Hachi: A Dog's Tale (2009)

Prachtige film, echt zo verbazend dat zo'n hond 10 jaar lang, dagelijks terug is gekomen.

Mooi ontroerend verhaal, echt welverdiende 5*

Het verhaal van Hachiko deed me onmiddellijk denken aan het verhaal "Nello Een Hond van Vlaanderen".

En tijdens Gere's opzoekwerk naar het honderas, zie je beelden op de pc van Nello.

Verder deed het me ook denken aan de honden Taro en Jiro uit Antartica.

Op zich een mooi verhaal die heel goed verfilmd is .

Toch is het maar eenvoudig een geforceerde tearjerker.

De vraag blijft na het kijken: waarom hebben ze niet het echte originele verhaal verfilmd.

Zoals met de film Antartica.

Dit is de allermooiste film die ik ooit in mijn leven heb gezien en raakte mij in het diepste van mijn hart. Ik heb wel een half uur tot drie kwartier zitten janken.. wat een film.

Zeer mooie gevoelige film

Een schaamteloze tranentrekker met alle ingrediënten om de film in zijn opzet te laten slagen: de kas van Kleenex spekken.

Strikt technisch gezien een erg flauwe mix van voorspelbare plotelementen, melodramatische Disneymuziek en een überknuffelbare hond.

Maar ook ik ben een mens en liet mij door deze sentimentele wringer halen en op het laatst huilde ik tranen met tuiten. De hond is zo schattig dat ik me op een gegeven moment maar overgaf aan de de film, en daar ging ik. Waar m'n vriendin bij was. Ik zei maar dat het kwam omdat ik wat grieperig was.

Tot halverwege de film denk je wel een beetje: gebeurt er nog wat? Het kakt aardig in. Dat is wel jammer. Ik had de plot samenvatting niet gelezen, dus voor mij kwam het grote keerpunt in de film totaal onverwacht. Ook wat hij daarna ging doen, had ik dus niet door. Daardoor had de film op mij een bijzonder krachtige uitwerking en raakte ik diep ontroerd. Helemaal toen aan het einde werd onthuld dat het waargebeurd was. Al met al een film en een verhaal dat me mij zal blijven!

(Ik vind eigenlijk dat je verhaaltechnische keerpunten, die verder dan een half uur in de film pas aan bod komen, moet vermijden te vermelden in een plotsamenvatting)

De grote vraag die je jezelf kan stellen is: had iedereen ook zo zitten janken als Hachi een kwijlende boxer was geweest? Ik denk dat zijn knuffelgehalte keyfactor is voor het succes van deze film

4 sterren

De kitscherige en lieve film over het leven van een hond, zit boordevol met mooie en schattige momenten en dramatische en gevoelige scènes en is zonneklaar bestemd voor de fans met zakdoek. De hond steelt de show en het moet gezegd: bijzonder knap gedaan en het dier steelt vanaf het begin je hart. De regisseur is behoedzaam, stil en geloofwaardig te werk gegaan.

Ook deze film is weer een topper in mijn dieren-filmcategorie. Geweldig hoe deze film is verfilmd. Petje af voor de regisseur, en vooral voor de componist van de muziek, die ervoor heeft gezorgd dat deze film een triple emotionele lading heeft gekregen. Topfilm!

Prachtige film!

Nog nooit zo bij een film zitten huilen als bij deze, en als ik er aan denk krijg ik weer tranen in m'n ogen.

Het is een goed verfilmde film, met weinig verhaal, maar erg mooi.

Het is zeker een aanrader als je van dieren houdt.

5*

Je moet je beter laten informeren : Het bijzondere aan deze film is dat het juist het originele verhaal is en niet mooier en geromantiseerd is gemaakt zoals gebeurd bij 99% van alle waargebeurde verhalen

Natuurlijk is deze film wel mooier en meer geromantiseerd gemaakt , kijk alleen al naar het o zo goede personages van Richard Gere. En het originele verhaal speelt zich ergens af in 1930 en ook nog eens in Japan en niet in Amerika.

een andere locatie en een andere tijd ja, dan is het toch niet mooier gemaakt .. het verhaal is het zelfde gebleven en daar gaat het om.

Vandaar dat het gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal, en niet exact hetzelfde verhaal is.

ik vind hem zo zielig dat ik hem gewoon niet meer wil zien omdat ik dan 3 uur depri ben

Wow, indrukwekkende film. Heerlijk ritme en erg onroerend.

Prachtige film, schitterend de relatie hond mens en hoe die evolueert naar een bijn absude trouw van de hond als zijn baas overlijdt en niet mee terugkomt op het station. Een dikke 4 sterren waard.

Ben iets wat verbaast over het cijfer wat deze film krijgt hier.

Ik vind het een wat dun verhaal met weinig variatie.

Wel moet gezegd zijn dat ondanks dat, de film mij ook niet heel erg verveeld heeft...

Daarom een 3, wat naar mijn mening toch echt voldoende is voor deze film.

Wij hadden een kat die 15 jaar bij zijn voederbak heeft gewacht (die dagelijks wel enkele keren werd bijgevuld hoor) en hij is nooit van zijn plek afgegaan. Tot de dag dat hij stierf. Wat een held!

Wat een enorme zeikfilm. Ik kende het (op zich mooie) verhaal dat een hond in Japan jarenlang op zijn dode baasje wachtte. Maar deze film voegt daar helemaal niks aan toe. De makers doen te veel hun best het sentimeel te maken, met die pianomuziek bijvoorbeeld. Nee, mij deed het helemaal niks. Was blij dat ie afgelopen was. Ik vind ook niet alles wat in de Top 250 staat tof, maar bij de meeste begrijp ik wel waarom ze daarin staat. Bij dit gedrocht heb ik dat niet. En... ik hou wel degelijk van honden.

