American Ninja 4: The Annihilation (1990)

De neergaande lijn van de derde film wordt gewoon doorgezet. Michael Dudikoff mag dan wel weer terug zijn, met de dood van Steve James ontbreekt er een hoop zelfrelativerende humor. Het script is wederom rampzalig, de dialogen zijn baltergend en de actie is in de meeste gevallen saai. Helemaal in het middenstuk viel de film gewoon stil en leek er helemaal niks te gebeuren.

Goed, Bradley blijft nog steeds een redelijk martial artist en Dudikoff is ergens toch best cool, maar de non-stop actie van de eerste twee delen is ver te zoeken, er is geen gave sidekick (RIP Steve James) en wederom blijkt dat ninja's gewoon behoorlijk zielige badguys zijn. Kom op, supergetrainde krijgers die hun dekking constant laten zakken en om de zwakte slagen gaan liggen zijn geen goeie reclame voor deze zogenaamde superkrijgers

Het dieptepunt is nog wel Dudikoff die een pijl met zijn tanden opvangt en vervolgens in de keel van de ninja naast hem steekt door zijn hoofd te draaien. Dit is niet eens grappig meer, het is gewoon knullig.

Ik houd mijn hart vast voor deel 5.

C-film.

Het vierde deel uit de beruchte ninja-reeks van weleer doet hoogstens terug verlangen naar het Cannonlogo en de daarbij behorende theaters en videocassettes. Altijd garant staand voor het gewelddadige B-werk uit de krochten van cinemaland. Terend op een aantal bekende namen, maar vooral andere succesfilms plagiërend en weinig opzienbarend actiemateriaal recyclend. Toptitels als The Exterminator en de klassieker Cobra voorop. Golan & Globus wisten het wel.

Maar een Stallone of zelfs Norris wordt hier uiteraard met node gemist. Toch bleek de wisseling van de wacht waarmee Dudikoff werd vervangen voor Bradley geen slechte keus. In dit deel komt de originele ninja helaas weer om de hoek kijken. Inclusief zijn immer opvallende stuntdouble, die voor het gemak ook maar eens alle vechtscènes doet. Oude tijden herleven en het besef dat smaken onderhevig zijn aan de tijd blijkt een feit. Vroeger was de Amerikaanse ninja cool. Nu niet meer.

Twee werpsterretjes.

Leuk dat Michael Dudikoff terugkeert, want ik vind hem een betere ninja dan Steve Bradley. Maar de film word er niet beter op en ook niet leuker. Het niveau is net als deel 3 en gaat al redelijk snel vervelen.

Na het teleurstellende derde deel, keerde Michael Dudikoff terug voor dit vierde deel om samen met David Bradley de hoofdrol te spelen. Het was voor Dudikoff tevens de laatste keer dat hij in een American Ninja-film verscheen. Dit is ook de eerste American Ninja-film zonder Steve James, die in de voorgaande delen de rol van Curtis Jackson speelde. Zijn komische inbreng wordt hier node gemist, want zowel Dudikoff als Bradley nemen hun rol veel te serieus.

De plots van American Ninja waren nooit hoogstaand en deze vierde film is geen uitzondering. Bradley speelt hier ineens een geheimagent/marinier, terwijl hij in de vorige film nog gewoon een karatekampioen was. Wat een Arabische sjeik aan moet met een groep ninja’s is ook een raadsel. De eerste helft van de film concentreert zich op het personage van Bradley, die vervolgens gevangen genomen wordt. In het tweede deel zien we Dudikoff, die uiteindelijk de held van de dag is. Geruchten gaan dat Dudikoff dit expliciet heeft geëist bij de filmstudio, dat hij en niet David Bradley de held van de film zou worden en het karakter van Joe Armstrong superieur moest zijn aan dat van Sean Davidson. Het heeft niet echt een positief effect op het verhaal van de film.

Helaas geen al te goede verbetering op het slechte derde deel. De actie is weinig spectaculair, hoewel het stuntwerk er wel indrukwekkend uitziet. Het acteerwerk is belabberd en alleen James Booth als de sadistische kolonel Mulgrew weet nog iets van zijn rol te maken. Voor de rest is dit een zeer middelmatige actiefilm, die alleen genietbaar is voor actiefans.

This isn't a game, Gavin, those were ninja!

