The Public Enemy (1931)

niet op alle momenten even goed, zeker op het begin niet. toch zitten er weer erg veel geweldige momenten in, zoals het eind dat me altijd wel bij zal blijven.

overduidelijk een voorbeeld voor bijna elke gangsterfilm die later zou volgen. Scarface (zowel remake als origineel)en Goodfellas hebben inspiratie gehaald (de makers althans) uit deze film. zoveel wordt wel duidelijk als je deze film ziet.

een beoordeling zit ergens tussen de 3,5 en de 4 sterren. neig hem het voordeel van de twijfel te geven vanwege zichtbare verdienste voor het genre.

prachtige film en weer een super cagney.

een heel mooi verhaal en erg goed uitgewerkt.

een zin was mooi...

nu ben ik toch niet zo stoer.

4,5 ster

Ik had vandaag toevallig ook al The Roaring Twenties gezien die opvallende gelijkenissen vertoont met deze film. Beide films gaan over de drooglegging in de VS gedurende de jaren '20 en in allebei de films speelt James Cagney de hoofdrol. Het enige verschil is dat The Roaring Twenties op alle vlakken een betere film is terwijl deze nogal vrij matig is. Het verhaal is weinig memorabel en de film moet visueel zwaar onder doen voor andere jaren '30 klassiekers zoals 'M' van Fritz Lang. De drooglegging wordt in The Roaring Twenties vele malen spannender en origineler weergegeven, het acteerwerk is er een stuk beter dan in deze klassieker, James Cagney daarentegen acteert in beide films wel heel sterk. De film wist me niet te overtuigen, toch 3 sterren vanwege de heerlijke sfeer van een Amerikaans stadsleven uit de jaren '20, de spannende momenten soms en het genietbare verhaal..

3.0 sterren

Coole Cagney.

Verder een vrij oppervlakkig verhaaltje, maar Cagney, de quotes en een enkele topscene maken het toch wel de moeite waard. Erg veel hoogte van de personages krijg je niet, en voor een gangsterfilm is hij behoorlijk braaf en fragmentarisch. Cagney draagt de film naar aanvaardbaar niveau. Wel leuk een keer gezien te hebben.

3*

Aardige film, dat in een hoog tempo vertelt wordt, maar daardoor ook nogal afstandelijk oogt. Het gaat soms gewoon een beetje te snel met alles. James Cagney doet het meer dan goed, al vind ik hem lang niet zo indrukwekkend als in White Heat. Verder zit er wel een goede sfeer in de film en heeft de film een paar sterke scenes, al had het van mij allemaal wel iets ruiger en harder gemogen. Het oogde soms nogal braaf in vergelijking met andere soortgelijke films. Desondanks was het wel vermakelijk om te zien.

3,0*

Een vlotte film die doet wat ik vooraf had verwacht. Het biedt namelijk uitstekend vermaak, zonder echte gevoelens bij de kijker op te roepen. Dit komt deels door het hoge tempo van de film, en tevens doordat de karakters nogal afstandelijk zijn en duidelijk niet een vorm van sympathie bij de kijker op weten te wekken.

Maar zoals gezegd weet de film de gehele speelduur te boeien en daarnaast is de film verrassend hard te noemen. Met name Tom Powers heeft een keiharde persoonlijkheid en is daardoor een interessante verschijning.

Daarnet de tweede film uit mijn gangster collectie van Warner Bros gekeken. Gister was het Little Caesar en vandaag dus deze film. Toch wel een van de bekendere gangsterfilms.

Het begin is goed, rustige opbouw met mooie beelden, erg sfeervol allemaal. James Cagney zet inderdaad een erg sterke rol neer. Verder is de film erg vermakelijk, en zitten er een paar mooie scenes in. Toch had ik iets meer verwacht, de film is een stuk bekender dan bijvoorbeeld Little Caesar die ik eigenlijk een stuk beter vond. Binnenkort zeker nog een film uit mijn box in de dvdspeler gooien, heerlijk genre is het toch

3,5*

Leuk gangsterfilmpje over de drooglegging in Amerika. Het einde is wat afgeraffeld, wat jammer is. De impact daarvan had groter kunnen zijn, maar soit.

Doorsnee misdaaddrama.

Het leuke aan deze film is het verhaal. Nagenoeg alle latere gangsterfilms hebben hetzelfde uitgangspunt.

De eerste jaren van Tom Powers' opkomst worden wel vluchtig afgewerkt. Na verloop van tijd wordt het tempo beheerster en voelt het ook minder aan als een verzameling van scènes en meer als een geheel.

Het acteerwerk valt overigens redelijk goed mee. James Cagney heeft zo'n typische kop en met zijn gedrongen lichaamsbouw past hij wel in zo'n gangsterrol. Zowat alle acteurs komen ook redelijk naturel over.

