Hachi: A Dog's Tale (2009)

Zo... ff bijkomen hoor...

Een simpele productie, die over het algemeen alles vrij basic houdt.

Het verhaal is bekend, meer als de plotomschrijving gebeurt er ook niet.

Maar de film kan je als geen ander raken, daar zit de kracht. *4.0

Een sentimentele draak.

Het constante piano-gejengel werkte me danig op de zenuwen. Alleen al door deze irritante muziek ontstijgt de film eigenlijk niet het niveau van een kinderfilm: het acteerwerk en het script passen verder ook perfect bij dit plaatje. Als kind had ik hier vast om kunnen huilen, maar als volwassene verwacht ik dat er op veel subtielere wijze wordt omgegaan met mijn emoties. Dit soort van sentiment doet me helemaal niks, afgezien van mij irriteren vanwege het extreem stroperige/manipulatieve gehalte. Afgezien van zijn rol in Days of Heaven, heeft Richard Gere ook nog nooit iets anders gedaan dan mij irriteren met z'n neppe, verheerlijkte glimlach; hier is het niet anders.

Het hondje zelf zal verder best lief en trouw zijn geweest en het waargebeurde verhaal mag dan an sich best ontroerend zijn, maar door de manier waarop het is uitgewerkt doet het me allemaal helemaal niks. Ik heb niks tegen honden in films, zelfs niet wanneer dit een sterk emotionele lading met zich mee brengt. In Oshii's films vind ik de basset hond vaak enorm veel toevoegen aan de sfeer, maar dat is dan wel op een veel subtielere wijze gedaan. Dit is alles behalve subtiel. 1,5*

wow that's harsh

Persoonlijke aanval verwijderd.

gewoon te zielig, ik moest een halfuur lang huilen om die film! dikke 5 sterren!

Mooie en ontroerende familiefilm!

Deze film moet je zeker gezien hebben, maar ik kan dit geen echte topfilm of meesterwerk noemen enkel en alleen omdat het emotioneel en waargebeurd is.

een simpel gegeven, simpel verfilmd; bij mij een grote uitwerking. Af en toe draag je het predikaat sentimenteel met trots. Dit soort films is goed om met regelmaat te zien.

In het frans is er een uitspraak "le plus que je connais les gens ,le plus que jáime mon chien"....Hoe meer ik de mensen ken,hoe meer ik van mijn hond houd". Hoe komt het toch dat als er een film is over een hondje ,een paard etc. dat dat hele zalen doet snotteren ,stoere macho's met tattoo's, ergens op een flatje rustig twee pakken huiltissues er door heen draaien , de blik afwenden van bepaalde scenes, en dat als er films zijn over Auschwitz, Libie, rampen, ik noem maar wat,dat we niet verder komen dan "aangrijpend"',schokkend",maar er zelden een traan bij laten. Een psycho-sociologisch fenomeen.....Omdat we ons voor echte ellende afsluiten,maar sentimentaliteit,en zeker met dieren, omarmen omdat het zo lekker voelt???

Gere in een tearjerker....Kan het nog erger?

Hoe het komt weet ik niet, deze wel getatoeëerde (maar niet echt) macho is voor oorlogsellende redelijk afgestompt, maar ik kan daar idd bijna niet meer om huilen. Vroeger wel hoor. Nee, ik kan hier wel een heel breedsprakig verhaal neerkwakken, maar de waarheid is, ik weet het niet.

P.s. Ik ben geen Gere fan, hou niet van tearjerkers, maar deze werkte voor mij wel.

Nee, omdat ik mensen over het algemeen niet zo leuk meer vindt. Egoïstisch, in zichzelf gekeerd, asociaal, de koppen vaak op onweer hebben staan.

Oorlogfilms heb ik er teveel van gezien om er nog emoties bij te krijgen, al heb ik dat bij Saving Private Ryan dan weer wel.

