The Black Balloon (2008)

Nu ik What's eating Gilbert Grape heb gezien, vond ik deze film gelijk een stuk minder origineel. Toch kan ik er niets vanaf halen, omdat deze film mij ook heeft geraakt.

4,0*, ondanks dat hij niet helemaal 100% origineel is, laat ik de score toch hetzelfde.

soms lieve, soms heftige maar bovenal een eerlijke prent over het opgroeien in een gezin waarin alles niet zo loopt als je eigenlijk zou willen.

Prima wegkijk film ,maar wel op bepaalde momenten erg overtrokken.

Neemt niet weg dat ik 1 1/2 uur erg geinteresserd heb gekeken.

Daar ik zelf ook met vergelijkbare autisten heb gewerkt, zag ik ook veel herkenning terug.

Goed geacteerd van Luke Ford

Wauwie, wat een film! Er zaten soms wat cliché's in het verhaal, maar zoals hier al eerder werd gezegt: het komt vooral heel eerlijk over. Echt een film waarbij je erg met de hoofdpersonen mee kunt voelen, en het acteerwerk was ook heel goed. Ik hield er echt een warm gevoel aan over, hoewel er soms echt wel trieste stukken in zaten.

*4

Ik vond de film "wel aardig". Wel een beetje ongeloofwaardig dat die autist een best ingewikkeld dansje (voor zijn doen) kon tonen bij de schoolvoorstelling, terwijl je er normaal amper mee kunt communiceren. Beetje jammer.

Die jongen van BenX heeft het Asperger Syndroom. Het persoon die je in deze film ziet heeft namelijk iets veel ergers. Soms kunnen mensen die dat hebben wel overkomen als een halvegare maar ze kunnen van binnen president zijn, dus opzich denk ik ook dat je er dan niet veel van snapt.

Dat valt niet mee om zo'n broer te hebben. Goeie film!

En inderdaad "Asperger" is iets heel anders.Aspergers kunnen redelijk tot goed functioneren in de maatschappij.

Een van mijn voorgangers op dit forum zei dat autisme in de film 'te grappig neer wordt gezet'
en vondt dit triest maar dit is nu juist de boodschap van de film:
Het leven met autisme in je omgeving is veel makkelijker op het moment dat je het accepteert en je de humor er van inziet.

Ik heb deze film gezien, zonder vooraf te weten waar deze over ging en het was een aangename verrassing.

Prachtige film. Erg dramatisch, maar toch ook weer feel-good achtig. Wist niet dat deze combinatie bestond.

De voor mij onbekende acteurs speelden het erg goed (voor zover ik er verstand van heb).

Veel bijzondere situaties en weinig dingen zijn voorspelbaar.

Minpunten? Niet echt. De film had van mij nog veel langer mogen duren, maar of dat nou zo zeer een minpunt is..

Ik zeg 4 sterren omdat ik nog niet heel veel ervaring heb met beoordelen. Zou eventueel 4,5 kunnen zijn zelfs. Prachtig (en dan heb ik het niet alleen over Gemma Ward).

Dat verschilt bij iedereen, er zijn opzich wel wat mensen met Asperger die opzich nog wel sociaal zijn aangelegd, maar je hebt er ook heel wat tussen die sociaal onhandig zijn maar wel graag behoefde hebben aan sociaal contact of een relatie...

Mooi gemaakt filmpje, en perfect geacteerd. Zou verplicht kijkvoer moeten zijn eigenlijk - misschien dat het domme volk dan eindelijk eens wat leert. Want ik ben toch echt bang dat in de praktijk 98 procent nog steeds precies zo denkt en doet als de rotte buurvrouw, die k*t kinderen op school en de mensen in de supermarkt.

Zeer fraai!

Charlie haal je vinger is uit je kont

Mooi filmpje en vooral goed gespeeld. Vind Toni Collette echt een hele leuke actrice om naar te kijken. Meende haar al ergens van te herkennen en dat bleek natuurlijk 'Little Miss Sunshine' te zijn.

Viel me op hoe schaamteloos er over sommige onderwerpen werd gesproken. Bleek eigenlijk erg lachwekkend! Denk aan de borstvoeding, tampon of stront scène.