Hoewel al meer dan 80 jaar oud, bevat The Public Enemy nog meer dan genoeg sfeer. De kostuums zien er echter niet bepaald gangsta uit en ik heb ook geen Tommy-guns gezien (ik ben wel geen kenner, dus als die toen nog niet bestonden, excuseer mij).

3

Film vermeldt bij de aanvang dat het niet de bedoeling is gangsterisme te verheerlijken maar dat in feite de drooglegging de oorzaak is van de misdadigheid en teleurgang van het hoofdpersonage. Zo heeft iedere misdadiger een uitleg natuurlijk...

Maar goed, "The Public Enemy", nog te genieten film uit de eerste jaren van de "spoken movies" en met een James Cagney ook in zijn beginjaren (was evenwel al een tijd actief op het toneel) maar met zijn expressieve kop reeds indruk makend als graag op de vuistgaand kereltje, zelfbewust en koppig en het met de wet en correctheid niet te nauw nemend. Dergelijke rollen zal hij trouwens gans zijn leven blijven vertolken.

Sluipen in dergelijke films, in vergelijking met vandaag nog eigenlijk wel behorend tot de pioniersperiode, nog wat onhandigheden die nu niet meer getolereerd zouden worden, toch moet men er bewondering voor hebben omwille van de inzet en de passie die er van uitstraalt.

Kameraadschap en familietrouw werden er graag in uitgestald. De houding van het hoofdpersonage als zijn vriend wordt vermoord en de liefde die van de moeder uitgaat zijn er typische voorbeelden van.

Dé stereotiepe film over de Prohibition-periode van de Verenigde Staten. Ik kan er niet warm of koud van worden, mede vanwege het feit dat ik nooit een fan ben geweest van driftkikker James Cagney, hooguit een handvol films uitgezonderd. Zijn acteerwerk doet zeker in deze film theatraal en onoprecht aan. Voor Jean Harlow is niet meer dan een onbenullig bijrolletje weggelegd. Wel heeft de fameuze grapefruitscène met Mae Clarke naderhand nagenoeg elke Hollywood-compilatie gehaald.

Cagney neemt 'The Public Enemy' op sleeptouw. Sterke en coole rol. Vermakelijke film die veel goed doet, met name het tempo is zeer aangenaam en de opbouw van het verhaal erg vermakelijk. Nergens echt intrigerend - misschien komt dat omdat regisseur Wellman alles nogal afstandelijk brengt, maar wel leuk. Tussendoor valt er nog genoeg te lachen ook. Duidelijke grondlegger voor toekomstige gangsterfilms.

Bij films in de jaren '30 (vooral begin jaren '30) zie je hoe snel Hollywood evolueerde. Elk jaar lijkt wel een vooruitgang te zijn tegenover het vorige jaar. Enkele jaren eerder was de stomme film nog aan de leiding, nu is het vooral uitspitten van de geluidsfilm en dat brengt een hele andere vorm van acteren met zich mee. Ook het verhaal, want je moet niet alles visueel maken. Meer suggestie, meer dialoog, ander types verhaal. En je merkt dat ook aan acteurs of ze gewoon zijn om te spelen in theater, stomme film of geluidsfilm. The Public Enemy is het prototype van de gangsterfilm, een genre dat vele navolgers kreeg. En niet alleen 'de goeien tegen de slechten' maar ook het verhaal van de gangsters zelf.

Een film is niet per se goed omdat hij ooit de eerste was. Dat is uiteraard een prestige, maar het gaat over het genieten van de film zelf natuurlijk. James Cagney is gegoten in dit soort films en de veel te vroeg gestorven Jean Harlow zit hier ook wel op haar plaats. Regisseur William A. Wellman had al laten zien met Wings dat hij een sterke film kon maken. De film is een echte Hollywoodfilm geworden, hier hou ik wel van.

Benieuwd eigenlijk of Al Capone deze film ooit gezien heeft. Het personage van Cagney is op hem gebaseerd, en Capone leefde nog toen de film uitkwam. Het is een leuke film en past mooi in dit genre, dat zichzelf niet al te serieus moet nemen maar ook geen slapstick mag zijn. Soms is het wel wat verouderd, maar het is best genieten.

Hey, Stupe, that's got gears. It ain't no Ford

The Public Enemy was zo'n 10 jaar geleden mijn eerste kennismaking met James Cagney. Een gelukkig toeval, want het was eigenlijk vanwege Jean Harlow dat ik deze film wou zien. Het was namelijk een naam die was blijven hangen vanwege een biografie van Marilyn Monroe - Harlow was een idool voor de toen opkomende Monroe - en hoewel ik sindsdien geen enkele film met Harlow heb gezien, volgden er wel vele Cagney films. Ik verbaasde me echter wat over de hoge score die ik deze film gaf, temeer omdat ik regisseur William A. Wellman verder niet zo hoog heb zitten, dus een herziening was nodig.

