Happy-Go-Lucky (2008)

Ik vond die vrouw zo vreselijk irritant.

Kop op jongens, laat je niet kennen! Zo erg lijk je toch niet op die rij instructeur? Ok, ietsjes negatief ingesteld, dat wel. Maar het leven heeft ook positieve kanten. En die zie je alleen als je er voor open staat.

Het is geen hele diepe film, geen diep uitgewerkte karakters maar de karikaturen in de film zie je tegenwoordig ook in "het volk" terug. Bepaalde politici vertegenwoordigen rij-instructeurs, dat zijn bange boze mensen die vinden dat er strikte regels moeten zijn met harde maatregelen en dat zijzelf met rust gelaten moeten worden.

En je hebt vrijzinnige partijen die denken dat je met kleine mensen niets groots kan bereiken. Dat je daarom goed voor iedereen moet zijn zodat je samen één klein vrolijk gelukkig landje krijgt.

Poppy gelooft ook dat boze mensen vrolijk kunnen worden.

i hope she is right!

deze film eindigde voor mij in een glimlach

Poeff, in het begin moet je je wel even over het personage Poppy heen kunnen zetten, het is inderdaad een erg over de top vrolijke vrouw, soms iets te vrolijk en misschien ook kinderachtig?

Echter kwam ik na een kwartier beter in de film en ging ik het personage eigenlijk ook meer waarderen. Blijkt dat ze toch erg zorgzaam is en dat ze ook veel om haar medemens geeft. Vooral de scene met haar leerling en de scene met de zwerver is leuk gedaan. Knappe acteerprestatie van Hawkins.

De interactie met de rij instructeur Scott is wel vermakelijk, alleen dit zijn wel de momenten waarbij ik denk dat ze toch te kinderachtig is. Je gooit tijdens een rijles niet je handen in de lucht midden in een bocht. Kon Scott opzich wel begrijpen, al kwam hij over als een gefrustreerd mannetje. Overigens wel ontzettend leuk gespeeld door Marsan.

Verhaaltechnisch is het allemaal niet zo bijzonder, de film is eigenlijk vooral een vrolijk allegaartje voor tussendoor.

3*

Had al tijden geen Mike Leigh gezien en hoewel de titel me ook niet erg aantrok en dit zeker niet Leighs beste film is, was het een bijzonder fijn weerzien. Met een paar mooie fijne Mike Leigh-karakters en toch ook weer een paar geweldige scenes. Prachtig geacteerd, prachtige dialogen en geweldig getimed. Top 3 scenes bij deze Leigh: De scene met de zwerver, de discussiescene bij de zwangere zus en de laatste rijles van Poppy.

3.5* en Leigh verdient wat meer aandacht van me.

De hoofdrolspeelster was echt veelste hyper.

De leukste scene was die met die zwerver.

2,5*

Deze komt op de Belgische zender vanavond

om 20:40

Niet altijd even geloofwaardige naieve positivo van het vrouwelijke geslacht, gaat met vette glimlach en lompe passen, inclusief laarzen door hedendaags Londons leven. Sympathiek en warmhartig niemandalletje met enkele hilarische momenten, vooral met en door de autoschool-leraar, of hoe noem je zo'n kerel, rij-instructeur?

Dus als er overtuigend een irritant, hyperactief, extravert, dwangmatig positief karakter neer wordt gezet dan is het een slechte film?

Ik denk dan goed gedaan. Evenals de misantropische, controlerende, communicatie-gestoorde, binnenvettende, passief agresieve taxi-chauffeur.

ENRAHA! Ik heb ervan genoten.

Nee, maar kan duidelijk de waardering van de film beïnvloeden.

Vond ik precies zo, naarmate de film duurde raakte ik gewend aan het hyper hoofdpersonage.

Desondanks toch maar 2,5*

Dat dit als komedie te boek staat is mij een raadsel. Poppy werkt echt op je zenuwen (wel goed gedaan trouwens) en ze lacht alles maar weg in de film. De rijlessen zijn samen met het bezoek aan de zus het beste aan de film. Begint er na anderhalf uur wegkijken eindelijk iets van een verhaal te ontstaan, is de film ook meteen afgelopen.

