Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux (1962)

Prachtige film van Jean-Luc Godard. De onconventionele vertelvorm, 12 hoofdstukken, die fragmenten uit het leven van Nana vertellen, werkt erg goed. Het verhaal an sich is vrij eenvoudig, maar door de vertelvorm, die zeker in die tijd bijzonder was, weet Godard er een prachtige film van te maken. Anna Karin is als Nana erg charmant, wat de film nog een extra tintje geeft. Topfilm, 4.5*

"Lend yourself to others but give yourself to yourself" (Montaigne), de opening van Vivre sa Vie. Een prachtige film, eigenlijk een filmisch portret dat op afstand blijft en tegelijkertijd weet te raken. Er zit ongelofelijk veel in: thema's over prostitutie, communicatie, de wil, portretteren, met verwijzingen naar film, filosofie, literatuur en terug naar zichzelf (de voice-over die uit Poe voorleest is ingesproken door Godard).

Onmogelijk om deze film in woorden te vangen. Ga dat zien!

4,5*

Zeker de moeite waard is het om je tevoren wat te verdiepen in deze film. Zie bijvoorbeeld dit prachtige artikel:

sensesofcinema

Een zeer mooie film Godard, het stuk met Jeanne d'Arc vond ik zeer mooi gedaan, geen geluid, prachtig. Alleen ik vraag me af, is het filmpje van Jeanne d'Arc de versie van Robert Bresson of Carl Theodor Dreyer? Weet iemand dit?

Dreyer volgens mij. Dat werd mij verteld tijdens een inleiding op deze film. Zie ook de link die ik eerder postte.

Dit blijft een fantastische film. Vivre Sa Vie.

Ik zag dit weekend ook Tirez sur le Pianiste. En zo kon het gebeuren dat ik voor één keer een Godard prefereerde boven een Truffaut... Deze was leuk en veel beter dan Maculin/Feminin (die op zijn beurt weer beter was dan A bout de souffle; wat is dat toch met die film....). Anna Karina (met kort zwart haar, man man...) speelt een zich met Jeanne d’Arc identificerende vrouw die zich overgeeft aan de prostitutie. Veel lukraak geweld dat weer uit de lucht komt vallen, en veel speelse, geïmproviseerde dialogen. Het is niet gegeven dat dit automatisch kijkgenot oplevert, maar hier zat ik helemaal in. Zelfs de spreekbeurt (ditmaal over spreken, zwijgen, woorden en waarheid) was goed te pruimen en redelijk in het lopende verhaal geÏntegreerd. Niet slecht, Godard, vooral doorgaan!

Voor wie deze film leuk vindt is Emporte-Moi misschien wel een tip!

Nee! Wat weinig berichten hier, zo zonde!

Godard maakt zijn uitspraak dat je slechts een vrouw en een pistool nodig zou hebben voor een fascinerende film volkomen waar in deze meeslepende en poëtisch gebrachte film waarin 12 hoofdstukken het leven van telkens weer ' Anna Karina ' proberen vast te leggen. De 12 hoofdstukken gaan niet zoals bij een boek vanzelfsprekend van a naar b en zouden voor sommigen te fragmentarisch aan kunnen doen, wat medeleven voor het hoofdpersonage niet ten goede zou komen.

Wat mij betreft is elk hoofdstuk een van de 12 puzzelstukken die naadloos in elkaar overlopen, elk hoofdstuk geeft inzicht in hoe Nana in het leven staat. Zie het als een stuk tekst die opgedeeld is in alinea `s met tussendoor de witregel. Alleen neemt Godard tussen de verschillende hoofdstukken soms een wat grotere sprong.

Wat ik zo knap vind is hoe Godard het beeld van een ' standaard prostitue ' weet te vermijden. Nana maakt volop deel uit van het culturele leven in Parijs, waar zij verbondenheid voelt in de cinema met de gedoemde Jeanne `d Arc, waar zij kletst in cafes met lotgenoten en waar ze zich ophoudt in vele barretjes en de aandacht van poolende en biljartende mannen probeert op te eisen. Alhoewel ze nooit zeker is van een vaste verblijfplaats is ze trots op haar leven hier in Parijs en deint ze vrolijk met de massa mee. Ontroerend wanneer Nana achter het raam zit en gesterkt door de zon die in de rivier weerkaatst haar klant een pleziertje wil gunnen maar hij dit nogal bot afwijst.

