L'Illusionniste (2010)

L'Illusionniste is een redelijk korte animatiefilm, waarin niet of nauwelijks gesproken wordt. Ik zag in de begincredits reeds de naam van Jacques Tati voorbij komen en zelfs zonder dat moment gezien te hebben is het duidelijk te zien, dat de film Tati ademt.

Op zich een compliment, want de 2 films van Tati, die ik gezien heb, waren best vermakelijk. Animatie is natuurlijk weer een ander verhaal dan live-action. Ik moet zeggen dat de animatie van l'Illusionniste er mooi getekend uitziet. De film probeert de aandacht duidelijk te leggen op de gebeurtenissen die plaatsvinden, ondersteunt door vaak rustige muziek en dialoog is er eigenlijk niet of nauwelijks. De getekende beelden zijn erg mooi en zorgen ervoor dat de film een sterke sfeer uitademt.

Helaas werd ik nooit de film ingezogen. Sommige emotionele ontwikkelingen, die het hoofdpersonage meemaakt zijn best mooi, maar tussen die gebeurtenissen door kent de film ook momenten dat alles stil lijkt te vallen. Hierdoor werd ik zelf nooit emotioneel bij de film betrokken, wat wel jammer is, want als dat lukt, komt dat bij mij de waardering ook altijd wel ten goede. Dat lukt hier dus niet, behalve richting het sterke einde, waarbij muziek, verhaal en animatie om een mooie manier samenkomen en wat in feite gelijk ook het sterkste moment is van deze verder wel aardige animatiefilm.

3,0*

Ja, zonde hè!?

Schitterende, duidelijk met zeer veel liefde gemaakte animatie in de geest van Tati.

Grappig, lief, gedetailleerd en ook al zal het een soort heiligschennis zijn wat mij betreft leuker dan Tati's films zelf...

Stemmen dan Rico!

De film 2 keer moeten bekijken. De eerste keer was ik doodmoe en deze prent leek me alleen maar verder in slaap te wiegen. De tweede keer viel beter mee, maar me echt meeslepen deed Chomet niet. Net als in Playtime, de enige Tati die ik tot dusver zag, dreint L'Illusioniste maar wat door, zonder dat het me echt wist te boeien.

De film is nochtans knap gemaakt en straalt een soort van ouderwetse charme uit. Maar veel meer haal ik er niet uit. Net als bijvoorbeeld een Up vond ik de toon bij momenten ook nogal melig en de humor wat té mild.

Verder weinig op aan te merken, maar toch een beetje saaiig om verder te komen dan 2,5*. Die illusionist heeft overigens wel een geweldige tronie.

Klik en klik.

Waarom heb ik dit zitten kijken...

Les Triplettes de Belville was erg leuk, maar deze is ronduit saai.

Een hele fijne animatie. Ongekend mooi getekend. De diepte, licht en kleuren maken het zeer aangenaam om naar te kijken. Muziek is ook fantastisch. Erg rustgevend!

Misschien tikkeltje te langdradig en beetje vaag verhaal, maar de ogen krijgen geen kans om af te dwalen. Daarvoor is teveel moois te zien.

Spoel overigens na de aftiteling even door! Krijg je nog even kort fragmentje van die zuipende schot

Wat nou doorspoelen?

Ik vond een leuk animatie/drama film...

Keurig gemaakt en grappig...

Mooi HD kwaliteit...

Prima beweging (geen ondertiteld) verhaal...

Uitstekend rustig achtergrond mooi muziek (DTS/Dolbyt Digital)...

Zeker aanrader...

Ook leuk voor kinderen...

Doordat dit een verfilming is van een scenario van Jacques Tati (zei het een nieuwe bewerking van dat scenario door Chomet) en omdat de hoofdpersoon een geanimeerde Tati is verwachtte ik eigenlijk gewoon een Tatifilm in animatievorm. Ik heb er nog niemand iets over horen zeggen, maar ben ik de enige die dit eigenlijk nauwelijks een Tatifilm vind? Chomet heeft niet geprobeert Tati's filmstijl te kopieëren, die vaak een grote afstand met de camera prefereert en die ook veel gebruik maakte van complexe perspectieven, vaak voor grappen. Ook het spel met het geluid dat Tati zo kenmerkt is volledig afwezig.

