Fanny och Alexander (1982)

Vooral die ene oom is erg grappig, die oom Karl of hoe heetie ook weer? Dat is dan ook meteen de enige persoon in de hele film die nog een beetje van het leven geniet. Door dit personage komt het gebrek aan levensvreugde bij de andere personages veel sterker naar voren dan zonder deze oom. Maar ik ben het met je eens dat de film er veel te lang over doet.

Na Bergman's 'The Seventh Seal' gezien te hebben, had ik me voorgenomen diens volledige oeuvre te doorkruisen. 200 films later zit ik amper aan nummer 2, al blijft het aanvankelijke enthousiame voor het grootste stuk overeind. Het minste dat je van 'Fanny och Alexander' kan zeggen is dat het een diepgaande film is, al wendt Berman ook vaak eenvoudige taal en/of structuren aan die het tempo sterk afremmen. Daardoor is 'Fanny och Alexander', zelfs gespreid over 4 episodes (1 per avond), een lange zit. Niet alle personages zijn even boeiend, en pas op het laatst komt Bergman als sfeerschepper uit de kast, wat jammer is als je de eerdere droge episodes in rekening brengt.

Al bij al loont 'Fanny och Alexander' amper voor wat hij van de kijker vergt: veel tijd en empathie resulteren in slechts enkele emotionele scènes of waardevolle ideeën en weinig hoogstaande cinematografie. Bergman's meesterwerk? Neen, eerder een matige film waar ongetwijfeld meer in had gezeten.

2,5*

Prachtige muziek overigens, vooral die cellosuite van Britten...

Ik heb de 5 uur versie gezien en ik had niet gedacht hem in een keer uit te kijken ook, maar wat een mooie film. Mooie beelden met overheersende rode of witte kleuren en een haast sprookjesachtige setting. Het begint al goed in de eerste akte met het kerstfeest, als je de personages goed leert kennen. Je ontdekt al gauw bij de familie Ekdahl de problemen waarbij de volwassenen te kampen hebben. Depressie en de schone schijn van zogenaamd gelukkig zijn. Gelukkig laat Bergman ook veel open voor humor, iets wat ook terugkomt in de rest van de film.

De volgende aktes zijn iets donkerder van toon, als de ellende begint voor de kinderen met hun nieuwe stiefvader. Malmsjö speelt erg goed als de bisschop die van strikte regels en soberheid houdt. Ook Guve speelt goed als de jonge en slimme Alexander. De verschillende scenes die ze met elkaar spelen zijn het allermooist in de hele film. De bisschop die maar geen macht lijkt te krijgen over de jongen en hem niet alleen straft, maar ook vernederd.

Bestaat God? Zijn de geesten echt die Alexander ziet? Wat is realiteit en wat is fantasie? Bergman laat het aan de kijker over. Daardoor laat de film zich niet makkelijk grijpen. 'Alles kan gebeuren, alles is mogelijk en waarschijnlijk'.

5* voor deze mooie ontdekking.

Spoilertag aan AUB.

Wat een duffe (film) (ellende) (filmellende).

Meteen na het thuiskomen van My Blueberry Nights zijn we aan deze film begonnen. Na die filmische emotie valt Fanny Och Alexander gewoon knalhard en droog op de maag. Een vreselijk kale registratie van ontzettend saaie taferelen.

Veel Fanny en Alexander is er ook niet aan, het eerste uur wist ik amper wie ze waren. Dat hele diner kon mij echt niet boeien, ook de ellenlange conversaties en monologen waren ongeïnspireerd en niet doorheen te komen. Na een uurtje hebben we het dan ook maar opgegeven.

De volgende dag de rest van de film gezien (3 uren versie gekeken, miniseries ben ik een beetje zat) en hoewel die wat vlotter verloopt blijft het een tergend saaie bedoening. Vond het erg lelijk (dat weerkerend shot van dat beekje naar die boerenkerktoren), erg saai en vooral ook slecht geacteerd. Die Alexander bakte er helemaal niks van.

Gewoon écht mijn regisseur niet. Erg kale registratie van duffe taferelen met manke personages. Film wint iets aan tempo naar het einde toe maar dan was het voor mij al lang te laat.

0.5*

Eén woord: schandalig!

