Happy-Go-Lucky (2008)

Mike Leigh bewijst zich wederom met deze film. Toch vond ik deze film af en toe iets te overdreven. Met name het verschil tussen Poppy en de instructeur is op bepaalde momenten ongeloofwaardig groot. Daardoor kwam ik nooit echt in het verhaal en kon ik Poppy als karakter niet volledig waarderen. In het begin kon ik zelfs de reactie van de instructeur begrijpen, maar op een bepaald slaat de film volledig door. Heel jammer.

Hawkins is geweldig, net als de rest van de cast overigens. Aan goed spel ontbreekt het bij een Leigh film bijna nooit trouwens.

Wel is Happy wat aan de lange kant en kent het scenario enkele zijlijntjes waarmee te weinig gedaan wordt en vraag je je aan het eind toch wel af welk verhaal Leigh nou precies wilde vertellen. Desalniettemin vakkundig geregiseerd door Leigh.

3,5*

Leuke film van Mike Leigh, die vooral scoort dankzij de geweldige rol van Sally Hawkins. Zij irriteerde me nooit en zorgde ervoor dat de film een zeer aangename ervaring werd. Wel jammer dat de film niet echt ergens naartoe bouwt. Er is niet veel verhaal, wat opzich niet zo erg is, maar de film lijkt verder ook geen punt te hebben of zo. Dat zorgt ervoor dat het misschien iets te vluchtig is voor een topscore, maar het is verder wel een fijne film.

3,5*

Het is vreselijk om te denken dat je naar een leuke komedie gaat, en dan een rare berg scène's voorgeschoteld krijgt met een afschuwelijk hoofdpersonage.

Ik begrijp de lof voor Sally Hawkins niet. Haar personage is ongetwijfeld één van de irritantste die ik ooit heb gezien, ze lijkt wel een beetje het spoor kwijt. Met haar irritant hoge stem en nogal lelijke lach hinnikt ze door het leven zonder er echt diepte aan te geven, slechts mensen vragend of ze wel gelukkig zijn. Op haar date kwam dit tot een wel erg dramatisch dieptepunt, maar ook in de boekenwinkel aan het begin kon ze er wat van. Logisch dat de verkoper haar maar compleet negeert. Raar kind. Ik had denk ik hetzelfde gedaan; Poppy is gewoon een verschrikkelijk irritant en simpelweg DOM persoon, onzinnig de aandacht trekkend en ze staat belachelijk naïef in het leven.

Waarschijnlijk klink ík nu als de pessimist voor alle mensen die de film leuk vonden, maar ik was juist in een prachthumeur toen ik de film ging kijken. Toegegeven: ik heb 2 keer mogen lachen (de hysterische lerares tijdens de Flamenco-les en de uitbarsting van Scott aan het einde), maar dat is wel erg karig op 2 lange uren. Bovendien stond Poppy bij deze grappen niet eens centraal. Logisch, haar denkwijze is gewoon stompzinnig. Een lach voor iedereen, ja kind, dat werkt gewoon niet! Het werd bijna opdringerig, kinderachtig en infantiel.

Je snapt wel dat ik de film dan ook niet echt kon hebben. Het ontbreken van verhaal hielp ook al niet. Slechts de rijlessen waren een constante, en die waren dan ook het beste aan de film. Haar instructeur was met zijn chagrijnige kop toch wel grappig.

Maar over het algemeen irriteerde de film vooral. Ik was wel uitzonderlijk melig toen ik de bioscoop uitging, omdat het irritante bijna weer grappig werd. Vaag

2*

Opeenvolging van veelal amusante sketches zorgt regelmatig voor een gulle lach, maar het inkijkje in het leven van deze kwebbelaar bij uitstek blijft te vrijblijvend om ooit te ontroeren. Een paar erg fijne typetjes (uiteraard de rij-instructeur, maar zeker ook de danslerares en natuurlijk Poppy zelf), maar ook een paar scenes die nergens naar toe gaan (de zwerver) zorgen al met al voor een onevenwichtig filmpje.

