The Curious Case of Benjamin Button (2008)

Ik had hier toch wel best wat van verwacht omdat het toch wel een bijzonder verhaal is. En het begint ook best goed als we de oude Daisy op haar sterfbed zien liggen. Ik dacht meteen dat dit een film zou worden die me wel emotioneel zou weten te raken, vooral omdat je dan al weet dat je een sterfscène van deze vrouw mag verwachten. Maar helaas, toen de oude Daisy stierf deed raakte het me niet, terwijl dit toch wel een erg ontroerend moment zou moeten zijn.

In het begin als Benjamin oud is weet de film nog wel te boeien. Maar het wordt allemaal zo traag en saai gebracht dat ik de film vooral als slaapverwekkend kan omschrijven. Hier had men zonder problemen een uur uit mogen knippen. De personages hebben nogal een saai leven en zorgden ervoor dat ik amper mijn aandacht erbij kon houden. Sommigen slaagden er soms wel in om mijn ergernis op te wekken zoals die dochter die uit het dagboek is aan het voorlezen en ineens kwaad wordt omdat ze op deze manier te weten moet komen wie haar vader is. Hoe debiel moet je daarvoor zijn? Je staat verdomme aan het sterfbed van je moeder!

Brad Pitt vind ik best wel een goed acteur, geen absolute top, maar hij valt ook nooit tegen, ook hier niet. Maar ik vind het onbegrijpelijk dat hij hiervoor een Oscarnominatie kreeg. Vooral als je ziet dat iemand als Clint Eastwood er geen kreeg voor zijn sublieme acteerprestatie in Gran Torino. Waar is de logica?
Over Cate Blanchett ben ik helemaal niet te spreken. Dat moet wel de vrouwelijke Nicolas Cage zijn met haar ene gezichtsuitdrukking voor alle mogelijke emoties. Wat een saaie en kleurloze actrice is dat toch, totaal geen uitstraling.

Ook de relatie tussen Benjamin en Daisy deed me niets. Ik voelde totaal geen chemie of iets dergelijks. Dat is er mede de oorzaak van dat de film me niet wist te raken. Het is allemaal veel te langdradig en niet emotioneel genoeg.
Ik stoor me dan ook aan andere dingen zoals Daisy die haar been had gebroken bij het oversteken van de straat. De verteller draait dan enorm rond de pot door de schuld daarvan overal op af proberen te schuiven. Een hele reeks gebeurtenissen haalt hij erbij. Een vrouw ging winkelen, ze vergat haar jas, iets met een taxi, een schoen, als, als , als,....... Dit zou dan ook allemaal in het dagboek moeten staan, al blijft het een onopgelost mysterie hoe Benjamin al deze dingen uberhaupt kan weten.
Er wordt ook volledig voorbijgegaan aan het feit dat Daisy met haar domme kop al dansend de straat over wou steken zonder links of rechts te kijken. Dat en dat alleen is de oorzaak dat ze haar been brak.

The Curious Case of Benjamin Button is dan toch wel een redelijk zware tegenvaller. Hier had heel wat meer ingezeten, maar het is veel te zwak uitgewerkt. Laat dit soort verhalen in het vervolg maar aan Tim Burton over, die is hier veel geschikter voor.

The Curious Case of Benjamin Button is eigenlijk maar een saaie film, die eigenlijk maar nergens naartoe gaat en eigenlijk maar veel te lang duurt. Grootste kritiekpunt is echter dat het hele uitgangspunt van het verhaal - als je al van een verhaal mag spreken, want er gebeurt in wezen niets - totaal overbodig is: het gegeven van een oude man die steeds jonger wordt, voegt niets toe aan het verhaal en had net zo goed weg kunnen worden gelaten, zonder dat het de film dramatisch zou veranderen. En zo geldt het wel voor meer scènes: ze zijn compleet overbodig en hadden net zo goed weg kunnen worden gelaten. Wellicht is het gebrek aan een conclusie schuld aan deze minpunten; zodra de film eindigt, is er namelijk niets opgelost en is niemand wijzer; wat Fincher nu eigenlijk wilde zeggen met deze film blijft een mysterie.

Dat deze curieuze film desondanks punten scoort, is geheel en al te wijten aan de aankleding. Dat moet ook wel, want van enige inhoud is maar amper sprake.