Laatst begonnen met de vijf-uurs versie, maar ik moet zeggen dat de registratie van het anderhalf uur durende kerstdiner mij ook behoorlijk verveelde. Nogal oubollige humor en karikaturale personages die waarschijnlijk een warme sfeer moeten neerzetten. Misschien toch eerst maar met de drie-uurs versie beginnen.

Berichten verplaatst naar Film > Algemeen > de beoordeling van klassiekers

Mijn derde Bergman filmerbaring na >Het zevende zegel, en Na de repetitie.

Een heerlijke film waarin goed de tijd wordt genomen voor het vertellen van een indrukwekkend verhaal. Er wordt bewonderingswaardig goed geacteerd. Op naar mijn vierde Bergman.

Heb de volledige versie eens een kijkbeurt gegund...

Alweer een intrigerende familiekroniek die gekenmerkt wordt door hoogtes en laagtes. Het centrale verhaal draait om Alexander die na de dood van z'n vader voortdurend in conflict ligt met z'n hardhandige stiefvader. Daarrond bestaan nog een aantal nevenverhaaltjes rond seksuele escapades, openlijk overspel, financiële problemen, echtelijke ruzies en mijmeringen van een oude vrouw die terugblikt op haar leven. Alles wordt fragmentarisch opgebouwd met als functie een zo compleet mogelijk beeld op te hangen van de verliezen en successen van de familie Ekdahl. Bergman blaast leven in het geheel door z'n personages te voorzien van eigenaardige karaktertrekken. Het bizarre humoristische bindmiddel van platvloerse grollen is niet altijd even geslaagd, maar brengt desondanks een zekere dynamiek in de nogal langdradig afgetekende gebeurtenissen. Sterke stukken wisselen af met overbodige sequenties. Zo werpen de oeverloos lange monologen en de onnodige, steeds terugkerende theaterscènes een schaduw over de inhoudelijk sterke en eloquente dialogen. De confrontatie tussen Emilie's broers en de bisschop is zo'n voorbeeld van artistiek taalgebruik en solide acteerwerk, dat in een volgende scène teneergeslagen wordt door een te lange nutteloze uiteenzetting over archaische moraal.

Alexander ontdekt al snel dat God een cynicus is en zijn eigenzinnige door lef gekenmerkte karakter is zijn manier om deze ontgoocheling te verwerken. Dat dit schild alleen maar voor nóg meer problemen zorgt zal hem niet deren. Hij volhardt in z'n stoutmoedigheid en dat maakt hem een klein beetje tot een held, zij het dat die heldenstatus nogal subtiel ingekleed wordt. Vast staat in elk geval dat zijn weerspannigheid verschillende onderhoudende scènes uitlokt.

De uitwerking van het geheel kent net zoals de familie Ekdahl ups en downs, maar de boeiende stukken overheersen en maken van deze vijf uur film een aangename tijd.

Ik heb afgaand op de reacties hier maar gelijk de volledige versie bekeken en ik ben diep onder de indruk. De eerste anderhalf uur vond ik het behoorlijk saai, maar ben toch blijven doorkijken. Achteraf zorgt juist de traagheid en de uitgebreidheid hoe op alles wordt ingegaan voor een veel grotere emotionele impact. Je leert de karakters haast op een zelfde manier kennen als je mensen in je eigen omgeving kent. Ik vond de diepgang (het hele gebeuren met God en dat verhaal van die Jood) in het verhaal ongelofelijk briljant uitgewerkt. Ook de psychologie in de film was heel sterk; een tirannieke vader en de intense haat die dat oproept en hoe de bisschop hem langzaam probeert te breken. Ik denk dat je met de verkorte versie wel veel mist, want eigenlijk vond ik bijna alles wel essentieel voor de hele opbouw van de film. Wat ik wel vind, en daarom duurde het waarschijnlijk ook zo lang voor ik erin kwam, is dat dit meer theater dan film is. De film draait om de dialogen en het psychologische spel, maar alles gebeurt in dezelfde ruimtes, volgens mij moet dit heel makkelijk zijn om naar een toneelversie te vertalen. Maar goed, doet niets af aan de film natuurlijk

De bioscoopversie is vanaf 12 juni 2008 in de bioscoop te zien in een geheel gerestaureerde versie.