Het einde vond ik persoonlijk wat te overdreven en ook wat te abrupt. Wellicht had een iets langere speelduur de film goed gedaan zodat er meer tijd was om Thomas en Charlie tot elkaar te brengen.

In ieder geval een ruim voldoende!

Aangenaam filmpje, dat net weet te ontglippen van de term "tussendoortje".

Luke Ford zet een geloofwaardige autist neer, ook al gebruikt hij hiervoor bepaalde trucjes (‘Dah!’ / vinger tegen 't hoofd). Hij verzwakt niet in zijn rol, vandaar dat het geen moment stoorde – maar ik kan zijn spel ook niet de sterkte van de film noemen.

Het begin had een beetje last van het doorkomgevoel, maar al gauw is dit een film waarbij de seconden flitsend wegtikken en je geen moment naar de klok hoeft te staren. Het dreigde hier en daar wat te braaf en te kinderachtig te worden, maar gelukkigerwijze zorgden sommige momenten, bijv. de poepbroek voor wat meer pit.

Veel feelgood momenten; het zonnige weer doet zijn werk, de wijk oogt aangenaam en de mensen die er wonen zijn niet gemeen genoeg om het leven van Charlie en zijn familie écht zuur te maken. Op dat punt levert Elissa Down half werk af. Het was de eetscène tijdens de verjaardag van Thomas die de meeste indruk maakte. De scène, die daar kort op zit - dat Thomas door de ramen van een auto naar zijn broer kijkt, zit tegen het hartverovende aan. Voor mij had de film hier net zo goed mogen eindigen. Het daaropvolgende toneelstuk hadden ze achterwege mogen laten. Alleen de lamascène in de kleedkamer was nog de moeite waard.

Gemma Ward heeft een goede uitstraling, niet gek dat bosjes jongemannen hun tong in de gaten moeten houden of ‘ie nog wel goed in de mond zit, als ze hen met haar snoeperige blik aankijkt. Jackie is een meisje om verliefd op te worden. Verder vond ik dat Erik Thomson een zalige rol als vader neerzette.

Iemand enig idee waarom er een aantal maal geïmpliceerd werd dat het verhaal zich afspeelde in de beginjaren ’90 (Super Nintendo, cassettebandjes, etc.)?

Ruime 3,5 (zit dicht tegen de vier sterren aan - maar net als Charlie moeten die verdiend worden).

Verhoogd naar 4* , de film heeft ze dan toch verdiend - op naar de Super Nintendo.

Ben het wel eens met Rico, dit is een prachtige film met mooi acteerwerk van vooral Ward en Thomson. Al komt de hoofdrolspeler Wakefield ook erg overtuigend over. Het verhaal speelt zich ook af in een mooi pittorest buitenwijkje ergens in Australië, waar de extreem lichtblauwe hemel constant aan de horizon prijkt. Past dus ideaal bij het weer vandaag! Ondanks dat het allemaal erg zonnig en vrolijk oogt zit er ook een serieuze kant in de film, want leven met een autistische broer is nou niet eenmaal rozengeur en maneschijn. De acteurs kunnen prima hiermee om en zorgen dus voor een bij tijd en wijlen aangrijpende film.

Enige wat ik wel jammer vindt is dat het verhaal niet overal genoeg de tijd voor neemt en dat het einde een beetje te plots kwam. Het had van mij best nog een half uurtje langer mogen duren zodat een aantal relaties/situaties in de film beter tot z'n recht zouden kunnen komen.

Ruim 3,5*

P.s. 1 euro is geen geld voor een film als dit

Sluit me ook aan bij de reactie van Rico. Mooi, fijn filmpje ! 7/10

Gisteren op TV gezien. Het is niet mijn idee van een leuk avondje film.
Ik werd letterlijk doodmoe van de geluiden die Charlie continu produceerde (uitstekend geacteerd overigens). De jongen in de bus vond ik ronduit slecht acteren. De schooljeugd deed ook een beetje te overtrokken en niemand die ingreep of maar iets zei? Niet heel geloofwaardig.
Ook heb ik niet veel zin om alle belevenissen in een verder doorsnee gezin te bekijken.

Conclusie: uitstekende acteerprestatties van diverse hoofdrolspelers, maar geen interessante film voor mij.

Dit vind ik dus wel degelijk een mooie en aangrijpende film.

