Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux (1962)

Nee! Wat weinig berichten hier, zo zonde!

Godard maakt zijn uitspraak dat je slechts een vrouw en een pistool nodig zou hebben voor een fascinerende film volkomen waar in deze meeslepende en poëtisch gebrachte film waarin 12 hoofdstukken het leven van telkens weer ' Anna Karina ' proberen vast te leggen. De 12 hoofdstukken gaan niet zoals bij een boek vanzelfsprekend van a naar b en zouden voor sommigen te fragmentarisch aan kunnen doen, wat medeleven voor het hoofdpersonage niet ten goede zou komen.

Wat mij betreft is elk hoofdstuk een van de 12 puzzelstukken die naadloos in elkaar overlopen, elk hoofdstuk geeft inzicht in hoe Nana in het leven staat. Zie het als een stuk tekst die opgedeeld is in alinea `s met tussendoor de witregel. Alleen neemt Godard tussen de verschillende hoofdstukken soms een wat grotere sprong.

Wat ik zo knap vind is hoe Godard het beeld van een ' standaard prostitue ' weet te vermijden. Nana maakt volop deel uit van het culturele leven in Parijs, waar zij verbondenheid voelt in de cinema met de gedoemde Jeanne `d Arc, waar zij kletst in cafes met lotgenoten en waar ze zich ophoudt in vele barretjes en de aandacht van poolende en biljartende mannen probeert op te eisen. Alhoewel ze nooit zeker is van een vaste verblijfplaats is ze trots op haar leven hier in Parijs en deint ze vrolijk met de massa mee. Ontroerend wanneer Nana achter het raam zit en gesterkt door de zon die in de rivier weerkaatst haar klant een pleziertje wil gunnen maar hij dit nogal bot afwijst.

Een grootse ode aan de levensvreugde, die velen in de achterbuurten van Parijs op de been houdt. Schitterende muzikale bijdrages, zoals die jazzmuziek die uit de jukebox schalt, terwijl Nana zich ritmisch voortbeweegt en af en toe stopt omdat de muziek ' zoals wij dat van Godard gewend zijn ' ook even een pas op de plaats maakt. Ik moest toch wel een klein traantje wegpinken bij het aanschouwen van deze beelden. Soms zet Godard zijn muziek in, als het punt eigenlijk al gemaakt is, bv. wanneer Nana zich tegen een vensterbank aan laat zakken. Maar verder heel fraai weer wat Godard hier brengt na het teleurstellende Bande a Part.

Wie niet van Anna Karina houdt kan deze film beter mijden, aangezien zij hier nogal eens het hele beeldformaat in beslag neemt. Mensen, wat een verschijning zeg! Het zwart - wit is ook enorm contrastrijk met prachtige shots van Parijs bij nacht. Daarbij is Godard gewoon weer lekker eigenzinnig bezig en laat hij, nadat hij de camera vanuit de auto een tijdje naar rechts heeft gedraaid, plots een flinke omwenteling naar links maken. Overigens is de climax misschien nog wel het beste van deze hele film, hartverscheurend mooi en in en in triest tegelijk. 4,5*

Nana is eigenlijk precies het soort vrouw dat ik heb komen te verwachten in nouvelle vague-films: levenslustig, spontaan, ongrijpbaar en op een bepaalde manier tragisch. Net als in Jules et Jim is zo'n vrouw hier het middelpunt van de film geworden, dus het personage moet je aanspreken. Gelukkig was dat voor mij geen probleem, zeker niet met Anna Karina in de hoofdrol.

Verder heb je een erg los sfeertje en is de film duidelijk niet geïnteresseerd in zoiets als een verhaallijn, maar gaat het meer van 'tableaux' naar 'tableaux'. Godard houdt van filmmaken en vind het interessanter om zijn camera eens op een andere manier dan we gewend zijn te gebruiken dan om ons dicht bij de acties in de film te betrekken. Dit past gelukkig wel bij de hoofdpersoon, die ongrijpbaar en op een bepaalde manier ook speels is. Het doet erg fris en leuk aan in de meeste scènes. Met name die waarin Nana een dansje doet in een soort bar is erg mooi (en tevens pijnlijk, omdat ze de gewenste aandacht niet krijgt). Echter kruipt er hier en daar ook een scène tussen waarbij Godards aandacht-trekkende filmstijl in de weg zitten. Zo is leidt het gewoon gigantisch af als tijdens een gewoon gesprek de camera constant tussen de personages heen een weer pant, zonder duidelijk aanleiding, maar wel op een manier die heel erg opvalt.