Draait natuurlijk alleen in filmmuseum amsterdam. Ik denk dat ik ga verhuizen.

Heb jij dan even geluk dat ie van 16 oktober tot 24 december wekelijks in de Lux gaat draaien.

Fanny och Alexander is niet de enige Bergman-film die een tour zal maken door het land. Data en titels.

. nice.

Bijzonder en indringend, betoverend mooie beelden, gedetailleerd en daardoor zo nu en dan ook wat saai.

Vorig jaar de vijf uur durende versie bekeken, en daar heb ik enorm van kunnen genieten. Morgen in de bioscoop de 3 uur versie. Heb er veel zin in.

Oei, oei, oei, wat een mooie film. Misschien wel de beste (en i.i.g. de mooiste) van Bergman die ik zag en dat zegt wat. Heb de ruim 5 uur durende versie gezien en die maakte zwaar indruk. Ik moet eerlijk bekennen dat je niet op elk moment van de dag (mocht je al de tijd hebben) de film kunt opzetten, omdat je er echt zin in moet hebben. De film duurt lang en is traag en dat is niet eens negatief bedoeld. Ik kan me gewoonweg wel voorstellen dat (veel) mensen dit niet trekken.

Beginnen maar met een klein puntje van kritiek; ik vond de acteerprestaties van de acteur die Alexander speelt (het sleutelpersonage; veel meer dan Fanny), wat flets. Echt slecht was het niet, maar er had wellich wat meer ingezeten.

Verder natuurlijk een geweldige film. De film ontroerde me stevig en de sterke personages komen prima uit de verf. Bergman behandelt een aantal niet onbelangrijke thema’s. Geloof (weer eens), familie, fantastisch vermogen, kind zijn, volwassen worden, de dood. Om eens wat te noemen en Bergman neemt daar (goddank) zijn tijd voor.

Wat voor mij de achilleshiel van de film was, was dat de ogenschijnlijk goede en warme familie Ekdahl, eigenlijk niet heel veel beter is dan de verdorven bisschop (een van de beste bad guys ooit). De manier waarop Carl zijn Duitse vrouw bejegend, waarop Gustav Adolf de zijn machtspositie gebruikt/misbruikt op de dienstmeisjes (en de perversiteiten eigenlijk van de hele familie) en de manier hoe de moeder op het begin bereid is dingen op te offeren over de rug van haar kinderen, wordt overschaduwd door een bedrieglijke warmte die de familie uitstraalt, maar is er natuurlijk nog wel steeds. De bisschop en zijn zus en moeder zijn veel meer kwaadaardig aan de oppervlakte. Zo veel verschillen ze ook weer niet. Iedereen wil respect en aardig gevonden worden. De methoden van de bisschop zijn harder en de warmte van de familie Ekdahl is er niet. Daar zit zeker wel verschil in, maar dan nog.

Prachtige film dus. Bergman begint meer aanzien te winnen bij elke film die ik van hem zie. 4,5 sterren. Een van de mooiste 100 films ooit en de beste van Bergman (of vind ik dat toch Persona…)

Ok.. Fanny och Alexander, had eerst weinig zin in een bericht, maar na een kleine discussie met zowel flauwekul als met echte argumenten te gooien naar een vriend, die de film wel goed vindt, dan toch maar.

De tijd waarin dit zich afspeelt (rond 1900 dacht ik?) spreekt me totaal niet aan, maar aangezien dit één van de twee films was die ik nog moest zien uit de top100, gisteren bekeken. 20.15 begonnen en half 1 klaar, ja dat zijn geen drie uur, maar ruim vier.. en die korte pauzes had ik soms hard nodig.

De eerste driekwartier was een beetje voortkabbelen, met irritant gehuppel van de familie, kinderachtige grapjes van oompje en de (voor mij) oh-zo-gevreesde pakjes/kostuums. De tweede driekwartier vond ik het beste van de film, ik dacht even dat het toch nog een redelijke film zou worden. Dit deel was ik echter grotendeels alweer vergeten toen de aftiteling door het beeld rolde dankzij de rest van de film. De tweede helft van de film, vanaf het moment dat de bisschop de film kwam verpesten, kon me gewoon echt helemaal niet meer boeien.