2,5*.

Ja, ben het daar wel mee eens. Poppy was best wel irritant, neurotisch en veel te druk, maar had dan ook wel iets ontwapenends.

De film is vooral nogal oppervlakkig, waar je toch niet meteen aan denkt bij Leigh. De slice-of-life is dit keer wel erg karig en onsamenhangend en je moet het dus hebben van wat losstaande scnes die inderdaad af en toe geweldig zijn (die flamencolerares. ) .

Leuke vrouw die Poppy, ik zou me de hele dag suf kunnen lachen met haar. Zelfs hele flauwe grappen worden leuk als zij ze maakt. Zet deze vrouw in één auto samen met de grootste pessimist die je je maar kunt voorstellen en je krijgt leuke ontwikkelingen.

De gelaatsuitdrukkingen van Poppy tijdens de Flamenco-les waren ook zo geweldig, waarbij de lerares zelf ook behoorlijk bijdroeg in de hilariteit.

Mike Leigh kennende had ik hier waarschijnlijk een ongelukkige vrouw moeten zien die alleen voor de buitenwereld zo vrolijk overkomt. Ik zag dat niet, ik denk dat ze echt wel gelukkig is, en als er dan drama in de film moet zitten, dan was het meest dramatische wel de gemoedstoestand van de rijschoolhouder. Nee, ook de rijschoolhouder vind ik niet zielig of meelijwekkend, daarvoor is de hele film gewoon te satirisch. Dit is niet serieus te nemen, maar wel erg leuk om naar te kijken.

Wow! Apart hoe mensen hier ageren tegen Poppy.

Poppy is een vrolijke, levenslustige meid die positief in het leven staat ( hoe bestaat het ? ) Er is geen probleem dat opgelost dient te worden of een probleem dat Poppy in de film voortdurend wordt aangepraat ( dus draait de film nergens om want ja, het leven moet schijnbaar uit problemen bestaan ).

Wat je voorgeschoteld krijgt is een prachtige slice of life waarbij Poppy zich wat mengt in de maatschappij en deze positief benaderd. Heb zeker waardering voor haar instelling aangezien je beter de dag kunt plukken dan de hele dag suf voor je uit kunt zitten staren. Haar luidruchtige gedrag werd haar niet altijd in dank afgenomen ( in de boekenwinkel, de rijinstructeur die poogde dat zij hem expres op zou winden ). De boekenverkoper was gewoon een duffe nerd zoals je wel meer in winkels ziet, maar die rijinstructeur was inderdaad wel iets te tegengesteld t.o.v. Poppy. Niet dat het mij verder heel erg kon deren hoor.

Ik kan best geloven dat als zij je niet ligt dat je de film ook niet ziet zitten, aangezien zij veel screentime heeft. Een film die staat of valt bij je acceptatie voor Poppy, je kunt er immers niet omheenkijken hier. Vandaar denk ik die heftige reacties of iemand is gewoon met het verkeerde been uit bed gestapt. Kan ook natuurlijk.

Prachtige film met veel leuke op zichzelf staande scenes die soms geniaal zijn ( flamenco lessen, Poppy die op een trampoline door het beeldscherm springt ) maar soms te vergezocht zijn. Het gedeelte met die zwerver had integraal geschrapt mogen worden. De uiteindelijke boodschap van de film: je kunt niet de hele wereld voor je winnen cq verbeteren mag dan niet nieuw zijn, hij is daarom niet minder waar(d)!

Sally Hawkins excelleert in deze uitbundige film die qua muziek net wat te standaard is en op een interessante optiteling + trampolinescenes na net te weinig weet te brengen op cinematografisch vlak. Ik laat nog wat kruid in het vat zitten. 3,5*

Een wolk van een film die vooral gedragen wordt door de charmante verschijning van Sally Hawkins (wat is ze mooi!).

