Southern Comfort (1981)

Tegenvallende film ondanks vrij stevige cult-reputatie.

Nationale Reserve krijgt het aan de stok met de Hillbillys in de Bayou....okay het wordt wel heel lastig het niet over "Deliverance" te gaan hebben, maar dat was een beklemmende spannende film, hier zie ik voornamelijk een stelletje idiote reservisten.

Misschien is mijn testosteron-gehalte te laag en is dit een typische macho-film of zo, maar ik merkte niks van spanning of dreiging, meer een film waar Sylvester Stallone als Rambo in zou kunnen spelen.

Soundtrack van Ry Cooder is het voornaamste lichtpuntje.

Viel gisternacht in de laatste 20 minuten. 2 soldaten die uiteindelijk ook tijdens een dorpsfeest hun leven niet zeker zijn. Wat een briljante scene is dat. Wat een dreiging en spanning, die opbouw van dr scene. Erg goed.

Héél héél lang geleden heeft deze film de nodige indruk op me gemaakt. Genoeg om de titel van de film te onthouden. Nu heb ik hem eindelijk weer eens gezien. OK, de sfeer in de moerassen en de onheilspellende omgeving heeft nog steeds wel wat. Maar verder is het een belachelijke film. Zwaar overdreven flut dialogen en een onwaarschijnlijk stelletje amateur militairen in een verder totaal ongeloofwaardig verhaal. De mythe van Southern Comfort is ontkracht. Grappig trouwens in het officiele verhaal hierboven. Daar wordt geschreven over een briefje van 50 dollar. Vreemd genoeg kan ik me daar helemaal niets van herinneren. Wel over een brief die geschreven werd om de eigenaren gerust te stellen. Of heb ik een klein moment gemist?

IJzersterke film. Nu helpt dat ik heel erg houd van de setting en het gegeven (de afvalrace door een medogeloze en ontzichtbare vijand), want er is best wel wat aan te merken. De personages zijn wel erg dommig (hoewel dat vast het punt van Hill was) en de meeste ook nogal eendimensionaal. Maar Southern Comfort zit vol met memorabele momenten en nogmaals wat is de setting fijn. Heerlijk film van alleskunner Hill. 4 sterren.

Bah, ik ben hier niet zo enthousiast over. Dat cajuns moordzuchtig worden omdat je hun bootje steelt is al flauwekul op zich. En er volgt nog flink wat flauwekul : het schieten met losse flodders op de locals, dat voortdurende roepen in de wildernis, net goed om de vijand te lokken... hoe komen ze daar bij? En heel wat zwakke dialoog zorgde ervoor dat de film best wel langdradig overkwam, zeker in het eerste uur.
De oorlog die de soldaten op training ontketenen, is vooral één tegen henzelf. Langzaam gek worden in een dreigende omgeving : Deliverance deed het al eens eerder en beter. Er zijn ook positieve punten : de muziek van Ry Cooder, de prachtige shots van de swamps en de geweldige finale in het cajun dorp zijn om nooit te vergeten. Daarom toch nog een 3*.

PS : de slachting van de varkens zijn echt... dierenvrienden wees verwittigd.

Goeie film waarin een groep leden van de National Guard het aan de stok krijgt met de lokale bevolking tijdens een training. De film heeft veel weg van Deliverance, maar haalt dat niveau niet. Ondanks dat het verloop wat voorspelbaar is, wordt het tegen het einde toch spannend. De film speelt zich geheel af in een moeras en dit levert genoeg mooie beelden op. Het acteerwerk is van een wisselend niveau.

Betekend dat einde dat ze alsnog de lul zijn?

Uh nee, ze worden gered door een army truck, leek me nogal duidelijk...

Nja........ Beetje een saaie zit voor mij geweest. Dat alles zo uit de hand loopt is een eigenlijk ongeloofwaardig. Dat er in die warme moerassen met inbreed mensjes de gemoederen hoog kunnen oplopen oké maar de aannemelijkheid keldert per minuut in deze overdreven film.

Pluspunten: de muziek van Cooder en de editing die op momenten mooi de beelden vloeien laat. Script en regie redelijk, beeld en geluid goed.

