The Public Enemy (1931)

Een van de betere gangsterfilms en een inspiratie voor vele films in dat genre ! Cagney is in mijn ogen de ultimate gangster. Aanrader, ook als je niet van zwart-wit houdt.

De vader van alle gangsterfilms, met een erg sterke Jimmy Cagney.

Niet de beste gangsterfilm, maar wel een van de belangrijkste. Bovendien de film waar James Cagney beroemd mee werd. Hij is geweldig als koele en een tikkie geflipte (wraak nemen op een paard...tssk tssk) gangster. Zeer de moeite waard 3,5*

niet op alle momenten even goed, zeker op het begin niet. toch zitten er weer erg veel geweldige momenten in, zoals het eind dat me altijd wel bij zal blijven.

overduidelijk een voorbeeld voor bijna elke gangsterfilm die later zou volgen. Scarface (zowel remake als origineel)en Goodfellas hebben inspiratie gehaald (de makers althans) uit deze film. zoveel wordt wel duidelijk als je deze film ziet.

een beoordeling zit ergens tussen de 3,5 en de 4 sterren. neig hem het voordeel van de twijfel te geven vanwege zichtbare verdienste voor het genre.

Zeer Goeie film en een uitstekende rol van James Cagney, maar het einde verpeste toch een hoop met dat "We the public must end this." Een magere 4*.

och, dat is natuurlijk niet het eigenlijke eind van de film. kan je idd. maar beter negeren. de film was in die tijd nogal controversieel. die boodschap moesten ze de kijker dus wel meegeven, anders was het voor de filmkeuring waarschijnlijk helemaal niet te verdragen.

het echte eind is natuurlijk wel fantastisch.

Daarom werd dit ook nog in the sopranos verwerkt,tony soprano houdt hier uiteraard ook van:P

Goeie film,maar niet uitermate spannend,dit zijn vooral klassiekers om dat ze de eerste van hun soort waren en natuurlijk is James Cagney geweldig,verder wel weinig inhoud,dit moet het vooral van uitwerking hebben.

3,5*

Een nog jonge James Cagney is weer goed op dreef in deze trendsettende klassieker die echter wel net wat minder is als bijvoorbeeld "White Heat" en "Angels with dirty faces", niettemin is ook dit een absolute aanrader voor de fan van Cagney.

4*

The Public Enemy mag dan wel trendsettend geweest zijn, de cocktail van vervelende clichées, sterotiepe personages, voorspelbare toestanden en simplistische moraaltjes smaakt even wrang als bij menig hedendaagsere gangsterfilms (al behouden die zich vaak al tenminste van dat laatste). Om te vermijden dat ik niet tussen de reutelende moeder en de te verwachten versiertruuk in slaap zou dommelen stak ik 2 tandenstokers tussen mijn oogleden en voorzag een voorraad energydrinks binnen handbereik. Het acteerwerk is al even oppervlakkig als de inhoud zo bleek, en audiovisueel gezien is het ook al niets speciaals. Memorabele scenes zaten er in geen geval in, behalve dan de aftiteling.

1* (Ik heb mijn energiedrankjes niet allemaal nodig gehad.)

Ik ben geen gangsterfilmadept (ik bekijk ze wel graag, maar moet nog enorm veel klassiekers zien) en was eigenlijk niet helemaal onder de indruk van 'The Public Enemy'. Waar vele oude films me wél weten te verbazen (bv. 'Faust', 'King Kong', 'Potemkin', 'Citizen Kane',...) was dit niet meteen het geval bij 'The Public Enemy', zowel wat de film op zich betreft als de legendarische Jimmy Cagney.

Voor zijn tijd was de film behoorlijk bruut kan ik me voorstellen en Cagney heeft inderdaad wel de perfecte gangsterkop, maar verder vond ik het misdaadverhaal niet zo bijster goed uitgewerkt zodat ik nooit echt 100% betrokken werd. Geen bijster interessant camerawerk voor zover ik gezien heb.

De scène waarin Tom Powers in de gietende regen op de straat in elkaar zakt en zegt: "I ain't so tuff", is wel prachtig om te zien.