Visueel lijkt Happy-Go-Lucky nog het best op een fruitmand, waarbij enkele wondermooie scènes de revue passeren. De soundtrack is in tegenstelling tot het feelgoodgevoel dat deze prent oproept wel weer vintage Leigh, en had misschien wat "hipper" gemogen. Maar verder heb ik weinig kritiek, te meer omdat ik wel hou van dit soort intimistische kleinnoden.

Toch heerst een beetje het gevoel dat de film soms moeite heeft de balans te vinden tussen ongein en melancholie, hoewel de hoofdrolspeelster deze omschakeling wel geloofwaardig maakt. Poppy is dan ook dé hoofdattractie van Happy-Go-Lucky!

Een greep uit het leven van Poppy, een van de meest vrolijke, optimistische, knettergekke en lichtjes vervelende personages ooit op film uitgebracht. Geniaal vertolkt door Sally Hawkins. Sommige verhaal elementen passen niet helemaal en zijn vrij 'deprimerend' voor zo'n positieve film. Zo zijn er bijvoorbeeld ook de rijles-scènes die hilarisch zijn, maar uiteindelijk toch ook heel vreemd aflopen. Al bij al zeker genietbaar.

Happy-Go-Lucky is het verhaal van een vrolijke dame die met een kinderlijke onschuld door het leven gaat, maar die soms ook geconfronteerd wordt met de ellende van een dagelijks bestaan. Moet zij haar naïviteit laten gaan om zich te wapenen tegen de gevaarlijke elementen in de samenleving? Of is dat juist haar schoonheid in een wereld die gedomineerd wordt door azijnpissers, mierenneukers en anderszins ongelukkige mensen? Het idee achter Happy-Go-Lucky is best intrigerend, maar de film zelf is echter ronduit saai. Slechts bij een enkele uitzondering krijgt actrice Sally Hawkins de kans om te laten zien dat het een ijzersterke actrice is, waaronder de scene waarin de onschuldige Poppy tegenover een psychisch gestoorde zwerver komt te staan. Huiveringwekkend! Maar in andere scènes lijken de nikserige onzin-dialogen helemaal nergens heen te gaan, buiten een wat salonfähig politiek statement hier en daar.

Innemend en charmant filmpje met een hoofdrolspeelster die ik dezelfde eigenschappen plus schattig daar aan toegevoegd kan toedichten...

Snap het vele gezeur hier over Poppy dan ook niet zo goed eigenlijk... Maar trek het je verder niet aan hoor meid ik vind jouw wel veel leuker dan die tuttige Amelie. Laat ze maar lullen

Happy-Go-Lucky is geen film van het grote gebaar of van het zware drama. Nee, het is een luchtige slice-of-life, een aangename feel good voor op een zwoele zomerse avond en dat is prima zo. Niet iedere film hoeft van mij vol te zitten met minuten durende jankpartijen en levensbepalende ingrijpende gebeurtenissen. Nee, soms biedt een doodgewone autorijles stof genoeg voor een boeiende dialoog. Vooral wanneer 2 tegenpolen als de ubervrolijke, optimistische doch enigszins ondeugende zonnestraal Poppy in een extreem kleine ruimte wordt gestopt met de paranoïde, introverte, oerpessimist Scott. Heb toch wel erg kunnen genieten van die scènes, volgens mij zat er ook best wel wat aardig spontaan spul bij. Verder is de Flameco-lerares ook een favoriet van mij.

Alhoewel er verder weinig gebeurt in de film weet deze toch een bijna constante glimlach op m'n gezicht te toveren. De personages worden eigenlijk zonder uitzondering prima vertolkt en de film staat bol van de amusante dialogen.

Echt uitzonderlijke of gedurfde cinema wordt het nooit en de muziek had wel iets minder tuttig gemogen. Leigh blijft veilig aan de linkerkant van de Londense weg maar verder niet bijzonder veel aan te merken op dit uitstekende en luchtig vermaak.

Mooie 3.5* lijkt me voldoende.

Een zeer flauwe film, totaal niet boeiend.