Net als bij A Bout de Souffle had ik het eerlijk gezegd na een uur ook wel gezien. Ik vind dit soort films zeker wel leuk en knap gemaakt, maar na een uur gaat de frisheid toch verloren en gaat het ontbreken van enige werkelijke emotionele binding of ander soort genialiteit toch wel knagen. Het einde is echter wel memorabel, al vond ik het maar wat vreemd dat Godard zijn hoofdpersonage op zo'n koude, willekeurige en zelfs ietwat lompe manier laat sterven. Het deed wel wat met me, maar een tikkeltje meer subtiliteit had wellicht geen kwaad gekunnen.

3,5*

Schitterende film van Jean Luc Godard. Verreweg de beste film die ik gezien heb die de prostitutie als onderwerp had. Geweldig goed acteerwerk van Anna Karina. Wat een uitstraling had zij. Dat is heel wat anders dan het houterige acteren van Catherine Deneuve in "Belle de Jour" die ook de prostitutie als onderwerp had.
Deze film had twee scenes die er echt bovenuit sprongen maar die ook door en door triest waren;
De scene waarin Anna Karina naar de film "Le Passion de Jeanne d' Arc" aan het kijken was en haar tranen de vrije loop liet.
De scene waarin zij op het einde van de film op een even zo'n trieste manier als Jeanne d' Arc aan haar einde kwam en die mij net zo'n brok in mijn keel bezorgde als het sterven van de hoofdpersoon in "Le Passion de Jeanne d' Arc", een film die ik toevallig gisteren gezien had.
Ik wil binnenkort toch gauw eens wat meer films van Jean Luc Godard gaan herzien, vooral uit de eerste helft van de jaren zestig toen zijn politieke boodschappen nog niet zo op de voorgrond traden zoals in zijn films "Le Chinoise" en "Week-end".
"Vivre sa Vie" is voor mij in ieder geval een tijdloze film die anno 2008 nog niets in zeggingskracht heeft ingeboet.
btw Hoeveel keer zou Anna Karina in deze film een sigaret van het merk "Gitanes" hebben opgestoken? Het is vreemd, maar sinds het rookverbod in Nederland in cafés van kracht werd, valt het me op dat er in films - vooral in oude - zo ontzettend veel gepaft wordt, wat de sfeer eigenlijk alleen maar ten goede komt. Anna Karina die een sigaret opstak, dat was toch wel erg mooi om te zien.

Waardering; 4,5*

Die muziek van Ferrat is prachtig inderdaad, ook tekstueel.

Een visueel heel mooie film. Een film ook waarin Godard je vast weet te houden, voor mij persoonlijk bijna helemaal tot het einde, want het gesprek met de oude heer vond ik mooi, maar niet helemaal overtuigend (iets te veel filosofisch gezever). Het stuk daarna, waarin de jonge jongen uit het boek citeert ,was ook wat vervelend. De eindscene is echter prachtig geschoten. Het werd mij alleen niet helemaal duidelijk waarom de koper zijn handelswaar doodschiet. Het eerste schot kon Nana per ongeluk hebben geraakt, maar het tweede schot was toch echt bewust. Iemand hier een idee over?

Anna Karina overtuigt compleet. Het mooie vind ik ook dat ze enigszins gelukkig lijkt in de prostitutie, en dat haar gevoelige kant hier en daar naar boven komt , bijvoorbeeld als ze zich afgewezen voelt. Het is om zo te zeggen geen compleet doembeeld van die toch wat vreemde, 'nare' wereld. Godard lijkt met het einde echter een onmisbare 'nee' te willen geven aan welk meisje dan ook dat ooit overdenkt om in de prostitutie te gaan

Een film met veel bijzondere momenten, wat te denken van de man die opeens dat toneelstukje met die ballon opvoert. Helaas vond ik de meeste van de mannelijke personages niet heel charismatisch. De film mist een snufje Belmondo.