Als je altijd honden hebt gehad van kleins af en het ook nog altijd leuke honden waren die als enige levenstaak lijken te hebben om lekker vrolijk te zijn wanneer je thuis komt, mijn domme verhalen aan kan horen zonder te oordelen. Heerlijk dat honden niet kunnen praten, uit de mens komt vaak toch weinig zinnigs(praten het liefst over zichzelf). Denk als je echt een dierenvriend bent en de mens een beetje doorhebt het helemaal niet ingewikkeld is om te verklaren dat veel mensen bij dit soort films een traantje laten.

indrukwekkend, in 1 woord!!!!

Toch de maximale aantal stemmen gegeven na de tweede herziening. Het blijft een geweldige film met fantastische muziek. Vooral het muziek voegt voor mij iets extra toe.

Voor de mensen die het nog niet gezien hebben zou ik het zeker huren, kopen of iets dergelijks. De film bekijken met reclame brengt je totaal uit de emotionele 'rit'. SBS gooit er even twee reclames doorheen in het laatste half uur, daar baalde ik van zeg.

Ik kijk om die reden al jaren geen films op tv meer. Zware allergie voor reclame, laat staan dat er hart van Nederland tussen je film door komt. Er zijn mensen voor minder geknapt.

Nog eens een stukje (half) gezien.. Het blijft vooral een film over een mooie hond, verder niks meer dan een zoete kinderfilm

Voor een hoop mensen ontstijgt hij dat dus gezien de waardering. Ik heb compleet de schurft aan zoete kinderfilms, The Princess Bride (1987) bijvoorbeeld vind ik te zoet en te kinderachtig, terwijl veel mensen dat een geweldige swashbuckler vinden. Benji en Beethoven zijn zoete kinderfilms. Bingo is dat. Maar ik denk dat je deze daar toch iets tekort meedoet, of je hem nou goed of niet, er zit een enorm gat tussen dit en bovengenoemde films, don't you think?

Ik ga er best in mee dat het als film beter gemaakt is, en de uitwerking is iets volwassener, minder spectaculair etc.. verder is het net zo aangedikt allemaal als je het mij vraagt. Alleen al die muziek, die beelden vanuit het oogpunt van de hond.. dat je hem ziet denken aan z'n baasje.. Niets wordt aan het twijfel over gelaten.

De dvd hiervan kreeg ik dus gratis bij de MultiVlaai. Geen idee wat de film met vlaaien vandoen heeft, maar goed, blijkt dit ding ook gewoon in de MoMe top 250 te staan. Het blijft apart, films waar ik nooit wat van gehoord heb en dan blijken ze zo populair te zijn.

De film zelf is best heel aardig overigens, al wordt er wel heel nadrukkelijk op de emotie gespeeld met weinig subtiliteit. Hallström weet dat overigens nog best goed te verwerken en zeker de hele sfeer van het stadje is best prettig, zeker zo rond het stationsplein, maar ook het tonen van de seizoenen is zeer effectief en goed gedaan. Gere is prima in zijn rol als vriendelijke man en ook alle bijrollen worden mooi ingevuld. Wel vroeg ik me eigenlijk de ganse film af wat de maker nu precies hiermee wilde. Dat werd pas volledig duidelijk bij de aftiteling, en dat is toch rijkelijk laat. Verder word ik ook niet wild van een zielig kijkende hond, en daar waren nogal wat shots van, dus dat wekt al snel ergernis op. Ook het constante pianogeklingel is nogal irritant. In een enkele losse scène kan dat best werken, maar zo ongeveer de volledige speelduur wordt net teveel. Overigens wel knap wat Hallström allemaal weet te vertellen in nauwelijks 90 minuten. Overigens moet je niet teveel nadenken bij de film, want dan zitten er toch wel wat vraagtekens bij en ongeloofwaardigheden. Verder is dit leuk voor een keer en prima vermaak. 3,0*.

Schitterende film over trouw en loyaliteit. Het verhaal is zo eenvoudig als wat, maar dankzij Hachi en Richard Gere is het van begin tot eind meeslepend.

Ik zit niet vaak met een brok in m'n keel naar een film te kijken, maar stiekem was deze na een uur toch aanwezig en is niet meer verdwenen totdat de aftiteling verscheen.