2,0*

Slaat nergens op, in een film hoef je niet alleen maar actie te zien.

Tijdens het kijken van deze film verveelde ik me geen seconde, de kleine dingen zijn juist ook mooi neergezet. Zoals de man die verteld dat hij door de bliksem is geraakt. Zelfs de gezichtsuitdrukkingen en de geluksmomenten die de personages beleven zijn mooi om te zien.

Nu ik erover nadenk had ik het denk ik mooier gevonden als Blanchet ook steeds jonger zou worden. dan had je pas echt een geflipte film gehad met een dochter die uiteindelijk de moederrol op zich zou nemen.

Wat Karl zegt dat het gegeven van een oude man die steeds jonger wordt achterwege gelaten had kunnen worden gaat natuurlijk een beeje ver, want dat is wat de film natuurlijk net anders maakt als andere drama/liefdesverhalen. Maar er hoefde ook geen actie in, maar dat de film het laatste uur behoorlijk slaapverwekkend werd is toch wel erg zonde.

Ik zeg ook niet dat er keiharde actie in hoeft, ik zeg alleen maar dat er te weinig interessants in gebeurt. Het liefdesverhaaltje verloopt precies zoals je het zou verwachten en veel scènes voegen niets toe, waardoor ze behoorlijk vervelend worden. Het hele gedeelte in Rusland had bijvoorbeeld flink ingekort mogen worden, het zit er namelijk alleen maar in om te laten zien dat Pitt zijn liefde voor Blanchett min of meer loslaat, waardoor zij hetzelfde doet. Je hebt echt geen halfuur nodig om dat uit te leggen.

Het idee van een man die steeds jonger wordt is inderdaad wat deze film onderscheidt van het gros van de liefdesverhaaltjes uit Hollywood, maar er wordt helemaal niets met dat gegeven gedaan. Ondanks deze twist in het verhaal - die, eerlijk is eerlijk, wel mooi is weergegeven gedurende de eerste helft van het verhaal - draait The Curious Case... gewoon hetzelfde verhaaltje af als wat we al zo vaak hebben gezien.

Ik denk ook dat deze film beter zou zijn geweest als het liefdesverhaal helemaal achterwege zou worden gelaten. Het eerste uur is namelijk best vermakelijk, maar zodra Blanchetts rol groter en groter wordt, slaat de verveling met de minuut meer toe.

Teleurstellende film. De uitleg dat het concept geweldig is maar de film bloedeloos, is wat mij betreft compleet passend. Het idee van de verjongende mens, die als een soort teruglopende klok aan andere mensen voorbijtrekt en daarmee een spiegel aan henzelf voorlegt is prachtig, nieuw en ontroerend. Dat moet absoluut gezegd worden. Het levert vervreemdende, tegenstrijdige gevoelens op. Vooral een van de laatste scenes, waarin Daisy met een stokoude, maar piepjong uitziende Benjamin in de armen zit en hij haar nog even herkent, vond ik bijna magisch.
Maar de grote fout die Fincher maakte is om het hele concept in een Hollywood-mal te gieten. Hoevaak hebben we niet films gezien die starten vanaf het sterfbed waar een stokoud dametje een zeer bijzonder verhaal vertelt? Om het drama nog eens aan te zetten wordt Julia Ormond met haar altijd zielige blik ernaast gezet als dochter die zo nog eens wat te leren krijgt. En zo'n tegeltjeswijshedenfilm is natuurlijk niet meer van deze tijd. De clichés vieren hoogtij, en Fincher toont een gebrek aan ideeën. Om saaiheid te voorkomen gooit hij er er nog wat stijlbreuk tegenaan, in die scene over het toeval, welk concept natuurlijk regelrecht uit Lola Rennt afkomstig is. En die blikseminslagen die als oude filmbeelden worden toegevoegd waren uit de lucht gegrepen.