Ondanks de prima cast, jammer dat Peter Coyote zo snel van het doek was, had ik meer van deze film verwacht. Mss ook wel omdat deze film een status schijnt te bezitten. Ik kon dat nergens aan herleiden iig. 3**

Veel spanning, echt van genoten, mooie beelden van het moeras, de soldaten en de dorpelingen.

Lijkt wel wat op de Deliverance, 10 jaar eerder uitgebracht.

Wat een deceptie. Ik erger me niet vaak aan dingen maar dat liep hier wel erg uit de hand.
- Vooral enorm veel lawaai maken terwijl ze door 't water liepen.
- Schreeuwen naar een helicopter in plaats van schieten.
- Ze zien die truck, de man praat Frans. Gaat er dan geen belletje rinkelen? Niet dus.
- Wanneer ze zich op een gegeven moment opsplitsen komt Spencer met 't geniale idee om om de 5 minuten even de lucht in te schieten zodat ze van elkaar weten dat ze nog in leven zijn. Gelukkig is er een overvloed aan ammunitie...
Om maar te zwijgen over dat debiele einde.

Prachtige film die we nu voor de 2e maal hebben gezien in enkele jaren tijd. Hij blijft goed, qua verhaal en acteurs die weten hoe ze moeten spelen! Met 4* vind ik persoonlijk het nog iets te laag gewaardeerd maar helaas.....ben niet alleen.

'Southern Comfort' is een film die ik al tien jaar (ongeveer, denk ik) wil zien. Dan weer een jaar vergeten, het jaar daarna aangeschaft, daarna een paar jaar in 't stof, etc. Vanavond zonder (echte) reden dan eindelijk opgezet. Glas whisky erbij en deze prent leek me uiterst geschikt voor een lekkere vochtige trip.

En dat werd het opzicht ook wel. Nee, deze film kan zich niet meten met 'Deliverance' en ja, het viel me over het algemeen wat tegen, maar ik heb me prima vermaakt, mede dankzij de spanning naar het einde toe. Verder is dit qua scenario echt matig, een dialoog van redelijke kwaliteit is (bijna) niet te vinden in deze film, maar regisseur Walter Hill wordt o.a. gered door de moerassen en het sfeertje. Personages zijn niet bijzonder en bepaalde (/ veel) zaken zijn gewoon ongeloofwaardig, tot het domme toe. Dat klinkt erg negatief, maar storend is het nou ook weer niet. Hill houdt 't qua regie prima in toom en zorgt voor mooie shots en een prima geheel wat vermaak en sfeer betreft. Héél soms zit de spanning er ook goed in.

Mooi om deze klassieker eindelijk gezien te hebben. Walter Hill doet 't meestal wel prima. Helaas niet (helemaal) de film waar ik op hoopte, maar ik heb me prima vermaakt op deze mistige zondagavond.

Een hysterisch, onwaarschijnlijk dagje uit van het gekkenhuis.

Walter Hill's gemene blik op de keerzijde van macho heroics. Strak geregisseerde, intens spannende actiethriller. Een relaas over incompetentie. Negen rekruten meedogenloos opgejaagd door een vijandige omgeving, een weg banend door de moerrassen bewust gemodelleerd naar Vietnam. Ze komen aan de beurt... één-voor-één. Film herinnerde me aan: "Who's Afraid of Virginia Woolf?", door het geruzie van de personages als een manier om te overleven. Vaak vergeleken met John Boorman's "Deliverance", maar Hill injecteerde hier het scheutje testosteron ( e.g. "First Blood" ). Spencer toch wel mijn favoriete personage, omdat zijn bovenkamer nog het beste functioneert van dit zooitje opgejaagd wild. Prachtig sfeervol camerawerk en Ry Cooder maakte de gekte in de jungle compleet met zijn onheilspellende, sfeervolle noten. En dan onder het mom van: 'save the best for last'.