Tsja. Poppy is wel een beetje irritant. Waar gaat de film over? Ik kan er eigenlijk geen touw aan vastknopen. Wel een paar echt grappige scenes, en volstrekt idiote personages. Dat maakt het nog net de moeite van het kijken.

Wat een irritant wijf. Rij-instructeur was het enige lichtpuntje in deze film.

Door iemand van de videotheek waar ik regelmatig kom (en die ook verstand heeft van Arthouse, om misverstanden te voorkomen), werd "Happy-Go-Lucky" omschreven als "Alles wat Amélie eigenlijk had moeten zijn".

Dat vind ik persoonlijk nog net iets te ver gaan, maar wát een lekkere film vond ik dit zeg. Inderdaad, een stuk realistischer en rauwer dan "Amélie", en daardoor misschien ook wat acceptabeler, qua realisme dan, niet qua romantiek en dromerigheid. Want "Amélie" blijft toch wel mijn favoriete film. Maargoed, genoeg over de vergelijkingen met die film.

Mike Leigh maakt hier toch weer zo'n steengoede film met een lach en een traan, en óók ronduit drama.

Sally Hawkins speelt een superrol als de overmatige (bijna dwangmatige) positieve Poppy, en Eddie Marsan speelt ook een fantastische rol als de getormenteerde taxichauffeur!

Enraha, Enraha, Enraha, die term zal ik van mijn leven niet meer vergeten! En ik heb niet eens een rijbewijs....!

Ongelooflijk irritant mens die Poppy, ongelooflijk saaie vriendin met haar stem op constante toon ook. Enkel de rijinstructeur was volgens mij het interessantse karaktertypetje uit heel de film. Maar waar gaat die film uiteindelijk over? Weer hetzelfde statement over de films van Leigh: ze boeien mij totaal niet.

Er is me door verschillende personen verteld dat dit een vreselijk stomme film is met een erg irritant hoofdpersonage.

Aangezien ik pasgeleden Naked van Mike Leigh gezien heb, en ik deze geweldig vond, was ik ook erg benieuwd naar deze, en of hij echt zo erg was.

En nee, ik vond het alles meevallen. Tuurlijk, Poppy gedraagt zich (vooral tijdens de rijlessen) nogal overdreven opgewekt, grappend en jolig, maar eigenlijk stoorde me dat (buiten sommige rijlesscenes) helemaal niet. Haar personage is erg leuk gedaan, en ik vond haar het grootste deel van de tijd gewoon erg grappig en lief. Hoewel ik zelf een stuk zwartgalliger en negatiever ben, herkende ik me tegelijkertijd ook wel weer in haar soms afwijkende gedrag.

Hoe ze zich in het begin gedraagt in de boekwinkel, tijdens de flamencoles, kan natuurlijk als irritant gezien worden, maar ik vond het wel leuk en verfrissend, in een wereld vol volwassenen die alles uiterst serieus nemen.

Ik hou erg van films met naturelle realistische dialogen. In Naked zijn ze zwartgallig en negatief en in deze film juist heel de tijd luchtig, grappend. Erg grappig contrast, maar toch op een of andere manier weer zo hetzelfde.

Ga zeker meer van Mike Leigh bekijken.

Een wat gemiste kans vond ik dat alles voor Poppy zijn vrolijke gangetje blijft gaan, terwijl ik haar in een erge situatie had willen zien. Een beetje zoals Johnny in Naked ervaart; iemand die haar eens goed de waarheid verteld, dat de zwerver waar ze in alle goedheid en naiviteit mee gaat praten haar verkracht/mishandeld, dat ze door haar kinderachtige gedrag in de auto een ongeluk veroorzaakt. Dat is de film niet, maar dat had het wel een heel stuk interessanter gemaakt. Het conflict met haar rijnstructeur uiteindelijk komt in de buurt, maar eigenlijk is de film dan al te lang bezig en begint hij wat te slepen.

