om hem. Dat is geen leedvermaak of uitlachen maar ze zijn gewoon af en toe grappig en als je er af en toe niet om lacht en het alleen maar erg voor ze vindt dan is dat volgens mij ook geen leven ! Ik kon dat dus wel waarderen aan deze film.

Wat ik ook sterk aan deze film vond was het acteerwerk. Vooral de twee broers en moeder zijn echt gewelidg goed ! Ja, ik ben onder de indruk van deze film.

De ontwikkelingen op liefdesgebied tussen Thomas en zijn vriendin waren lief genoeg om te volgen. Hetzelfde kan gezegd worden over de manier waarop de ouders van hem met zijn autistische broer omgingen. Het was allemaal vrij gemoedelijk en er straalde een hoop liefde van de ouders af richting hun autistische zoon, terwijl het er allemaal toch uitzag als een loodzware opgave, wat het ook dikwijls was. Helaas worden de goede acteerprestaties en de fijne sfeer de nek omgedraait dankzij een hoogst onuitstaanbare autist. Ik vraag mij af of ik zo `n verkeerd beeld heb van autisten, maar dit was mij teveel een mongool. Het leek alsof men dacht dat de film beter zou gaan scoren, naarmate het gedrag van de autist onaangepaster zou zijn. Desondanks een sympathieke poging. 3,5*

Als moeder en leerkracht (en in mijn dagelijkse leven te maken met kinderen die 'anders' zijn en gezinsleden die daarmee moeten omgaan) was ik werkelijk tot tranen geroerd. Ik kon niet anders dan meevoelen met Thomas. Uitstekend geacteerd en goed gecast dus.

Toni Colette heeft gewoon een scherpe neus voor goede films waardoor ze altijd schittert dus ook zij was op haar plek.

Ook Charlie was naar mijn mening overtuigend. Het enige echt storende element vond ik het teddybeergedoe.... Het voegde niets toe en als ik Thomas was geweest dan had ik de beer allang vermoord!

Samenvattend vond ik het een prachtige ingetogen film waarin Thomas wel degelijk een hele ontwikkeling doormaakt. Dat was dan m.i. ook het onderwerp van de film.

Ergens vroeg iemand wat een Black Balloon is:

Volgens mij is een 'Black Balloon' dat was wij' het zwarte schaap' noemen. Charlie is objectief gezien het buitenbeentje, 'The Black Balloon' dus. Maar in de praktijk voelt juist Thomas zich anders dan zowel zijn leeftijdsgenootjes als zijn familieleden.

Dacht ik dan

Wauwie, wat een film! Er zaten soms wat cliché's in het verhaal, maar zoals hier al eerder werd gezegt: het komt vooral heel eerlijk over. Echt een film waarbij je erg met de hoofdpersonen mee kunt voelen, en het acteerwerk was ook heel goed. Ik hield er echt een warm gevoel aan over, hoewel er soms echt wel trieste stukken in zaten.

*4

Mooi gemaakt filmpje, en perfect geacteerd. Zou verplicht kijkvoer moeten zijn eigenlijk - misschien dat het domme volk dan eindelijk eens wat leert. Want ik ben toch echt bang dat in de praktijk 98 procent nog steeds precies zo denkt en doet als de rotte buurvrouw, die k*t kinderen op school en de mensen in de supermarkt.

Aangenaam filmpje, dat net weet te ontglippen van de term "tussendoortje".

Luke Ford zet een geloofwaardige autist neer, ook al gebruikt hij hiervoor bepaalde trucjes (‘Dah!’ / vinger tegen 't hoofd). Hij verzwakt niet in zijn rol, vandaar dat het geen moment stoorde – maar ik kan zijn spel ook niet de sterkte van de film noemen.

Het begin had een beetje last van het doorkomgevoel, maar al gauw is dit een film waarbij de seconden flitsend wegtikken en je geen moment naar de klok hoeft te staren. Het dreigde hier en daar wat te braaf en te kinderachtig te worden, maar gelukkigerwijze zorgden sommige momenten, bijv. de poepbroek voor wat meer pit.

Veel feelgood momenten; het zonnige weer doet zijn werk, de wijk oogt aangenaam en de mensen die er wonen zijn niet gemeen genoeg om het leven van Charlie en zijn familie écht zuur te maken. Op dat punt levert Elissa Down half werk af. Het was de eetscène tijdens de verjaardag van Thomas die de meeste indruk maakte. De scène, die daar kort op zit - dat Thomas door de ramen van een auto naar zijn broer kijkt, zit tegen het hartverovende aan. Voor mij had de film hier net zo goed mogen eindigen. Het daaropvolgende toneelstuk hadden ze achterwege mogen laten. Alleen de lamascène in de kleedkamer was nog de moeite waard.

Gemma Ward heeft een goede uitstraling, niet gek dat bosjes jongemannen hun tong in de gaten moeten houden of ‘ie nog wel goed in de mond zit, als ze hen met haar snoeperige blik aankijkt. Jackie is een meisje om verliefd op te worden. Verder vond ik dat Erik Thomson een zalige rol als vader neerzette.

