Bloodsport (1988)

Pure nostalgie uit mijn kinderjaren deze Bloodsport met een uitstekende Van Damme. Zo’n ideaal filmpje dat gelijk liep als een rode draad samen met arcadespelen als Street fighter en Mortal kombat. Als film stelt het allemaal niet zo heel veel voor, maar de vechtscènes blijven geweldig. Leuke diverse personages, een heerlijke bad guy, een wacko vriend en ook wat afwisseling met de bakstenen. Het hele sfeertje van het toernooi is gewoon geslaagd.

Het was ook één van mijn eerste kennismakingen met de opvallende figuur van Forest Whitaker. Grappige rol waarbij de kat het steeds moest afleggen tegenover de muis. De flashbacks zijn wat cliché, maar bieden een leuke afwisseling met het geheel. Met Van Dammes geroep en gebekketrek toen hij even blind was, blijf ik het echter nog steeds moeilijk hebben, al is grappig beter op zijn plaats. Voor de rest prima vertier.

Een paar maanden geleden heb ik Kickboxer nog eens opgezet, een van de bekendere van Damme films, dat beviel me niet echt heel goed. En nu ook maar een film van hem opgezet die er aardig op lijkt, Bloodsport dus.

Eigenlijk kan ik mijn verhaaltje copy and pasten. Ik ben een grote fan van 80's actie en de helden uit de tijd, maar van Damme staat vrij onderaan die lijst. Belabberde acteur en zijn films zijn ook geen titels van het kaliber Rambo, The Terminator of Die Hard, waar zijn collega's in die jaren mee scoorden en iconisch werden. Van Damme zijn films bieden gewoon heel weinig. Slappe verhalen, slecht acteerwerk en een totaal gebrek aan zelfspot of humor. De man kan prima vechten, maar al het andere ontbreekt bij hem. Bloodsport wist me geen seconde te boeien. Ben overigens meer fan van de 80's knalfilms dan de vechtfilms en dat blijkt hier ook wel weer. Enkele momenten gaan nog wel, maar ik vond het vooral prima toen de aftiteling in beeld kwam.

2*

Bloodsport blijkt dus (bijna) geheel uit de grote duim van Dux gezogen te zijn. Nou ja, op zich hoeft dat geen slechte film te betekenen, er zijn wel meer goede films of boeken ontsproten aan de iets te levendige fantasie van de auteur, denk aan Confessions of a Dangerous Mind of The Painted Bird. Maar goed, tot dat rijtje hoort Bloodsport niet, en het is typisch zo'n film die je niet zou mogen beoordelen op acteerprestaties, soundtrack, camerawerk etc omdat er in geknokt wordt, en dan gelden kennelijk andere filmregels.

Maar ik zie toch echt te veel tekortkomingen, het acteerwerk was zo bedroevend, het verhaaltje zo platgetreden (ja, ook in 1988- een potpourri van elementen uit Enter The Dragon, Karate Kid en Rocky, met elk denkbaar cliché erin verwoven) en de soundtrack zo slecht, dat de moves van Jean-Claude van Damme en zijn kompanen een beetje ondersneeuwen. Het kijkt allemaal best OK weg en ik kan me voorstellen dat dit een cult following heeft maar het is geen beste kennismaking met Van Damme.

PS Die Frank Dux toch

"“I sold my sword. I have no regrets for it. It went for a good cause. It went to buy kids out of slavery” who were on pirate ships. “What they do is, these local chiefs, if you would, on Mindanao, and stuff, take these kids who are orphans, and they put them on these ships and go out to the South China Sea"....So, Dux said he and some friends decided to help out. He said he gave the pirates money from the sale of the sword, but the pirates reneged at the last moment. "We took arms up and fought boat pirates and we got these kids free.” (LA Times)

Eén van de bekendste uit de Cannon koker. Niet veel zin om me zwaar te concentreren vanavond dus zo'n leeghoofdige actiefilm komt goed van pas. Zogezegd gebaseerd op waargebeurde ervaringen van Frank Dux maar het is intussen algemeen geweten dat die Kumite competitie één van vele sterke verhaaltjes (lees "leugens") was van Dux die nooit hadden plaatsgevonden. De man heeft ook nog JCVD een proces aangedaan voor misgelopen auteursrechten (voor een andere film, The Quest). Bloodsport is in ieder geval 80s cheese met een incapabele acteur die eigenlijk best wat kan op vlak van vechtsporten. Kickboxer vond ik ook beter. 0,5* + 2* voor de cheese.

Een inmiddels classic martial arts film.

En een van de grote hit films met Jean Claude van Damme in de hoofdrol.

En met een prima cast.

Blijft een fantastische en sfeervolle film.

