The Black Balloon (2008)

Het is zelden dat ik dit soort films zie. Het heeft een warme sfeer, maar is tegelijkertijd eerlijk. Het is zo'n film waarvan je niet wil dat 'ie afloopt... ik in ieder geval niet. De film behandelt een zwaar thema, maar doet het op precies de juiste manier. Het is geen 'kijk eens hoe zielig wij zijn'-film, maar het is ook niet op een luchtige manier gemaakt. Het is niet altijd even fijn of makkelijk 'zo iemand' in je familie te hebben, maar het kan ook heel mooi zijn.

De film heeft natuurlijk wel zo zijn clichés: De mooiste klasgenoot die voor alles openstaat en lief tegen iedereen is. Ik ben ze zo nog nooit tegengekomen in het echt Maar haar band met Thomas (en Charlie) was erg aandoenlijk. Er was veel chemistry.

De cast was perfect. Ik zal niet liegen, ik vind een film moeilijk(er) te doen als er geen bekende namen in zitten, maar het kon me hier niet bekommeren. Toni Collette speelt een prachtige rol van een moeder die onvoorwaardelijk van haar kinderen houdt. Maar ook Rhys Wakefield bewijst dat hij zich goed staande kan houden in een grote rol. Zijn personage was erg eerlijk. Geen moralistisch (of is het moreel/moraal? ) correcte houding of opmerkingen. Hij komt niet voor zichzelf of zijn broers op tegen de pestkoppen en geeft toe dat hij wenste dat zijn broer normaal was. Ik ben blij dat ze hem zo hebben afgebeeld, het maakt het net nog wat 'echter'.

Ook ik heb weinig gemerkt van 'slap camerawerk'. Ik vond juist het tegenovergestelde. Het was cinematografisch erg mooi in beeld gemaakt, vooral het moment waarop Thomas na zijn ruzie met Charlie buiten op straat zit en Jackie naast hem komt zitten. Overigens moet Gemma Ward ook genoemd worden. Ze bewijst dat ze meer kan doen dan model zijn. Ze heeft wel veel weg van Amanda Seyfried.

Ontroerende film,deze moet je gezien hebben .

goede film, goed verhaal

moet je een keer gezien hebben

4*

Hele goede film. Draait niet zozeer om de autist, maar meer om het gezin, of de broer in het bijzonder.

Wat een heerlijke luchtige, rustige film over zo'n (best) zwaar onderwerp. Wat matthijs_013 al zei: Er word niet laten zien, hoe zielig het allemaal we niet is, maar hoe het te werk gaat.

Het verhaal was prachtig, afgezien van de ''ren-scene'' en toevallig in Gemma's huis komen, en toevallig staat ze net te douchen... er kwamen echt realisitsche gebeurtenissen in de film. Ook knap staaltje acteerwerk, applaus voor Charlie, lijkt me bijzonder ingewikkeld om zo'n rol te spelen.

Zeker een film die ik nog een keer ga kijken, en aan te raden voor de gene die wel van een goede drama houden.

geen 5 sterren omdat ik naar gevoel na de film heb gekregen, de vecht-scene was behoorlijk heftig en het eind vond ik iets te verdrietig in het bad, ik had ze liever zien rennen door de straten. *4,5

Echt een goeie film!

Ik werd compleet meegesleept. Werd verliefd op het meisje, voelde me soms compleet machteloos bij de hoofdpersoon en kreeg hier en daar een brok in m'n keel. IJzersterke rollen van de autistische broer (waarvan ik serieus echt even dacht dat ie autistisch was) en de moeder.

Top!

Zo te zien moet ik deze maar eens gauw gaan kijken!

Mag ik bij deze dan ook Ben X aanbevelen...... zelfde soort film, iets meer docu wellicht, maar zeker ook de moeite waard.

Ben X (2007)

Bedankt voor de tip, lijkt me ook een erg leuke film, ga hem binnekort zeker bekijken!

Had in eerste instantie verwacht dat de film vooral om de relatie tussen Thomas en Jackie zou draaien, maar dit bleek slechts een kleine zijlijn in het verhaal. De film gaat voornamelijk over hoe het is voor een tienerjongen om in een moeilijk gezin met een zwaar autistische broer te leven. Het resultaat is een alleraardigst werkje, met prima acteerprestaties en een sterke sfeer; de spanningen zijn soms te snijden. Sommige dingen lagen er jammer genoeg veel te dik op (die pesterijen van die medeleerlingen bijvoorbeeld waren echt té) en echt heel nieuw of speciaal is het nu ook niet. Zo'n moraaltje kennen we inmiddels wel. Desondanks is Black Balloon een uitstekende film, visueel dik in orde en het weet allemaal prima te boeien.

3,5 sterren.