Een grootse ode aan de levensvreugde, die velen in de achterbuurten van Parijs op de been houdt. Schitterende muzikale bijdrages, zoals die jazzmuziek die uit de jukebox schalt, terwijl Nana zich ritmisch voortbeweegt en af en toe stopt omdat de muziek ' zoals wij dat van Godard gewend zijn ' ook even een pas op de plaats maakt. Ik moest toch wel een klein traantje wegpinken bij het aanschouwen van deze beelden. Soms zet Godard zijn muziek in, als het punt eigenlijk al gemaakt is, bv. wanneer Nana zich tegen een vensterbank aan laat zakken. Maar verder heel fraai weer wat Godard hier brengt na het teleurstellende Bande a Part.

Wie niet van Anna Karina houdt kan deze film beter mijden, aangezien zij hier nogal eens het hele beeldformaat in beslag neemt. Mensen, wat een verschijning zeg! Het zwart - wit is ook enorm contrastrijk met prachtige shots van Parijs bij nacht. Daarbij is Godard gewoon weer lekker eigenzinnig bezig en laat hij, nadat hij de camera vanuit de auto een tijdje naar rechts heeft gedraaid, plots een flinke omwenteling naar links maken. Overigens is de climax misschien nog wel het beste van deze hele film, hartverscheurend mooi en in en in triest tegelijk. 4,5*

Nana is eigenlijk precies het soort vrouw dat ik heb komen te verwachten in nouvelle vague-films: levenslustig, spontaan, ongrijpbaar en op een bepaalde manier tragisch. Net als in Jules et Jim is zo'n vrouw hier het middelpunt van de film geworden, dus het personage moet je aanspreken. Gelukkig was dat voor mij geen probleem, zeker niet met Anna Karina in de hoofdrol.

Verder heb je een erg los sfeertje en is de film duidelijk niet geïnteresseerd in zoiets als een verhaallijn, maar gaat het meer van 'tableaux' naar 'tableaux'. Godard houdt van filmmaken en vind het interessanter om zijn camera eens op een andere manier dan we gewend zijn te gebruiken dan om ons dicht bij de acties in de film te betrekken. Dit past gelukkig wel bij de hoofdpersoon, die ongrijpbaar en op een bepaalde manier ook speels is. Het doet erg fris en leuk aan in de meeste scènes. Met name die waarin Nana een dansje doet in een soort bar is erg mooi (en tevens pijnlijk, omdat ze de gewenste aandacht niet krijgt). Echter kruipt er hier en daar ook een scène tussen waarbij Godards aandacht-trekkende filmstijl in de weg zitten. Zo is leidt het gewoon gigantisch af als tijdens een gewoon gesprek de camera constant tussen de personages heen een weer pant, zonder duidelijk aanleiding, maar wel op een manier die heel erg opvalt.

Net als bij A Bout de Souffle had ik het eerlijk gezegd na een uur ook wel gezien. Ik vind dit soort films zeker wel leuk en knap gemaakt, maar na een uur gaat de frisheid toch verloren en gaat het ontbreken van enige werkelijke emotionele binding of ander soort genialiteit toch wel knagen. Het einde is echter wel memorabel, al vond ik het maar wat vreemd dat Godard zijn hoofdpersonage op zo'n koude, willekeurige en zelfs ietwat lompe manier laat sterven. Het deed wel wat met me, maar een tikkeltje meer subtiliteit had wellicht geen kwaad gekunnen.

3,5*

Juist doordat het zo abrupt was deed het wat met mij. Het versterkte gewoon nog meer de onrechtvaardigheid waarmee deze gebeurtenis gepaard ging.

Schitterende film van Jean Luc Godard. Verreweg de beste film die ik gezien heb die de prostitutie als onderwerp had. Geweldig goed acteerwerk van Anna Karina. Wat een uitstraling had zij. Dat is heel wat anders dan het houterige acteren van Catherine Deneuve in "Belle de Jour" die ook de prostitutie als onderwerp had.
Deze film had twee scenes die er echt bovenuit sprongen maar die ook door en door triest waren;
De scene waarin Anna Karina naar de film "Le Passion de Jeanne d' Arc" aan het kijken was en haar tranen de vrije loop liet.
De scene waarin zij op het einde van de film op een even zo'n trieste manier als Jeanne d' Arc aan haar einde kwam en die mij net zo'n brok in mijn keel bezorgde als het sterven van de hoofdpersoon in "Le Passion de Jeanne d' Arc", een film die ik toevallig gisteren gezien had.
Ik wil binnenkort toch gauw eens wat meer films van Jean Luc Godard gaan herzien, vooral uit de eerste helft van de jaren zestig toen zijn politieke boodschappen nog niet zo op de voorgrond traden zoals in zijn films "Le Chinoise" en "Week-end".
"Vivre sa Vie" is voor mij in ieder geval een tijdloze film die anno 2008 nog niets in zeggingskracht heeft ingeboet.
btw Hoeveel keer zou Anna Karina in deze film een sigaret van het merk "Gitanes" hebben opgestoken? Het is vreemd, maar sinds het rookverbod in Nederland in cafés van kracht werd, valt het me op dat er in films - vooral in oude - zo ontzettend veel gepaft wordt, wat de sfeer eigenlijk alleen maar ten goede komt. Anna Karina die een sigaret opstak, dat was toch wel erg mooi om te zien.

