Hachi: A Dog's Tale (2009)

Dit gaat niet over vogels maar over een hond dat zgn het graf van zijn baasje heeft gevonden en daar ging hij 9 jaar bij liggen. 4 km verderop ging een Mariabeeldje huilen en forensen hebben ook een 6e zintuig want die beginnen ook allemaal te trekken om 17.30

wat vogels betreft heeft dat gewoon met instinct te maken, niks zesde zintuig

Alsof de lieden uit het hiernamaals zeggen tegen de vogels: 'nu moeten jullie naar het zuiden'!

@Jesper187

Kun je dat niet zien als een soort van zesde zintuig?

@Mikey

Ik heb het niet over lieden uit het hiernamaals . Vogels trekken naar het zuiden omdat zij het aanvoelen. Dieren voelen eenmaal meer aan dan mensen, en als jij dat ontkent dan weet ik niet in wat voor een wereld jij leeft.

Je wilt niet weten hoeveel de mens doet instinctmatig maw: processen waarvan je geen weet van hebt = buiten de ratio om. Ik heb verder geen idee of dieren meer (wat?) aanvoelen dan mensen...

Gisteravond voor de tweede keer bekeken. Vorig jaar, eind december, voor het eerst gezien. Ik hield de ogen toen echt niet droog en dat is me nog niet eerder overkomen bij het kijken naar een film. Het heeft te maken met het feit dat mijn ouders zelf zeven jaar lang een beagle uit een proefdierenlaboratorium hebben gehad. Dat hondje was ook echt een schatje en werd door de jaren heen steeds vrijer. Twee jaar geleden is zij aan kanker overleden. Zonder de acteurs in deze film tekort te willen doen is het juist de hond, Hachi, die je helemaal inpakt.

Een heel schattige hond met een hoog knuffelgehalte. Om op te vreten. Een heel aandoenlijk verhaal ook.

Ik denk toch dat mensen te veel menselijke eigenschappen aan een hond toedichten. Ja, trouw. Maar heeft dat dezelfde lading als bij een mens? Is het een weloverwogen keuze of een roedel instinct? Ik denk het laatste, bij de ene soort hond wellicht sterker ontwikkeld dan bij de andere. En daarom vind ik een film als deze erg overdreven sentimenteel. Plus daarbij heb ik helemaal niets met Richard Gere. Overige acteurs vind ik meer natuurlijk en realistisch overkomen.

Het schommelt tussen 3* en 3.5*, maar aangezien ik deze niet snel weer hoef te zien hou ik het even op 3*

De eerste helft van deze film is erg middelmatig. Niveau derderangs kinderfilm, zoiets.
Maar vanaf het moment dat Gere sterft, krjgt het verhaal een bijzonder ontroerende wending. Zozeer zelfs, dat ik het niet droog kon houden. En dat is mij al lang niet meer overkomen bij het kijken naar een rolprent. Het feit dat een en ander echt is gebeurd, geeft de film nog een extra krachtige dimensie. 3.5*

pijn in de kaken film..

Topfilm..

Waarom zou je iets afwachten wat je toch geen reet interesseert?

Mijn hond ligt al kwijlend te wachten om jou bij de ... te grijpen

Deze film heb ik vorig jaar gekeken, maar er zijn weinig films die me zo bijblijven en beklijven als deze. Daarom verhoogd naar 5 sterren. Bam!

mijn schoonfamilie rade me aan deze film te kijken en waarschuwde me al dat ik waarschijnlijk zou gaan huilen... En ze hadden gelijk!

Het is 1 van de mooiste en zieligste films die ik ooit heb gezien.

Na zo veel films gezien te hebben zijn er maar weinig die me bij blijven... Maar dit is er 1 die ik in mijn hart heb gesloten en vaak aan zal terug denken.

Onwijs goeie kwaliteid, Super verhaal en based on a true story.

Deze moet je gewoon gezien hebben.

Echt een schitterende emotionele film. Mijn vriendin en ik hebben regelmatig de tranen over de wangen laten rollen. Kan me niet herinneren dat ik zoveel heb moeten huilen tijdens een film.

Erg mooi om te zien hoe trouw een hond aan zijn baasje kan zijn.