Ook creëert Hallström de perfecte sfeer met de juiste muziek eronder en prachtige locaties in een klein stadje.

Richard Gere doet het gewoon goed. Heb normaal niet heel veel met hem op, maar in deze film is hij prima. Toch is de grote ster van de film de hond Hachiko, een prachtig dier wat menigeen doet smelten met zijn blik.

Deze film doet je bijna bewegen om een hond te gaan halen, en zorgt er waarschijnlijk voor dat veel mensen natte oogleden niet kunnen voorkomen.

Prachtfilm!

Ik kan me echt niet voorstellen dat iemand hier een negatief woord over kan zeggen. Dit is een film die eigenlijk iedereen moet zijn, in zijn jonge jaren. Misschien leren we dan inderdaad wat loyaliteit, vriendschap en liefde is. Maar ja, een reactie zoals Frans123 laat zien, dat het niet bij iedereen gaat werken, helaas.

Top film, die je dagen daarna nog bezighoudt.

Je haalt me de woorde uit de mond, ik woon nog samen met mijn ouders en toen deze film op tv kwam werd ik verplicht hem uit te kijken. Met moeite dit sentimenteel drama a la the shawshank redemption uitgezeten.

K weet niet of iedereen het beseft maar de hoofdrol heeft die hond, maw we moeten eigenlijk medelijden hebben voor die hond . Soms heb ik toch men twijfels.

Ik zie het, er lijken inderdaad wat woorden en letters te missen.

Maar wat is je punt? Dat we uitgenodigd worden te sympathiseren met de hond is nogal duidelijk. Maar waar twijfel je over?

Wat betreft de force feeding, complimenten voor je ouders dat ze proberen zo'n film mee te geven, maar ja, niets wat gedwongen wordt smaakt lekker en als 17 jarige heb je waarschijnlijk je eigen smaak. Gelukkig denkt menigeen er jaren later anders over, of het nou de verplichte literatuur voor Nederlands en Engels of films betreft.

Het feit dat je dit vergelijkt met Shawshank geeft eerlijk gezegd wel een klein beetje aan dat je niet verschrikkelijk veel vergelijkingsmateriaal hebt, but then again, who has at seventeen?

En ik moet je gelijk geven Kevin, het ìs sentimenteel.

dan is er toch iets waar je het met me eens over bent en ik heb toch al wat films gezien hoor; natuurlijk ik geef toe dat ik nog serieus wat onbekende filmpareltjes moet zien maar elke dag probeer ik wel eens een andere film te zien.

En wat betreft de vergelijking met Shawshank, dat is gewoon omdat ik eerlijk gezegd gefrustreerd raak dat hij op 1 staat en ik het sentimentele klucht vind.

Deze film is toch puur gemaakt voor de dierenvriend?

en de laatste zin in mijn vorige bericht denk ik dat je zelf wel kunt aanvullen John Milton

Ik bewonder je filmkennis wel .ik ben het meestal met de films die je 5* geeft eens en the godfather is ook één van mijn favorieten films.

Wat een prachtige film!

Waargebeurd verhaal, en een mooie hond.

Ben niet snel sentimenteel maar ik zat toch mooi met traantjes de film te bekijken.

In Edinburgh heb je de Greyfriars Bobby: toen zijn baasje stierf bleef het hondje jaren bij het graf op de begraafplaats...

Prachtige ontroerende film waarbij ik menig traantje heb weggepinkt.

Ugh, niet mijn ding. Saai gedoe allemaal. Het verhaal doet me niet veel. Een film over een hond is gewoon lastig interessant te houden. Ik ga nu even iets uit een raam gooien ofzo.

Ik heb mijn ogen niet droog kunnen houden ! Schaam mijzelf voor dat gesnotter,maar als je hier geen traantje bij wegpinkt dan heb je m.i. Geen gevoel in je donder......

Simpel en goed. Helaas net iets te lang. Die scene met dat schoolklasje en die kleinzoon met dat hondje had weg mogen blijven. Dat was net te veel.