Een verhaal van niets dat zogezegd gebaseerd is op ware gebeurtenissen uit het leven van Frank Dux. Maar naderhand is gebleken dat het om een erg fantasierijk verhaal gaat van de heer Dux. Dux werkt hier zelfs mee aan de film en krijgt daarvoor ook de credits ( o.a. als coach van JCVD).

Verder is dit natuurlijk brood en spelen. Talloze vechtscènes met goed uitgewerkte choreografie. Gefilmd op locatie in Hong Kong betekent dat een meerwaarde.

De film wordt bevolkt met eendimensionale karakters maar voor dit soort films ligt dat binnen de verwachtingen. Het draagt gewoon bij aan het simpele maar doeltreffende opzet. Het wordt dan ook nog ondersteund door een perfecte soundtrack van Paul Hertzog. Leuke kijkervaring.

Herzien na tientallen jaren, maar dan pas zie je hoe slecht de film eigenlijk is (in deze tijd dus). Verschrikkelijk geacteerd, simplistisch verhaal en de gevechten ook niet heel best gefilmd. Maar... Met het oog op de tijd waarin dit is geschoten en de indruk die het destijds achterliet, de nostalgie, weet deze film mee toch te bekoren. Een actiefilm hoeft geen indrukwekkend verhaal te hebben, zolang de actie maar een stempel drukt op de film. De eerste kennismaking met Van Damme.

Dit smaakt stiekem naar meer herzieningen.

Victor: What’s the hold up?

Official: He says Senzo Tanaka is his shidoshi..

Victor: What’s the difference if Bruce Springsteen is his shidoshi?

Official: if Senzo Tanaka is his shidoshi, then show us the Dim Mak.

Jackson: What the hell is a dimmak?

Official: Death Touch

Herzien op 4K van de UK met dolby atmos. Weer zo’n tijdloze 80’s classic die ik samen met mijn vader talloze keren op vhs heb gekeken. Heerlijke soundtrack die de scenes een epic boost geven en vol met geweldige oneliners. Eerste hoofdrol en doorbraak voor van Damme, en tevens ook gelijk zijn beste film voor mij. Ook Bolo zet hier een ijzersterke rol neer, wat een charisma met die boze blik van hem!

Eén van de weinige films waar scenes binnen het Kowloon Walled City werd opgenomen voor het werd gesloopt in 1993.

Midway’s populaire videogame Mortal Kombat haalde inspiratie uit de film en gebruikte zelfs een parodie op van Damme voor één van de speelbare characters Johnny Cage, die tevens een ‘split punch’ kon uitvoeren.

Een hoop verwijzingen naar Enter the Dragon met Bruce Lee 1973.

Onlangs is er een remake ‘The Last Kumite 2024’ uitgebracht met o.a Cynthia Rockrock.

Met een budget van ong 2mil haalde de film wereldwijd ruim 50mil binnen.

"You break my record, now I break you, like I break your friend."

Absolute topper, waar je overigens wel echt van moet houden. Ik ben er al wel een tijdje achter dat ik intens kan genieten van dit soort werkjes, waanzinnig lekkere films vaak die me echt weten te vermaken. Bloodsport is uiteindelijk natuurlijk gewoon een B-film, zoals er heel veel waren in de jaren tachtig, en daar kun je niet omheen. Maar dit is bij uitzondering wel een hele goede, die eigenlijk gedurende de hele 92 minuten weet te boeien, en het daarom ook extreem leuk is om te kijken. Dit is natuurlijk gewoon een echte cult-film, die je niet mag missen; wat ik dus helaas wel heb gedaan voor een hele lange tijd. Bloodsport is namelijk een film die geleden heeft onder mijn vreemde eis, dat ik de in mijn ogen mooiste films als laatste wou bewaren, maar wanneer is het tijd om de "laatste" films te kijken? Ik denk dat je al te laat bent voordat je weet dat je daar bent .

Dus ik ik schuif veel van de films die ik zover achter hou wat sneller naar voren, en daar kwamen mijn vrienden van Amazon Prime om de hoek zetten die deze prachtige film gewoon aanbieden. Heerlijk voor een doordeweekse avond; het is geen film borden vol hersenspinsels of qua verhaal heel moeilijk om te volgen, het is allemaal vrij simpel. Een waanzinnige vechter 'Frank Dux' wil meedoen aan een illegaal MMA-toernooi wat hem in eerste instantie dus werd verboden, maar waar die toch stiekem naar toe is gegaan. Hier ontmoet hij verschillende vechters, en komt hij oog in oog te staan met Chong Li. Chong Li gespeeld door Bolo Yeung is overigens een beer van een vent, echt nice om hem ook zo te zien!