Belangrijker misschien is nog wel dat Tati nooit een film gemaakt heeft met zo'n donkere, bijna zure onderlaag. Ook hier lees ik nauwelijks iets van terug, maar voor mij was dit onverwacht een van de meest deprimerende films die ik ooit gezien heb. De film heeft de hele tijd al donkere elementen, zoals die clown die door kinderen op straat in elkaar geslagen wordt (hier schrok ik nogal van, een Tatifilms met zo iets afgrijselijks) en die zichzelf later wil ophangen. Vervolgens worden we getrakteerd op die vriendelijke buikspreker die ook steeds verder achteruit gaat en eindigt als bedelaar op straat, terwijl zijn pop niet verkocht wordt. Het einde biedt geen hoop. Oké, het meisje vind een geliefde (maar dat kon me verrassend weinig schelen) en Taticheff gaat niet zozeer weg om haar gelukkig te laten worden met haar nieuwe man, maar omdat hij het niet vol kan houden een tovenaar voor haar te zijn. Zijn laatste daad aan haar is een nasteek geven door als enige bericht achter te laten dat magie niet bestaat. Alsof dat nog niet deprimerend genoeg is eindigen we met de goochelaar die in de trein de kans krijgt om voor een meisje een goocheltruk te doen, maar die kans laat lopen. Waar komt al die hopeloosheid vandaan? Het is moeilijk te zeggen, omdat Tati het scenario schreef vóór zijn grote doorbraak, dus wie weet in wat voor een staat hij was. Misschien komt het van Chomet, al zou ik ook daar niet weten waarom. Ik was eigenlijk totaal niet voorbereid op zo'n duistere filmervaring. Er is zelfs bijzonder weinig humor in de film te vinden: een slapstickscène in een garage (die ook bitter eindigt doordat de baas Taticheffs geld steelt) en een grapje hier en daar. Tati was op de eerste plaats een komiek, maar dat maak je hier niet uit op. Chomets film ademt melancholie uit en geen levenslust of humor.

Ik had wat moeite om echt te weten wat ik nu van de film vond, vandaar ook dat ik deze recensie vrij laat na het zien van de film schrijf. Aan de ene kant liet L'Illusioniste me niet bepaald onberoerd. De toon die Chomet kiest wordt perfect en consistent uitgewerkt en het simpele verhaaltje past prima bij de vrije aanpak die meer op sfeer dan op iets anders gericht is. De animatie is schitterend en eveneens sfeervol, om nog maar te zwijgen van de muziek. Het is misschien een sentimenteel product, maar tegelijkertijd voelt het oprecht aan. De andere kant van het verhaal is gewoon dat ik niet weet of L'Illusionist werkelijk zo deprimerend had moeten zijn. Op een bepaalde manier weet Chomet het voor mij in de film gewoon niet te verantwoorden dat hij met zo'n neerslachtig einde aan komt zetten en het past ook absoluut niet in de geest van Tati (zelfs Play Time, vaak Tati's meest kille film genoemd, is van binnen nog gewoon erg warm en goedlachs). De film laat me in ieder geval niet los en ik geef hem in mijn eindcijfer het voordeel van de twijfel, met vier sterren.

Heerlijk filmpje, met geweldige animatie en een sfeer die ik erg graag zie.

Elk shot is goud waard, vooral die van van steden, plaatsjes, natuur, etc. Het blijft een uitdaging om zonder een lap tekst te blijven boeien. Toch is er nergens een dip, iets waar ik zeker bang voor was - L' Illusionniste bleef de gehele speelduur interessant. De film deed me meerdere malen denken aan de game Professor Layton, die een soortgelijke sfeer weet te creëeren, met eveneens geweldige muziek.

Veel knappe scènes (dansende schaduwen bijvoorbeeld - hoewel niet heel origineel, wel schitterend uitgevoerd. De scène met de twee koplampen (de motoren) deed me sterk denken aan een gelijkwaardige scène uit Mr. Nobody.)