Ik weet van mezelf dat de Britse filmbusiness me vaak teleursteld, maar ik zag het leuke verhaal en de goede recensies dus heb ik me toch aan gewaagd, jammer genoeg.

Verhaal is opzicht al niet heel speciaal, maar best vermakelijk. Word alleen niet veel mee gedaan. Gebeurt nergens in de films echt iets speciaals en het lukt ook niet altijd even goed om je in Poppy in te leven.. Wat daardoor overblijft is 2 uur lang (wat veel te lang is voor deze film) kijken naar iemand die om alles een beetje loopt te lachen zonder echt interessante gebeurtenissen (op misschien een enkele na).

De humor (die er in zit) is ook niet leuk of grappig. Acteerwerk is wel leuk, maar vind ik door sommigen ook wel wat overgewaardeerd.

Als het echt je soort film is, misschien nog wel oke, maar ik vond het driemaal niks..

Een leuk, lief, warm filmpje dat eigenlijk helemaal nergens over ging. Maar toch bleef ik kijken. Het verhaal gaat alleen om een heel positief hoofdpersoon en hoe zij haar dagen een beetje doorkomt. Er gebeurt helemaal niks op het laatste kwartiertje na misschien.

Ik had een dubbel gevoel bij de hoofdpersoon. Aan de ene kant heb ik veel bewondering voor haar positieve houding en vond ik haar echt heel lief. Maar aan de andere kant kon ze me ook af en toe irriteren met haar kinderlijke gedrag en irritante lachje.

Ik zou hem niemand aanraden en ik zou er zeker geen tweede keer naar kijken maar toch ben ik wel blij dat ik hem toch wel helemaal gezien heb. Heel dubbel.

Lichtvoetige film van de heer Leigh. Waar treurige figuren uit troosteloze arbeiderswijken voorheen nog hele films vulden, duiken ze hier in slechts een paar scènes op: de zwerver in het park bijvoorbeeld, en de twee dikzakken op een muurtje waar een shot van zeker vijf seconden aan gewijd is.

En gelukkig maar. Poppy is namelijk een veel leuker personage dan de stukken verdriet uit Leighs vorige films (m.u.v. Johnny dan). Zo charmant als een Amélie is ze zeker niet, maar d'r opgewekte en weldoende karakter houdt de film levend en zorgt voor een aantal fijne contrastrijke scènes.

Aan de paar rijlessen van Poppy heb ik meer plezier gehad dan al m'n eigen rijlessen bij elkaar. Tof personage, die rijstructeur, verdient een eigen film.

Af en toe ook wat té contrastrijk, – boehoe, lieve Poppy wordt genegeerd door de grote boze, kille, verloederde maatschappij, boehoe – maar de film vliegt voorbij dus who fucking cares. Van cinematische power is evenwel nooit sprake. Daar mag Leigh nog aan werken.

Poeff, in het begin moet je je wel even over het personage Poppy heen kunnen zetten, het is inderdaad een erg over de top vrolijke vrouw, soms iets te vrolijk en misschien ook kinderachtig?

Echter kwam ik na een kwartier beter in de film en ging ik het personage eigenlijk ook meer waarderen. Blijkt dat ze toch erg zorgzaam is en dat ze ook veel om haar medemens geeft. Vooral de scene met haar leerling en de scene met de zwerver is leuk gedaan. Knappe acteerprestatie van Hawkins.

De interactie met de rij instructeur Scott is wel vermakelijk, alleen dit zijn wel de momenten waarbij ik denk dat ze toch te kinderachtig is. Je gooit tijdens een rijles niet je handen in de lucht midden in een bocht. Kon Scott opzich wel begrijpen, al kwam hij over als een gefrustreerd mannetje. Overigens wel ontzettend leuk gespeeld door Marsan.

Verhaaltechnisch is het allemaal niet zo bijzonder, de film is eigenlijk vooral een vrolijk allegaartje voor tussendoor.