En zo wordt dat hele bijzondere leven ontzettend voorspelbaar, traag en vooral zielloos verteld. Alle charme is er vanaf, en misschien komt dat ook wel doordat Benjamin's afwijking zo 'rationeel' wordt neergezet. Ik doel op het feit dat het bijna lijkt of de medische afwijking vreemd, maar mogelijk is. Daarnaast is de manier waarop hij er zelf over praat typisch de manier waarop je dat verwacht: met af en toe een grapje, maar verder volkomen berustend. En dat is voor zoiets vreemds natuurlijk onrealistisch. Een meer magisch-realistische fantasy-vertelling had veel meer effect gehad, en de enige glimp daarvan zie je bij de genoemde scene waar Benjamin sterft. De enige mensen die moeite lijken te hebben met zijn afwijking zijn die om hem heen: Benjamins verjonging laat zien hoe zij ouder worden. Dat is wat ik bedoel met een soort spiegel, een teruglopende klok die aan de mensen voorbijglijdt ter reflectie.
Er is dus genoeg over te zeggen, wat natuurlijk in het voordeel van de film spreekt, maar de regie is zo bloedeloos en de personages verder zo oninteressant, dat hier veel meer in had gezeten.

pas gekocht op dvd

Ik snap de negatieve reacties hier niet. Vond het een prachtige film. En het laatste uur was niet slaapverwekkend maar emotioneel eerder. Dat de rol van Cate groter werd lekker belangrijk.

Typisch ouderwetse oscarfilm.. inclusief terugblikken van oude mensen op het leven (vergelijk met Saving Private Ryan, English Patient etc etc..). Verder is het gegeven wel aardig, maar niet de moeite waard om dat zo ellelang door te trekken. Brad en Cate spelen aardig, maar weten dit magere script en matige uitwerking ook niet boeiend genoeg te maken.

Heb deze film altijd links laten liggen omdat het verhaal me niet echt aansprak, maar vandaag heb ik hem dan uiteindelijk toch gezien (zonden hem uit op Film1) en ik moet zeggen dat ik toch zeer aangenaam verrast was vanwege het toch unieke script, het verhaal en ook de acteer prestaties van Brad Pritt en Cate Blanchett. Het begin van de film was misschien wat zoetsappig maar het laatste uur was zeer sterk en zeker ook emotioneel (vooral het einde, wat overigens ook zeer mooi was). De film duurt wel iets te lang waardoor het niet altijd even boeiend is. Maar al met al toch een prima film.

Op zich een aardig gegeven het thema van deze film. De film duurde helaas veel te lang, vooral het middenstuk. Anders was het een 4,0 geweest, nu een 3,5. De link met Katrina ontging me.

Zeau, eindelijk gezien. De laatste en meest geprezen Fincher-film. De speelduur heeft me lange tijd afgeschrikt, maar nu heb ik hem dan eindelijk gezien.

Na de briljante films Se7en en Fight Club, het goede the Game, het uiterst matige Panic Room en het degelijk Zodiac voegt Fincher met Benjamin Button een totaal andere werk aan zijn filmografie toe. Laat ik maar met de deur in huis vallen: Het is ook zijn minste werk. Benjamin Button is uiterst langdradig, en zelden echt boeiend. In het eerste uur pik je dit nog, maar daarna wordt het minder en minder, en verlies je de concentratie. Het stuk van de film met het meest potentieel, ik citeer: 'Maar wat zal de toekomst brengen wanneer Benjamin steeds jonger, en Daisy steeds ouder wordt?' krijgt verdomd weinig aandacht, zonde.

Pitt en Blanchett zijn beide uitstekend te pruimen, maar het de meeste aandacht gaat uiteraard uit naar de visagie. Ontzettend knap gedaan. Helaas mag het dus niet echt baten, en blijft dit een goed gemaakte, maar vrij saaie Forrest Gump remake. Dat is misschien nog wel het grootste minpunt. Alles komt bekend voor, en een groot aantal scenes (de hele raamvertelling had achterwegen kunnen blijven) is onnodig. Jammer voor Fincher, jammer van de 166 minuten van je leven.

het verhaal was leuk bedacht;)

voor de rest was het een leuke en romantische drama.

ik vond het alleen te lang duren.

Ik denk dat er uit dit verhaal veel meer uitgehaald zou kunnen worden. Ondanks dat het natuurlijk een sprookje is, zit het verhaal wel wat onrealistisch in elkaar. Verder was de make up etc. wel weer goed gedaan en de acteer prestaties vielen ook erg mee.

Wat een schitterende film, erg ontroerend en een prima lopend verhaal. Voor mij bijna ongeëvenaard in zijn genre.

best mooi bedacht allemaal, maar, nou ja, de film gaat gewoon nergens heen. Het heeft heel erg de sfeer van een film die een belangrijke boodschap over wil brengen, maar die is er niet (of ik heb m in ieder geval niet opgemerkt, dat kan natuurlijk ook). Ik heb gewoon heel erg het idee dat er iets mist. Benjamin wordt jonger and jonger en jonger, oke, waarom? De film is naar mijn mening gewoon niet overtuigend.