Al met al in mijn ogen een heel toegankelijke, maar toch typische Godard, waarin lichtvoetigheid en diepzinnigheid sprankelend door elkaar worden verweven. Voor sommigen misschien iets teveel gefilosofeer, maar dan nog blijft er een bovengemiddelde film over, waar je bovendien geen hele avond voor hoeft uit te trekken (speelduur namelijk slechts 80 minuten)

Jean-Luc Godard! Wat een fantastisch regisseur! Iedere keer is het weer een feest om de visuele trucjes die hij op het scherm flikt te mogen aanschouwen. In deze film zitten ook weer een dozijn aan knappe, verfrissende momenten op het scherm.

Deze film bestaat uit 12 scenes (origineel) waarin Nana steeds verder verzinkt in de zelfkant van het leven. Ze eindigt in de prostitutie, zonder hoop op verbetering. Een van de meer toegankelijke verhalen van Godard, maar daardoor is er ruimte genoeg voor wat leuke momentjes. Zoals we op een gegeven moment drie minuten lang integraal naar The Passion of Jean d'Arc van Dreyer zitten te kijken. Of wanneer Vivre Sa Vie voor een paar minuten verandert in een stomme film met ondertiteling.

Niemand anders kan dit soort dingen verzinnen, behalve Godard. Daarom is hij ook met afstand mijn favoriete regisseur die de Nouvelle Vague het beste typeert.

Lend yourself to others but give yourself to yourself


Hiermee trapt Vivre sa Vie af en het is een citaat wat heel de film door mijn hoofd bleef spoken, en ook totaal toepasbaar op deze film. Qua concept erg briljant maar de uitvoering doet het niet minder. De 12 hoofdstukken doen soms wat fragmentarisch aan maar Godard daagt de kijker ook uit om e zelf wat effort in te stoppen. Doe dat en je wordt beloond. Anna Karina speelt echt geweldig, prachtige mimiek ook. Hoe zij zowel fragiel als onbreekbaar lijkt, hoe hoopvol ze lijkt terwijl haar toekomstperspectief uitzichtloos lijkt, erg mooi. Erg tragisch om toe te zien hoe zij steeds verder wegzakt in de ellende, en je je eigen machteloosheid daar tegenover moet plaatsen. Mooiste scene vind ik als ze La Passion de Jeanne d'Arc van Dreyer aan het kijken is. Kippenvel, prachtig, ontroerend.


Ik ben een Godard fan en ik verwacht niet dat Godard, met zijn cinematografische capaicteiten mij ooit nog gaat teleurstellen.

Herzien. Van het begin tot het eind een dieptrieste, schitterende film.

Vivre sa Vie begint veelzeggend; de opening credits worden getoond terwijl op de achtergrond het hoofdpersonage wordt geïntroduceerd, Nana, 'en profile' en 'en face'. In een van de eerste scenes wordt voorgelezen uit een werkstuk over de 'poule', terwijl de camerabeweging duidelijk maakt dat hiermee Nana wordt bedoeld. Een kippetje (poule, vlg. chick) heeft een buitenkant en een binnenkant. Haal je de buitenkant weg, dan kom je bij de binnenkant. Haal je de binnenkant weg, dan kom je bij de ziel. Precies dat gebeurt in Vivre sa Vie. Meestal laat de film de buitenkant zien (alle handelingsscenes), soms de binnenkant (enkele gesprekken) en sporadisch de ziel; dan blikt Anna Karina rechtstreeks in de camera, ze doorbreekt ineens het zijn van slechts een (kijk)object. Net als haar naamgeefster, de courtisane uit Zola's bekende roman Nana, slaagt ze er echter niet in op die manier door te dringen tot de mannen om haar heen. Hoewel ze een dame is (de scene dat ze haar pooier ontmoet!), een heilige (de scene met Jeanne d'Arc) verwordt ze tot hoer. En zo eindigt ze ook. Nana houdt zichzelf verantwoordelijk voor haar daden, wil verantwoordelijk zijn (my life to live) en wil ook alles zeggen wat ze denkt. Het slot laat haar echter zien als een speelbal, ze kan slechts wanhopig schreeuwen "nee"!”.