Maar, viel me dus alles mee, erg leuk en knap geacteerd hoofdpersonage, alleen wat te weinig verhaal, te weinig conflict, en te lang om heel de tijd boeiend te blijven.

Twijfel tussen 3,5 en 4, maar 4 is gevoelsmatig toch iets te hoog.

3,75

Deze film heb ik gisteravond opgezet zonder te weten waar hij over ging. Nu ik 'm gezien heb weet ik het nog steeds niet. Er zit niet echt een verhaal in. Veel van de scènes hadden ook in een volstrekt andere volgorde afgespeeld kunnen worden.

Sally Hawkins speelt inderdaad een wel heel erg hyperactief en -vrolijk persoon (wat zal ze uitgeput zijn geweest na een dag filmen!) aan wie ik me aanvankelijk nogal ergerde. Later kon ik er eigenlijk de lol wel van inzien. Tegen de tijd dat ze voor het eerst naar een flamencoles ging moest ik vooral om haar lachen. Het is trouwens ook wel knap om een personage zowel übervrolijk als sympathiek neer te zetten; complimenten voor Sally Hawkins.

Het ontbreken van een echt plot doet helaas toch wel afbreuk aan de film. Het lijken eigenlijk meer een soort losse, bij elkaar horende verhalen te zijn over iemands dagelijks leven. Alsof het columns zijn. Best leuk voor een keertje, maar ik heb toch liever een echt verhaal.

Ongelooflijk saai. Gaat echt nergens heen. Met moeite heb ik de film uit gekeken. Normaal gesproken vind ik de films die Nederland 2 uitzendt op de vrijdag erg vermakelijk, maar dit was echt rommel in mijn ogen. De film was absoluut geen komedie. Sally Hawkins probeert grappig te zijn, maar zo kwam ze bij mij niet over. De personage die zij neerzet vond ik niet interessant noch realistisch en zelf een beetje irritant. Een mega saaie film over het leven van Poppy. 0.5*

Zulke vlinders als Poppy vind ik interessante mensen... en dus een leuk uitgangspunt voor deze film. Toen ik de trailer zag, kreeg ik echter al mijn twijfels. Sally Hawkins leek namelijk niet geknipt voor de rol. Zo'n rol moet je ZIJN, niet proberen te acteren! Sally lijkt me buiten de set wellicht helemaal niet zo'n vrolijk, ontwapenend en luchtig typetje, en het lukt haar dan ook niet om dat op de set opeens wel te zijn. Veel te geforceerd en kunstmatig. Niet te geloven dat je zo'n vrouw dan toch cast voor zo'n dragende rol. Een willekeurige amateur-toneelspeelster (een beetje geselecteerd op natuurlijke uitstraling) had de rol waarschijnlijk op vanzelfsprekender en meer hartverwarmende wijze ingevuld. Ik verdraag veel, maar na tien minuten heb ik de film een beetje verontwaardigd afgezet... en zal me dan ook onthouden van een stem.

Eens met JonnieBrasco. Concept is interessant, maar het kwam allemaal erg geacteerd over en dat werkt op een gegeven moment ontzettend op je zenuwen. Hier had meer ingezeten, jammer.

Hoewel ook ik af en toe sommige gesprekken versneld doorspoelde omdat ik ze tamelijk saai vond (had 'em opgenomen), genoot ik verder wel van de film. Ik houd wel van de subtiele manier waarop dingen duidelijk worden gemaakt. Poppy mag dan irritant vrolijk geweest zijn, maar 'n goed obervatievermogen had ze zeker . 'Zeker enig kind geweest?' tegen de rij-instructeur, en 'ben je als kind gepest Scott?' Je zag aan zijn gezicht dat ze het bij het juiste eind had, en wist dus ook meteen waarom hij mede zo geworden was.
Prachtig, die uitbarsting aan het eind van hem, waaruit bleek hoe Poppy hem getergd had, en hoe bleek hoe eenzaam die man eigenlijk was.
Dit vond ik eigenlijk best chockerend, in een film waarin verder alles tamelijk oppervlakkig was (of leek).
Een film waarvan ik iets heb geleerd, en dat kan je van niet veel films meer zeggen tegenwoordig: blijf jezelf is de boodschap, en trek je dingen niet persoonlijk aan, tenminste, dat haal ik eruit.
Voorlopig mag ie niet van m'n harddisk af, deze film.

