Southern Comfort (1981)

Deze film komt maar traag op gang en wil in het begin niet echt spannend worden, dit komt voornamelijk omdat er vrijwel geen muziek in de film zit. Alleen een relaxed gitaar riedeltje af en toe, maar geen spannende muziek op de goede momenten. Soms werken stiltes juist ijzingwekkend, maar het kwam niet goed over. Misschien zat ik er niet lekker in door een aantal karikaturale personages, of misschien was het de matige, gedateerde geluidskwaliteit.

Naar het einde toe wordt de film steeds spannender en zoals die dude hierboven al zegt, het laatste kwartier is echt bloedstollend. Het kan echt alle kanten op gaan en ik zat op het puntje van mijn stoel.

Het einde is misschien af gekapt maar wel goed gekozen. En ja, ik had ook geschoten naar die helicopter, maar goed.

Is niet zo goed als Deliverance maar komt een heel eind.

4 sterren!

Walter Hill heeft heel goed naar John Boormans Deliverance gekeken. Menig inwoner van Louisiana was niet blij met deze film, hoewel ze het er allemaal over eens waren dat je de moerasmensen beter niet voor het hoofd kan stoten.

Was wel een vermakelijke film. Goede acteerprestaties en het grauwe moerassfeertje zat er ook in. Vooral hoe die soldaten ervan langs kregen, echt wreed, vooral die val met die spiezen die vanuit het water omhoog klapte Daat einde was ook erg mooi.

Weer een geslaagt filmpje van Hill. Ligt trouwens in de 5 voor 5 actie bakken bij Bart Smit.

4,0*

Sfeervolle en spannende film die niet altijd even geloofwaardig overkomt en ondanks de voorspelbaarheid, toch behoorlijk onderhoudend is. Carradine en Boothe dragen de film. Goed.

Dit vond ik destijds een geweldige film. Superspannend en sublieme muziek. Prachtige beelden en een schitterend eind. De casting voor deze film was zeer goed.

Voor de 3e maal deze uitstekende film bekeken en weer meer ontdekt. Deze film zou men kunnen zien als een allegorie op de oorlog in Vietnam. De verwijzingen naar die oorlog zijn te talrijk om op te noemen. De Louisiana National Guard in de rol van de US Army, de Cayuns in de rol van de Vietcong en het moeras staat voor de jungle in Vietnam.
De film bevat enkele schitterende scenes Je ziet ineens 8 opgehangen konijnen, terwijl er nog 8 guards over zijn. Op het eind worden er twee strops in gereedheid gebracht, waarbij Reece dacht dat zij voor hem en zijn enige overgebleven maat Spencer bedoeld waren. Achteraf bleek dat ze gemaakt waren om 2 gedode varkens op te hangen voor de slacht.
De opbouw van de spanning in deze film was verder uitstekend. De beelden van het moeras oogden zeer mooi en ook de cast was zonder meer goed. En niet de vergeten de muziek van Ry Cooder en vooral de geweldig mooie Cayun muziek aan het eind van de film. Het slot, ook weer met een duidelijke verwijzing naar de oorlog in Vietnam, was subliem.

5,0*

btw De kwaliteit van de DVD liet duidelijk te wensen over.

Niet onaardig, maar tegelijk wat teleurstellend. Deliverance vond ik duidelijk vele malen beter. Slechts de laatste 20 à 25 minuten zijn zeer goed. Wellicht had sowieso wat meer interactie met de gestoorde locals iets toegevoegd. Daarbij deed een aantal slowmotionshots nogal potsierlijk aan en lag het acteerwerk soms tegen het karikaturale aan. Desalnietemin een vermakelijke film, maar er had duidelijk meer in gezeten.

Naar mijn gevoel is Southern Comfort een zeer wisselvallige maar daarbij wel een vermakelijke film. Het acteerwerk was helaas maar matig en dat verminderde voor een groot deel de impact van de film. Net als de meeste anderen vond ik het laatste deel van de film het sterkst. De rest van de film kent overigens ook een aantal aardige momenten.