Een intrigerende film met toch wel een goeie prestatie van Brad Pitt. Of hij idd een Oscar verdiende laat ik in het midden. Daarvoor ken ik de concurrentie van dat jaar nog niet echt. De scènes met Daisy in het ziekenbed zijn niet echt interessant en zijn een beetje jammer. Daar had meer in gezeten. Het leven van Benjamin Button is gelukkig wel interessant en blijft je boeien. Op zich is het natuurlijk een gewoon romantische drama, maar dan wel met een mooi verpakking. Een film waar ik in elk geval heb van genoten.

Fantastische film met een overtuigende rol voor Blanchett en Pitt. Ook fascinerend om te zien hoe Pitt steeds jonger wordt. Niet voor niets heeft de film hier een Oscar voor ontvangen. Een erg grappig rood draadje was de man die 7 maal door de bliksem werd getroffen. Het begin was afwachten waar het naar toe ging, wat steeds duidelijker werd wat de film sterker maakte. Naar het einde toe viel de verwachting tegen en duurde de film iets te lang. Al met al een goede film. Laat je overigens niet misleiden door de typering van de film want het is vooral een roman.

Leuk verhaal.. Oud geboren op weg naar jong overleden. Wel grappig.

Mooi verhaal.

Goede cast om dit verhaal te laten vertellen.

Je moet vanzelfsprekend nog wel even stemmen.

Deze film heeft iets magisch en ik denk dat dat een beetje weg valt als je hem op dvd bekijkt. De film duurt wel lang maar hij gaat geen enkel moment vervelen en de acteurs ook niet, want ze spelen 3 uur lang de steren van de hemel. ook is het grappig dat je bijna in elk gezicht van benjamin brad zijn gezicht ziet. Tip voor de mensen van de oscars geef brad pitt de oscar want deze beste man verdient het

De oscars zijn al uitgereikt hoor! Het is een fim uit 2008.

ja dat weet ik ook wel maar het was gewoon bij wijze van spreken snap je

Wauw, wat een film. Zat er helemaal in, en vond hem top

tijdens het kijken deed de film me meermaals aan Forrest Gump denken, logisch nu blijkt dat het script van de man achter Gump komt.

scenarist Roth hanteert weer dezelfde trucjes die hij in het script van de Zemeckis film hanteerde en doet er weer tergend lang over om een simpel verhaal te vertellen, veel te veel gebruik makend van triviale opvulling. Fincher is nog steeds een visueel genie en de cast doet het goed, maar als het scenario te log is krijg je gewoon langdradige cinema.

2,5**

Prachtige film. De film blijft soms lang hangen in een gebeurtenis waarvan je je afvraagt wat dat nou voor toegevoegde waarde geeft aan het verhaal. Deze fragmenten zijn juist erg effectief omdat ze een karakter van iemand veel meer vorm geven en meestal ook schitterend uitgewerkt zijn. Alsnog was hij misschien iets te lang maar ik zit er niet mee.

Complimenten voor de make-up en special effects

Mooie film, diep emotioneel maar niet voor iedereen blijkbaar.

Saai is deze helemaal niet.

Op de een of andere wijze kunnen Amerikanen ook prachtige, bijna sprookjes-achtige, films maken. Sfeervol gefilmd, uitstekende acteurs en boeiende, bizarre verhalen. Zoals Big Fish, The Green Mile, Donnie Darko en Tideland. Ook deze film valt eronder. Dat soort films kunnen ook niet lang genoeg duren omdat ik helemaal onderga in de sfeer.

Pitt en Blanchet spelen uitstekend en ook de rest van de cast doet het goed. Het verhaal zelf is natuurlijk waanzinnig (op een positieve manier) en het is dan ook zeer boeiend om de levens te volgen van twee mensen die naar elkaar toe groeien en een onvermijdelijk einde zullen gaan beleven. 4*

3 x geprobeert te kijken, maar het lukte gewoon niet. de film was gewoon te langdradig. Misschien dat ik ooit het nog een keertje ga proberen en mijn cijfer aan kan passen.