Vandaag deze film met mijn vriend bekeken,als het bom dieren gaat ben ik heel emotioneel,maar zelfs mijn vriend had het even moeilijk,een ding is al zeker,later willen wij een Akita

prachtige film

zelfs ik kon het niet droog houden

Warm verhaal, aangenaam gemaakt, mooi in beeld gebracht. En als je openstaat en gevoelig bent voor dit soort zaken hou je 't inderdaad niet droog. Ook ik niet. Maar als je niet een beetje in bent voor het type verhaal dat hier verteld wordt is de film wel gevaarlijk saai.

Mooie film maar wel een beetje langdradig want er gebeurde niet echt veel in.

5,0 wat een prachtige film,een film met een lach en een traan meerdere tranen.Richard Gere kan er weer een mooie film bijschrijven op zin cv.De echte filmster was eigenlijk Hachi,maar Richard Gere was wel de juiste man om het baasje te spelen.Richard gere was in deze film zo rond 58 jaar wat ziet deze man er nog goed uit voor zijn leeftijd.Heel veel mensen hebben het niet zo op Gere,maar voor mij komt hij toch altijd sympathiek over veel charisma heeft deze man.Hij heeft weliswaar ook zijn mindere films,maar zal toch zijn reportaire blijven volgen.En de filmster Hachi,zou ik graag meer willen zien wat een prachtdier.Al met al ontroerende hartverwarmende film,ik heb deze film gezien met iemand die niet echt dierenvriend is en toch moest ze ook huilen..Ander topfim met Gere Primal Fear,had er oscar voor moeten hebben.Gere kan meer dan Romanticus spelen.

Tja, elke hondenliefhebber zal bij deze film al snel verkocht zijn. Ikzelf ook. Slechts één blik richting Hachi als pup en je kunt je stoere mannelijkheid gedag zeggen. Heb met veel plezier gekeken naar deze verfilming van een tof verhaal over een überschattige hond en met een mooie rol van Gere. Verder ligt het er allemaal soms wel erg dik bovenop, de muziek en de slowmotion her en der doen het glazuur op de tanden niet altijd even goed. Het had allemaal volgens mij ook wel iets korter en scherper gekund, maar uiteindelijk doet de film wat hij moet doen. En zal menig kijker met natte oogleden achterlaten. Wat dat betreft weet Lasse Hallström precies wat hij doet.

3,5 sterren.

Het verhaal begint als een gemiddelde Disneyfilm maar slaat halverwege drastisch om en grijpt je bij de strot.

Prachtig ontroerend en mooi gefilmd, ook wij hebben het ( bij lange na) niet droog gehouden.

Een film die in je hoofd en hart gaat zitten om nooit meer te vergeten.

Hoge punten voor een film die best wel tam is. Waardoor dat komt? Misschien wel de toon van de muziek, maar ook de eventuele verassingen die er niet zo spontaan zijn. Daardoor kabbelt de film langzaam naar zijn einde en heb je niet het idee dat je naar een geweldige film hebt zitten te kijken. Richard Gere is misschien wel de saaiste in deze film. Hij springt er totaal niet uit. De mensen rond het station zijn wat dat betreft een stuk leuker. Ook de familie doet haar best maar lijkt niet echt bij de hond te horen. Komt misschien ook omdat de makers ook vanuit de hond perspectief de film hebben gemaakt, met het beeld vanuit de hond (zwart/wit achtige beelden). Verder had ik het idee dat zo'n film niet thuis hoort in Amerika. Dat zoiets echt is gebeurd in Japan leek me dan ook veel logischer.

Het is geen typische Disneyfilm geworden, maar misschien hadden ze dat nu juist wel moeten doen in deze film. Wat de film mist is misschien wel een stukje humor. Daardoor krijgt hij een bepaalde toon die er maar niet uit gaat. Opvallend ook dat deze hond bijna nooit blaft. Ik mis het speelse in deze film waardoor hij me niet echt raakt. Het aanvoelmoment van de hond vond ik wel mooi, hoewel ie zelf verder niet doorhad wat er ging gebeuren.

De film had beter gekund, maar een slechte film is het zeker niet.

Correct weergegeven, want dat is eigen aan het ras (al kunnen ze bij tijd en wijle een enorm geluid produceren)

Ha ha okay........ben geen hondenkenner.

Prachtige film!! Remake van de Japanse Drama-film Hachikô Monogatari (1987) die ik echt nog eens moet zien. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Erg ontroerend en mooi gedaan. Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat een hond iedere dag opnieuw zijn baasje opwacht en het bizarre is dat het nog echt gebeurd is ook. Prachtige hond.