Waardering; 4,5*

Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux is een Godard die me in tegen stelling tot zijn andere films soms beklemmende. Anna Karina zag ik gister nog als jeugdig volwassen meisje rondrennen in Bande à Part, hier is ze meer in mineur. Moet zeggen dat die kant vitaler aanvoelt, maar ik hier ook wel voor de vinden ben, dit raakt me ook dieper. Vooral die scène in het café, wanneer muziek van Jean Ferrat opkomt is enorm mooi, en Nana's traan tijdens Le Passion, maar ook het gesprek aan tafel met de lezer is puik.

Godard weet me toch veel meer te overtuigen dan ik aanvankelijk kon vermoeden. Hiermee tot nu toe zijn meest stemmige/zware gezien, benieuwd of hij blijft hangen, in dat geval kan hij nog wel eens opkruipen.

Die muziek van Ferrat is prachtig inderdaad, ook tekstueel.

Een visueel heel mooie film. Een film ook waarin Godard je vast weet te houden, voor mij persoonlijk bijna helemaal tot het einde, want het gesprek met de oude heer vond ik mooi, maar niet helemaal overtuigend (iets te veel filosofisch gezever). Het stuk daarna, waarin de jonge jongen uit het boek citeert ,was ook wat vervelend. De eindscene is echter prachtig geschoten. Het werd mij alleen niet helemaal duidelijk waarom de koper zijn handelswaar doodschiet. Het eerste schot kon Nana per ongeluk hebben geraakt, maar het tweede schot was toch echt bewust. Iemand hier een idee over?

Anna Karina overtuigt compleet. Het mooie vind ik ook dat ze enigszins gelukkig lijkt in de prostitutie, en dat haar gevoelige kant hier en daar naar boven komt , bijvoorbeeld als ze zich afgewezen voelt. Het is om zo te zeggen geen compleet doembeeld van die toch wat vreemde, 'nare' wereld. Godard lijkt met het einde echter een onmisbare 'nee' te willen geven aan welk meisje dan ook dat ooit overdenkt om in de prostitutie te gaan

Een film met veel bijzondere momenten, wat te denken van de man die opeens dat toneelstukje met die ballon opvoert. Helaas vond ik de meeste van de mannelijke personages niet heel charismatisch. De film mist een snufje Belmondo.

Al met al in mijn ogen een heel toegankelijke, maar toch typische Godard, waarin lichtvoetigheid en diepzinnigheid sprankelend door elkaar worden verweven. Voor sommigen misschien iets teveel gefilosofeer, maar dan nog blijft er een bovengemiddelde film over, waar je bovendien geen hele avond voor hoeft uit te trekken (speelduur namelijk slechts 80 minuten)

Jean-Luc Godard! Wat een fantastisch regisseur! Iedere keer is het weer een feest om de visuele trucjes die hij op het scherm flikt te mogen aanschouwen. In deze film zitten ook weer een dozijn aan knappe, verfrissende momenten op het scherm.

Deze film bestaat uit 12 scenes (origineel) waarin Nana steeds verder verzinkt in de zelfkant van het leven. Ze eindigt in de prostitutie, zonder hoop op verbetering. Een van de meer toegankelijke verhalen van Godard, maar daardoor is er ruimte genoeg voor wat leuke momentjes. Zoals we op een gegeven moment drie minuten lang integraal naar The Passion of Jean d'Arc van Dreyer zitten te kijken. Of wanneer Vivre Sa Vie voor een paar minuten verandert in een stomme film met ondertiteling.

Niemand anders kan dit soort dingen verzinnen, behalve Godard. Daarom is hij ook met afstand mijn favoriete regisseur die de Nouvelle Vague het beste typeert.