Iemand enig idee waarom er een aantal maal geïmpliceerd werd dat het verhaal zich afspeelde in de beginjaren ’90 (Super Nintendo, cassettebandjes, etc.)?

Ruime 3,5 (zit dicht tegen de vier sterren aan - maar net als Charlie moeten die verdiend worden).

Ben het wel eens met Rico, dit is een prachtige film met mooi acteerwerk van vooral Ward en Thomson. Al komt de hoofdrolspeler Wakefield ook erg overtuigend over. Het verhaal speelt zich ook af in een mooi pittorest buitenwijkje ergens in Australië, waar de extreem lichtblauwe hemel constant aan de horizon prijkt. Past dus ideaal bij het weer vandaag! Ondanks dat het allemaal erg zonnig en vrolijk oogt zit er ook een serieuze kant in de film, want leven met een autistische broer is nou niet eenmaal rozengeur en maneschijn. De acteurs kunnen prima hiermee om en zorgen dus voor een bij tijd en wijlen aangrijpende film.

Enige wat ik wel jammer vindt is dat het verhaal niet overal genoeg de tijd voor neemt en dat het einde een beetje te plots kwam. Het had van mij best nog een half uurtje langer mogen duren zodat een aantal relaties/situaties in de film beter tot z'n recht zouden kunnen komen.

Ruim 3,5*

P.s. 1 euro is geen geld voor een film als dit

Gisteren op TV gezien. Het is niet mijn idee van een leuk avondje film.
Ik werd letterlijk doodmoe van de geluiden die Charlie continu produceerde (uitstekend geacteerd overigens). De jongen in de bus vond ik ronduit slecht acteren. De schooljeugd deed ook een beetje te overtrokken en niemand die ingreep of maar iets zei? Niet heel geloofwaardig.
Ook heb ik niet veel zin om alle belevenissen in een verder doorsnee gezin te bekijken.

Conclusie: uitstekende acteerprestatties van diverse hoofdrolspelers, maar geen interessante film voor mij.

Nou, die jongen uit Ben X was niet licht autistisch hoor, inderdaad niet erg te vergelijken met de autistische jongen in deze film maar toch nog wel erg goed merkbaar

Black Balloon is een indrukwekkende en boeiende film om te volgen.

De personages zijn goed uitgediept en de film kijkt onlangs het zware verhaal vrij makkelijk weg.

Het enige minpunt aan Black Balloon vind ik de geromantiseerde stukken, dit zien we al genoeg in andere films en vind ik totaal niet bij deze verhaal lijn passen.

Het einde leek er ook een beetje aangeknipt te zijn? Maar goed, onlangs dat was het een zeer vermakelijke en sterk geacteerde film.

3,5*

Uitstekende film over een gezin met een zwaar autistische zoon waarbij al snel duidelijk wordt hoe moeilijk het is om hiermee als gezin te functioneren. Het ene moment is die zoon wel leuk, maar de meeste momenten zou je hem wel kunnen vermoorden. Zijn gedrag zorgt voor grappige momenten, maar ook voor pijnlijke confrontaties. De film komt oprecht over en is soms ontroerend. Ook het acteerwerk is van een bovengemiddeld niveau.

symphatieke realistische film,met z'n hart op de juiste plek.

de tearjurker vermeidend.geen vals sentiment.

Knappe film over de verschillende manieren, waarop mensen reageren op én omgaan met autisme in hun directe omgeving. Hoewel de film een aantal heftige momenten kent, gaat de regisseur mede door het inbouwen van een aantal rustmomenten en door primair aandacht te houden voor de interactie van mensen nergens over de schreef qua sensatie en sentiment.

Een lovenswaardige benadering van een moeilijk thema.

Redelijk.

Het onderwerp is loodzwaar en ik vind het dan ook knap dat men de film een zekere luchtigheid heeft kunnen meegeven. Dat heeft echter ook een keerzijde, grandioos vertoond tijdens de massale pestscène die compleet ongeloofwaardig is.
Het einde vind ik evenmin bijster sterk, dan bedoel ik niet het slot in het bad, dan wel het optreden waar voor het eerst vals sentiment dreigt door te sijpelen.

Grootste troef is de cast, die over de ganse lijn sterk acteert. Luke Ford als autistische broer steekt er bovenuit, maar de rest is evenzeer verdienstelijk. Alleen het apenvriendje komt niet echt goed over.

Verder is dit een rustig drama. Qua sfeer zit het wel snor. Dingetjes als de Super Nintendo en cassettes hebben wel iets. Het tempo is aangenaam en de speelduur is perfect.

3

Oudere broer heeft erg veel moeite met zijn gehandicapte broer. En dat maakt het er niet makkelijker op als hij ook nog eens een vriendinnetje krijgt. Er zitten wel erg veel overeenkomsten met "What's eating Gilbert Grape" in deze film. Echter deze film behandelt maar één aspect, terwijl Gilbert Grape nog een stuk verder gaat en nog meer interessante verhaallijntjes heeft. Daarom is Gilbert Grape voor mij ook vijf sterren. Maar dit is ook zeker geen slechte film. Het vriendinnetje is wel een bijzondere verschijning in deze film. Ze heeft niet alleen een heel bijzonder gezicht, maar ook verreweg de meeste uitstraling en charisma van alle acteurs in deze film.