In de herziening: dat einde hoort bij de beste eindes ever

De film wordt zo te lezen vaak aangeprezen als een Deliverence-achtige film en dat klopt ook wel, maar dan een stuk minder sterk. De film komt traag en stroef op gang en het peloton is redelijk dom bezig, waardoor ik er weinig sympathie voor had. De latere gruwelijkheden waren wel vrij indrukwekkend, maar al bij al stelt de film me teleur. Ik miste toch wel die beklemmende sfeer die ik bij een verhaal als deze had verwacht.

2,5*

Groepje hobbymilitairen gaat een weekendje op pad onder leiding van een beroepssergeant. Dat had die laatste beter niet kunnen doen, want bij die hobbyisten zitten nogal wat onvolwassen padvinders met testosteronoverschot.
Wat rest is een mensenjacht door de moerasbossen van Louisiana. Mooie omgeving voor een sfeervolle film, fijne onzichtbare vijand die het onbarmhartige gebied tot in de puntjes kent, en een fantastische laatste twintig minuten. Maar wat heb ik me geërgerd aan Carradine en Boothe.Twee van die zie-ons-eens-veel-beter-dan-de-rest-zijn figuren, die het natuurlijk ook nog eens als enigen moeten overleven. Te voor de hand liggend. Dit gevoegd bij een onwaarschijnlijke bomen-omval scene, en een licht teleurstellend gevoel over wat had kunnen zijn maar niet is geworden overheerst.

Bekende cast die het redelijk goed doen in een matige film.

De film is naar huidige normen veel te traag.

En het scenario kan dan destijds wel spannend geweest zijn, ik vind dat dit zeker niet zo is.

Was een, té, lange zit... zeker niet boeiend genoeg om me te bekoren.

Tis een beetje een herhaling van The Deerhunter maar dan wat minder wreed. Centrale gegeven: mannen worden uit hun vertrouwde omgeving gehaald om ergens dienst te moeten doen. Deze film wordt om die reden ook wel een metafoor genoemd voor de Amerikaanse bemoeienis indertijd in Vietnam. Alleen zegt het: stel dat deze bemoeienis met inwoners die niks van je willen weten in eigen land gebeurt, in dit geval de moerassen van Louisiana...

Begin jaren '80 in crappy kwaliteit op videoband gezien. Vervolgens heeft het heel lang geduurd tot er een knappe widescreen-versie van de film uitkwam. De beeldkwaliteit van de nederlandse dvd-release in 4:3 formaat was om te janken zo slecht. Een paar jaar terug verscheen de film eindelijk op bluray, in een fraaie opgepoetste versie. Inhoudelijk heeft Southern Comfort de tand des tijds helaas niet zo heel goed doorstaan; eigenlijk stellen plot en personages bar weinig voor en zijn er veel saaie stukken. Gelukkig maken de sfeervolle naargeestige setting en de spannende, knap gemonteerde climax veel goed.

Het einde maakt deze film. Wat een spanning!

Stukje hervonden jeugdsentiment. Was in mijn herinnering toch iets beter dan nu bleek. Ik meende altijd dat dit Deliverance was en uiteraard valt daar verhaal technisch wat voor te zeggen. Een stel arrogante domoren die het in afgelegen gebied aan de stok krijgen met de plaatselijke. Het niveau van Deliverance tikt SC eigenlijk nergens aan, en waar Deliverance zich ontplooit tot spannende thriller met de vraag komen ze er mee weg verzand SC in onderlinge gekibbel en maakt de groep het zichzelf moeilijker dan dat de 'vijand' dit doet. Een slechte film is het zeker niet, aardig geacteerd, de nodige spanning wat door loopt tot een aardige einde.

Redelijke film, geen top.

Fantastische film van Walter Hill. De moeraslanden van Louisiana zijn een geweldige locatie en prachtig in beeld gebracht. En dan worden we ook nog verwend met een soundtrack van Ry Cooder.

Lekker macho drama over een aantal niet al te snuggere amerikanen die een oefening met de National Guard hebben.

Duidelijk geïnspireerd op Deliverance, maar misschien meer nog dan dat de blauwdruk voor Predator.

Stoer, spannend, broeierig. Een hele dikke 4*

Geweldig om deze op blu ray te hebben.