YouTube - Jean Ferrat - Ma Môme (1960, on the jukebox)

Wordt 20 April uitgebracht in de Criterion collectie!

Vivre sa vie (1962) - The Criterion Collection

Via 't net binnen gehaald, en ik moet zeggen een meesterwerk, zelfs beter als À Bout de Souffle (1960)

Lend yourself to others but give yourself to yourself


Hiermee trapt Vivre sa Vie af en het is een citaat wat heel de film door mijn hoofd bleef spoken, en ook totaal toepasbaar op deze film. Qua concept erg briljant maar de uitvoering doet het niet minder. De 12 hoofdstukken doen soms wat fragmentarisch aan maar Godard daagt de kijker ook uit om e zelf wat effort in te stoppen. Doe dat en je wordt beloond. Anna Karina speelt echt geweldig, prachtige mimiek ook. Hoe zij zowel fragiel als onbreekbaar lijkt, hoe hoopvol ze lijkt terwijl haar toekomstperspectief uitzichtloos lijkt, erg mooi. Erg tragisch om toe te zien hoe zij steeds verder wegzakt in de ellende, en je je eigen machteloosheid daar tegenover moet plaatsen. Mooiste scene vind ik als ze La Passion de Jeanne d'Arc van Dreyer aan het kijken is. Kippenvel, prachtig, ontroerend.


Ik ben een Godard fan en ik verwacht niet dat Godard, met zijn cinematografische capaicteiten mij ooit nog gaat teleurstellen.

Herzien. Van het begin tot het eind een dieptrieste, schitterende film.

Vivre sa Vie begint veelzeggend; de opening credits worden getoond terwijl op de achtergrond het hoofdpersonage wordt geïntroduceerd, Nana, 'en profile' en 'en face'. In een van de eerste scenes wordt voorgelezen uit een werkstuk over de 'poule', terwijl de camerabeweging duidelijk maakt dat hiermee Nana wordt bedoeld. Een kippetje (poule, vlg. chick) heeft een buitenkant en een binnenkant. Haal je de buitenkant weg, dan kom je bij de binnenkant. Haal je de binnenkant weg, dan kom je bij de ziel. Precies dat gebeurt in Vivre sa Vie. Meestal laat de film de buitenkant zien (alle handelingsscenes), soms de binnenkant (enkele gesprekken) en sporadisch de ziel; dan blikt Anna Karina rechtstreeks in de camera, ze doorbreekt ineens het zijn van slechts een (kijk)object. Net als haar naamgeefster, de courtisane uit Zola's bekende roman Nana, slaagt ze er echter niet in op die manier door te dringen tot de mannen om haar heen. Hoewel ze een dame is (de scene dat ze haar pooier ontmoet!), een heilige (de scene met Jeanne d'Arc) verwordt ze tot hoer. En zo eindigt ze ook. Nana houdt zichzelf verantwoordelijk voor haar daden, wil verantwoordelijk zijn (my life to live) en wil ook alles zeggen wat ze denkt. Het slot laat haar echter zien als een speelbal, ze kan slechts wanhopig schreeuwen "nee"!”.

Jean-Luc Godard voegt echter nog een element toe aan het personage Nana. Het is niet alleen 'Vivre sa vie' maar ook 'Film en douze tableaux'. Al eerder benoemde ik dat Nana op een bepaalde manier wordt uitgebuit door de camera, tot een kunstzinnig kijkobject wordt gemaakt. Dit spel tussen werkelijkheid en kunst gebeurt op een andere, explicietere manier in de voorlaatste scene. Godard, die op dat moment getrouwd is met Anna Karina, leest hoogstpersoonlijk een verhaal voor van Edgar Allen Poe, een verhaal waarin de kunstenaar zijn kunstwerk tot leven wekt maar op die manier zijn geliefde laat sterven. Zo gaat het hier ook. Als personage krijgt Nana steeds meer relief, ze wordt steeds levensechter, maar de heilige in haar (Anna Karina zelf?) sterft, na een laatste opvlamming van hoop in de vorm van de jongeman met wie ze wil vluchten.

Voor mij is Vivre sa vie: film en douze tableaux de beste film van Godard. Vanaf het begin zat ik eigenlijk al met een brok in m'n keel. Inhoud en vorm in een prachtige synthese, met een personage dat zo gelaagd is en zo voelbaar, en dan die dieptrieste afstandelijkheid waarin de kijker wordt betrokken en de kille neerwaartse spiraal die vanaf het begin wordt ingezet. Om nog te zwijgen over de ontroerende, eenvoudige muziek en de mooie shots van Parijs, soms zonder geluid. Een meesterwerk.