Ook al is de humor niet nadrukkelijk aanwezig, er valt genoeg te lachen (neem alleen die kop van die dronken Schot al). Het laatste kwariertje is vertederend; de eenzaamheid sluipt stapvoets je huiskamer binnen.

Een bewegend schilderij, met veel details en een prachtige stijl, zo'n schilderij waar je telkens naar kunt turen. Daarvoor op z'n minst 4*.

Het moraal van het verhaal: het zijn de vrouwen die altijd al het geld op maken.

Niet zo geniaal als Les Triplettes de Belleville, maar Chomet laat mij wel weer verassen. Overal is over nagedacht en L'Illusioniste ligt op het randje van tragisch en komisch. Het einde leek een tijd onduidelijk, maar halverwege de aftiteling kwam de klap pas aan bij mij. Genieten.

Briljant. Misschien nog wel beter dan Les tripletts de belleville. Wat een sfeer.

Dit is toch mijn ding niet. Tati is nochtans een geweldig acteur en schrijver, maar dat wil niet zeggen dat een animatieversie van hem ook kan werken. Het concept is wel goed animatie die het vooral moet hebben van slapstick en andere visuele grapjes. De charme werkt ook nog wel, maar het dramatische is gewoon saai. Ik kon met de film niet echt lachen en ook nergens in het verhaal inleven. Visueel is het wat stripachtig in een stijl waar ik niet echt van hou. Ik denk wel dat hier veel liefhebbers voor zijn, maar ik hoor daar niet echt bij. Gewoon mijn ding niet.

Voor mij is dit een filmervaring geweest waar ik niks anders kan zeggen dan: 'wow, wat mooi'. Tragisch verhaal maar prachtig en veelzijdig geanimeerd geheel met een nostalgische sfeer en animatie waar je 'u' tegen zegt.

Les Triplettes de Belleville al gezien?

Best een leuke film, maar ik viel op een gegeven moment echt in slaap. Het werd na een half uur toch wel wat saai. Ik vond sommige tekeningen wel erg sfeervol. Vooral de huizen, treinen etc. Heel goed gedaan. Maar het verhaal zelf, vond ik maar wat vaag.

Na Les Triplettes de Belville is dit ook weer een uitstekende mooie film van Chomet. Wel jammer dat dit ook nog maar slechts zijn enige 2 zijn want de man heeft toch nog een hoop talent, en weet ook hierin weer een hoop schilderij achtige prenten neer te zetten. Bij zijn vorige film kwam hier en daar het fantasy thema nog wel aan bod maar hier is dat niet het geval. We volgen dit maar een goochelaar die, door de komst van de normvervaging en de rock en roll generatie steeds maar minder succes maakt. Met zijn konijn en zijn talenten hoopt hij het in Engeland wel te maken maar daar word het ook niks, in Schotland lijkt er nog wel wat licht aan het einde van de tunnel te komen maar toch.... De beelden van Schotland zijn ook helemaal zoals ze moeten zijn, regenachtig, rotsachtig en beeldschoon. Echt met volle aandacht gedaan. Wat tekenkunsten blijf ik Chomet weer complimenten geven. Wel is dit meer de drama kant op dan de komische kant lijkt het vaak, met name het einde. Moest toch wel even een traantje wegpinken toen. Vooral met die scene dat die magier het konijn achterlaat in de Schotse hooglanden. Nee het einde is niet bepaald vrolijk. Alhoewel.... zoals SnakeDoc zei: spoel nog even door bij de aftiteling.

Verder weer een kunstwerk.

Edit: Met stemmen van? De stemmen waren hier niet eens aan de orde.

4,0*

Het zal wel aan mij liggen maar vond hem echt saai.. Eerste deel was nog wel te doen, maar verder op was het steeds van hetzelfde en gebeurde er niet echt iets bijzonders..

Het ziet er allemaal mooi uit, de bewegingen zijn goed en er zit ook wel een echt verhaal in, maar om nou te zeggen dat dit je blijft boeien gedurende de film? nee!

