L'Illusionniste (2010)

Als groot liefhebber van Jaques Tati is L'Illusioniste een film die je niet zomaar links kan laten liggen. Tati schreef het script met zichzelf in de hoofdrol. Helaas heeft hij het nooit kunnen verfilmen. Zoals Manoel de Oliveira de enige was die ik een vervolg op Belle de Jour (van Bunuel) toevertrouwde, is Sylvain Chomet naar mijn idee de enige die met een script van Tati aan de haal mocht gaan. Kijkend naar zijn vorige werk (Les Triplettes de Belleville) niet meer dan logisch.

De film is prachtig geanimeerd en is op dat punt (bijna) het neusje van zalm. Ik vraag mij af waarom de makers soms nadrukkelijk met 3d animatie aan de haal zijn gegaan, want echt mooi is het niet altijd. Chomet weet uitstekend in de voetstappen van Tati te treden met zo nu en dan briljant situaties, maar ook erg veel sfeer. De film legt echter ook de nadruk op emotionele ontwikkelingen wat gepaard gaat met een onvergetelijk tedere score, gecomponeerd door Chomet zelf. Die treurnis is wel een mooie troef binnen het geheel, maar zorgt ook voor wat relatief 'dode' momenten.. Gelukkig dat de film op een werkelijk ontroerende manier eindigt met een prachtig lange compositie van Chomet. Beluister deze hier.

Typisch een film die nog wat kan groeien in waardering.

Door mijn ouders mee naar de bioscoop gesleept om deze film te bekijken. Ik moet zeggen dat ik van te voren zo mijn twijfels had, maar mijn nieuwsgierigheid was groter: is goede animatie alleen aan Japanners voorbehouden? Hoewel dit niet het beste is dat ik op animatiegebied heb gezien kan ik die vraag wel met nee beantwoorden. Het zag er gewoon prima uit. De achtergronden waren enigszins schetsmatig, maar de animatie an sich was goed. Het viel wel erg op dat de voertuigen uit de computer komen, maar het ergert niet, ook omdat de celshading wat mij betreft prima is gedaan.

Voor mijn vader was het zien van de oude auto's één groot feest en voor mijn beide ouders voelde het ook erg nostalgisch aan om Tati weer eens in een film te zien, zij het nu getekend. Omdat de man al stierf voordat ik überhaupt geboren was, deel ik die gevoelens niet. Desondanks wist de hoofdpersoon ook mij te ontroeren in zijn bestaan van klassiek illusionist, waar de maatschappij niet langer meer behoefte aan lijkt te hebben.

In de laatste scènes is de sfeer optimaal, en loopt de montage goed in lijn met de mooie muziek, waardoor ik erg voldaan de bioscoop verliet gezien mijn lage verwachtingen. 3,5*.

Soms is minder meer. Dit geldt ook voor L'Illusionniste. Wat een prachtige animaties. Het geschetste stilleven i.c.m. het tekenfilmachtige bewegende is echt geweldig. Normaal gesproken vind ik stuurloze films (lees: zonder duidelijk plot) nooit echt goed, maar dit is zo'n uitzondering. Ondanks dat er weinig gebeurt (hell, er wordt amper gesproken!), is de film nergens saai of langdradig. En die muziek, oh wat prachtig. Het is weer een tijd geleden dat ik zulke mooie filmmuziek hoorde.

De meest originele en frisse film die heb ik gekeken sinds Mary and Max. En deze werd, in tegenstelling tot bovengenoemde, niet langdradig naar het einde toe.

Prachtig treurige tekenfilm. Het is duidelijk te zien dat er met liefde aan gewerkt is. Sterke animatie en een mooi verhaal, welke op fascinerende wijze vertaald wordt naar een volwassen tekenfilm, begeleid door prachtige muziek van Sylvain Chomet zelf.

Les Triplettes was fantastisch en moeilijk te overtreffen.