Wanneer de film qua camerawerk, acteerwerk en geluid van een iets hoger niveau was, had hier best een sterke film uit kunnen komen. Het uitgangspunt en de setting van de film waren tenslotte heel sterk. Maar een vermakelijke film is natuurlijk nooit verkeerd.

Overigens heeft de film hier een zeer mooie poster.

Ben het eigenlijk volledig met je eens Co Jackso, behalve met het cijfer dan. Vooral het acteerwerk was ook wat mij stoorde.. de overtuiging miste. Half uur voor het einde had ik het ook wel gehad, eind scène was dan wel weer redelijk goed, hoewel de muziek zwaar irritant was. Een film van tegenstrijdigheden dus.

2,5*

Hele goede en spannende film met goede muziek en schitterende beelden.

Acteerwerk was ook prima.

3,5 ster

geweldige film misschien is de sfeer in deze deze film nog wel naarder dan die van deliverance

Haalt het net niet bij Deliverance om maar weer die vergelijking te maken, maar Southern Comfort is me toch ook altijd bijgebleven. Die zompige moerassen met treurige bomen vormen een erg mooie setting. De goede soundtrack en moerasgeluiden maken het helemaal af, typisch zo'n film die het van de sfeeropbouw moet hebben. Laatste kwartier is een waardige climax, weliswaar ongeloofwaardig en beledigend, maar erg spannend.

Jammergenoeg wat vlak acteerwerk - vooral Caspar irriteert, lijkt of hij net uit Debiteuren Crediteuren komt gelopen - en een aantal domme acties die je niet verwacht van militairen (lawaaiig rennnen door het water, schreeuwen naar een helikopter, en sommigen draaien wel erg snel door). Voor de rest wel tough guys versus de locals.

Sterke punten zijn dat de "vijand" lang en goed buiten beeld blijft en het bevreemdende gevoel bij het einde: het gefeest enerzijds en de dreiging anderzijds.

Flauwe Deliverance-kloon, al moest ik ook vaak aan Predator met Schwarznegger denken omwille van de soldaten in het bosrijke gebied. Wat Deliverance zo bevreemdend maakte - de cultuurshock - ontbreekt hier trouwens volledig. Tenzij op het einde heel eventjes, tevens het enige moment waarop de film erin slaagt spannend te zijn. Voor het overige is het kijken naar een troep amateuristische soldaten die zich als kinderen gedragen. Southern Comfort kreunt onder onrealistische personages die de domste handelingen doen en meer een bedreiging voor zichzelf vormen dan hun belagers.

Wat de film wél mee heeft is de schitterende moeras-locatie die vaak mooie plaatjes oplevert en een gevoel van desoriëntatie opwekt. Ook de muziek geeft in dat opzicht het juiste sfeertje weer. Spijtig dus dat de audiovisuele kwaliteiten geen weerklank vinden in het script, want dat had met degelijke personages en meer aandacht voor de dreiging van de belagers een goede film kunnen opleveren. Nu is Southern Comfort helaas niet meer dan een slap aftreksel van zijn grote voorbeeld.

Southern Comfort komt bijzonder moeilijk op gang. Die soldaten zijn een stel flapdrollen bij elkaar, er is geen enkele vorm van leiding en ze klooien maar wat aan. Vind je het gek dat de lokale bevolking terug strijdt denk ik dan. Sowieso die jongen die met de losse flodders schoot hadden ze wel een knal mogen verkopen.
Gelukkig zijn de 2 overblijvers ook de personages die moeten overblijven,want ze zijn de meest verstandigen. Het laatste half uur is bijzonder sterk. De spanning is onderhuids aanwezig en in combinatie met dat hilbillie volkje in die zenuwslopende setting wordt dat zwakke eerste uur ruimschoots goed gemaakt.
Het enige waar ik mee zit zijn de kogels, voor zover ik weet hebben ze geen één keer met scherp geschoten, terwijl ze toch die echte kogels hadden verdeeld?