3*

Had al tijden geen Mike Leigh gezien en hoewel de titel me ook niet erg aantrok en dit zeker niet Leighs beste film is, was het een bijzonder fijn weerzien. Met een paar mooie fijne Mike Leigh-karakters en toch ook weer een paar geweldige scenes. Prachtig geacteerd, prachtige dialogen en geweldig getimed. Top 3 scenes bij deze Leigh: De scene met de zwerver, de discussiescene bij de zwangere zus en de laatste rijles van Poppy.

3.5* en Leigh verdient wat meer aandacht van me.

Dus als er overtuigend een irritant, hyperactief, extravert, dwangmatig positief karakter neer wordt gezet dan is het een slechte film?

Ik denk dan goed gedaan. Evenals de misantropische, controlerende, communicatie-gestoorde, binnenvettende, passief agresieve taxi-chauffeur.

ENRAHA! Ik heb ervan genoten.

Tsja. Poppy is wel een beetje irritant. Waar gaat de film over? Ik kan er eigenlijk geen touw aan vastknopen. Wel een paar echt grappige scenes, en volstrekt idiote personages. Dat maakt het nog net de moeite van het kijken.

Er is me door verschillende personen verteld dat dit een vreselijk stomme film is met een erg irritant hoofdpersonage.

Aangezien ik pasgeleden Naked van Mike Leigh gezien heb, en ik deze geweldig vond, was ik ook erg benieuwd naar deze, en of hij echt zo erg was.

En nee, ik vond het alles meevallen. Tuurlijk, Poppy gedraagt zich (vooral tijdens de rijlessen) nogal overdreven opgewekt, grappend en jolig, maar eigenlijk stoorde me dat (buiten sommige rijlesscenes) helemaal niet. Haar personage is erg leuk gedaan, en ik vond haar het grootste deel van de tijd gewoon erg grappig en lief. Hoewel ik zelf een stuk zwartgalliger en negatiever ben, herkende ik me tegelijkertijd ook wel weer in haar soms afwijkende gedrag.

Hoe ze zich in het begin gedraagt in de boekwinkel, tijdens de flamencoles, kan natuurlijk als irritant gezien worden, maar ik vond het wel leuk en verfrissend, in een wereld vol volwassenen die alles uiterst serieus nemen.

Ik hou erg van films met naturelle realistische dialogen. In Naked zijn ze zwartgallig en negatief en in deze film juist heel de tijd luchtig, grappend. Erg grappig contrast, maar toch op een of andere manier weer zo hetzelfde.

Ga zeker meer van Mike Leigh bekijken.

Een wat gemiste kans vond ik dat alles voor Poppy zijn vrolijke gangetje blijft gaan, terwijl ik haar in een erge situatie had willen zien. Een beetje zoals Johnny in Naked ervaart; iemand die haar eens goed de waarheid verteld, dat de zwerver waar ze in alle goedheid en naiviteit mee gaat praten haar verkracht/mishandeld, dat ze door haar kinderachtige gedrag in de auto een ongeluk veroorzaakt. Dat is de film niet, maar dat had het wel een heel stuk interessanter gemaakt. Het conflict met haar rijnstructeur uiteindelijk komt in de buurt, maar eigenlijk is de film dan al te lang bezig en begint hij wat te slepen.

Maar, viel me dus alles mee, erg leuk en knap geacteerd hoofdpersonage, alleen wat te weinig verhaal, te weinig conflict, en te lang om heel de tijd boeiend te blijven.

Twijfel tussen 3,5 en 4, maar 4 is gevoelsmatig toch iets te hoog.

3,75

Deze film heb ik gisteravond opgezet zonder te weten waar hij over ging. Nu ik 'm gezien heb weet ik het nog steeds niet. Er zit niet echt een verhaal in. Veel van de scènes hadden ook in een volstrekt andere volgorde afgespeeld kunnen worden.

Sally Hawkins speelt inderdaad een wel heel erg hyperactief en -vrolijk persoon (wat zal ze uitgeput zijn geweest na een dag filmen!) aan wie ik me aanvankelijk nogal ergerde. Later kon ik er eigenlijk de lol wel van inzien. Tegen de tijd dat ze voor het eerst naar een flamencoles ging moest ik vooral om haar lachen. Het is trouwens ook wel knap om een personage zowel übervrolijk als sympathiek neer te zetten; complimenten voor Sally Hawkins.