L'Illusionniste is een leuk kort sketchmatig filmpje geworden met een liefelijk sfeertje. Dit soort animatie is een verademing na laatst prutswerk als Despicable Me te hebben gezien. Erg leuk stijltje, bij vlagen erg sterk geanimeerd, dezelfde minpuntjes als Les Triplettes als ze met bewegende voertuigen gaan werken, die steken nog steeds iets te veel af tegen de getekende animatie. De laatste 10 minuten zijn erg mooi, met mooie passende muziek en een leuke afronding, alles daar voor is leuk genoeg maar een stuk minder dan Les Triplettes de Belleville, maar dat is Chomet vergeven.

Chomet mag van mij gerust verder gaan met films in deze stijl te maken, de liefde straalt door het scherm heen. 3.5*

Ieder zijn genre maar ik kan dit echt niet goed waarderen ik vond juist de animatie erg houterig en erg lelijk.

Prachtige film, bewijst nog maar eens dat (grotendeels) getekende animatiefilms veel mooier zijn dan de Hollywood-films van Pixar en Dreamworks. Het enige wat jammer is, is dat het verhaal niet heel erg boeiend is, maar de beelden maken dit deels goed. Mooie ondersteunende muziek, echt een film om bij weg te dromen.

3,5 *

L'Illusionniste is een redelijk korte animatiefilm, waarin niet of nauwelijks gesproken wordt. Ik zag in de begincredits reeds de naam van Jacques Tati voorbij komen en zelfs zonder dat moment gezien te hebben is het duidelijk te zien, dat de film Tati ademt.

Op zich een compliment, want de 2 films van Tati, die ik gezien heb, waren best vermakelijk. Animatie is natuurlijk weer een ander verhaal dan live-action. Ik moet zeggen dat de animatie van l'Illusionniste er mooi getekend uitziet. De film probeert de aandacht duidelijk te leggen op de gebeurtenissen die plaatsvinden, ondersteunt door vaak rustige muziek en dialoog is er eigenlijk niet of nauwelijks. De getekende beelden zijn erg mooi en zorgen ervoor dat de film een sterke sfeer uitademt.

Helaas werd ik nooit de film ingezogen. Sommige emotionele ontwikkelingen, die het hoofdpersonage meemaakt zijn best mooi, maar tussen die gebeurtenissen door kent de film ook momenten dat alles stil lijkt te vallen. Hierdoor werd ik zelf nooit emotioneel bij de film betrokken, wat wel jammer is, want als dat lukt, komt dat bij mij de waardering ook altijd wel ten goede. Dat lukt hier dus niet, behalve richting het sterke einde, waarbij muziek, verhaal en animatie om een mooie manier samenkomen en wat in feite gelijk ook het sterkste moment is van deze verder wel aardige animatiefilm.

3,0*

Schitterende, duidelijk met zeer veel liefde gemaakte animatie in de geest van Tati.

Grappig, lief, gedetailleerd en ook al zal het een soort heiligschennis zijn wat mij betreft leuker dan Tati's films zelf...

De film 2 keer moeten bekijken. De eerste keer was ik doodmoe en deze prent leek me alleen maar verder in slaap te wiegen. De tweede keer viel beter mee, maar me echt meeslepen deed Chomet niet. Net als in Playtime, de enige Tati die ik tot dusver zag, dreint L'Illusioniste maar wat door, zonder dat het me echt wist te boeien.

De film is nochtans knap gemaakt en straalt een soort van ouderwetse charme uit. Maar veel meer haal ik er niet uit. Net als bijvoorbeeld een Up vond ik de toon bij momenten ook nogal melig en de humor wat té mild.

Verder weinig op aan te merken, maar toch een beetje saaiig om verder te komen dan 2,5*. Die illusionist heeft overigens wel een geweldige tronie.

Ik vond een leuk animatie/drama film...

Keurig gemaakt en grappig...

Mooi HD kwaliteit...

Prima beweging (geen ondertiteld) verhaal...

Uitstekend rustig achtergrond mooi muziek (DTS/Dolbyt Digital)...

Zeker aanrader...

Ook leuk voor kinderen...