3*

Film die me doet denken aan een mix tussen Deliverance (al vele malen gelezen hier) en Predator (maar dan zonder een buitenaards wezen). De film moet het vooral hebben van de spanning en de sfeer. Wel goed gebracht en ook al weet je deels al wie er overblijft en dat de film een afvalkoers wordt, toch ben je steeds benieuwd naar wat komen gaat en hoe dit kan eindigen. Alles heeft een zekere geloofwaardigheid met zich mee, wat op zich wel goed is maar ook net minder in de uiteindelijke moorden die minder spectaculair zijn dan je zou hopen. Al bij al is dit een goed onderhouden film waar ik wel van genoten heb.

De kijker wordt als de film het einde nadert psychologisch subtiel op de proef gesteld naar wat waar is en wat niet (Ik zelf ging ook twijfelen).

Verder is de film sterk, en erg sfeervol geschoten (Met dank aan de brakke dvd kwaliteit) en overtuigd de film in zekere zin aan de briljant gevonden setting zowel de moeras als het dorp zijn aanwinsten en overlappen eigenlijk de meerderheid van de personages.

De film komt wat naief op gang dat schieten slaat echt nergens op ,maar daarna zullen de memorabele momenten zich zeker opstapelen tot het sterke einde.

Tegenvallende film ondanks vrij stevige cult-reputatie.

Nationale Reserve krijgt het aan de stok met de Hillbillys in de Bayou....okay het wordt wel heel lastig het niet over "Deliverance" te gaan hebben, maar dat was een beklemmende spannende film, hier zie ik voornamelijk een stelletje idiote reservisten.

Misschien is mijn testosteron-gehalte te laag en is dit een typische macho-film of zo, maar ik merkte niks van spanning of dreiging, meer een film waar Sylvester Stallone als Rambo in zou kunnen spelen.

Soundtrack van Ry Cooder is het voornaamste lichtpuntje.

Héél héél lang geleden heeft deze film de nodige indruk op me gemaakt. Genoeg om de titel van de film te onthouden. Nu heb ik hem eindelijk weer eens gezien. OK, de sfeer in de moerassen en de onheilspellende omgeving heeft nog steeds wel wat. Maar verder is het een belachelijke film. Zwaar overdreven flut dialogen en een onwaarschijnlijk stelletje amateur militairen in een verder totaal ongeloofwaardig verhaal. De mythe van Southern Comfort is ontkracht. Grappig trouwens in het officiele verhaal hierboven. Daar wordt geschreven over een briefje van 50 dollar. Vreemd genoeg kan ik me daar helemaal niets van herinneren. Wel over een brief die geschreven werd om de eigenaren gerust te stellen. Of heb ik een klein moment gemist?

IJzersterke film. Nu helpt dat ik heel erg houd van de setting en het gegeven (de afvalrace door een medogeloze en ontzichtbare vijand), want er is best wel wat aan te merken. De personages zijn wel erg dommig (hoewel dat vast het punt van Hill was) en de meeste ook nogal eendimensionaal. Maar Southern Comfort zit vol met memorabele momenten en nogmaals wat is de setting fijn. Heerlijk film van alleskunner Hill. 4 sterren.

Bah, ik ben hier niet zo enthousiast over. Dat cajuns moordzuchtig worden omdat je hun bootje steelt is al flauwekul op zich. En er volgt nog flink wat flauwekul : het schieten met losse flodders op de locals, dat voortdurende roepen in de wildernis, net goed om de vijand te lokken... hoe komen ze daar bij? En heel wat zwakke dialoog zorgde ervoor dat de film best wel langdradig overkwam, zeker in het eerste uur.
De oorlog die de soldaten op training ontketenen, is vooral één tegen henzelf. Langzaam gek worden in een dreigende omgeving : Deliverance deed het al eens eerder en beter. Er zijn ook positieve punten : de muziek van Ry Cooder, de prachtige shots van de swamps en de geweldige finale in het cajun dorp zijn om nooit te vergeten. Daarom toch nog een 3*.

PS : de slachting van de varkens zijn echt... dierenvrienden wees verwittigd.