Ik denk dat iedereen het er wel over eens is dat het derde deel van de American Ninja franchise niet veel soeps was. Ergens is dat logisch wanneer je het hoofdpersonage gewoon niet laat wederkeren en een soort van knock-off introduceert, maar vreemd genoeg was dat eigenlijk niet het grootste probleem aangezien David Bradley het op zich nog vrij goed deed. Er scheelt gewoon veel anders met de film waardoor het zo'n zwak deel is in de reeks maar kom, voor het vierde deel kwam niemand minder dan Michael Dudikoff terug!

Of zo lijkt alle promotiemateriaal toch te insinueren maar de waarheid is dat je zo'n goede 40 minuten moet wachten vooraleer je hem effectief te zien krijgt en dan nog duurt het lang vooraleer hij de handen uit de mouwen steekt. The Annihilation is net zoals de voorganger geregisseerd door Cedric Sundstrom en die heeft in dat jaartje dat tussen beide films zit niet veel bijgeleerd. Qua tempo is dit nog altijd zwak, hoewel het plot rond het stoppen van een Brit die Amerikanen haat gelukkig al wel een stukje interessanter is geworden dan die nonsens uit het derde deel, maar de grootste misser is dat Joe en Sean amper scènes samen hebben. Met uitzondering van de climax hebben ze eigenlijk geen onderlinge interactie en dat is toch zonde, want dat is net hetgeen dat dit deel zo interessant maakte. Verder is dit veel van hetzelfde en eenieder die al tot aan dit deel is geraakt, zal wel weten wat hij/zij moet hier van moet verwachten. Alleen is er één belangrijke factor die mist uit de vorige delen..

En dat is Steve James. Anno 1990 leefde die nog wel (hij zou in 1993 sterven aan de gevolgen van pancreaskanker) maar om niet gekende redenen is hij in dit deel niet teruggekeerd als de immer coole Curtis Jackson. Ik zou het hem in de vorige films niet hebben aangegeven, maar hij was toch echt wel een noodzakelijk onderdeel van het DNA van de American Ninja reeks en daardoor verliest deze film veel van zijn charme. Zo is David Bradley op zich nog wel goed als Sean, maar wordt hij hier bijgestaan door een belachelijke sidekick in de vorm van Brackston (wat bezielde Sundstrom trouwens om dat personage te creëren, hij is echt compleet nutteloos) en ook Joe werd cooler met Jackson aan zijn zijde. James Booth is op zich nog wel leuk als Mulgrew en dan is het eigenlijk vooral nog genieten van die Power Rangers-achtige finale (die verschillende pakjes!) waardoor de film nog de broodnodige punten kan sprokkelen.

Daardoor komt deze ook net boven American Ninja 3 te staan, maar het mag duidelijk zijn dat het niveau van de eerste 2 delen absoluut niet benaderd wordt. Ik heb American Ninja V ook nog liggen en om de reeks compleet te maken ga ik die ook nog zien, maar ik verwacht er ondertussen niet meer veel van. Geen Dudikoff, geen James, ... Ik vrees ervoor of Bradley dat alleen gaat kunnen dragen maar we zullen zien. Wordt vervolgd!

2*

Heerlijk dat Dudikoff weer terug is gekomen, allen vind ik dat hij wel een te kleine rol heeft gekregen.

Maar het gevoel van deel één en twee kwam wel weer een beetje terug.

Heerlijke weg kijk film.

Op sites waar je films kunt beoordelen wordt dit vierde deel uit de American Ninja reeks vaak nèt iets beter beoordeeld dan het derde, omdat Joe Armstrong (Michael Dudikoff) na een afwezigheid in deel drie, weer terugkeert.

Hier kan ik mij niet in vinden: het is ondanks Dudikoff echt bizar veel slechter dan alle voorgaande films. Ik laat hierbij het extreem kinderachtige vijfde deel buiten beschouwing omdat dit niks met de rest van de reeks te maken heeft, maar louter om marketingtechnische redenen onder het American Ninja label werd uitgebracht.

Deze vierde film is opgenomen in Lesotho. Het schijnt dat Dudikoff na de opnames voor deel twee in Zuid-Afrika daar niet meer heen wilde wegens de mensenrechtensituatie, en bedankte voor deel drie. Blijkbaar vond hij het in Lesotho beter geregeld, maar deze film werd er bepaald niet beter van.