Jean-Luc Godard voegt echter nog een element toe aan het personage Nana. Het is niet alleen 'Vivre sa vie' maar ook 'Film en douze tableaux'. Al eerder benoemde ik dat Nana op een bepaalde manier wordt uitgebuit door de camera, tot een kunstzinnig kijkobject wordt gemaakt. Dit spel tussen werkelijkheid en kunst gebeurt op een andere, explicietere manier in de voorlaatste scene. Godard, die op dat moment getrouwd is met Anna Karina, leest hoogstpersoonlijk een verhaal voor van Edgar Allen Poe, een verhaal waarin de kunstenaar zijn kunstwerk tot leven wekt maar op die manier zijn geliefde laat sterven. Zo gaat het hier ook. Als personage krijgt Nana steeds meer relief, ze wordt steeds levensechter, maar de heilige in haar (Anna Karina zelf?) sterft, na een laatste opvlamming van hoop in de vorm van de jongeman met wie ze wil vluchten.

Voor mij is Vivre sa vie: film en douze tableaux de beste film van Godard. Vanaf het begin zat ik eigenlijk al met een brok in m'n keel. Inhoud en vorm in een prachtige synthese, met een personage dat zo gelaagd is en zo voelbaar, en dan die dieptrieste afstandelijkheid waarin de kijker wordt betrokken en de kille neerwaartse spiraal die vanaf het begin wordt ingezet. Om nog te zwijgen over de ontroerende, eenvoudige muziek en de mooie shots van Parijs, soms zonder geluid. Een meesterwerk.

4,5* en de top-10 notering blijven staan.

Leuke Godard weer, deze Vivre Sa Vie. Altijd weer een verrassing waar Godard mee op de proppen komt. Denk dat al zijn films na herziening beter zullen worden. Het is vooral de stijl, die Godard bij z'n meeste films hanteert, wat nog even wat tijd nodig heeft bij mij. Apart, maar zeker leuk.

Anna Karina is (weer) schitterend, leuke vrouw. Leukste scéne is het moment dat ze rond die biljarttafel staat te dansen. Geinig. Voor de rest is het verhaal niet zo bijzonder, maar weet Godard de film toch een bijzonder tintje mee te geven door de leuke vertelvorm. Heb me vermaakt; voldoende.

Briljante cinema, beste van Godard (oke dan deze of Pierrot Le Fout als je het mij vraagt), en echt zo'n raar geval van moeilijk te kunnen toelichten wat er nou zo goed aan is.

Perfecte structuur, niet alleen dat de film in hoofdstukjes is opgeknipt, maar ook vooral dat het niet perse over verval gaat, maar dat er vooral plaats is voor optimisme en je ook maar amper weet hoe Karina zich er echt bij voelt. Wel een trieste film, maar wel geweldig mooi. Veel ronduit geniale scenes voor de rest, de dansscene is echt super wervelend, neem dan ook het gesprek met de oude man over Plato en de scenes met La Passion de Jeanne d'Arc. Zo bizar eigenlijk, want je zit een paar minuten naar een compleet andere film te kijken, maar het werkt echt geweldig. Sowieso vind ik het een geweldige rol van Karina, fantastische uitstraling heeft ze.

Uiteindelijk kan ik niet zo heel veel zeggen over de film, behalve dat het zo'n X factor heeft waar ik de vinger niet op kan leggen. Alle keuzes van Godard lijken 100% de juiste te zijn. Eigenlijk perfect, en hangt ook erg dicht tegen de 5* aan, maar voorlopig houd ik het nog op 4.5*

Prachtige film dit, deze vijfde Godard die ik zie en de eerste film, waarmee Godard mij helemaal weet te overtuigen, sterker nog, ik werd er zelfs helemaal stil van.

Ana Karina is een wonderschone vrouw, maar daarnaast ook een geweldige actrice. Ik heb zelden zo snel in een film gezeten als bij deze film, maar de film pakte me gelijk en liet me tot het indrukwekkende einde ook niet meer los. Ik kon de indeling van de film in hoofdstukken ook wel waarderen. Godard laat de kijker hiermee telkens weer met een ander aspect van Nana’s leven kennismaken en mede door die opbouw en het sterke spel van Ana Karina, leefde ik enorm met het hoofdpersonage mee.