Doordat dit een verfilming is van een scenario van Jacques Tati (zei het een nieuwe bewerking van dat scenario door Chomet) en omdat de hoofdpersoon een geanimeerde Tati is verwachtte ik eigenlijk gewoon een Tatifilm in animatievorm. Ik heb er nog niemand iets over horen zeggen, maar ben ik de enige die dit eigenlijk nauwelijks een Tatifilm vind? Chomet heeft niet geprobeert Tati's filmstijl te kopieëren, die vaak een grote afstand met de camera prefereert en die ook veel gebruik maakte van complexe perspectieven, vaak voor grappen. Ook het spel met het geluid dat Tati zo kenmerkt is volledig afwezig.

Belangrijker misschien is nog wel dat Tati nooit een film gemaakt heeft met zo'n donkere, bijna zure onderlaag. Ook hier lees ik nauwelijks iets van terug, maar voor mij was dit onverwacht een van de meest deprimerende films die ik ooit gezien heb. De film heeft de hele tijd al donkere elementen, zoals die clown die door kinderen op straat in elkaar geslagen wordt (hier schrok ik nogal van, een Tatifilms met zo iets afgrijselijks) en die zichzelf later wil ophangen. Vervolgens worden we getrakteerd op die vriendelijke buikspreker die ook steeds verder achteruit gaat en eindigt als bedelaar op straat, terwijl zijn pop niet verkocht wordt. Het einde biedt geen hoop. Oké, het meisje vind een geliefde (maar dat kon me verrassend weinig schelen) en Taticheff gaat niet zozeer weg om haar gelukkig te laten worden met haar nieuwe man, maar omdat hij het niet vol kan houden een tovenaar voor haar te zijn. Zijn laatste daad aan haar is een nasteek geven door als enige bericht achter te laten dat magie niet bestaat. Alsof dat nog niet deprimerend genoeg is eindigen we met de goochelaar die in de trein de kans krijgt om voor een meisje een goocheltruk te doen, maar die kans laat lopen. Waar komt al die hopeloosheid vandaan? Het is moeilijk te zeggen, omdat Tati het scenario schreef vóór zijn grote doorbraak, dus wie weet in wat voor een staat hij was. Misschien komt het van Chomet, al zou ik ook daar niet weten waarom. Ik was eigenlijk totaal niet voorbereid op zo'n duistere filmervaring. Er is zelfs bijzonder weinig humor in de film te vinden: een slapstickscène in een garage (die ook bitter eindigt doordat de baas Taticheffs geld steelt) en een grapje hier en daar. Tati was op de eerste plaats een komiek, maar dat maak je hier niet uit op. Chomets film ademt melancholie uit en geen levenslust of humor.

Ik had wat moeite om echt te weten wat ik nu van de film vond, vandaar ook dat ik deze recensie vrij laat na het zien van de film schrijf. Aan de ene kant liet L'Illusioniste me niet bepaald onberoerd. De toon die Chomet kiest wordt perfect en consistent uitgewerkt en het simpele verhaaltje past prima bij de vrije aanpak die meer op sfeer dan op iets anders gericht is. De animatie is schitterend en eveneens sfeervol, om nog maar te zwijgen van de muziek. Het is misschien een sentimenteel product, maar tegelijkertijd voelt het oprecht aan. De andere kant van het verhaal is gewoon dat ik niet weet of L'Illusionist werkelijk zo deprimerend had moeten zijn. Op een bepaalde manier weet Chomet het voor mij in de film gewoon niet te verantwoorden dat hij met zo'n neerslachtig einde aan komt zetten en het past ook absoluut niet in de geest van Tati (zelfs Play Time, vaak Tati's meest kille film genoemd, is van binnen nog gewoon erg warm en goedlachs). De film laat me in ieder geval niet los en ik geef hem in mijn eindcijfer het voordeel van de twijfel, met vier sterren.

Heerlijk filmpje, met geweldige animatie en een sfeer die ik erg graag zie.

Elk shot is goud waard, vooral die van van steden, plaatsjes, natuur, etc. Het blijft een uitdaging om zonder een lap tekst te blijven boeien. Toch is er nergens een dip, iets waar ik zeker bang voor was - L' Illusionniste bleef de gehele speelduur interessant. De film deed me meerdere malen denken aan de game Professor Layton, die een soortgelijke sfeer weet te creëeren, met eveneens geweldige muziek.