Toch niet helemaal mijn ding. De animaties en de muziek was bij vlagen mooi, en soms magisch. De rest deed me eigenlijk heel weinig. Ik kon niet echt meeleven. Daarvoor nam de film mij te weinig mee bij de wat meer dramatische momenten. Af en toe was het wat saai zelfs, en sloeg de verveling af en toe toe. Dan richt ik me op de mooie animaties en muziek. Helaas stijgt het nèt boven de middelmaat voor mij uit. Zoals gezegd was het voor de animaties en muziek meer dan de moeite waard om deze eens gezien te hebben.

Voor mij was deze film ongeveer droom die waarheid werd. Al jaren dol op de Hulot films van Tati, en mij steeds weer afvragend waar die wat melancholieke zeer originele stijl van humor navolging zou krijgen. En dan is daar een film die gewoon Tati ademt.

Les Triplettes de Belleville kon me absoluut wel bekoren, dus moest 'k deze ook wel eens gezien hebben. Het is wel aan ander soort film geworden, al komen bepaalde figuren/gezichten wel weer terug. Deze animatiefilm is wel een stuk depressiever en dit had 'k eigenlijk niet verwacht.

Het verhaal zelf was niet slecht, maar een waw gevoel had 'k er nu ook niet direct bij. Wat wel weer erg goed was, waren de animaties. Erg goed gedaan en mooi. De animatiefilm bestaat grotendeels uit 2d en naar het einde toe een soort van 3d scène die wel goed was gemaakt.

Er wordt haast niet gesproken in deze film, maar storend was dit niet. De gebruikte muziek was wel passend.

Les Triplettes de Belleville vond 'k wel beter, maar deze mocht er ook wel zijn. Niet meteen een kinderfilm, al zullen ze die ook wel pruimen.

Betoverende animatie die me nog beter beviel dan Triplettes de Belleville.

Een eerbetoon aan de magie en de simpele tijden van weleer, waarin mensen nog gefascineerd waren door magie. Eén shot van een etalage vol TV's geeft dit een beetje aan; dit is net op het randje tussen het oude en het nieuwe.

De film zit vol met tragische personages die stuk voor stuk uniek zijn. De animatie is prachtig en deed me op een of andere manier denken aan de Broken Sword-game reeks, een serie waar ik een groot fan van ben. De achtergronden zijn weer een reden op zichzelf om de film meerdere keren te bekijken; het is alleen al leuk om de namen van alle winkels te lezen.

Er wordt af en toe gebruik gemaakt van computer-animatie, iets waar ik normaal gesproken bij live action films geen fan van ben. Maar in een animatiefilm kan ik het mits het niet te storend is wel waarderen, wat hier dus het geval is. Alleen de scène waarin de Illusionist zijn konijn vrijlaatwas iets té CG, maar voor de rest was het oké. Het konijn was trouwens ook één van de leukste 'personages'.

Er zit ook prachtige fysieke humor in de film, zoals de scène in de garage. De muziek is ook erg mooi, met een lichte jazz-sound in het begin en een ontroerende score richting het eind. De film wordt naar het eind toe zeer emotioneel, maar eindigt op precies de goede wijze.

Een prachtig staaltje animatie, en het bewijs dat klassieke animatie nog niet dood is.

Een subtiel, klein verhaaltje wordt in handen van Sylvain Chomet een overdadig feest van gelukkig makend gedetailleerde animatie. Het heeft die fijne mix van nostalgie en visuele pracht die The Artist ook tot een fijne film maakte. Mooi ook hoe het onverwacht deprimerende einde ook maakt dat de vrolijke en onbezorgde opbouw een cynische lading krijgt. Het weet zo heel goed de ontreddering en de desillusie te vangen van een relatie die onverwacht op de klippen loopt. Mij liet het in ieder geval niet onberoerd.

Bijzondere film.