De film voelt door het constant terugkerende droevige deuntje erg triest aan, maar toch heb ik tijdens het kijken niet het idee dat Nana somber in het leven staat. Integendeel. Ik vond haar juist heel positief overkomen, optimistisch als ze is, om veel uit haar leven te willen halen. De muziek in deze film is trouwens geweldig. Het deuntje is misschien droevig, maar wel van wonderschone kwaliteit. En wist Karina mij in Pierrot le Fou nog te bedwelmen met haar zangkunsten, daar doet ze dat in deze film met haar danskunsten. De scène waarbij ze voor een paar mannen in poolcafé op het ritme van een mooi jazznummer voortbeweegt is fantastisch. Film hoeft voor mij niet altijd kunst te zijn, maar die scène is dat zeker en echt van grote klasse.

Wat verder opvalt, is het mooie cameragebruik van Godard. Zijn manier van filmen is apart, maar wel erg mooi. Vooral de eindscène ziet er filmisch erg mooi uit, maar is eigenlijk op elk gebied wel geslaagd te noemen. Godard heeft met deze film echt een meesterwerkje afgeleverd. Ongelooflijk hoe ik meeleefde met Nana. Het hartverscheurende einde was misschien onvermijdelijk, maar was uiteindelijk oh zo sterk, omdat het mij op een geweldige manier wist te raken en alles in die scene gewoonweg perfect is.

Het is alweer een tijd geleden, maar ik ben blij dat ik eindelijk weer eens de maximale score aan een film kan uitdelen. Deze Godard verdient het zonder twijfel.

5,0*

Zie de laatste tijd wel meer films waarbij ik zie waar de legendarische status van de regisseur in kwestie aan is ontleend, maar die mij persoonlijk niet weten te raken. Hetzelfde geldt voor deze eerste ontmoeting met Jean-Luc Godard. Technisch is het onbetwist een meesterstuk, met name door hoe het de grenzen van de cinematografie opzoekt met zijn bijzonder inventieve camerawerk. Misschien vloeken in de kerk, maar desondanks vond ik er weinig aan. Het is mij teveel style over substance en te weinig emotie.

Vormtechnisch een interessante film, misschien nog wel meer dan a Bout de Souffle. De hoofden van de achterkant gefilmd, een stuk stomme film in de film, een brief die geschreven wordt, de hoofdstuk- en scèneindeling.

Hoewel het af en toe een beetje teveel op een stijloefening ging lijken, met als hoogtepunt het herhaaldelijk veranderen van de as, tijdens een gesprek aan tafel. Een kleine brug te ver wat mij betreft.

De hoofdrolspeelster is geweldig om naar te kijken (en de dansscene een heel leuk stukje), wat het ook deels het aanzien meer waard maakt. Het verhaal zelf... het is niet heel saai, maar het is ook zeker niet machtig interessant. Met name naar het einde toe, met het gesprek met de oude man, en het voorlezen uit Edgar Allen Poe, vraag je je af waar het nu eigenlijk over gaat, en waar het heenmoet.

Ik geef het 3*, het was aangenaam creatief, maar inhoudelijk, net als A Bout de Souffle, minder mijn ding. Style over substance, zoals ik hier boven las, vind ik ook wel een goeie. En ach, misschien zijn Godards ook wel te hoog gegrepen voor me, of misschien staat Nouvelle Vague me (nog) niet aan, en weet ik niet waarover ik praat.

Geef mij maar een kleurrijke, losfladderende Godard in plaats van deze zwaarmoedige film. Ik vond het (mede door de opdeling in 12 stukken) wat afstandelijk en niet bijster interessant. De filmische trukendoos van Godard had ik wel door, maar meer dan aardig vond ik dat niet.

Ik heb nu een handvol Godard-films gezien. Deze bevalt me nog het beste tot nog toe, maar een echte liefhebber van zijn films zal ik wel nooit worden. Godard kan het blijkbaar niet laten om eigenaardigheden te verzinnen, zoals deze keer met de tussentitels, die erg hinderlijk zijn voor de voortgang van het verhaal. Want dat verhaal is alleszins de moeite waard, net als het goede acteerwerk van Anna Karina. Maar zo’n openingsscène begrijp ik dan weer niet. Ik weet niet wat de toegevoegde waarde ervan is om een gesprek tussen twee mensen met een long shot van achteren weer te geven. Maar dat zal wel aan mij liggen.

Een mindere Godard.

