Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux (1962)

En ook voorlopig in de top 10 inderdaad, ten koste van Black Cat, White Cat. Vind het wel jammer, want ook die verdient het wel, de onderste 2 plekken zijn een beetje willekeurig moet ik zeggen. Maar wilde deze even de eer gunnen, toch zeker voorlopig.

Prachtige film dit, deze vijfde Godard die ik zie en de eerste film, waarmee Godard mij helemaal weet te overtuigen, sterker nog, ik werd er zelfs helemaal stil van.

Ana Karina is een wonderschone vrouw, maar daarnaast ook een geweldige actrice. Ik heb zelden zo snel in een film gezeten als bij deze film, maar de film pakte me gelijk en liet me tot het indrukwekkende einde ook niet meer los. Ik kon de indeling van de film in hoofdstukken ook wel waarderen. Godard laat de kijker hiermee telkens weer met een ander aspect van Nana’s leven kennismaken en mede door die opbouw en het sterke spel van Ana Karina, leefde ik enorm met het hoofdpersonage mee.

De film voelt door het constant terugkerende droevige deuntje erg triest aan, maar toch heb ik tijdens het kijken niet het idee dat Nana somber in het leven staat. Integendeel. Ik vond haar juist heel positief overkomen, optimistisch als ze is, om veel uit haar leven te willen halen. De muziek in deze film is trouwens geweldig. Het deuntje is misschien droevig, maar wel van wonderschone kwaliteit. En wist Karina mij in Pierrot le Fou nog te bedwelmen met haar zangkunsten, daar doet ze dat in deze film met haar danskunsten. De scène waarbij ze voor een paar mannen in poolcafé op het ritme van een mooi jazznummer voortbeweegt is fantastisch. Film hoeft voor mij niet altijd kunst te zijn, maar die scène is dat zeker en echt van grote klasse.

Wat verder opvalt, is het mooie cameragebruik van Godard. Zijn manier van filmen is apart, maar wel erg mooi. Vooral de eindscène ziet er filmisch erg mooi uit, maar is eigenlijk op elk gebied wel geslaagd te noemen. Godard heeft met deze film echt een meesterwerkje afgeleverd. Ongelooflijk hoe ik meeleefde met Nana. Het hartverscheurende einde was misschien onvermijdelijk, maar was uiteindelijk oh zo sterk, omdat het mij op een geweldige manier wist te raken en alles in die scene gewoonweg perfect is.

Het is alweer een tijd geleden, maar ik ben blij dat ik eindelijk weer eens de maximale score aan een film kan uitdelen. Deze Godard verdient het zonder twijfel.

5,0*

Herzien en laatste halfje erbij. Schandalig dat ik opende met 4,5*, dit is beeldkunst op zijn puurst. Wat een cinematografisch genie is Jean-Luc toch. Karina is enorm indrukwekkend en elke scene, elke kadrering is van pure klasse. Godard was zijn tijd ver vooruit, ongelofelijk dat dit uit de jaren 60 komt. Hoe revolutionair kan je zijn. Dringt zich wel op als top 10 kandidaat. Godard is een meester.

Iemand een idee wat betreft de betekenis/reden van de schietpartij op straat buiten het café halfweg de film?

Er zijn altijd veel beroemde quotes aan JLG toegeschreven, geen idee of het allemaal klopt, maar deze is hier van toepassing:

Film Ist a Gun & a Girl.

Dat is ergens wel geniaal. Alhoewel het ook wel weer beperkend gaat werken als een auteur/regisseur zo strikt aan zijn eigen conventies vast blijf houden.

Bij GODard heb ik toch vaak de indruk dat alles een esthetische functie heeft. Tot op vandaag geen bevredigende verklaring gevonden. Ook GODard zelf laat je volledig in het duister tasten.

Hé zeg, hebben we hier te maken met stemfraude door een dubbele account ??

(o nee, xgogax stemt niet)

En over die esthetische functie klopt denk ik wel, maar het is wel zo dat bepaalde conventies je ook in de weg blijven zitten. Maar goed als je ergens goed in bent kun je het ook blijven toepassen met kleine variaties. Je hóeft maar één keer een geniaal idee te hebben.