Een niet al te beste goochelaar met een goed hart in een veranderende maatschappij. Zo zou ik de film willen omschrijven. De film voelt wel wat traag aan, ondanks de korte speelduur, maar het heeft wel wat in deze film. Hoe het trage verleden wordt ingehaald door het snellere heden. Het verhaal is aardig en kent een sterk einde. Jammer is dat er veel afstand blijft tussen de personages en de kijker, maar aan de andere kant is dat wel hoe de hoofdpersoon zich voelt in de maatschappij die aan het veranderen is. Ondanks dat de minpunten te rechtvaardigen zijn (maar zo kan je wel bezig blijven natuurlijk) zorgen deze toch dat het geen topscore wordt. Wel blijft het, zoals ik open, een bijzondere film en ga ik de Triplets de Belleville zeker ook bewonderen.

Zeer aangename prent waarin alles in een soort hypnotische droom aan me voorbij ging. De wijze waarop alles is ingekleurd en vormgegeven beviel me goed. Ook vond ik het prettig dat er nauwelijks tot geen close-ups in terugkwamen; meestal werd het verhaal verteld door middel van een of enkele overzichtsshot(s). Dialogen zijn evenmin van belang om het doel te bereiken; er werd nauwelijks gesproken. Het viel me op dat het hoofdkarakter heeft ongeveer hetzelfde postuur heeft als het personage in Les Vacances de Monsieur Hulot (1953). Die heb ik een tijdje geleden toevallig een keer gezien. Hij heeft een wat klunzige uitstraling maar is tevens verstandig en beheerst. Alhoewel er niet zoveel evolueert liggen er dankzij de vele details continu kleinschalige avonturen klaar. Ik denk dan ook dat je deze animatie vooral je ogen de kost moet geven. Inhoudelijk kwam het niet echt tot bloei maar ik vond het mooi om te zien hoe alles bewoog en de subtiele humor gooit er nog een kers bovenop.

Overigens briljant toen hij zich verstopte achter een jassen rek nadat hij per ongeluk Alice en haar vriendje tegenkwam en hiermee vervolgens mee door de ingang van een bioscoop ging lopen om gratis binnen te komen.

Prachtige animatie, naar het nooit verfilmde scenario van Tati.

Lief, schattig en met de opkomende cultuur van de televisie, de beat-muziek en de commercie.

Zitten allerlei prachtige details verstopt in de tekeningen.

Hmmm.

Een film waar je plakjes melancholie zo vanaf kan snijden. Zowat alle vormen van "het gras is groener" komen wel voorbij. De zielloze stad, de vakman die niet geapprecieerd wordt, de ongrijpbare liefde die voor een jonger iemand kiest en ga zo maar door. Chomet brengt het ook allemaal iets te jankerig om het ouderwets charmant te houden.

Verder had ik moeite met een aantal artistieke keuzes. Zo vind ik de film niet echt werken zonder dialoog. Teveel scenes waar te geforceerd gezwegen wordt, daar waar een beetje tekst beter op z'n plaats was geweest. Het onverstaanbaar gemompel maakt het er niet meteen beter op. Ook met de animatie had ik soms moeite. Niet de CG, die vond ik een duidelijk toegevoegde waarde hebben, maar Chomet verliest zich een beetje in de animatie zelf. Heel gedetailleerd, dat wel, maar over érg overstated. Het ziet er allemaal wel weelderig uit, maar ook veel te druk en opgeblazen voor een film met een kalm sfeertje. Mist alle subtiliteit en leidt daarom erg vaak af. Meer is absoluut niet altijd beter als het gaat om animatie.

Achtergronden zijn wel mooi en vooral de scenes waar er gereisd wordt zijn erg effectief. Lekker lam en rustig sfeertje. Jammer dat het verhaaltje werkelijk nergens heengaat maar toch aardig wat aandacht krijgt. Er gebeurt een hoop, maar eigenlijk ook weer niks. Dat maakt de 80 minuten nog tot een aardige zit.

Het is dat de art style erg mooi is en de film bij momenten een zeer aangename sfeer uitstraalt, want verder zijn er aardig wat defecten te vinden. Chomet lijkt nood te hebben aan een goeie editor, zo'n type die normaal een schrijver weet bij te staan.

3.0*