Moeilijk te beoordelen film. De film zit namelijk vol zwakke punten zoals matig acteerwerk, irritante personages, onlogische beslissingen etc. waardoor je normaal gesproken naar een zwakke film zit te kijken.

Daar staat echter tegenover het heerlijke sfeertje, fantastische locatie in de bayou, soundtrack van Ry Cooder. Ook het erg sterke laatste half uur blijft hangen waardoor toch het positieve overheerst en ik toch weer naar een prima film zit te kijken van Hill.

De associatie met Deliverance is onvermijdelijk, en dat zullen de makers ook gedacht hebben - dus zetten ze het maar gelijk op de poster. In Southern Comfort gaat het niet om een rivier in Tennessee/Georgia/W.Virginia (of daar ergens) en bijbehorende rednecks, maar gaan we de bayous van Louisiana in. Een patrouille reservisten gaat op oefening in de uitgebreide moerassen van Louisiana, en komt in de problemen als ze zich misdragen en in conflict komen met de cajuns aldaar. Het is soms wat langzaam, maar het heeft wel een hele toffe setting waar de moerassen en de vaak ongeziene vijand voor een claustrofobische sfeer zorgen. Met ook best wel wat harde actie-uitspattingen. De soldaten zijn dan weer wat minder overtuigend, met nogal overdreven typetjes en nogal wat onlogische acties. Alsnog komt de film op sfeer een heel eind, en is de ontknoping in een cajun-stadje waar het heel gezellig lijkt, maar ook vol twijfel tussen redding en paranoia en vervolgens een ultieme ontsnappingspoging als Hardin doorheeft dat ze als ratten in de val zitten, ook erg leuk gedaan. Uiteindelijk prima vermaak dus.

In deze klassieker volgen we het wedervaren van een bataljon randdebielen van de National Guard. Irritante, domme amateurs waarbij het onmogelijk is om ook maar enige sympathie voor hen te voelen. Het script is complete poep, bagger tot en met. De soldaten gedragen zich zo onrealistisch en waanzinnig dat er zelfs geen begin aan is om de mistoestanden op te lijsten. Er zijn een paar mooie shots van de swamps ja en af en toe leuke actie, maar het blijft al bij al een zeer gemiddeld filmpje. De sfeer, de muziek en de finale maken gelukkig heel wat goed.

Jeugdsentiment dat toch vrij makkelijk overeind blijft. Dat is vooral te danken aan de elementen die vrijwel iedereen al noemt maar ik noem ze toch ook maar: de setting en de muziek: Ry Cooder natuurlijk maar ook die Cajunmuziek op het eind had wel wat.

Verder een paar goede acteurs en wat matige, en een personage dat ver over het randje was, nl Bowden, al zaten ook anderen als Reece en Casper “Geronimo” daar dicht tegenaan- veel ongeloofwaardige acties en dito teksten. De personages van Boothe en Carradine zijn als zo’n beetje als enigen niet helemaal uit een ei gekropen en zorgen zowaar ook voor wat redelijke dialogen.

Montage vond ik niet altijd even fraai met gebruik van double exposure -sowieso vrijwel altijd een slecht idee- en die slowmotion op het eind. De montage was eigenlijk op zijn best toen de bayou verlaten werd en ze een of andere 19e eeuwse backwater aandeden. Opluchting gevolgd door paranoia fraai in beeld gebracht.

Ik dacht overigens dat de soldaten vooral sneuvelden door boobytraps maar dat blijkt maar een enkel geval te zijn.

IJzersterke film, één van Walter Hill's beste. De film fungeert als metafoor voor de Amerikaanse inmenging in Vietnam, en zet en passant ook noties tov mannelijkheid en moed op losse schroeven. Ry Cooder's cajun-score is pure klasse, en perfect in combinatie met de door Andrew Laszlo geschoten beelden van de bayous van Louisiana.

Het is een bewijs van Hill's vakmanschap dat de film sinds 1981 vrijwel niets aan kracht heeft ingeboet. Liefhebbers van deze film kan ik de prima western Ulzana's Raid (1972) van Robert Aldrich aanraden, waarin een soortgelijke thematiek wordt behandeld.