Last Summer (1969)

Innemend (maar de film had ook iets griezeligs: er werden wrede spelletjes gespeeld) en nostalgisch strand-coming-of-age melo-psychodrama over relaties en verhoudingen waarin vier jonge, onzekere en in seksueel opzicht onervaren tieners (veelal op zoek naar acceptatie) langzamerhand begrepen hoe of het leven, de liefde en trouw in elkaar zit. De film was vooral sterk in karakterisering en dialoog. De jonge cast speelde naturel.

N.B. Er werd opzichtig reclame gemaakt voor Heineken.

Nou gauke, innemend? Nostalgisch? Vraag me af met wat voor soort oog jij naar zo'n film kijkt. Want dit is dezelfde mentaliteit als van de pesters op school. Alleen zijn dit geen scholieren meer.

[EDIT moderator persoonlijke aanval verwijderd]

Hier gaat het gewoon om tuig, meisje niet uitgezonderd, en zonder moraal. Gewoon een beetje gein maken... De gevoelens van een ander doen er niet toe. Prima film trouwens, die haarfijn in beeld brengt hoe de grenzen steeds een beetje verlegd worden. En de koppen van die jongens, perfect gecast.

Peter [Bruce Davison], Dan [Richard Thomas], Sandy [Barbara Hershey] en Rhoda [Catherine Burns] zijn vier tieners die veel tijd met elkaar doorbrengen tijdens een zomer op Fire Island. Peter en Dan zijn boezemvrienden die allebei een oogje hebben op Sandy, een sexy, flirterige schoonheid. Rhoda is met haar gewone uiterlijk en haar conservatieve achtergrond een beetje het buitenbeentje binnen deze groep. De vrienden maken elk een persoonlijke ontwikkeling door die hun vriendschap zal beïnvloeden, waarbij vooral hun seksuele bewustwording een sleutelrol speelt.

Een authentiek geacteerd, goed geregisseerd psychologisch drama waarin de vier jonge hoofdrolspelers elk uitstekend werk neerzetten. Het is ironisch dat Catherine Burns de enige was die een Oscarnominatie overhield aan haar acteerprestatie: zij was hierna lang niet zo succesvol als haar drie tegenspelers. Niettemin een boeiende film die weliswaar episodisch is qua structuur, maar wie houdt van een uitdaging zit hier goed.

Mooie, enigszins sinistere film over een clubje jongeren die vriendschap sluiten tijdens een eindeloos lijkende zomervakantie. De spil van het groepje is Sandy, gespeeld door een prachtige Barbara Hershey in een van haar eerste rollen. Zij lijkt in eerste instantie een fijne zomerliefde, maar al snel blijkt ze een duistere kant te hebben. De dynamiek van het groepje wordt verstoord door de komst van de minder aantrekkelijke, maar sympathieke Rhoda wat tot de onvermijdelijk slechte afloop leidt.

Last Summer is spannend, een tikkeltje ongemakkelijk, waarbij de volwassenen het eigenlijk volledig laten afweten- de ouders komen niet in beeld en lijken uit de gesprekken vooral te bestaan uit egoïstische wezens die nauwelijks omkijken naar hun kinderen. De film is op zijn best in de interactie tussen de drie, later vier jongeren, maar gaat een beetje de mist in als de dreigende sfeer culmineert in ontsporing, daarin is de regisseur duidelijk minder bedreven. Dan denk ik vooral aan de afloop van de date met Annibal. Het einde had niet explicieter gehoeven maar had toch wel sterker gekund.

Last Summer was one hell of a summer.

Drie tieners vormen een hechte band gedurende een zomer op Fire Island. Het pure ongemak van het (soms letterlijk) aftasten van elkaar, de angst om afgewezen te worden en de euforie van een kleine aanraking. Hoe de dynamiek kan veranderen als de samenstelling dat ook doet. Trouw blijven aan jezelf of meegaan met de rest. En dan komt er een vierde tiener bij... Eentje die onzeker is en er graag bij wil horen. Die zich (te) gemakkelijk over laat halen, maar niet over zich heen laat lopen. Het is een zomer vol avontuur, jeugdige ontdekking, een flinke hoosbui, en uiteindelijk een ondraaglijke hitte.

De complexiteit die Perry laat zien in de verhoudingen tussen de hoofdfiguren is van een ongekende eerlijkheid en bij vlagen ongemakkelijk herkenbaar. The Swimmer (1968), Last Summer (1969) en Diary of a Mad Housewife (1970). Drie films in drie opeenvolgende jaren waarbij de balans tussen (zeer fragiel) geluk en diepe treurnis uitzonderlijk delicaat is. Prachtig en pijnlijk.