Dat er dan nog wat interessante dingen gebeuren zoals die vriend van me zegt, heb ik wel meegekregen, maar dat komt gewoon veel te laat en zo interessant vond ik het ook helemaal niet. De film is veel te langdradig en ontzettend saai, slecht geacteerd en vervelende thema's/motieven die me ook al niet aanspreken. Deze Bergman was duidelijk niks voor mij.

Ik ben het ook sterk met Onderhond eens in dit geval. De film is echt vreselijk kaal en het is inderdaad een 'registratie van duffe taferelen'.

1.0*

Net de bioscoopversie gezien. Prachtig. Baal er nu van dat ik de mini-serie niet eerst heb gekeken. Ik kan mij totaal niet vinden in de film geschetst door Onderhond en Goldenskull.

De volledige vijf uur durende versie gezien en ik durf te zeggen dat dit de kroon is op het werk van Bergman. Met een ijzersterk maar zeer subtiel gevoel voor sfeer toont hij ons zijn visie op het leven. Er wordt vanuit gegaan dat de mens alleen en eenzaam is, maar dit als uitgangspunt nemende laat hij ons veel prils zien van een familie die oprecht van elkaar houdt. De film straalt ook perfect de liefde voor magie en fantasie uit en bevat een goede balans tussen het deprimerende en gelukzalige. Geen film werkt zo veel personages met een dusdanige presicie, emotie en diepgaande filosofie uit als deze. Een zeer indrukwekkend stukje cinema.

Indrukwekkend epos van misschien wel de grootste regisseur sinds het begin van de cinema, Ingmar Bergman.

Onderga vooral de lange versie van 298 minuten.

Rijkdom aan beelden, mooie filosofische verhaallijnen, en genier vooral van de familie Ekdahl, een grote familie met mensen van vlees en bloed met vele zwakheden maar met vooral een oprechte liefde voor elkaar.

Deze film voelt als een warm bad.

Die film versie gezien van iets meer dan 3 uur, en dat was dan ook meer dan genoeg, denk ook niet dat ik de langere versie zal bekijken. Heb deze in het filmhuis gezien op groot scherm dus dat is wel erg leuk natuurlijk. De film bevat niet echt één verhaal, er gebeuren meerdere dingen, dat houdt het wel boeiend allemaal. Maar het belangrijkste is natuurlijk Alexander. Want het draait in mijn ogen veel meer om Alexander dan om Fanny. Geen probleem overigens. De gebeurtenissen zijn erg goed in beeld gebracht. Visueel is deze film dan ook dik in orde, er zitten een paar mooie shots tussen.

De humor die de film bevat was echt geweldig, lekker scherpe en beetje droge grapjes die er in zitten. En het zijn eigenlijk niet eens grapjes maar gewoon leuke one-liners. De hele zaal lag ook steeds dubbel bij sommigen uitspraken. De muziek was ook wel in orde.

Toch een groot minpunt eigenlijk is dat sommigen scenes veels te langdradig zijn. Een beetje rekken mag van mij best in dit soort films, maar af en toe was het gewoon vervelend. Het had ook makkelijk een kwartier minder lang kunnen duren zonder dat er belangrijke dingen uit zijn gehaald.

Het acteerwerk was erg goed. Raar dat die kinderen er niks mee hebben gedaan na deze film, ze deden het echt erg goed. En ook over de rest van de cast mag ik niet klagen.

4*

Wwelover omschrijft al hoe er meerdere verhalen in deze film zitten. Het maakt de personages om Fanny en Alexander heen wel interessant, maar daardoor mist de film een beetje focus. Het geheel heeft wel een prachtig filosofisch en vooral poëtisch tintje -wat wil je ook met een theatrale familie- iets wat me erg aanstaat.

Hoe dan ook, het gebrek aan een richtpunt maakt deze film alleen maar vreemder -in positieve zin; mensen spreken met de geesten van overledenen alsof het de normaalste zaak van de wereld is, een jongen laat zijn droomwraak op zijn stiefvader uitkomen, hoe werden de kinderen verwisseld daar ze in de kist zaten maar tegelijk op de vloer van hun kamer lagen en wie/wat is nou eigenlijk die Ismael? Vragen waar ik nou niet direct een antwoord op kreeg, maar daarvoor gun ik de film graag nog een kijkbeurt. Niet zeer binnenkort, maar toch.