Het draait zoals gebruikelijk weer om een megalomane gek met kwaadaardige plannen die een leger ninja's tot zijn beschikking heeft. Tot zover prima. Maar de incompetentie, het extreem lage budget en rare grillen van de makers spatten er vanaf. Ten eerste doet Steve James niet meer mee als Curtis Jackson. Door de afwezigheid van zijn laconieke personage neemt de film zichzelf vreselijk serieus en dat werkt enorm averechts wanneer de kwaliteit zo belabberd is.

Het personage Sean Davidson (David Bradley) was in deel drie nog een karatekampioen met ninja-opleiding, maar is hier ineens een doorgewinterde CIA-agent. Hij krijgt hulp van een kloon van Chris Rock. Hij moet een Delta Force team redden. Dat Delta Force team (allen gespeeld door lokale Zuid-Afrikaanse acteurs) is op de vlucht voor de ninja's en toont op geen enkel moment blijk van training, instinct of welke kennis van krijgskunst dan ook. Het kan zijn dat men hier 37 jaar geleden niet zo op lette als vandaag, maar veel onrealistischer kan het niet. Het is alsof de Jostieband hun muziekinstrumenten heeft ingeruild voor vuurwapens en op missie is gestuurd.

De reddingsmissie van Sean gaat niet zoals gepland en dan toont de film zoetjes aan ook een ander gezicht. De schurk, zijn domme Louis des Funes sidekick en een als Arabier verklede Brit sjokken aanvankelijk nog een beetje als Baron, B2 en Vluggie Japie van scène naar scène, maar dan is daar ineens een zweep, bloed, een vrouwelijke gevangene die in haar tieten wordt geknepen, een kerel die in brand gestoken wordt - de makers besloten van een prima 12-rating die de vorige delen hadden, een tandje bij te zetten en te gaan voor een 16-rating. Daar kwam ik dus pas achter toen ik het opzocht op IMDB. Daar zit je dan met je zoontjes van 8 en 11, die genoten hadden van de eerste drie films, maar dit allemaal best heftig vonden.

En als het nou in dienst was van een lekkere payoff, nee.

Michael Dudikoff verschijnt ineens in beeld. Een kundig regisseur zou eerst zijn voeten in beeld brengen... Dan van achteren... Steeds verder inzoomen... En geleidelijk onthullen dat het de held van de eerste twee films is! Zo niet de waardeloze Zuid-Afrikaanse TV regisseur Cedric Sundstrom. We zien Sean Davidson in de penarie, dan ineens een nieuwe scène, deurtje gaat open, hopla, Michael Dudikoff loopt naar binnen. Zo jammer dit.

Maar we hebben natuurlijk nog het moment dat ze samen een leger ninja's gaan verslaan! Een beetje zoals Captain Kirk die samenwerkt met Jean Luc Picard. De twee American Ninja's, samen tegen het kwaad! Maar nee, de climax van de film heeft een hopeloos tempo, onbegrijpelijke keuzes, talloze ninja's die passief toekijken en zich één voor één tot moes laten slaan. We zien dat sommige ninja's ook duidelijk een vrouwelijk gezicht hebben, maar als ze een slag voor de hasses krijgen dan horen we wel een mannelijk "ooompfff".

Ondertussen heeft Armstrong ook de hulp ingeroepen van een dorp met rebellen, die zo lijken weggelopen van een Mad Max-set. De meest kolderieke leernichten en met spikes en hanekammen getooide zwarte Afrikanen verschijnen in eclectisch opgelapte automobielen. Het is een lachwekkend pastiche van postapocalyptische sci-fi en zwakke 80s ninjafim. De rebellen hebben een basis met een uitkijkpost zonder trap omhoog (hoe komt de uitkijk daar in?), bovendien met de enige opening van de uitkijkpost niet naar de weg gericht, maar naar het kamp zelf.

Maar de film heeft ook zijn momenten, maar die zijn dan ook weer van het type "zo slecht dat het weer goed wordt". Zo vingen de helden in alle voorgaande delen geregeld pijlen met hun hand, maar hier doet Dudikoff er nog een schepje bovenop door dit nu met zijn tanden te doen, en met die pijl, nog in zijn mond, vervolgens iemand dood te steken.

Maar dat kan niet voorkomen dat dit de slechtste B-film is die ik in lange tijd heb gekeken. Ik kan me ook niet herinneren dat ik deze in mijn jeugd gezien heb (alle andere delen wel).

1,5 ster