Ik vind hem wat leuker als hij frivoler te werk gaat. Hoewel de film ergens nog wel luchtig en vrij aanvoelt stoorde ik me meermaals aan de geforceerde toevoegingen van verwijzingen. Maar dan ook weer niet geforceerd of apart genoeg dat het een abstracte functie in de film krijgt.

Jeanne D'Arc heb ik al gezien en hoef ik niet nog een keer te bekijken. Het filosofische gesprek met het ouder mannetje in de bar zit echt schots en scheef in de film verwerkt en de dialogen lopen echt voor geen meter. Nu komt dat wel meer terug in films van Godard, maar daar maakt hij van de houterigheid meer een stijlmiddel, hier faalt het gewoon in de film te passen.

Karina is een degelijke actrice maar zeker ook niet meer dan dat, verder is de structuur van het verhaal een aardige toevoeging, maar niet meer dan dat. Uiteindelijk ook een beetje een shortcut om af te tellen naar het einde, vanaf tableau 8 had ik het wel zo'n beetje gezien.

Deze vlees noch vis Godard kon me iets minder boeien. Blijft wel beter dan de gemiddelde leeftijdsgenoot, maar hij heeft toch veel betere films op z'n naam staan.

2.0*

Edit: Meest opvallende scene vond ik het gesprek waar de camera het duo vanachter bekijkt en telkens naar links/rechts uitwijkt als Karina praat. Meer van dat soort scenes graag.

Al bij al is de verhaalopbouw met taferelen uit het leven van een personage nog vrij traditioneel. In een roman zouden ze dan beginnen met de jeugd, maar daarvoor zou je een kindactrice nodig hebben. Jeanne d'Arc en The Oval Portrait van Poe vond ik overbodig. Als je een tweede keer kijkt, zul je geneigd zijn die stukken over te slaan.

Verschillende stijlelementen herinneren de toeschouwer eraan dat cinema slechts illusie is: de hoofdstuktitels, een stukje stomme film met ondertitels, ongewone camerastandpunten... Eén keertje kijkt Anna Karina recht de camera in, wat normaal verboden is.

Haar acteerwerk vond ik zeer goed, net als haar Louise Brooks-kapsel.

Beste film die ik zag van Godard ("A bout de souffle", "Alphaville,..." en "Pierrot le Fou" waren voor mij, tegen de stroom in, niet zo best genietbare werken), al is het ook nu aanvankelijk wennen aan de speciale filmstijl van Godard en het camerawerk dat je aanvankelijk verbergt van wat ge eigenlijk direct wilt zien maar je daarmee precies in de ban houdt. Misschien moet ik "A bout de souffle" enz... nog eens bekijken.

Anna Karina is de hoofdbrok in deze film waarin naast het geschetste beeld van het leven en vooral het lot van de prostituee, toch veel aandacht gaat naar de dialogen en daarbij vind ik de scène met de filosoof effenaf schitterend (Anna kijkt dan secondenlang vlak in de camera en is dan mooier dan ooit).

Nouvelle-vague dus, met originele en geslaagde opdeling van het verhaal.

In het begin vermeldt de film het gezegde "Men mag zich lenen aan anderen, zich geven aan zich zelf".....

Woorden zijn voor Godard duidelijk als lucht in relatie tot de ideeën en ervaringen die zich alleen in beelden laten vangen. Woorden bedriegen ons en verdraaien de waarheden van de onbemiddelde expressie. We moeten zien om Nana’s woorden te geloven en te begrijpen hoe zij haar leven op geheel eigen wijze richting geeft. Zoals het een eerlijk verhaal betaamt blijft ieder moreel oordeel daarbij achterwege.

Met zijn uitgesproken visuele benadering geeft de Franse cineast uitdrukking aan een streven naar filmisch realisme. Op momenten filmt de cineast zijn actrice als een geëngageerde documentairemaker, vastbesloten haar perspectief zo authentiek mogelijk te tonen. De laatste twee tableaux tonen hoe Nana’s grotendeels onuitgesproken escapisme finaal botst met Godards belofte de realiteit trouw te zijn. Misschien dat het ontroerende gesprek met de levenswijze vreemdeling daarom zo lang duurt: eindelijk mag Nana hier dromen, denken, spreken en hopen. Tot het noodlot toeslaat.