En ik heb een tijd getwijfeld om hier een halfje lager voor te geven. Zo wordt er wel een poging gedaan om iets meer inhoud te geven aan heel het rise & fall aspect van de gangster, maar verder dan een broer die qua karakter het tegenovergestelde is en een moeder die niet doorheeft in wat voor schimmige zaken haar zoon(s) zijn terecht gekomen geraakt men niet. Toch doet Wellman ook veel dingen goed. Visueel een aantal keren erg sterk uit de hoek komend (de agent die Tom en Matt achtervolgt en niet veel later dat met zijn leven bekoopt!) en natuurlijk dat gitzwarte einde waar een dode Tom op de stoep van het ouderlijk huis wordt achtergelaten. Beetje jammer dat de studio zo'n knieval moet doen om aan te duiden dat ze niet pro-gangsters zijn. Kom er toch gewoon voor uit dat het publiek in die tijd gewoon erg veel zin had in zo'n gangsterfilm, dat zag je ook aan het succes van Little Caesar. De vergelijking tussen die twee wordt trouwens snel gemaakt vanwege het jaar van release, maar dan heeft The Public Enemy toch net iets beter de tand des tijds doorstaan naar mijn gevoel.

Aan de hoofdrollen zal het echter niet liggen, want zowel James Cagney als Edward G. Robinson doen het uitstekend. Vreemd eigenlijk hoe Cagney oorspronkelijk gecast was voor de rol van Matt en dat Edward Woods gecast was voor de rol van Tom. Het was echter Wellman zelf die besloot om de rollen om te draaien en daardoor werd er een stukje filmgeschiedenis geschreven. Woods is ook de moeite waard en het is fijn om Snitz Edwards, mij vooral bekend als silent filmster uit Buster Keaton films, nog eens in iets te zien. Meteen ook zijn laatste performance omdat hij tijdens opnames al serieus ziek was. Jean Harlow stond hier nog maar aan het begin van haar carrière, die niet lang zou duren aangezien ze al 6 jaar later overleed op 26-jarige leeftijd, en overtuigt niet helemaal. Het vampgehalte is absoluut al aanwezig maar qua vrouwelijke bijrollen moet ze het een beetje afleggen tegen bijvoorbeeld Mae Clarke.

Met natuurlijk de legendarische grapefruit scène als voorbeeld. Met Yellow Sky en The High and Mighty heeft Wellman me verder niet meer kunnen overtuigen, maar heb sowieso Island in the Sky nog liggen om nog eens verder te gaan vergelijken. Het is natuurlijk een regisseur met een grote staat van dienst, hij maakte zo'n 60 films op zo'n 30 jaar, en dan kan er wel eens een misser tussen zitten.

4*

Swell. Pluspunt aan deze film is een script waarin plaats gemaakt is voor de roots van James Cagney en z’n bende waardoor je als kijker wat meer inzicht verkrijgt in hun beweegredenen. Desalniettemin krijg je nooit een spatje sympathie voor de hoodlums, ik in elk geval niet, bij de portrettering van dit volkje met ruige zeden. Missie van de productie geslaagd?
De hele cast doet het prima in deze gangsterprent, met Cagney als uitschieter.

Interessant om weten dat bij het schieten (no pun) van de film live munitie werd gebruikt bij bepaalde scenes, wat toen gebruikelijk was, en gevaarlijk. Verder krijgt Cagney op een bepaald ogenblik een mep op z’n gezicht van Donald Cook die een echte mep was en Cagney een tand kostte. Men heeft dus zijn best gedaan om het allemaal zo realistisch mogelijk te houden. En niet te vergeten, dragen zeker ook de buitenopnames hiertoe bij. Top.
De regie is in goede handen bij William A. Wellman, dynamisch gefilmd met hier en daar indrukwekkende shots. Ook fijn vond ik gebruik van bepaalde symboliek (zwarte kat die Murray Kinnell passeert, de aflopende grammofoonplaat).

The Public Enemy is een vrij harde film die dieper wil graven dan wat zich aan de oppervlakte van het gangsterleven bevindt, en slaagt daar voor mij ook in. Fijn deze nog ’s gezien te hebben. Nog meer dan Little Caesar werd dit een template voor de toekomstige gangsterfilm.

Aardige misdaad film met Cagney weer eens als gangster , ik moet wel zeggen dat ik betere rollen vn hem heb gezien ( oa white heat )waarin hij de gangster speelt .

Een vroege gangsterfilm. Helaas geen interessante film. Het enige personage dat echt uit de verf komt, is dat van James Cagney, maar van hem heb ik al genoeg betere rollen gezien. Veel personages komen totaal niet uit de verf, met name omdat ze het met erg weinig schermtijd moeten doen. Veel scènes zijn ook aan de korte kant, waardoor de opbouw van het plot hier en daar wat tekortschiet. Het verhaal weet - mede daardoor - nergens echt te boeien. Ongetwijfeld een film waar latere films in dit genre inspiratie uit hebben geput, maar ik vond hier niet veel aan.