Prachtige film zeg.

Vergelijk jij altijd appels met peren?

Een waar gebeurd verhaal over een hond die zijn overleden baas jarenlang trouw blijft; dat moet wel haast een succes worden bij een groot publiek. Toch is het eigenlijk maar een doorsnee film, met een dun verhaaltje dat heel lang wordt uitgesmeerd. Daardoor heeft het een hoog Bambi gehalte. Het waar gebeurde verhaal speelde zich in Japan af; je vraagt je af hoe de film er had uitgezien als het een Japanse verfilming was geweest. Een kortere, minder gladde verfilming was misschien boeiender geweest.

Wat een super goede, maar tevens zielige film! Ik ben ook een echte honden liefhebber en aangezien de reactie's allemaal gaan over het laten van een traantje, wou ik hem daarom eigenlijk niet eens meer zien! Toch was de verleiding te groot, aangezien het aantal sterren. Wat een super schattige en trouwe hond zeg! Gelijk al was ik helemaal weg van die snoezige pup in het begin. Ik heb nog nooit gehoord dat een hond 9 jaar lang kan wachten op z'n baasje. Waar koop je zon Hachiko, dan haal ik er morgen nog 1.

@hdehoon: (je vraagt je af hoe de film er had uitgezien als het een Japanse verfilming was geweest)

Die is er : Hachikô Monogatari (1987)

(Maar wel nog iets langer)

Je mag de film dan wel niet leuk vinden, maar je kan moeilijk zeggen dat het niet bijzonder is.. Ikzelf had nog nooit van Hachiko gehoord, maar deze film heeft me echt even te pakken. En ik vind dat deze film heel mooi uitbeeld hoe het waargebeurde verhaal ongeveer gelopen heeft en dat vind ik prachtig!

Ik kende het verhaal vantevoren en dat haalt misschien een beetje shock-effect weg, want de film kabbelde heel lang maar wat voort. Gere, Allen en de rest van de cast doen hun ding, maar zijn puntje bij paaltje toch alleen maa opvulling, want het is natuurlijk de hond die elke scene steelt. Bijzonder mooie hond en ik geloof gelijk dat dit soort dingen ook echt in het karakter zitten van dat ras. Na het grote keerpunt blijft het nog een tijdje gewoontjes, maar godverdomme, de film pakte me richting het einde een paar keer bij me strot en zo eindigde ik toch(tegen verwachting in trouwens) net als de meesten mensen hier: in tranen. Vooral als de vrouw na 10 jaar de hond ziet zitten op zijn stekkie. Damn, toch niet van steen. Nu even verder janken bij The Green Mile

Heet de film nu weer Hachiko? Zelfs op mijn dvd hoes staat Hachi: A Dog's Love Story

Zeer ontroerende film Hachi...wat een trouwe lieve hond...ongelovelijk dat het arme dier 9 lange jaren elke dag op het station ging zitten...hartverscheurend...heel veel gehuild...het beginis zo mooi omdat Hachi word gered door Richard Gere die de rol goed speelt net als de Akita...heb me nog nooit zo rot gevoeld bij het kijken naar een film en dat zijn er best veel....het is in en in triest dat je een hond niet duidelijk kunt maken dat zijn baasje dood is en nooit meer terug komt...de vrouw van Parker is duidelijk niet onder de indruk van Hachi en wekt enorme anti pathie op...wel erg ontroerend dat bijna aan het eind ze Hachi ziet ...toch wel erg met hem te doen heb...Hoe kan het ook abders?Als dit verhaal je niks doet heb je geen enkele dierenliefde in je...ik heb enorm veel dierenliefde in me en daaron raakt het me door hart en ziel en door merg en been...het verhaal speelde zich al lang geleden af maar toch juist omdat het waar gebeurd is is het heel zwaar en emotioneel om naar te kijken....Hachi is 11 jaar geworden waarvan dus 9 jaar van zijn leven op het station waar de mensen die daar werkte hem eten gaf...op het eind is het echt een oude hond..ooh zo triest en zielig....en dan dat moment dat hij het leven laat...voel me vreselijk verdrietig na het zien van deze film....een hond zo trouw als Hachi..dat kan alleen een Akita zijn.....1 baas voor de rest van zijn leven en helaas niemand die hem echt kan troosten of het kan overnemen wat natuurlijk vaker gebeurt..nee een Akita gaat voor 1 baas en zelfs als zijn geliefde baasje overleden is kan hij zijn liefde niet aan een andere baas geven...daarom extra triest...zijn dochter wilde graag voor hem zorgen maar Hachi wilde alleen bij Parker zijn dus Richard Gere....krijg het niet uit mijn hoofd en zal niet lekker slapen met al die mooie maar vooral zeer verdrietige beelden en verhaallijn...Hachi I love you...het grootste deel van zijn leven heeft hij gewacht en was verdrietig en soms blij..dan dacht hij mijn baasje komt zo....ook zo heftig dat als hij bijna overlijd hij Richard Gere ziet aan komen lopen....poe kan wel blijven schrijven...deze film is te te emotioneel te zwaar...voel me ellendig...lieve hachi je bent allang dood om precies te zijn in 1934 maar ik zal je altijd blijven herinneren als een zeer trouwe lieve hind een echte Akita in hart en nieren...

Zit alweer te huilen...lieve Hachi rust zacht....Xx.....

De film moet het niet van het eerste uur hebben. Da's toch wel erg matigjes allemaal.

Het laatste gedeelte wordt pas emotioneel. Zeker als de vrouw Hachi na al die jaren herkent.

Overall is het toch een vrij standaard verhaaltje geworden.

Niet echt bijzonder:

***