Veel knappe scènes (dansende schaduwen bijvoorbeeld - hoewel niet heel origineel, wel schitterend uitgevoerd. De scène met de twee koplampen (de motoren) deed me sterk denken aan een gelijkwaardige scène uit Mr. Nobody.)

Ook al is de humor niet nadrukkelijk aanwezig, er valt genoeg te lachen (neem alleen die kop van die dronken Schot al). Het laatste kwariertje is vertederend; de eenzaamheid sluipt stapvoets je huiskamer binnen.

Een bewegend schilderij, met veel details en een prachtige stijl, zo'n schilderij waar je telkens naar kunt turen. Daarvoor op z'n minst 4*.

Het moraal van het verhaal: het zijn de vrouwen die altijd al het geld op maken.

Niet zo geniaal als Les Triplettes de Belleville, maar Chomet laat mij wel weer verassen. Overal is over nagedacht en L'Illusioniste ligt op het randje van tragisch en komisch. Het einde leek een tijd onduidelijk, maar halverwege de aftiteling kwam de klap pas aan bij mij. Genieten.

Na Les Triplettes de Belville is dit ook weer een uitstekende mooie film van Chomet. Wel jammer dat dit ook nog maar slechts zijn enige 2 zijn want de man heeft toch nog een hoop talent, en weet ook hierin weer een hoop schilderij achtige prenten neer te zetten. Bij zijn vorige film kwam hier en daar het fantasy thema nog wel aan bod maar hier is dat niet het geval. We volgen dit maar een goochelaar die, door de komst van de normvervaging en de rock en roll generatie steeds maar minder succes maakt. Met zijn konijn en zijn talenten hoopt hij het in Engeland wel te maken maar daar word het ook niks, in Schotland lijkt er nog wel wat licht aan het einde van de tunnel te komen maar toch.... De beelden van Schotland zijn ook helemaal zoals ze moeten zijn, regenachtig, rotsachtig en beeldschoon. Echt met volle aandacht gedaan. Wat tekenkunsten blijf ik Chomet weer complimenten geven. Wel is dit meer de drama kant op dan de komische kant lijkt het vaak, met name het einde. Moest toch wel even een traantje wegpinken toen. Vooral met die scene dat die magier het konijn achterlaat in de Schotse hooglanden. Nee het einde is niet bepaald vrolijk. Alhoewel.... zoals SnakeDoc zei: spoel nog even door bij de aftiteling.

Verder weer een kunstwerk.

Edit: Met stemmen van? De stemmen waren hier niet eens aan de orde.

4,0*

Toch niet helemaal mijn ding. De animaties en de muziek was bij vlagen mooi, en soms magisch. De rest deed me eigenlijk heel weinig. Ik kon niet echt meeleven. Daarvoor nam de film mij te weinig mee bij de wat meer dramatische momenten. Af en toe was het wat saai zelfs, en sloeg de verveling af en toe toe. Dan richt ik me op de mooie animaties en muziek. Helaas stijgt het nèt boven de middelmaat voor mij uit. Zoals gezegd was het voor de animaties en muziek meer dan de moeite waard om deze eens gezien te hebben.

Voor mij was deze film ongeveer droom die waarheid werd. Al jaren dol op de Hulot films van Tati, en mij steeds weer afvragend waar die wat melancholieke zeer originele stijl van humor navolging zou krijgen. En dan is daar een film die gewoon Tati ademt.

Les Triplettes de Belleville kon me absoluut wel bekoren, dus moest 'k deze ook wel eens gezien hebben. Het is wel aan ander soort film geworden, al komen bepaalde figuren/gezichten wel weer terug. Deze animatiefilm is wel een stuk depressiever en dit had 'k eigenlijk niet verwacht.

Het verhaal zelf was niet slecht, maar een waw gevoel had 'k er nu ook niet direct bij. Wat wel weer erg goed was, waren de animaties. Erg goed gedaan en mooi. De animatiefilm bestaat grotendeels uit 2d en naar het einde toe een soort van 3d scène die wel goed was gemaakt.

Er wordt haast niet gesproken in deze film, maar storend was dit niet. De gebruikte muziek was wel passend.