Subtiel, mooi gespeeld drama dat hoofdzakelijk draait om de relatie tussen twee broers, waarvan de oudste verstandelijk gehandicapt is. De film is mooi uitgewerkt, met fraai camerawerk en sympathieke personages, maar het verhaal is aan de karige kant. Nergens sentimenteel of manipulerend, maar helaas ook niet erg meeslepend.

wel leuk maar je mist niks als je hem niet heb gezien

en trouwens die authistische jongen lijkt net een mongool

Erg goede film.

Laatste had niet gehoeven, Hollywood cliche.

4 sterren.

'He's a freak.'

Ik heb het bij Mozart and the Whale al een beetje beschreven, hoewel het op openbare fora natuurlijk nooit eigenlijk echt verstandig is, het over dergelijke zaken te hebben; Maar op een bepaalde manier kan me dat weinig schelen. Ik heb nu eenmaal een handicap, waar ik talloze onderzoeken voor heb gehad, en de diagnose die ik heb gekregen, NLD, is nu eenmaal iets dat ik niet kan uitvlakken. Ik kan geweldig schrijven (niet arrogant bedoeld), maar praten is moeizaam, ik communiceer wel, maar vind het moeilijk om een beginpunt te vinden om een gesprek te beginnen. En wat ook samenhangt met mijn handicap, is dat ik in grote groepen mensen het overzicht mis en dichtklap. Ik ben ook motorisch niet zo goed. Links, rechts, veters strikken, sokken aantrekken. Simpele dingen doe ik wel, maar vaak toch niet echt goed.
Dat is, simpel gezegd, wat mijn handicap is en wat het met zich mee brengt. Ik ben ook totaal niet goed met rekenen en visueel gedoe.

Maar wat ik ook heb, en ja, ik heb echt wel wat, ik ben niet autistisch, hoewel het er soms wel op lijkt, want mijn handicap hangt dicht tegen het autisme aan. Neem het me niet kwalijk, dat ik dit zo openlijk aanhaal.. Maar autisten, wat ik ook best meemaak, hebben moeite met aanrakingen, verwerken informatie heel traag, reageren op gewone dingen (een douche die, in plaats van een warme straal een koude straal geeft en die dus gerepareerd moet worden) vaak met paniek, en een dag moet voor een autist in een bepaalde volgorde lopen, anders loopt de dag in de soep en kan hij/zij ook in paniek raken, zo te zeggen.
Ik ben natuurlijk geen ervaringsdeskundige, maar ik woon nu alweer maanden met autisten in dezelfde ruimte en huis, dus enige dingen kan ik wel opmerken. En die merk ik dan ook op.

In de tampon uitspuug scene, waar Jackie Thomas een duwtje geeft en de opmerking die ze daarna maakt, veroverden het koppel Gemma (in de afschuwelijke film the Strangers gezien?) en Rhys mijn hart. Wat een liefheid, het was schattig, heel erg schattig zelfs. Het autisme vond ik, in tegenstelling tot Mozart and the Whale, echt en oprecht, ik herken daar wel zeker en degelijk gedragingen in. Een mooie 4*.

er wordt te grappig gedaan met het autistische gedoe, niet serieus. het lijkt een beetje op een comedie, vind ik een beetje triest.

Dit is een hele goede film,

ik begeleid zelf mensen met een beperking, waaronder mensen met een autisme, ik maak deze mensen dagelijks van dichtbij mee.

En deze film geeft absoluut een werkelijk beeld van hoe het kan gaan.

Wat jipt zegt: er wordt te grappig gedaan met het autistische gedoe, niet serieus. het lijkt een beetje op een comedie, vind ik een beetje triest. vindt ik niet waar, juist maak je met deze mensen veel grappige dingen mee, maar ook de nare kant die soms in de film te zien is, de agressie , en onbegrip van andere mensen.

Ik vindt het een film die iedereen die geinterreseerd is in autisme, MOET zien !

Jammer jipt..... Autistisch gedoe kan nou eenmaal ook grappig zijn. Sterker nog, die zijn gewoon grappig al dan niet bedoeld. Dat jij vindt dat de autistische jongen net op een mongool lijkt, lijkt meer over jou te zeggen dan over die jongen.

Een goede en erg indrukwekkende film met een erg interessante verhaallijn.

4*

Hele aardige film die het vooral moet hebben van het realistische acteerspel. Het komt allemaal wat traag op gang maar als de film dan begint te lopen ga je toch steeds meer meeleven met de personages. Het is allemaal goed gedaan maar doordat hier en daar wat clichés niet worden vermeden houdt de film toch geen blijvende indruk. En voordat ik het vergeet. Gemma Ward is een verdomd mooie meid.

En wat ik mij ook nog afvraag waarom heet deze film eigenlijk Black Balloon?

Wellicht omdat hij toch een beetje een buitenbeentje is??