Goeie film waarin een groep leden van de National Guard het aan de stok krijgt met de lokale bevolking tijdens een training. De film heeft veel weg van Deliverance, maar haalt dat niveau niet. Ondanks dat het verloop wat voorspelbaar is, wordt het tegen het einde toch spannend. De film speelt zich geheel af in een moeras en dit levert genoeg mooie beelden op. Het acteerwerk is van een wisselend niveau.

Veel spanning, echt van genoten, mooie beelden van het moeras, de soldaten en de dorpelingen.

Lijkt wel wat op de Deliverance, 10 jaar eerder uitgebracht.

'Southern Comfort' is een film die ik al tien jaar (ongeveer, denk ik) wil zien. Dan weer een jaar vergeten, het jaar daarna aangeschaft, daarna een paar jaar in 't stof, etc. Vanavond zonder (echte) reden dan eindelijk opgezet. Glas whisky erbij en deze prent leek me uiterst geschikt voor een lekkere vochtige trip.

En dat werd het opzicht ook wel. Nee, deze film kan zich niet meten met 'Deliverance' en ja, het viel me over het algemeen wat tegen, maar ik heb me prima vermaakt, mede dankzij de spanning naar het einde toe. Verder is dit qua scenario echt matig, een dialoog van redelijke kwaliteit is (bijna) niet te vinden in deze film, maar regisseur Walter Hill wordt o.a. gered door de moerassen en het sfeertje. Personages zijn niet bijzonder en bepaalde (/ veel) zaken zijn gewoon ongeloofwaardig, tot het domme toe. Dat klinkt erg negatief, maar storend is het nou ook weer niet. Hill houdt 't qua regie prima in toom en zorgt voor mooie shots en een prima geheel wat vermaak en sfeer betreft. Héél soms zit de spanning er ook goed in.

Mooi om deze klassieker eindelijk gezien te hebben. Walter Hill doet 't meestal wel prima. Helaas niet (helemaal) de film waar ik op hoopte, maar ik heb me prima vermaakt op deze mistige zondagavond.

De film wordt zo te lezen vaak aangeprezen als een Deliverence-achtige film en dat klopt ook wel, maar dan een stuk minder sterk. De film komt traag en stroef op gang en het peloton is redelijk dom bezig, waardoor ik er weinig sympathie voor had. De latere gruwelijkheden waren wel vrij indrukwekkend, maar al bij al stelt de film me teleur. Ik miste toch wel die beklemmende sfeer die ik bij een verhaal als deze had verwacht.

2,5*

Begin jaren '80 in crappy kwaliteit op videoband gezien. Vervolgens heeft het heel lang geduurd tot er een knappe widescreen-versie van de film uitkwam. De beeldkwaliteit van de nederlandse dvd-release in 4:3 formaat was om te janken zo slecht. Een paar jaar terug verscheen de film eindelijk op bluray, in een fraaie opgepoetste versie. Inhoudelijk heeft Southern Comfort de tand des tijds helaas niet zo heel goed doorstaan; eigenlijk stellen plot en personages bar weinig voor en zijn er veel saaie stukken. Gelukkig maken de sfeervolle naargeestige setting en de spannende, knap gemonteerde climax veel goed.

Stukje hervonden jeugdsentiment. Was in mijn herinnering toch iets beter dan nu bleek. Ik meende altijd dat dit Deliverance was en uiteraard valt daar verhaal technisch wat voor te zeggen. Een stel arrogante domoren die het in afgelegen gebied aan de stok krijgen met de plaatselijke. Het niveau van Deliverance tikt SC eigenlijk nergens aan, en waar Deliverance zich ontplooit tot spannende thriller met de vraag komen ze er mee weg verzand SC in onderlinge gekibbel en maakt de groep het zichzelf moeilijker dan dat de 'vijand' dit doet. Een slechte film is het zeker niet, aardig geacteerd, de nodige spanning wat door loopt tot een aardige einde.

Redelijke film, geen top.