De muziek is ook erg mooi. Er is goed geacteerd, leuk om bekende gezichten als Richard Gere en Erick Avari te zien.

Al met al is dit een heel erg mooie en ontroerende film.

nog nooit in mijn leven zo een zielige maar mooie film gezien bedankt !

Erg mooi. Blij ook dat ik nog ontroerd kan raken door een film als dit (not completely desensitized after all). gelukkig geen half uur durend tranendal, maar er kwam toch zeker uit ieder ook een straaltje en mijn keel deed pijn toen de film af was.

Die hond... die hond!

Hachiko A Dog’s Story

En film met een hond. Zelf ben ik nooit zo erg fan geweest van verhalen met allerlei dieren daarin verwerkt, maar deze stond mij toch wel aan. Het verhaal is zeer mooi en emotioneel, al bij het lezen van de samenvatting. Richard Gere leek mij geknipt voor deze rol. Waarom weet ik ook eigenlijk niet. Het voelde gewoon goed. Op deze zondagavond leek mij Hachi maar eens een mooi film om op te zetten.

Zoals ik al vertelde was het verhaal erg mooi. De film bevat alle emotie die het zou moeten bevatten.

Je begint met een zeer luchtige situatie. Het is leuk om Hachi een band op te zien bouwen met zijn baas. Het enige jammeren is de continue gedachte dag Gere dood moet gaan. Toch kijk je daar grotendeels doorheen.

Het moment waarop je dan gewacht hebt valt zelf nogal tegen. Zeer vluchtig en zonder veel overtuiging wordt er even doorheen gewerkt. Vond ik erg jammer. Desalniettemin is het wel ontroerend om naar te kijken.

Daarna worden bijna geen woorden meer gesproken. Een droevige, steeds herhalende muziek (die echter zeer goed op zijn plaats is!) en het leven van Hachi. In het daarop volgende half uur gebeurt continu hetzelfde, en toch is het zeer ontroerend! Ik heb het niet vaak, maar dit was een film waar ik een brokje weg moest slikken.

De film wordt goed afgesloten. Een kleine flashback om wat extra emotie toe te voegen had wat mij betreft weggelaten kunnen worden. Het zit er echter wel in maar het voegt niets toe aan de film.

Omdat de film om de hond en om Gere draait zal ik het ook daar bij houden. De rest is niet echt het noemen waardig, ook al spelen die prima.

Gere zet een goede rol hier neer. Eigenlijk is het niet heel moeilijk wat hij moet neerzetten. Hij speelt een vrolijke, bijna kinderlijke man. Het vervult je van een zekere vreugde om de man met zijn hond bezig te zien. Credits voor Gere.

Hachi is zeer goed weergegeven. Het is wat hoor, met een hond moeten filmen. Ondanks dat is de emotie op Hachi’s gezicht zeer sterk. Deze hond was echt geknipt voor deze rol. Fantastisch gedaan!

Hachi’s overtuiging heeft zowel met de hond als de weergave daarvan te maken. Er zijn veel close-up’s gebruikt die goed van pas komen. Gere en Hachi zijn vaak dicht op elkaar weergegeven, wat het verhaal en de gedachte er achter versterkt.

Qua omgeving vond ik deze film wat tegenvallen. De seizoenswisselingen waren matig gebracht naar mij als kijker. Desondanks waren de stukken zonder seizoensverandering zonder problemen geschoten.

De muziek had ik al even genoemd. Eigenlijk is die de hele tijd hetzelfde. Ook is hij de hele tijd goed op zijn plek. Mooi gedaan.

Ik twijfel tussen twee cijfers. Het is echter zo dat ik Hachi het voordeel van de twijfel geef!

4*

Vandaag weer eens gezien na 2 jaar. Het blijft een mooie en ontroerende film.Verhoog hem met een halve ster.

Mijn vriendinnetje heeft de hele avond lopen janken om deze film. Dat soort reacties zullen de hoge score wel verklaren. Voor een kille, gevoelloze klootzak als ikzelf valt er helaas minder te beleven. Dit is gewoon sentimentele zooi; niet slecht gemaakt, maar absoluut niks bijzonders en uiteindelijk gaat het ook niet echt ergens naartoe. Het (echte) verhaal van Hachiko is wel ontroerend, maar de film is me wat te Amerikaans om te kunnen boeien. Niet vervelend, maar allesbehalve een echt goede film.