Les Triplettes de Belleville vond 'k wel beter, maar deze mocht er ook wel zijn. Niet meteen een kinderfilm, al zullen ze die ook wel pruimen.

Betoverende animatie die me nog beter beviel dan Triplettes de Belleville.

Een eerbetoon aan de magie en de simpele tijden van weleer, waarin mensen nog gefascineerd waren door magie. Eén shot van een etalage vol TV's geeft dit een beetje aan; dit is net op het randje tussen het oude en het nieuwe.

De film zit vol met tragische personages die stuk voor stuk uniek zijn. De animatie is prachtig en deed me op een of andere manier denken aan de Broken Sword-game reeks, een serie waar ik een groot fan van ben. De achtergronden zijn weer een reden op zichzelf om de film meerdere keren te bekijken; het is alleen al leuk om de namen van alle winkels te lezen.

Er wordt af en toe gebruik gemaakt van computer-animatie, iets waar ik normaal gesproken bij live action films geen fan van ben. Maar in een animatiefilm kan ik het mits het niet te storend is wel waarderen, wat hier dus het geval is. Alleen de scène waarin de Illusionist zijn konijn vrijlaatwas iets té CG, maar voor de rest was het oké. Het konijn was trouwens ook één van de leukste 'personages'.

Er zit ook prachtige fysieke humor in de film, zoals de scène in de garage. De muziek is ook erg mooi, met een lichte jazz-sound in het begin en een ontroerende score richting het eind. De film wordt naar het eind toe zeer emotioneel, maar eindigt op precies de goede wijze.

Een prachtig staaltje animatie, en het bewijs dat klassieke animatie nog niet dood is.

Een subtiel, klein verhaaltje wordt in handen van Sylvain Chomet een overdadig feest van gelukkig makend gedetailleerde animatie. Het heeft die fijne mix van nostalgie en visuele pracht die The Artist ook tot een fijne film maakte. Mooi ook hoe het onverwacht deprimerende einde ook maakt dat de vrolijke en onbezorgde opbouw een cynische lading krijgt. Het weet zo heel goed de ontreddering en de desillusie te vangen van een relatie die onverwacht op de klippen loopt. Mij liet het in ieder geval niet onberoerd.

Zeer aangename prent waarin alles in een soort hypnotische droom aan me voorbij ging. De wijze waarop alles is ingekleurd en vormgegeven beviel me goed. Ook vond ik het prettig dat er nauwelijks tot geen close-ups in terugkwamen; meestal werd het verhaal verteld door middel van een of enkele overzichtsshot(s). Dialogen zijn evenmin van belang om het doel te bereiken; er werd nauwelijks gesproken. Het viel me op dat het hoofdkarakter heeft ongeveer hetzelfde postuur heeft als het personage in Les Vacances de Monsieur Hulot (1953). Die heb ik een tijdje geleden toevallig een keer gezien. Hij heeft een wat klunzige uitstraling maar is tevens verstandig en beheerst. Alhoewel er niet zoveel evolueert liggen er dankzij de vele details continu kleinschalige avonturen klaar. Ik denk dan ook dat je deze animatie vooral je ogen de kost moet geven. Inhoudelijk kwam het niet echt tot bloei maar ik vond het mooi om te zien hoe alles bewoog en de subtiele humor gooit er nog een kers bovenop.

Overigens briljant toen hij zich verstopte achter een jassen rek nadat hij per ongeluk Alice en haar vriendje tegenkwam en hiermee vervolgens mee door de ingang van een bioscoop ging lopen om gratis binnen te komen.

Prachtige animatie, naar het nooit verfilmde scenario van Tati.

Lief, schattig en met de opkomende cultuur van de televisie, de beat-muziek en de commercie.

Zitten allerlei prachtige details verstopt in de tekeningen.

Hmmm.

Een film waar je plakjes melancholie zo vanaf kan snijden. Zowat alle vormen van "het gras is groener" komen wel voorbij. De zielloze stad, de vakman die niet geapprecieerd wordt, de ongrijpbare liefde die voor een jonger iemand kiest en ga zo maar door. Chomet brengt het ook allemaal iets te jankerig om het ouderwets charmant te houden.