4,5* en de top-10 notering blijven staan.

Godard blijft een filmer voor interjuwelen,niet voor de gewone werkmens.Maar ook mij beviel de bijna Henk-en Ingridiaanse eenvoud van het verhaaltje wel,geholpen door de beperkte speelduur.

Ik ben nog steeds geen Karina fan,maar met dat korte zwarte haar ziet ze er natuurlijk wel uit om op te vreten.Het wordt echter vervelend wanneer ze haar smoeltje openzet en wij een dik Deens accent mogen ontwaren(kestkeuh lamouh?) dat nogal ridicuul aandoet,zeker voor een personage dat afkomstig zou moeten zijn uit de Moselle.Verder valt het te betreuren dat een prostituée als zij slechts vol aangekleed wordt getoond,daar waar ik dacht dat communisten alles deelden.

De scène waarin JLG voorleest uit the oval portrait van EAP was imho eerder stuitend te noemen,omdat hij zich met een zeker satanisch genoegen voorstelt als bloedzuiger en exploitant tov Karina.

Ik neem aan dat het college taalfilosofie aanvankelijk niet geheel serieus bedoeld was(gelet ook op de ondertitel),maar sinsdien is onze vriend echt gaan geloven dat Plato, Leibnitz,Kant en Hegel niet meer waren dan aardige voorlopers van JLG.

Ondanks de treurige thematiek valt er ook nog wat te lachen,e.g.:"mijn haar is kort,maar groeit ook snel".LOL.

.

Leuke Godard weer, deze Vivre Sa Vie. Altijd weer een verrassing waar Godard mee op de proppen komt. Denk dat al zijn films na herziening beter zullen worden. Het is vooral de stijl, die Godard bij z'n meeste films hanteert, wat nog even wat tijd nodig heeft bij mij. Apart, maar zeker leuk.

Anna Karina is (weer) schitterend, leuke vrouw. Leukste scéne is het moment dat ze rond die biljarttafel staat te dansen. Geinig. Voor de rest is het verhaal niet zo bijzonder, maar weet Godard de film toch een bijzonder tintje mee te geven door de leuke vertelvorm. Heb me vermaakt; voldoende.

5x leuk, 1x geinig, 1x vermaakt. Ik vind dit een zeer trieste film, waarschijnlijk de zwaarste film van de Nouvelle Vague en van Godard.

Ik denk direct aan het woord beklemming bij deze film. Blijf dit - samen met Notre Musique toch Godard's beste vinden (misschien juist door de wat zwaardere toon).

Briljante cinema, beste van Godard (oke dan deze of Pierrot Le Fout als je het mij vraagt), en echt zo'n raar geval van moeilijk te kunnen toelichten wat er nou zo goed aan is.

Perfecte structuur, niet alleen dat de film in hoofdstukjes is opgeknipt, maar ook vooral dat het niet perse over verval gaat, maar dat er vooral plaats is voor optimisme en je ook maar amper weet hoe Karina zich er echt bij voelt. Wel een trieste film, maar wel geweldig mooi. Veel ronduit geniale scenes voor de rest, de dansscene is echt super wervelend, neem dan ook het gesprek met de oude man over Plato en de scenes met La Passion de Jeanne d'Arc. Zo bizar eigenlijk, want je zit een paar minuten naar een compleet andere film te kijken, maar het werkt echt geweldig. Sowieso vind ik het een geweldige rol van Karina, fantastische uitstraling heeft ze.

Uiteindelijk kan ik niet zo heel veel zeggen over de film, behalve dat het zo'n X factor heeft waar ik de vinger niet op kan leggen. Alle keuzes van Godard lijken 100% de juiste te zijn. Eigenlijk perfect, en hangt ook erg dicht tegen de 5* aan, maar voorlopig houd ik het nog op 4.5*

5* dus, wist ik eigenlijk al.

En een plaatsje in je top 10 Goede review. Maar is dit deel van een trilogie of meerdere delen? Zo ja, is dit de eerste film daarvan?

Nee hoor, de titel verwijst enkel naar het feit dat de film in 12 hoofdstukken verdeeld is. (verteltechniek die o.a. Tarantino nagebootst heeft)

Ah, oké bedankt !