Aanvankelijk dacht ik aan zo'n Australische "Neighbours"-gedoe, maar gaandeweg is er toch meer, zij het af en toe, diepgang in dit verhaal dat de problemen van een gezin met een mentaal gehandicapte jongeling brengt. Begrijpelijk is vooral de positie van Thomas die als zestienjarige graag, vanuit zijn familiaal leven, als interessant naar voren treedt. Dat is veruit het beste van de film. De positie van het vriendinneke is wat stroperig, Toni Collette als de moeder zet dan wel een goede en overtuigende rol neer.

Fijne film. Ik vind het lastig om de juiste woorden te vinden. Als ik een film goed vind is dat vooral een gevoel. Zo’n groot wow-gevoel, zeg maar. Dat had ik bij deze film ook. Ik vind het verhaal ontroerend, lief en triest tegelijk. Mooi in beeld gebracht en erg goed acteerwerk. Het raakte me. Ik houd erg van dit soort films! 4*

Ondanks het feit dat de film weer een vrij extreme vorm van ASS (en ADD) aanhaalt waardoor de perceptie rond de aandoening verkeerd ligt, toch grotendeels genoten van de film. Deed me in vele opzichten ook wat denken aan What's Eating Gilbert Grape (1993) met Leonardo DiCaprio en Johnny Depp.

De familie Mollison is een druk en erg levendig gezin. Dit komt uiteraard door Charlie die zwaar behoevend is. Het hele gezin is op hem afgestemd en ondanks alle inspanningen, liefde en hulp loopt het nog steeds erg uit de hand. En de broer Thomas is niet de minste die lijdt onder de situatie. De film haalt tal van situaties aan die het voor Thomas erg lastig maken om zichzelf te ontplooien als tiener. Hij heeft een "haat"-liefdeverhouding met zijn broer en hoopt stiekem dat het ooit allemaal wel goedkomt.

Fijn dat de klemtoon hierop wordt gelegd in de film. De andere personages zoals de ouders komen hierdoor iets minder in de picture, net als eventuele andere ouders van andere zorgkinderen of het zorgcentrum. Want het leek alsof ze er helemaal alleen voor stonden. Die inspectiecontrole (nav een klacht wellicht) kwam iets te makkelijk uit de lucht vallen.

Leuk om steeds weer Toni Collette te mogen aanschouwen, topactrice die me nog nooit ontgoocheld heeft. Fijn drama met een humoristische ondertoon, maar tegelijk schrijnend en moedig...

Via de vorm van een gepolijste tienerfilm zien we juist de ongemakkelijke omgang met autisme achter de voordeur. Best een geslaagd concept, hoewel er uiteindelijk toch weinig nieuws wordt geboden. Toni Collette voegt, met haar specifieke charisma, wel echt iets toe aan al haar scènes.

Fijne Australische versie van What's eating Gilbert Grape.

Overduidelijk speelt de film zich ook begin jaren 90 af, of ik moet me vergissen. We volgen een gezin; een militaire vader en een werkloze zwangere moeder hebben hun handen vol aan hun twee zoons; Thomas, die flink aan het puberen is en met zijn identiteit op zoek is... en de gehandicapte broer Charlie. In het dagelijks leven lijkt Thomas zijn imago geregeld schoon te moeten houden omdat hij toevallig zo'n broer heeft. Deze broer is een ongeleid projectiel die niet kan praten maar slechts geluiden maakt, zich gedraagt als een klein kind, geen kennis in autoriteiten en ethiek kent en wellicht ook geen besef of geweten. Gaandeweg komen we erachter dat zoiets Charlie ook niet is komen aanwaaien. En dan raakt Thomas verliefd op Jackie, het meisje die hij tijdens de zwemlessen treft.

Er volgt hier een mooie driehoeksverhouding. Je irriteert je mateloos aan die Charlie; maar anderzijds zie je ook dat er deuren geopend moeten worden om hem toch nog een beetje senang te laten worden. De bijdrage van Jackie lijkt daarin goed te werken. Terwijl Charlie veelal met zichzelf bezig is, zien Thomas en Jackie de kans om de liefde te verklaren. Dan gebeurt er tijdens een etentje iets wat de banden flink overhoop doen gooien.

En hierbij lijkt The Black Balloon een fraaie zomerse Australische coming of age-film te worden. Zoals ik het ook wil zien. Het acteerwerk is goed; de stressvolle gezinssituaties, het egoïsme onder de ouders, de complexe broer-verhoudingen tussen Charlie en Thomas... en de liefde met Jackie als kers op de taart. Mooie zomerse beelden... en natuurlijk de pestkoppen die ook wel eens op de hoek komen kijken. Vrij standaard maar het maakt er toch een aangenaam filmpje van om naar te kijken. Deze onderwerpen zijn ook wel eens verfrissend op zijn tijd.

4,0*