Verder had ik moeite met een aantal artistieke keuzes. Zo vind ik de film niet echt werken zonder dialoog. Teveel scenes waar te geforceerd gezwegen wordt, daar waar een beetje tekst beter op z'n plaats was geweest. Het onverstaanbaar gemompel maakt het er niet meteen beter op. Ook met de animatie had ik soms moeite. Niet de CG, die vond ik een duidelijk toegevoegde waarde hebben, maar Chomet verliest zich een beetje in de animatie zelf. Heel gedetailleerd, dat wel, maar over érg overstated. Het ziet er allemaal wel weelderig uit, maar ook veel te druk en opgeblazen voor een film met een kalm sfeertje. Mist alle subtiliteit en leidt daarom erg vaak af. Meer is absoluut niet altijd beter als het gaat om animatie.

Achtergronden zijn wel mooi en vooral de scenes waar er gereisd wordt zijn erg effectief. Lekker lam en rustig sfeertje. Jammer dat het verhaaltje werkelijk nergens heengaat maar toch aardig wat aandacht krijgt. Er gebeurt een hoop, maar eigenlijk ook weer niks. Dat maakt de 80 minuten nog tot een aardige zit.

Het is dat de art style erg mooi is en de film bij momenten een zeer aangename sfeer uitstraalt, want verder zijn er aardig wat defecten te vinden. Chomet lijkt nood te hebben aan een goeie editor, zo'n type die normaal een schrijver weet bij te staan.

3.0*

Animatiefilms maken, dat kunnen de Fransen wel. Ik heb er in ieder geval een aantal gezien de laatste tijd die ik wel sfeervol vond.

Naast dat de film stilistisch een lust voor het oog is zit het ook vol met leuke grappige details. In ieder geval het eerste half uur werkt daarom ontzettend goed, daarna zakt het jammergenoeg allemaal wat in. Weet niet of dat ligt aan het gebrek aan gesproken tekst of echt verhaal. Misschien ook omdat ik de rol van het meisje niet zo heel leuk vond.

Wellicht dat het als korte film - alleen draaiend om de illusionist - beter gewerkt had. Wat mij betreft weet het misschien 45 minuten de aandacht vast te houden, maar langer niet echt. Er wordt ook niet echt een plot uitgezet dat geschikt is voor anderhalf uur.

Overigens las ik de plotbeschrijving later nog even door op Wikipedia, en kwam ik dingen tegen die me niet bekend voorkwamen. De illusionist schijnt doorheen de film verlangend naar een foto te kijken? Mij niet opgevallen. Ik moet eerlijk zeggen dat de betekenis van de band tussen de illusionist en het meisje me ook nooit helemaal duidelijk geworden is. Ik had in ieder geval niet de indruk dat zij echt dacht dat hij een tovenaar was, maar blijkbaar was dat de insteek. Kan aan mij liggen hoor. Nu kwam die laatste geschreven boodschap van hem aan haar ook niet zo over bij mij. Jammer.

Ik weet niet precies wat The One Ring bedoeld met 'het spel met geluid', maar mij zijn de geluidseffecten in de film juist heel erg opgevallen. Vond het erg goed gedaan, terwijl ik daar normaal gesproken totaal niet op let in films. Ook ben ik het niet met hem eens dat er geen humor inzit, ik heb - vooral in het begin - toch wel regelmatig moeten lachen.

De laatste 5 minuten springen er overigens wel echt weer bovenuit. Erg mooi gedaan, het spel tussen de muziek, donker en licht, en de algehele sfeer. Het bevalt me ook zeker dat het zo donker en triestig eindigt, in plaats van dat het een uitgesproken happy end krijgt.

Als dit een korte, compactere film was geweest had dit weleens 4,5 ster kunnen worden, maar nu vond ik het daarvoor te weinig inhoud bieden. Vooral door de stijl krijgt hij nog wel een welverdiende 4*.

Heerlijk sfeervol en prachtig geanimeerd. Krijgt van mij nog een hoog cijfer omdat de stijl me zoveel deed denken aan het gaafste computerspel waar ik wellicht het meeste plezier ooit aan beleefde, namelijk: Broken Sword: The Shadow of the Templars!! Het zou me niets verbazen als er een link zit tussen de makers van die game en deze film.