Als 'godfather' van de gangsterfilm heeft de film zeker en vast zijn verdienste, al had ik hem helaas iets steviger verwacht. De legendarische Cagney zal in de toekomst nog een kans krijgen om zich te bewijzen, maar met 'The Public Enemy' is dat niet 100% gelukt.

2*

Deze film was zijn tijd ver vooruit. 4.5/5

verhoogd: klassieker = 5,0

Een film die zo goed als perfect is. Bevat de onvergetelijke scène waarin Cagney zijn eten in het gezicht van zijn vriendinnetje duwt. Dat alleen al maakt deze film 4.5 sterren waard.

Vandaag om 19.40 op TCM. Nederlands ondertiteld.

Cliches bestonden volgens jou toch niet

Leuk dat het ook op locatie is opgenomen, het maakt het 75 jaar later toch wel leuk voor historische beelden. Vooral het begin, waar er gericht wordt op de jeugd van Tommy, was leuk. Ik vond het daarna een tegenvaller. Echt een film à la Humphrey Bogart-stijl. Veel egotrippers en dialogen tussen zogenaamde macho's en weinig beelden van hoe het er echt uitzag.

En wat is James Cagney irritant. Hij heeft veel weg van Nicholson.

4,5

Een supergangster film, en zoals gewoonlijk weer een super Cagney, een must see voor fans van het gangstergenre.

The Public Enemy legde samen met Little Ceasar en Scarface de basis voor de gansterfilm. Little Ceasar moet ik nog zien, maar ik ben blij dat The Public Enemy mij veel beter beviel dan het licht tegenvallende Scarface. Al hoort The Public Enemy ook niet meteen tot mijn absolute favorieten in het genre.

Cagney is uiteraard fantastisch, maar zijn latere rollen in White Heat en Angels With Dirty Faces zijn beter. Er zit veel minder geweld in deze film dan in Scarface, maar toch bevat de film méér geweldige scènes. Met name het moment dat Cagney het paard gaat vermoorden vond ik erg leuk. Opvallend genoeg gaat deze misdaadfilm eens niet zozeer om een gangster die zo hard is dat hij iedereen, vrienden inclusief tegen zich werkt en zo tenonder gaat, maar over een gangster die eens loyaal is tegenover zijn vrienden. The Public Enemy valt dan ook op doordat de ondergang van de hoofdpersoon voor de verandering sterft omdat hij de moord op zijn beste vriend wil wreken. Dat pakt sterk uit en maakt deze film net ietsje minder cliché dan ik stiekem had verwacht.

Minder goed is dat vrijwel iedere scène razend kort duurt. Er mocht soms wel eens iets meer opgebouwd worden. Neem bijvoorbeeld Cagneys relatie met Harlow. Schijnbaar heel belangrijk, maar er worden maar twee scènes van nog geen 5 minuten aan besteed. De connecties tussen de verschillende personages verdienden gewoon meer aandacht dan dat ze kregen.

Maar dit is hoe dan ook zeer vermakelijk. Dit soort oude gangsterfilmpjes kijken eigenlijk altijd wel lekker weg. Maar het niveau van White Heat heb ik nog niet gehaald zien worden door ander werk uit die tijd.
3,5*

Blauwdruk voor alle latere gangsterfilms.

Geweldige film.

prachtige film en weer een super cagney.

een heel mooi verhaal en erg goed uitgewerkt.

een zin was mooi...

nu ben ik toch niet zo stoer.

4,5 ster

Diepe bewondering voor deze film. Cagney domineert het scherm en de sfeer is ijzersterk. Het verhaal wordt vlot verteld en bouwt ook geniaal op naar enkele zeer sterke plotpunten. Dat einde.... wow!

De film is sterk verouderd (met name de constante fade to black tussen scènes is tergend) maar de film is nog steeds zeer vermakelijk. Cagney is natuurlijk ijzersterk en de memorabele quotes stapelen zich op.

"You're a swell dish."

"I wish you was a wishing well, so I could tie a bucket to ya and sink ya."

"I ain't so tough."

Deze viel reuze mee.

Ik had het mij allemaal iets oubolliger en wat bordkartonnerig voorgesteld, maar zo was het toch niet helemaal. Vooral de scènes op locatie geven een heel interessante draai aan deze film. En zo soft (in vergelijking met hedendaagse geweldfilms) was het nu toch ook weer niet.