Bovengenoemde elementen had ik ook totaal niet verwacht in deze film; ik ging uit van een 'gewoon' familiedrama, waar je eigenlijk gewoon met een verstand op nul en blik op oneindig naar kunt kijken, de film spoelt vanzelf wel over je heen. Toch leuk als je verwachtingen zo worden omgegooid !

Ik lees ook commentaren terug over langdradigheid; ik vond de film best snel voorbij vliegen. Hij zakte voor mij nergens echt in, daar ik razend benieuwd was naar hoe de hele zaak zou eindigen. Het slot vond ik overigens ook geweldig; eigenlijk is het heel erg open, maar wel op een manier die je zelf lekker in kunt vullen. Maar toch heeft het, waar het mijn verwachtingspatroon betreft, een beetje een bittere nasmaak achtergelaten, daar er al zoveel andere vreemde elementen in de film zitten dat een klein beetje verklaring nooit weg is. Of een hint ernaar. Maar ook weer niet alles voorkauwen, dat is weer 't andere uiterste.

Afgezien van niet voorziene elementen is het ook een prachtig familiedrama. Een beetje in een strakke en compromisloze vorm gegoten, maar ik kon me goed inleven in het verhaal. Voor mijn definitieve oordeel zal ik de film nogmaals moeten bekijken.

Fanny och Alexander of hoe Bergman zijn tijd neemt (heb de vijf uur bekeken) om een onderhuids beklijvend familiedrama te schetsen. Schitterend.

Ik vond deze film helaas tegenvallen en had er meer van verwacht. Ik vond het namelijk nogal een soort van 'soap', omdat het grotendeels binnenshuis afspeelt en het voornamelijk over alledaagse familiezaken, of persoonlijke kwesties gaat. De acteerprestaties zijn echter wel van een degelijk niveau, en zijn vooral heel 'menselijk'.

Maar op de één of andere manier trok deze film mij niet echt. Ik vond de samenhang van omstandigheden niet echt interessant, en soms zelfs erg vaag. Het idee van die geesten is een leuk initiatief, maar voor mij niet echt van toegevoegd waarde. Ik hou van films met echte spanning en emotie, en vond dat in deze film nogal oppervlakkig.

Normaal heb ik juist vaak een zwak voor films met een lange tijdsduur, maar in dit geval had ik er zowaar echt moeite mee om deze film in één keer af te kijken. En dat is eigenlijk voor het eerst dat ik dit met een film van deze tijdsduur had. Dit was dan ook de eerste echte 'draak van een film' voor mij. Verder vind ik ook de titel niet echt op zijn plaats; er is namelijk niet echt één specifieke hoofdrol, en sowieso is de rol van Fanny in mijn ogen niet meer dan een bijrol. Maar wellicht is dit anders in de miniserie?

De 'establishment' van Moviemeter zal het waarschijnlijk niet met mijn mening eens zijn, en ik vind het ook jammer, maar meer dan drie sterren kan ik er nu niet van maken. Wie weet komt daar in de toekomst nog verandering in als ik de film nogmaals kijk.

Mooie beelden, intrigerend verhaal en goed gespeeld, maar lang niet alles voelde functioneel aan, en dan wordt het vervelend als je op je horloge kijkt en je realiseert dat je nog anderhalf uur moet.

Sterke Bergman met een spiritueel verhaal. Het begin was een beetje wennen, en je weet niet welke kant de film op gaat/wil, maar daarna wordt het beter en beter.

De acteerprestaties zijn goed, de setting geweldig (het warme huis van oma en de kille ruimtes bij de bisschop) en de cameravoering top. Ik heb overigens het gevoel dat de 5-uursversie meer tijd besteed aan mooie plaatjes, maar ik heb voor nu alleen de 3-uursversie kunnen bekijken.

Die lange versie gaat deze winter zeker nog eens aan bod komen! Ben benieuwd of de film dan sterker wordt met nóg meer diepgang over de opgroeiende Alexander, die worstelt met zijn vragen over het leven.

4.0* voor nu, maar wordt vervolgd!