Hehe . Nee maar een referentie die de briljantie van deze regisseur wel aardig dekt, en je houdt niet voor mogelijk hoeveel Godard fanboys 'm zo noemen. Ik neem het onbewust een beetje over. Maar lijk overigens wel vrij veel op goga op zo'n manier, en een Mann in mijn top 10 helpt ook niet echt mee .

Zie de laatste tijd wel meer films waarbij ik zie waar de legendarische status van de regisseur in kwestie aan is ontleend, maar die mij persoonlijk niet weten te raken. Hetzelfde geldt voor deze eerste ontmoeting met Jean-Luc Godard. Technisch is het onbetwist een meesterstuk, met name door hoe het de grenzen van de cinematografie opzoekt met zijn bijzonder inventieve camerawerk. Misschien vloeken in de kerk, maar desondanks vond ik er weinig aan. Het is mij teveel style over substance en te weinig emotie.

"To me style is just the outside of content, and content the inside of style, like the outside and the inside of the human body - both go together, they can't be separated." (JLG)

Sta er helemaal achter, maar om nou te zeggen dat ik het terugzie in deze film...?

Wat mij betreft is dit de film waarin Godard er het beste in slaagt vorm en inhoud te verenigen, juist daarom vind ik het zo'n goede film. Zie verder mijn bericht op de vorige pagina en bijvoorbeeld dit artikel.

Ga dat artikel zeker lezen, ook omdat de nouvelle vague voor mij een volledig onbekend terrein is. Ik sluit niet uit dat mijn ietwat terughoudende mening ook terug te voeren valt op dat het de eerste ontmoeting met het genre als zodanig is geweest.

Vormtechnisch een interessante film, misschien nog wel meer dan a Bout de Souffle. De hoofden van de achterkant gefilmd, een stuk stomme film in de film, een brief die geschreven wordt, de hoofdstuk- en scèneindeling.

Hoewel het af en toe een beetje teveel op een stijloefening ging lijken, met als hoogtepunt het herhaaldelijk veranderen van de as, tijdens een gesprek aan tafel. Een kleine brug te ver wat mij betreft.

De hoofdrolspeelster is geweldig om naar te kijken (en de dansscene een heel leuk stukje), wat het ook deels het aanzien meer waard maakt. Het verhaal zelf... het is niet heel saai, maar het is ook zeker niet machtig interessant. Met name naar het einde toe, met het gesprek met de oude man, en het voorlezen uit Edgar Allen Poe, vraag je je af waar het nu eigenlijk over gaat, en waar het heenmoet.

Ik geef het 3*, het was aangenaam creatief, maar inhoudelijk, net als A Bout de Souffle, minder mijn ding. Style over substance, zoals ik hier boven las, vind ik ook wel een goeie. En ach, misschien zijn Godards ook wel te hoog gegrepen voor me, of misschien staat Nouvelle Vague me (nog) niet aan, en weet ik niet waarover ik praat.

Geef mij maar een kleurrijke, losfladderende Godard in plaats van deze zwaarmoedige film. Ik vond het (mede door de opdeling in 12 stukken) wat afstandelijk en niet bijster interessant. De filmische trukendoos van Godard had ik wel door, maar meer dan aardig vond ik dat niet.

Herzien en wederom genoten van deze fantastische film. Geweldige muziek en een uitmuntende Anna Karina. Ik vond de film zelf nog beter dan de eerste keer. Ik kan er geen minpunt aan ontdekken. Ik ga deze ook in mijn top tien zetten, moet alleen nog even kijken waar.

Interessant. Binnenkort ook maar eens herzien.

Nee, die is niet het slachtoffer geworden. Ik heb Lilja plaats laten maken voor Vivre.