De associatie met Deliverance is onvermijdelijk, en dat zullen de makers ook gedacht hebben - dus zetten ze het maar gelijk op de poster. In Southern Comfort gaat het niet om een rivier in Tennessee/Georgia/W.Virginia (of daar ergens) en bijbehorende rednecks, maar gaan we de bayous van Louisiana in. Een patrouille reservisten gaat op oefening in de uitgebreide moerassen van Louisiana, en komt in de problemen als ze zich misdragen en in conflict komen met de cajuns aldaar. Het is soms wat langzaam, maar het heeft wel een hele toffe setting waar de moerassen en de vaak ongeziene vijand voor een claustrofobische sfeer zorgen. Met ook best wel wat harde actie-uitspattingen. De soldaten zijn dan weer wat minder overtuigend, met nogal overdreven typetjes en nogal wat onlogische acties. Alsnog komt de film op sfeer een heel eind, en is de ontknoping in een cajun-stadje waar het heel gezellig lijkt, maar ook vol twijfel tussen redding en paranoia en vervolgens een ultieme ontsnappingspoging als Hardin doorheeft dat ze als ratten in de val zitten, ook erg leuk gedaan. Uiteindelijk prima vermaak dus.

Jeugdsentiment dat toch vrij makkelijk overeind blijft. Dat is vooral te danken aan de elementen die vrijwel iedereen al noemt maar ik noem ze toch ook maar: de setting en de muziek: Ry Cooder natuurlijk maar ook die Cajunmuziek op het eind had wel wat.

Verder een paar goede acteurs en wat matige, en een personage dat ver over het randje was, nl Bowden, al zaten ook anderen als Reece en Casper “Geronimo” daar dicht tegenaan- veel ongeloofwaardige acties en dito teksten. De personages van Boothe en Carradine zijn als zo’n beetje als enigen niet helemaal uit een ei gekropen en zorgen zowaar ook voor wat redelijke dialogen.

Montage vond ik niet altijd even fraai met gebruik van double exposure -sowieso vrijwel altijd een slecht idee- en die slowmotion op het eind. De montage was eigenlijk op zijn best toen de bayou verlaten werd en ze een of andere 19e eeuwse backwater aandeden. Opluchting gevolgd door paranoia fraai in beeld gebracht.

Ik dacht overigens dat de soldaten vooral sneuvelden door boobytraps maar dat blijkt maar een enkel geval te zijn.

Ongetwijfeld één van Walter Hill’s sterkste films, deze parabel over een compagnie reservisten van de Nationale Garde die het in de moerassen van Louisiana aan de stok krijgen met humorloze Cajuns. Deze beginnen, na een uit de hand gelopen grap van één van de soldaten, een guerrilla-strijd tegen de onervaren weekend-soldaten, te beginnen met het doden van hun bevelvoerend officier Poole (Peter Coyote). Terwijl de mannen zoeken naar een uitweg uit de moerassen, realiseren zij zich al snel dat zij te maken hebben met een dodelijke tegenstander, die ook nog eens in het voordeel is door grondige kennis van het terrein. Onderlinge conflicten, de incompetentie van opvolgend officier Casper (Les Lannom) en de voortdurende aanvallen van de Cajuns, zorgen er uiteindelijk voor dat de compagnie langzaam uiteen valt. De uitputtingsslag die de mannen wacht, zal maar door twee van hen worden overleefd.

Southern Comfort wordt gekenmerkt door sterke acteerprestaties van de gehele cast, in het bijzonder Keith Carradine, Powers Boothe en Brion James (in een kleine rol, maar toch), uitmuntend camerawerk van Andrew Laszlo en een magnifieke score van Ry Cooder. Met deze rolprent continueert Hill zijn reeks kwaliteitsfilms, begonnen met Hard Times (1975), The Driver (1978), de inmiddels moderne klassieker The Warriors (1979), gevolgd door de western The Long Riders (1980) op overtuigende wijze.