Het ontbreken van een echt plot doet helaas toch wel afbreuk aan de film. Het lijken eigenlijk meer een soort losse, bij elkaar horende verhalen te zijn over iemands dagelijks leven. Alsof het columns zijn. Best leuk voor een keertje, maar ik heb toch liever een echt verhaal.

Ongelooflijk saai. Gaat echt nergens heen. Met moeite heb ik de film uit gekeken. Normaal gesproken vind ik de films die Nederland 2 uitzendt op de vrijdag erg vermakelijk, maar dit was echt rommel in mijn ogen. De film was absoluut geen komedie. Sally Hawkins probeert grappig te zijn, maar zo kwam ze bij mij niet over. De personage die zij neerzet vond ik niet interessant noch realistisch en zelf een beetje irritant. Een mega saaie film over het leven van Poppy. 0.5*

Wat een stroef begin. ook met dat drukke gedoe van die aangeschoten vriendinnen. Maar gaandeweg wordt Poppy wel een aardig personage om te volgen. Het kabbelt allemaal wel lekker onbestemd voorbij en heeft een paar leuke uitschieters zoals de 'my space' danslerares en de vriend van haar zwangere zus die onder de plak zit. Veel meer dan dat is het ook niet, vraag me af of ik er over een jaar nog iets van herinner.

Ben geen echte Mike Leigh-kenner, ik zag hiervoor alleen Naked, maar het lijkt me de regisseur van het non-conformisme. Z'n films zijn er volgens mij puur op gericht de non-conformistische hoofdpersonages zo goed mogelijk weer te geven. Het verhaal is hieraan compleet ondergeschikt. Happy-go-lucky is wel veel optimistischer en vrolijker dan Naked. Vooral de vriendschap met de normalere maar toch perfect complementaire Zoe vond ik prachtig, en ook hoe goed de protagonist past binnen die school, iets wat je eerst helemaal niet verwacht. De rij-instructeur is op een heel andere manier ook non-conformistisch en zorgt dus paradoxaal genoeg voor enige nuance in de film... Persoonlijk vond ik het deel met de zwerver er over, maar dat wordt gecompenseerd door de date-scene. Mooi en soms pijnlijk tegelijk. Prima werkje. Iets meer pit had echter geen kwaad gekund.

Prachtige film waarin een een lerares op een basisschool op rijles gaat, nadat haar fiets is gestolen. Een heerlijke one-woman-show van Sally Hawkins die hier één van de meest sympathieke filmpersonages weet neer te zetten. De momenten en dialogen tussen de uiterst optimistische lerares en de uiterst pessimistische en verbitterde rij-instructeur zijn allemaal even goed. De scene met de zwerver had er wat mij betreft wel uit gemogen. Met afstand de vrolijkste film van Mike Leigh, maar nog steeds uit het leven gegrepen.

Haar infantiele, vrolijke en irritante gedrag onderscheidt haar juist van overige volwassenen en komt voort uit het gegeven dat ze zichzelf niet kan zijn, omdat ze continue aan de ander denkt. Vandaar altijd maar oppervlakkig blijven, door iedere zin met een grap te beëindigen, en vrolijk te zijn - vergetende dat dit voor anderen, zichzelf en de filmkijker enorm vermoeiend kan zijn. Vooral haar inademend lachje na iedere zin is enorm hinderlijk.

Ondanks het ontbreken van een verhaal, verveelt Happy-Go-Lucky amper, al had-ie wel wat korter mogen duren.

De rijlesscènes zijn stuk voor stuk geestig, met een Marsan in vorm, maar de scène die er voor mij uitspringt is die met de zwerver. Verfrissend en ontroerend. Film begint (ergens in het begin) sowieso goed met de discoscène, waarin ze los gaan op Pulp.