Volledige recensie

De film is niet makkelijk maar wel intrigerend: hij is meteen vanaf het begin apart – anders dan alles wat je eerder hebt gezien – en erg filosofisch waardoor de film behalve esthetisch ook intellectueel prikkelt. Het is eigenlijk zo’n nieuwe ervaring dat de film nogal overdondert en je niet goed weet waar je naar zit te kijken. In ieder geval kijk je naar een stukje Parijs van zo’n 60 jaar geleden toen mensen er blijkbaar de ene diepzinnige gedachte na de andere uitten zoals ze ook de ene sigaret na de andere opstaken. Het gaat over het meisje Nana dat in geldnood zit en daarom besluit de prostitutie in te gaan: in dat opzicht doet de film erg feministisch aan want deze jonge vrouw weet wat ze wil en besluit haar eigen boontjes te doppen – waarnaar ook de titel ‘Vivre sa vie’ lijkt te verwijzen waarbij ze ook nog eens de Sartre-achtige filosofie uitspreekt dat elk mens volledig vrij en verantwoordelijk is voor alles wat hij doet – maar uiteindelijk blijkt ze toch maar gewoon een handelsobject voor haar pooier. Filosofisch lijkt de film geïntrigeerd door de ‘Duitse’ filosofie dat leven/ervaren een tegenstelling met spreken/denken vormt zodat spreken inherent iets leugenachtigs heeft (waarmee ook de kunst waaronder de film wordt geproblematiseerd). Nana lijkt te worstelen tussen deze twee zijnswijzen: ze benadrukt bv. aldoor dat ze moeite heeft zich juist uit te drukken. Haar denken/spreken lijkt haar leven in de weg te zitten - denken/reflecteren kan zelfs tot de dood leiden zoals de filosoof Dumas’ Porthos verhaalt - en in dat opzicht lijkt de keuze voor prostitutie de meest radicale keuze voor het leven denkbaar (in de Nederlandse en Franse taal zeggen we wel dat prostituees “in het leven” zitten). Leven betekent echter ook dat je fouten maakt, experimenteert en sterft. De prostituee, die zichzelf uitleent om zichzelf te vinden (naar het motto van Montaigne) is de hedendaagse Jeanne d’Arc: martelaarschap is haar overwinning, dood haar verlossing. Een vergelijkbare seculiere versie van het zielbegrip lijkt te worden gegeven door het 8-jarig meisje dat in haar opstel schrijft: als je de buitenkant van een kip weghaalt zie je de binnenkant van de kip en als je de binnenkant weghaalt zie je de ziel van de kip. Nana is het mooie meisje dat zich identificeert met haar buitenkant: als prostituee toont ze ook haar lichaam aan alle mannen (voor een extra vergoeding). Ook haar leven is oppervlakkig consumentisme. Haar innerlijk leven – de psychologie – blijft een mysterie voor ons (de film geeft ons bv. geen aanknopingspunt waarom ze besluit als prostituee te gaan werken). Maar de camera registreert niet maar observeert haar (en andere mensen) en met de camera observeren wij haar en kunnen wij op basis van haar gedrag wellicht haar ziel zien.

Maar ik heb het gevoel dat ik de film een tweede keer zou moeten zien om ‘m beter te kunnen doorgronden. En de film zit duidelijk zo goed in elkaar – alle aspecten, dus elke scene, elk beeld en elke uitgesproken zin lijken ingenieus met elkaar in verbinding te staan en uiteindelijk een eenheid te vormen – dat de film ook zeker een tweede kijkbeurt waard is. Ik vermoed zelfs dat de film geniaal is.

Erg fijne film. Afgezien van de schoonheid doet het verhaal dat in 12 schilderingen wordt verteld realistisch aan. Nana is een echte persoon. Ik vond dit veel beter dan de debuutfilm van Godard.

De films van Godard zijn voor mooie hipsterfilms, maar dan wel heerlijk om naar te kijken. De opening is al geniaal waarbij we een dialoog volgen met enkel de rug van beide personages in beeld. En Godard weet maar al te goed hoe hij iets in beeld brengt en wat hij wel of niet in beeld laat zien. Het verhaal is op zich wel duidelijk, maar de opdeling in 12 blokjes zorgt voor de nodige variatie en houdt de kijker alert. Het komt weinig voor, maar alles in de film - elk woord, elk beeld, elke blik van Anna Karina - komt als relevant over. Ik denk dat je wat moet groeien in de films van Godard, maar ze bevallen me telkens meer en meer. Zeer boeiende regisseur.