Als de film je qua sfeer ligt, dan rolt er vanzelf wel een voldoende uit, maar ik vond ook genoeg minpunten. Zo heb ik werkelijk een takkenhekel aan het typetje 'Monsieur Hulot', waar de illusionist overduidelijk op is gebaseerd. Echt een saaie pier en Tati's films vind ik nog minder grappig dan een gemiddelde film van Ingmar Bergman of Michelangelo Antonioni. Fors minpunt dus.

Wel werkte de Tati-achtige aanpak van de animatie voor mij (behalve het gebrek aan dialoog). Het verhaal daarentegen kon me weer minder boeien, maar door de korte speelduur hield ik het net uit zonder me daar al te veel aan te ergeren.

Toch eens een andere film van deze regisseur kijken...

Jacques Tati was een geweldig filmmaker die niet alleen acteerde maar ook regisseerde en een duidelijke visie had. Hij speelde met beeld en bracht ritme in zijn films die meestal niet veel dialoog nodig hadden. Dat zie je deels terugkomen, al is de illusionist toch vooral gereduceerd tot de figuur van Tati (vooral Hulot dan) en zijn script. De aandacht gaat vooral naar het verhaal zelf met een saus van ode aan Tati er over. Visueel is het geen Tati-film. Moet ook niet, de man zelf is er niet meer en Chomet heeft zijn eigen stijl. Maar je ziet wel dat het evenwicht soms zoeken is in de film. Chomet is niet helemaal zichzelf omdat hij Tati wil eren. En het is niet helemaal Tati omdat enkel het script overbleef en niet het idee van de Tati wat hij er mee wou doen. Als hij er al iets mee wou doen, want het was nooit verfilmd.

Ook al oogt het soms te mager, is er wel voldoende sfeer en hou ik wel van de bijpassende muziek. En er straalt nog net genoeg Tati door voor de liefhebber.

Een heerlijk filmpje: prachtig en sfeervol getekend, een mooi en ontroerend verhaal over het verdwijnen van de magie in ons leven en geestig verteld.

Zeer mooie sfeervolle film over een ambachtsman die steeds minder en minder zijn draai kan vinden in een steeds veranderende technologische samenleving. Niet alleen hij, maar ook zijn collega-artiesten hebben het moeilijk. Op dat vlak een vrij deprimerende animatiefilm. Het meisje is zowat het lichtpunt in zijn leven, maar ik kon de chemie tussen hen niet terugvinden. Ik vond ook geen echte reden terug waarom ze met elkaar optrokken. Zij die ook haar miserabel leven wou ontvluchten, maar ik vond het iets te weinig uitgewerkt.

De film zakt halfweg ook wat in hoewel de eerste 40 minuten erg sterk waren. Het ontbreken van woorden stoorde me hoegenaamd niet. Sterke animaties van pittoreske Schotse dorpjes en hooglanden, maar ook de steden zagen er sfeervol uit. Niet zo sterk voor me als Les Triplettes de Belleville (2003), maar al bij al toch een aanrader, zeker omdat het einde opnieuw weer veel goedmaakt.

Tatischeff [Jean-Claude] is een veteraan uit de variétéwereld die moet opboksen tegen moderniseringen. Radio en televisie houden mensen thuis en de interesse van het uitgaanspubliek gaat meer uit naar jukeboxen of rockbands. Tatischeff besluit zijn geluk te zoeken in Schotland en raakt bevriend met Alice [Eilidh Ranking] die hem goede hoop geeft voor de toekomst. Sentimenteel verhaal gebaseerd op een scenario van Jacques Tati (Tatischeff was zijn geboortenaam) met een hoofdpersoon die op twee druppels water lijkt op Monsieur Hulot, een minimum aan dialoog en veel van de visuele humor die typerend was voor de films die Tati zelf maakte. De bittere nostalgie zal niet iedereen in gelijke mate aanspreken, maar dit is zonder meer een waardig eerbetoon aan een van de grootste en invloedrijkste filmmakers van de 20e eeuw.