Het verhaal is allemaal niet zo héél boeiend, als er überhaupt wel een diepgaand verhaal in zat. Het voelde af en toe een beetje aan als een coming of age, waar de film naar mate ook veranderd in een wraak verhaal. Maar eigenlijk deed het er niet toe, want uiteindelijk wou je de gevechten en het toernooi in zijn geheel zien om er echt van te kunnen gaan genieten, wat ik oprecht ook deed.

Echt hele leuke gevechten, maar alles daaromheen is wel van een ontzettend laag niveau. De slow-motion scenes zorgen er voor dat je heel makkelijk kan zien hoe ze elkaar simpelweg niet raken, het acteerwerk is uiteraard onwijs cliché en met vlagen best amateuristisch en zeker richting het moment waar Dux zijn zicht verloor was best slecht. Te melodramatisch in mijn ogen waar Arnold in mijn ogen (héhé) een kant op ging waar ze gewoon niet naar toe hadden hoeven te gaan, het maakt het gevecht voor mij ook een stuk minder spannend.

Alleen zoals ik dus al zei; de film blijft een cult-status behouden en is wat dat betreft ook wel een gevalletje; zo slecht dat het leuk wordt. En nee, dan heb ik het overigens echt niet over de gevechten, en het toernooi wat Arnold verder allemaal prima deed. Maar alles er om heen. Het is gewoon pure amusement, en daar moet je het ook wel gewoon mee doen!

Vandaag hadden mijn kinderen wat pre-puberende vriendjes als logées en wat doe je dan? Precies hetzelfde als 40 jaar geleden. Een knokfilm kijken natuurlijk. En wat voor één. In het canon van knokfilms heeft Bloodsport toch echt wel een welverdiende plaats.

Na een paar bijrollen, betekende Bloodsport de grote doorbraak van Van Damme in Hollywood - dankzij Cannon films, de studio die de tachtiger jaren ook luister bijzette met foute quatsch als de American Ninja-reeks en de Missing in Action films met Chuck Norris. Pure pulp, maar altijd een feestje.

Na recent een paar American Ninja films te hebben gekeken met mijn zoontjes van 8 en 11, is de choreografie in deze film wel een verademing. De meesten acteurs hebben daadwerkelijk hun sporen in de vechtsport verdiend voordat ze hun trucjes voor een camera deden. De gevechten zijn daardoor niet altijd geloofwaardiger, maar wel leuker om naar te kijken. Het is lekker vlot en vet lekker.

De rol van een Afrikaanse vechter die rond hupt als een chimpansee did not age well, zouden ze in het Engels zeggen, maar het draagt alleen maar bij aan de kolderieke, dikke jaren 80 vibe. Als Frank Dux op zeker moment wordt achtervolgd door twee agenten in Hong Kong vliegt de kolder wel wat uit de bocht, helemaal wanneer ze Vlugge Japie-style in het water donderen. Maar wat deert het.

Dat hij het vooral moet hebben van zijn moves heeft wel een forse weerslag op de acteerprestaties van Van Damme: fysiek is hij uitmuntend, maar qua acteerwerk is het groep-8-musical niveau. In latere films werpen acteerlessen hun vruchten af en is hij minder houterig.

Ook de meeste andere acteurs lepelen hun zinnetjes op met een spraakgebrek, een lichte beroerte of ze zijn de Engelse taal helemaal niet machtig, geen idee, maar het doet gewoon pijn aan je balzak om er naar te luisteren. Het totale dieptepunt is de jonge versie van Frank Dux in een flashback aan het begin van de film. Deze rol wordt vertolkt door één of andere loensende Franse jongeman met het syndroom van Down. Die kwibus hebben we sindsdien ook nooit meer terug gezien - niet zonder reden. Hij levert zijn dialogen met minder emotie dan Stephen Hawking.

In het land der blinden is éénoog koning, en de koning dat is Bolo Yeung. Maar dat spreekwoord doet eigenlijk geen recht aan zijn fenomenale acteerprestatie als één van de meest memorabele schurken uit de filmgeschiedenis. Zijn fysiek als Chong Li is imposant, zijn vechtkunst is authentiek en elke blik, mimiek en spaarzame monoloog zit vol emotie, minachtig en vooral pure, voelbare haat. De film kent een zorgvuldige opbouw naar een ultieme showdown, begeleid door heerlijke opzwepende synthesizer klanken van Paul Hertzog.

Als kers op het toetje wordt er nog een tekst in beeld geprojecteerd over de prestaties die de echte Frank Dux zichzelf heeft toegedicht; allemaal wapenfeiten die achteraf compleet verzonnen bleken. En ja, ook dit maakt de film alleen maar beter.

Peak 80s.

4 sterren