Leigh houdt het vrij subtiel, ondanks de onstuimige hoofdrolspeelster, en eindigt ook zo.

3,5*

Ik ben een liefhebber van Mike Leigh-films, maar hier gaat hij toch de mist in. Ik realiseer me dat het eindeloos lacherig gedrag van Sally Hawkins ongeacht de situatie het hoofdthema is van deze film, maar op d'n duur begon dat toch aardig te irriteren. Ik heb zo'n personage nog nooit meegemaakt. Nou vooruit..., misschien Mark Rutte.

Potdikkie, al vanaf minuut één had ik een intense hekel aan Sally Hawkins. Ze speelt Poppy, de naïeve leerkracht die alleen maar vrolijk in het leven kan staan en verwacht dat de buitenwereld ook haar infantiele grapjes leuk vindt. Nee dus, niet iedereen heeft behoefte daar aan en wil ook wel eens graag met rust gelaten worden, zeker na herhaaldelijke aandachtstrekkerij van haar. Ik word heel erg kriebelig van dit soort mensen en zodoende werd deze film ook niet bepaald een succes .

De film is dus voornamelijk een karakterschets van Poppy en de intereactie van haar met anderen. Daarbuiten liet Happy-Go-Lucky weinig zien en eigenlijk gebeurt er ook niet veel bijzonder. De enige persoon die enigzins op mijn sympathie kon rekenen was een norse auto-instructeur die helemaal wild wordt van Poppy's gedrag. Jammer alleen dat ie geportreteerd moest worden met PVV-standpunten en andere bizarre denkbeelden.

Vond het erg aangenaam, eigenlijk qua alles. De scènes met de zwerver, de danslerares en ALLE scènes met de rij-instructeur (en eigenlijk nog wel meer momenten) zijn geweldig. 4 sterren.

Af en toe wel karikaturaal maar toch ontwapenend sympathiek met een heel bijzondere Sally Hawkins. Ook Eddie Marson als de nukkige auto-instructeur en Samuel Roukin als de boy-friend zijn uitstekend.

Poppy is echter de centrale figuur die ervaart dat niet éénieder lachend door het leven stapt. Zij wel, want als haar fiets wordt gestolen beklaagt ze zich alleen maar op het feit dat ze zelfs geen afscheid heeft kunnen nemen.

Sally Hawkins, een actrice die ondertussen bewezen heeft heel wat in haar mars te hebben.

Ik zag al een aantal films van Sally Hawkins en haar rollen zijn vaak erg gelijklopend. Is het niet als een bezorgde moederkloek, dan eerder als een opgewekt, soms ietwat goedgelovig iemand, steeds in een dramatische of zelfs licht komische context. Het zijn rollen die haar steeds erg goed afgaan. Het lijkt me ook in het echte leven een aangename levendige opgewekte vrouw te zijn die veel lacht en begaan is met anderen.

In deze film, die toch wel op haar lijf geschreven lijkt, benadert ze als dertiger het bakvissenniveau wat je van 16-jarige pubers mag verwachten. Ze lijkt het niet echt ontgroeid te zijn en lacht zo goed als elke situatie weg. Haar bepaalde manier van denken hoe ze in het leven wil staan is misschien bevorderlijk om de verzuring in de samenleving tegen te gaan, ik kan me best voorstellen dat het ook irritatie opwekt. Op die manier wordt daartegenover de clichématige tegenpool Scott tegenover gezet. Het matcht wel tussen die twee, maar ik had het na verloop van tijd ook wel gehad met Poppy's infantiele gedrag. Lachen is één ding, maar zaken steeds weglachen, dat komt ook niet goed met je geloofwaardigheid ...

Maar ik begrijp zeker haar bekroning voor deze rol op diverse festivals. Innemend en betoverend is ze, Sally Hawkins, boordevol talent om zich in te leven in haar rol, maar deze rol, ondanks het goede spel, vond ik minder aanstekelijk dan in pakweg X+Y, A shape of water of Paddington.