Velen hier maken de vergelijking met John Boorman’s Deliverance (1972), begrijpelijk gezien de ogenschijnlijke plot-overeenkomsten: een groep mannen komt in een hen vreemde omgeving tegenover een onbekende vijand te staan, waarna alle fysieke en mentale middelen moeten worden aangesproken om te overleven. Maar waar Boorman zich in zijn film richtte op noties rondom mannelijkheid, weerbaarheid, milieu en klasse – zoals ook James Dickey deed in zijn gelijknamige roman waarop de film gebaseerd is, en net zoals een film als Jaws (1975) in feite ook al deed – daar is het Hill in Southern Comfort vooral te doen om de politieke implicaties van het verhaal. De onontwikkelde parttime soldaten van de Nationale Garde, hun incompetente commandant, het schofferende gedrag van het merendeel van de manschappen – zowel tegenover hun nieuwe omgeving als haar bewoners – vormen een nauwelijks verholen commentaar op de manier waarop Amerikaanse troepen zich gedroegen tijdens de Vietnam-oorlog: als respectloze, brute indringers en bezetters, slechts gericht op het beschermen van de eigen belangen. Tijdens hun overlevingstocht door de moerassen openen de soldaten het vuur op nietsvermoedende Cajuns (al is het dan in eerste instantie niet met scherpe munitie), ze vernielen visnetten, stelen kano’s, mishandelen een Cajun-stroper (Brion James) en blazen zijn hut op. Als dan een van hen tegen zijn onzichtbare beulen vertwijfeld uitroept: “I didn’t do anything wrong – I’m not supposed to be here...”, geeft hij daarmee uiting aan de wanhoop van duizenden GI’s die Vietnam nooit meer levend zouden verlaten. Tegelijkertijd zijn we ook getuige geweest van de wreedheden ten aanzien van de Cajuns, en voelen dus ook dat hun gewelddadige optreden grotendeels gerechtvaardigd is.

Southern Comfort is dus, naast een actiefilm, tevens een politieke metafoor voor de Vietnam-oorlog. Een lezing die wordt versterkt door de tekst aan het begin van de film: Louisiana 1973 - dus terwijl het militaire in conflict in Vietnam gaande was (1955-1975), en twee jaar voordat de val van Saigon in 1975 de definitieve nederlaag van de VS inluidde. In dat opzicht is Southern Comfort vergelijkbaar met Robert Aldrich’s zeer sterke Ulzana’s Raid (1972), die een soortgelijke plot transponeert naar de Verenigde Staten aan het einde van de 19e eeuw, waar Amerikaanse cavaleristen jacht maken op een groep Apachen die, aangevoerd door hun flegmatische leider Ulzana (Joaquín Martínez), uit hun reservaat zijn ontsnapt om aanvallen uit te voeren op in de omgeving wonende blanken. Hoewel wreed vechten de Indianen slechts voor hun vrijheid en waardigheid, en zijn in dat opzicht zeker te vergelijken met de Vietcong. Burt Lancaster en Bruce Davison spelen in deze film de rollen van respectievelijk harde, ervaren verkenner McIntosh en naïeve luitenant DeBuin, voor wie dit zijn eerste missie is. Wanneer na een aanval van de Apachen sommige cavaleristen wraak nemen door een aantal gedode Indianen te verminken, reageert DeBuin ontzet en woedend. McIntosh zegt hierover: “What bothers you, Lieutenant, is you don't like to think of white men behaving like Indians. It kind of confuses the issue, don't it?” Waarmee de hypocrisie en het onterechte superioriteitsgevoel van de Amerikanen ten opzichte van hun vijand overtuigend wordt onderstreept.

Veel van Walter Hill’s films richten zich op mannen, hun gedrag en hun onderlinge verhoudingen, een inhoudelijke rode draad die hij deelt met collega-regisseurs zoals John Ford, Howard Hawks, Michael Mann, Sam Peckinpah, Sergio Leone en Jean-Pierre Melville. Ook in hun films ligt het accent veelal op aspecten zoals professionalisme, individualisme versus collectivisme, moed en lafheid en het naleven van een erecode, ongeacht aan welke zijde van de wet men zich bevindt. Goed en kwaad zijn in de films van deze regisseurs niet zozeer externe morele entiteiten (zoals bijvoorbeeld maatschappelijke wetten, regels en voorschriften), maar interne, door ieder individu persoonlijk te beoordelen waarden.