Ik heb nu een handvol Godard-films gezien. Deze bevalt me nog het beste tot nog toe, maar een echte liefhebber van zijn films zal ik wel nooit worden. Godard kan het blijkbaar niet laten om eigenaardigheden te verzinnen, zoals deze keer met de tussentitels, die erg hinderlijk zijn voor de voortgang van het verhaal. Want dat verhaal is alleszins de moeite waard, net als het goede acteerwerk van Anna Karina. Maar zo’n openingsscène begrijp ik dan weer niet. Ik weet niet wat de toegevoegde waarde ervan is om een gesprek tussen twee mensen met een long shot van achteren weer te geven. Maar dat zal wel aan mij liggen.

En wat is Godards 'gun'?

Een twintigste-eeuwse Edgar Allan Poe had het gezegd kunnen hebben.

Een mindere Godard.

Ik vind hem wat leuker als hij frivoler te werk gaat. Hoewel de film ergens nog wel luchtig en vrij aanvoelt stoorde ik me meermaals aan de geforceerde toevoegingen van verwijzingen. Maar dan ook weer niet geforceerd of apart genoeg dat het een abstracte functie in de film krijgt.

Jeanne D'Arc heb ik al gezien en hoef ik niet nog een keer te bekijken. Het filosofische gesprek met het ouder mannetje in de bar zit echt schots en scheef in de film verwerkt en de dialogen lopen echt voor geen meter. Nu komt dat wel meer terug in films van Godard, maar daar maakt hij van de houterigheid meer een stijlmiddel, hier faalt het gewoon in de film te passen.

Karina is een degelijke actrice maar zeker ook niet meer dan dat, verder is de structuur van het verhaal een aardige toevoeging, maar niet meer dan dat. Uiteindelijk ook een beetje een shortcut om af te tellen naar het einde, vanaf tableau 8 had ik het wel zo'n beetje gezien.

Deze vlees noch vis Godard kon me iets minder boeien. Blijft wel beter dan de gemiddelde leeftijdsgenoot, maar hij heeft toch veel betere films op z'n naam staan.

2.0*

Edit: Meest opvallende scene vond ik het gesprek waar de camera het duo vanachter bekijkt en telkens naar links/rechts uitwijkt als Karina praat. Meer van dat soort scenes graag.

Prachtige film. Interessant hoe de realistische stijl samengaat met de subjectieve aard van de inhoud. Oordelen we als kijker nu objectief of juist niet? Daarnaast is de film erg inspirerend met vele verwijzingen naar literatuur, filosofie (o.a. Sartre) en film. Karina is erg charismatisch en draagt echt de film.

Welke andere films van Godard leunen hier het dichts bij aan ?

En ik bedoel dan op visueel vlak.

Bande a Part.

Thnx, ik ben benieuwd.....

Al bij al is de verhaalopbouw met taferelen uit het leven van een personage nog vrij traditioneel. In een roman zouden ze dan beginnen met de jeugd, maar daarvoor zou je een kindactrice nodig hebben. Jeanne d'Arc en The Oval Portrait van Poe vond ik overbodig. Als je een tweede keer kijkt, zul je geneigd zijn die stukken over te slaan.

Verschillende stijlelementen herinneren de toeschouwer eraan dat cinema slechts illusie is: de hoofdstuktitels, een stukje stomme film met ondertitels, ongewone camerastandpunten... Eén keertje kijkt Anna Karina recht de camera in, wat normaal verboden is.

Haar acteerwerk vond ik zeer goed, net als haar Louise Brooks-kapsel.

Ik ben heel erg benieuwd wat ik hier van ga vinden. Qua filmsmaak ben ik het vaak met NW en Spetie eens (niet persé bij dezelfde films) maar ook zeer regelmatig met Dievegge en Donkerwoud. Ik heb gek genoeg na al duizenden films pas twee Godards gezien:

- À Bout de Souffle (1960) vond ik 3,5* echt wel waard, maar ik was ook weer niet niet blown away. Wel stukje filmhistorie!

- British Sounds (1970) kon ik weinig mee, en gaf ik slechts 2*

The Numbers are not really in my favor, om in het eerste kamp te komen.

Well. Only one way to find out... Als ik het zo lees zal er zeker wel een (ruime?) voldoende inzitten!