Wat een stroef begin. ook met dat drukke gedoe van die aangeschoten vriendinnen. Maar gaandeweg wordt Poppy wel een aardig personage om te volgen. Het kabbelt allemaal wel lekker onbestemd voorbij en heeft een paar leuke uitschieters zoals de 'my space' danslerares en de vriend van haar zwangere zus die onder de plak zit. Veel meer dan dat is het ook niet, vraag me af of ik er over een jaar nog iets van herinner.

Ben geen echte Mike Leigh-kenner, ik zag hiervoor alleen Naked, maar het lijkt me de regisseur van het non-conformisme. Z'n films zijn er volgens mij puur op gericht de non-conformistische hoofdpersonages zo goed mogelijk weer te geven. Het verhaal is hieraan compleet ondergeschikt. Happy-go-lucky is wel veel optimistischer en vrolijker dan Naked. Vooral de vriendschap met de normalere maar toch perfect complementaire Zoe vond ik prachtig, en ook hoe goed de protagonist past binnen die school, iets wat je eerst helemaal niet verwacht. De rij-instructeur is op een heel andere manier ook non-conformistisch en zorgt dus paradoxaal genoeg voor enige nuance in de film... Persoonlijk vond ik het deel met de zwerver er over, maar dat wordt gecompenseerd door de date-scene. Mooi en soms pijnlijk tegelijk. Prima werkje. Iets meer pit had echter geen kwaad gekund.

De scènes met de rij-instructeur en de zwerver zijn echt wel goed.

Prachtige film waarin een een lerares op een basisschool op rijles gaat, nadat haar fiets is gestolen. Een heerlijke one-woman-show van Sally Hawkins die hier één van de meest sympathieke filmpersonages weet neer te zetten. De momenten en dialogen tussen de uiterst optimistische lerares en de uiterst pessimistische en verbitterde rij-instructeur zijn allemaal even goed. De scene met de zwerver had er wat mij betreft wel uit gemogen. Met afstand de vrolijkste film van Mike Leigh, maar nog steeds uit het leven gegrepen.

Filmisch gezien, de vreemste scène uit de film (het had bijna iets surrealistisch, alsof het ook een droom kon zijn) en daarom de reden waarom ik het zo goed vond. Het is eigenlijk heel moeilijk om zoiets goed te doen. En toch is het op z'n plaats in deze film. Als er iemand een connectie kan maken met een duidelijk geestelijk gestoorde man, dan is het Poppy wel want ze zit zelf in haar eigen wereld. Scènes zoals de Flamenco danslessen zal ik graag vergeten maar het bizarre en toch intimistische moment met de zwerver zal ik nog een tijdje herinneren.

Ben ik deels met je eens, maar ik vond de scene teveel op zichzelf staand en stak qua vorm ook een beetje af bij de rest van de film.

Ja, dat begrijp ik. Is ook wel zo.

Geen duidelijke verhaallijn, gewoon een paar weken uit het leven van een keep smiling-personage.

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die zich storen aan het ontbreken van een plot. De meeste negatieve reacties hebben echter te maken met het personage dat Hawkins uitbeeldt; een (soms) ergerlijke (nou ja) figuur heeft als gevolg dat mensen de actrice en de film irritant gaan vinden... Jammer, want uiteindelijk leveren Hawkins en ook Marsan hier prima werk.

Mijn conclusie: aangename en leuke feelgood movie, zonder meer.

Heerlijke film, die prettig rauw en tegelijk possitief is. Heb er erg van genoten, leuke humor ook.