Het overlijden van Godard eergisteren deed me de energiecrisis en de negativiteit daarrond vergeten... Tijd om nog eens te kijken waar hij alweer voor stond... Eerlijk gezegd vind ik zijn werken wat overrated maar een vernieuwer was hij zeker in de jaren '60, en ontwikkelde verder het arthouse genre.

Vivre sa Vie is mooi verdeeld in 12 hoofdstukjes maar dat vind ik eigenlijk maar flauw. Waarom in hoofdstukken aangeven wat je de volgende minuten in de film zal zien? Dacht Godard misschien dat het publiek niet zou snappen waar het over zal gaan? Door zijn vaak intellectualistische bedenkingen over kunst en literatuur lijkt hij toch altijd uit de hoogte te willen doen. Om het cru te zeggen : ik zie geen laaggeschoolde arbeider naar zijn films kijken. Maar toch chapeau dat hij het hele productieproces op zich nam.

Gelukkig is deze bijna-documentaire nog best te doen. Het is niet zo hard en ontoegankelijk als Resnais en Rohmer, al vind je alle kenmerken van de kleine intieme cinema terug. Het kijken in de camera, het dicht op de huid zitten van een ordinair personage... Het inzoomen op een brief die wordt geschreven, of een filosofische dialoog, en de luchtige muzikale intermezzo's zorgen ervoor dat de film in beweging blijft en een neutrale kijk biedt op een jonge vrouw die stilaan afglijdt naar de prostitutie... Leuk om eens gezien te hebben.

Ach ja Godard. Soms mooi, vaak op zijn minst wel bijzonder, maar ook kil en afstandelijk waar ideeën belangrijker lijken dan de beleving. Ook deze film lijdt daaraan, vooral de laatste twee hoofdstukken waarin de camera statisch staat en iemand dan allerlei filosofische dingen mag zeggen die niet boeien door inhoud noch door vorm.

Karina blijft wel een reden om te kijken, zij heeft een bepaalde uitstraling waardoor je als kijker geboeid blijft. Visueel ook genoeg leuke dingen, redelijk sfeertje en die 80 minuten gaan ook snel voorbij, maar al met al voelt deze hele film als tussendoortje, als samenvatting. 3,0*.

Nee, deed me zeer weinig.

Anna Karina doet het nochtans erg goed in de rol van prostituee Nana, maar over het algemeen is dit een film die ik me binnenkort nauwelijks zal herinneren.

De film zit vol oninteressante dialogen, zoals het gesprek met de oude man in het café.

De beste scène uit de film is die waarin Nana haar brief schrijft en het camerawerk bij het aansluitend gesprek.

2*

Het was alweer een tijdje geleden dat ik een Godard gezien had. Maar een keer je eraan begint, merk je onmiddellijk wie de regie voert. Er wordt lekker experimenteel tewerk gegaan: rare cameraposities (de rug van de spreker), onderbreken van soundtrack, enkele keren muten van de geluidsband tout court en werken met ondertitels, het werken met pancartes. Het creëert afstand, als kijker zit je niet in de film, je kijkt naar de film. En dat zou dan de bedoeling zijn van veel werk van Godard. Ook is dit weer een film over film, gedeeltelijk toch, want Anna Karina speelt een meisje die graag in de filmindustrie wil werken maar er niet binnenraakt.

Ondanks de tricks vind ik het een goed kijkbare film net zoals de andere films uit de beginperiode van Godard. Later in zijn carrière zou het nog andere koek worden. We hebben geluk dat Anna Karina - zijn muze - een charmante verschijning is want ze vult de hele schermtijd. Haar personage zou ook geïnspireerd zijn op Louise Brooks in Loulou van GW Pabst, een silent classic, en dat is ook al te zien aan het kapsel van Karina.

Ook mooi meegenomen is het tijdsbeeld van Parijs begin jaren ‘60 dat we hier mee krijgen.

In zijn geheel genomen een leuke en inspirerende kijkbeurt. Het is een film waarin het samenspel van experiment, acteerspel, visuals en verhaallijn de goede kant opvalt. Sowieso is dat met dit soort films een riskante zaak.