Afgelopen weekend gezien op tv, een beetje afgegaan op het waarderingscijfer van moviemeter. Maar eigenlijk toch wel een tegenvaller deze film. De acteerprestaties zijn niet echt goed, op die van de moeder na. Het verhaaltje is soms wat ongeloofwaardig (zoals al aangehaald het dansje op het einde, het schoolpoortincident).

De regisseuse wou blijkbaar aan een groot publiek laten zien dat er meerdere vormen van autisme bestaan, en daar is ze wel in geslaagd. Maar ik snap niet dat deze film 16 prijzen in de wacht sleept.

Kan dus absoluut niet tippen aan een BenX, What's eating Gilbert Grape of Rain Man.

Deze film was op sommige momenten behoorlijk heavy en zelfs kwetsend.

Toch ook wel apart om te zien dat je autistische vormen hebt van zowel ligt als hartstikke zwaar.

Of je het nou vind of niet, de autist in dit film was inderdaad bijna een mogool.

En dat is ook iets wat mensen snel in de war brengt, omdat je autistische vormen hebt waardoor het soms niet eens aan de mens te merken is, en dat je vormen hebt dat het gewoon echt een zware verstandelijke handicap kan zijn.

Hele mooie drama film, erg aangrijpend te zien hoe zwaar dit gezin het heeft met hun autistische zoon. Maar wel met een mooi einde. Meegenomen uit de 5 voor 5 bak vandaag, echt een topfilm. Prima acteerwerk van de autistische jongeman en uiteraard ook de rest van de cast. 4*

Ben X is niet realistischer dan The Black Balloon

Mooie film over autisme en de problemen die het met zich meebrengt, ook bij familieleden.

Ik vind dat je de film ook niet echt met Ben X kan vergelijken, want dat was een heel ander soort autisme. Er kwam nooit echt vaart in het verhaal, maar ik keek toch altijd geinteresseerd. 3.5*

Deze persoon was echt autistisch, en die jongen van 'Ben X' was licht autistisch.

Nou, die jongen uit Ben X was niet licht autistisch hoor, inderdaad niet erg te vergelijken met de autistische jongen in deze film maar toch nog wel erg goed merkbaar

Black Balloon is een indrukwekkende en boeiende film om te volgen.

De personages zijn goed uitgediept en de film kijkt onlangs het zware verhaal vrij makkelijk weg.

Het enige minpunt aan Black Balloon vind ik de geromantiseerde stukken, dit zien we al genoeg in andere films en vind ik totaal niet bij deze verhaal lijn passen.

Het einde leek er ook een beetje aangeknipt te zijn? Maar goed, onlangs dat was het een zeer vermakelijke en sterk geacteerde film.

3,5*

Goh, ik heb de film net gezien en wil hem met vier sterren beoordelen, staat er al een stem van drie sterren! Blijkt dat ik deze op 22 maart 2009 al gewaardeerd heb. En ik herinner me er helemaal niks van... Vrij bizar.

Maar blijkbaar is het dus geen film om te onthouden, terwijl ik hem prachtig vind. Goed geacteerd, je voelt je als kijker betrokken bij de personages en hun ellende. Ik vond het blije stuk in het theater wat teveel, maar verder een erg mooi verhaal.

Mooi verhaal, boeiend om te zien, heel natuurlijk geacteerd, gewoon een goeie film.

Uitstekende film over een gezin met een zwaar autistische zoon waarbij al snel duidelijk wordt hoe moeilijk het is om hiermee als gezin te functioneren. Het ene moment is die zoon wel leuk, maar de meeste momenten zou je hem wel kunnen vermoorden. Zijn gedrag zorgt voor grappige momenten, maar ook voor pijnlijke confrontaties. De film komt oprecht over en is soms ontroerend. Ook het acteerwerk is van een bovengemiddeld niveau.

mooie film kon hem wel waarderen maar leuk vond ik hem niet. Maar dat is ook zeker de bedoeling niet en dat begrijp ik ook.

Prachtig hoe de film verloopt en ook het einde is helemaal goed, stiekum hoopte ik dat Charlie toch nog wat zinnetjes zou leren praten van zijn broer maar dat zou niet realistisch zijn, het leven gaat gewoon verder voor het gezin.