Ik had eigenlijk iets anders van deze film verwacht en ging ook met een beetje twijfel zitten kijken. Ik verwachtte een beetje een overdreven drama-achtig, kijk eens hoe zwaar we het hebben film. Maar niets is minder waar. Ik vond de wijze waarop dit gezin om ging met de handicap van Charlie heel realistisch neergezet. Soms werd er heel luchtig over gedaan maar soms komt ook om de hoek kijken hoe moeilijk het eigenlijk is om een autistisch persoon in je familie te hebben.

De opmerking hierboven waarin wordt gezegd dat het als een komedie wordt neergezet, tja, dat is gewoon af en toe zo. Mijn oom is verstandelijk gehandicapt en af en toe lig je gewoon in een deuk om hem. Dat is geen leedvermaak of uitlachen maar ze zijn gewoon af en toe grappig en als je er af en toe niet om lacht en het alleen maar erg voor ze vindt dan is dat volgens mij ook geen leven ! Ik kon dat dus wel waarderen aan deze film.

Wat ik ook sterk aan deze film vond was het acteerwerk. Vooral de twee broers en moeder zijn echt gewelidg goed ! Ja, ik ben onder de indruk van deze film.

De ontwikkelingen op liefdesgebied tussen Thomas en zijn vriendin waren lief genoeg om te volgen. Hetzelfde kan gezegd worden over de manier waarop de ouders van hem met zijn autistische broer omgingen. Het was allemaal vrij gemoedelijk en er straalde een hoop liefde van de ouders af richting hun autistische zoon, terwijl het er allemaal toch uitzag als een loodzware opgave, wat het ook dikwijls was. Helaas worden de goede acteerprestaties en de fijne sfeer de nek omgedraait dankzij een hoogst onuitstaanbare autist. Ik vraag mij af of ik zo `n verkeerd beeld heb van autisten, maar dit was mij teveel een mongool. Het leek alsof men dacht dat de film beter zou gaan scoren, naarmate het gedrag van de autist onaangepaster zou zijn. Desondanks een sympathieke poging. 3,5*

Sympathieke film die een mooi beeld geeft van hoe het is een zwaar autistische ADHD-broer te hebben.

Hoe ga je dan om met je klasgenoten en eerste liefde.

Beetje nadeel wel is dat er niet echt een sterke plot in zit, maar als slice-of-life allemaal best mooi.

Vroeg me alleen een beetje af voor wat voor een soort publiek deze film nou geschikt zou zijn (jongeren? arthouse? ...) maar goed tamelijk wat stemmen en bovengemiddelde waardering op de MovieMeter dus dat lijkt wel goed te zijn gekomen.

Ik denk niet dat je dan weet wat autisme is!

Dit is m.i. juist heel realistisch neergezet.

Als moeder en leerkracht (en in mijn dagelijkse leven te maken met kinderen die 'anders' zijn en gezinsleden die daarmee moeten omgaan) was ik werkelijk tot tranen geroerd. Ik kon niet anders dan meevoelen met Thomas. Uitstekend geacteerd en goed gecast dus.

Toni Colette heeft gewoon een scherpe neus voor goede films waardoor ze altijd schittert dus ook zij was op haar plek.

Ook Charlie was naar mijn mening overtuigend. Het enige echt storende element vond ik het teddybeergedoe.... Het voegde niets toe en als ik Thomas was geweest dan had ik de beer allang vermoord!

Samenvattend vond ik het een prachtige ingetogen film waarin Thomas wel degelijk een hele ontwikkeling doormaakt. Dat was dan m.i. ook het onderwerp van de film.

Ergens vroeg iemand wat een Black Balloon is:

Volgens mij is een 'Black Balloon' dat was wij' het zwarte schaap' noemen. Charlie is objectief gezien het buitenbeentje, 'The Black Balloon' dus. Maar in de praktijk voelt juist Thomas zich anders dan zowel zijn leeftijdsgenootjes als zijn familieleden.

Dacht ik dan

Check the Wiki:

De titel The Black Balloon slaat op het menselijk zicht wanneer die zijn ogen dicht heeft. Ondanks dat die weet dat er achter het zwart iets is, kan hij alleen maar raden naar wat dat precies is. In de film wordt deze situatie gebruikt als metafoor voor de werkelijksbeleving van iemand met autisme.

Wat een klasse film en wat een klasse acteerprestatie van Luke Ford! Het verhaal is zoals hiervoor al vermeld: indringend, ingetogen, niet sentimenteel en ijzersterk.

Jij beseft denk ik niet dat je autisme en autisme hebt.

Dat dit hele diverse beelden kan hebben en je dit niet over een kam kan scheren.

Je hebt autisten op het VWO en autisten op ZMLK.

Maar om dan het woord mongool te gebruiken?

de film deed me denken aan whats eating gilbert grape. Er zaten heftige scenes in waarbij erg goed werd geacteerd. Vond alleen de autist te irritant overdreven spelen..verpestte een hoop.

2,5