Ik had vandaag toevallig ook al The Roaring Twenties gezien die opvallende gelijkenissen vertoont met deze film. Beide films gaan over de drooglegging in de VS gedurende de jaren '20 en in allebei de films speelt James Cagney de hoofdrol. Het enige verschil is dat The Roaring Twenties op alle vlakken een betere film is terwijl deze nogal vrij matig is. Het verhaal is weinig memorabel en de film moet visueel zwaar onder doen voor andere jaren '30 klassiekers zoals 'M' van Fritz Lang. De drooglegging wordt in The Roaring Twenties vele malen spannender en origineler weergegeven, het acteerwerk is er een stuk beter dan in deze klassieker, James Cagney daarentegen acteert in beide films wel heel sterk. De film wist me niet te overtuigen, toch 3 sterren vanwege de heerlijke sfeer van een Amerikaans stadsleven uit de jaren '20, de spannende momenten soms en het genietbare verhaal..

3.0 sterren

Coole Cagney.

Verder een vrij oppervlakkig verhaaltje, maar Cagney, de quotes en een enkele topscene maken het toch wel de moeite waard. Erg veel hoogte van de personages krijg je niet, en voor een gangsterfilm is hij behoorlijk braaf en fragmentarisch. Cagney draagt de film naar aanvaardbaar niveau. Wel leuk een keer gezien te hebben.

3*

Toffe gangsterfilm met een enorm coole Cagney en een enorm sexy Harlow. Tot dusver de vroegste gangsterfilm die ik heb gezien, 1931, net na de intrede van het geluid in films. Verhaaltje is niet superorigineel, beetje GoodFellas achtig, maar dan lichtjaren eerder.

Cagney en Harlow tillen deze film wel naar een hoger niveau, mooi scene vond ik toen Cagney in het laatste kwartier zo aangeslagen door de regen zwalkte, dat sloeg wel in.

William A. Wellman is een toffe regisseur en ik ga snel beginnen aan m'n 3e prent van hem.

Aardige film, dat in een hoog tempo vertelt wordt, maar daardoor ook nogal afstandelijk oogt. Het gaat soms gewoon een beetje te snel met alles. James Cagney doet het meer dan goed, al vind ik hem lang niet zo indrukwekkend als in White Heat. Verder zit er wel een goede sfeer in de film en heeft de film een paar sterke scenes, al had het van mij allemaal wel iets ruiger en harder gemogen. Het oogde soms nogal braaf in vergelijking met andere soortgelijke films. Desondanks was het wel vermakelijk om te zien.

3,0*

Keek de film toch met name vanwege Jean Harlow, maar die heeft een ondankbare rol in de film. Een nogal stigmatische rol, zou ze ook wel last van hebben gehad denk ik. Ik schat haar toch wat hoger in. Zelf nooit dol geweest op Cagney overigens.

Verder best een aardige film, hoewel regisseur en scenarist duidelijk aan de beginjaren staan van de (sprekende) cinema. Hierbij gaat wél duidelijk op: "het is later nog vaker gedaan en dan veel beter". Duidelijk geleerd van de fouten die hier gemaakt zijn blijkbaar. met name als het gaat om moraal, afwikkeling van het plot en dramatiek. Daar schortte het nogal aan. De moeder-rol was bijvoorbeeld ronduit lachwekkend en het geheel erg wisselvallig in dosering en geloofwaardige ontwikkeling. En dat laatste is in een dergelijk verhaal toch wel belangrijk.

Een vlotte film die doet wat ik vooraf had verwacht. Het biedt namelijk uitstekend vermaak, zonder echte gevoelens bij de kijker op te roepen. Dit komt deels door het hoge tempo van de film, en tevens doordat de karakters nogal afstandelijk zijn en duidelijk niet een vorm van sympathie bij de kijker op weten te wekken.

Maar zoals gezegd weet de film de gehele speelduur te boeien en daarnaast is de film verrassend hard te noemen. Met name Tom Powers heeft een keiharde persoonlijkheid en is daardoor een interessante verschijning.