In Southern Comfort komt dat het meest tot uiting in de personages van soldaten Spencer (Keith Carradine) en Hardin (Powers Boothe). Zij zijn duidelijk een stuk intelligenter dan de rest van de manschappen, en zelfs hun officieren. Toch zijn zij slechts soldaten binnen de compagnie, voornamelijk vanwege hun anti-autoritaire houding (nooit verstandig binnen een hiërarchische instelling als het leger) en hun openlijke kritiek op hun bevelvoerders. Al wordt later in de film Spencer wel de onofficiële leider van de manschappen, een positie waarvoor Hardin bedankt. Leiderschap wordt hier dus bepaald door geschiktheid, kwaliteiten en talent, niet door strepen op het uniform. En hoewel zij wel degelijk deel uitmaken van de groep die de wreedheden jegens de Cajuns begaan, staan Spencer en Hardin hier ook kritisch tegenover – voornamelijk omdat zij inzien dat het tegen zich in het harnas jagen van de Cajuns contraproductief werkt: het verkleint de kansen van de soldaten om het ontstane conflict te overleven.

Het zijn dan ook Spencer en Hardin die uiteindelijk de bewoonde wereld halen, al moeten ze daarvoor nog wel een hachelijk avontuur doorstaan. Zij worden door een Cajun met zijn auto opgepikt, en hij belooft hen naar een plek met een telefoon te brengen. In plaats daarvan brengt hij ze naar een Cajun-nederzetting waar de voorbereidingen voor een feest in volle gang zijn, en waar communicatiemiddelen ontbreken. Spencer en Hardin hebben dus geen gelegenheid om hun commandanten te kunnen bereiken om alarm te kunnen slaan. Als het feest begint, en de werkelijke motieven van de Cajuns onduidelijk zijn, komen hun belagers bij het kamp aan voor een laatste treffen met de twee overgebleven manschappen. Ook hier dringt zich weer een vergelijking met Vietnam op: de Vietcong rekruteerde namelijk, naast guerrilla-soldaten, soms ook dorpelingen om hen te helpen. Medeplichtigheid van de ‘goede’ Cajuns wordt dan wel niet bewezen, maar wel geïmpliceerd.

Zoals gezegd overleven Spencer en Hardin uiteindelijk de confrontatie, maar het lijkt een Pyrrusoverwinning. De film heeft namelijk overduidelijk aangetoond dat, hoe oppermachtig het leger en de Nationale Garde ook mogen lijken, er tenminste één plaats is die zich aan hun autoriteit onttrekt en waar de wetten, normen en waarden van de gereguleerde samenleving niet gelden. Zoals de Cajun-stroper die aan hun mishandeling en gevangenschap ontsnapt Spencer en Hardin laat weten: “It real simple... we live back in here... dis is our home, and nobody don't fuck with us (…) You not supposed to say nuttin'... soldier.” Het aangehouden eindshot van de Amerikaanse leger-ster werkt dan ook ambivalent: enerzijds duidt het op de redders die Spencer en Hardin uit hun hachelijke situatie bevrijden, anderzijds kan het ook worden uitgelegd als een beschadigd blazoen van Amerika’s gebroken militaire almacht.

Overrated incapabele 80's meuk die aardig begint (in de bootjes) en aardig eindigt (die hele scene in het dorp), maar tussenin zit meer dan een uur aan tergende onzin.

De personages zijn stomzinnig en er wordt vrij zwak en over the top geacteerd. Het constante geruzie tussen de leden van het team voelde veel te geforceerd aan. Onlogische keuze na onlogische keuze volgen zich op. De scenes met de Cajun zijn wel oke maar vaak ook niet al te best in beeld gebracht.

Tergend lange zit, en dat terwijl er best veel potentie in zat. Maar deze uitvoering laat veel te veel steken vallen.

De eerste keer dat ik deze film zag was ik eigenlijk een beetje teleurgesteld vanwege de voorspelbaarheid, maar in de loop der jaren ben ik hem steeds meer gaan waarderen vanwege de setting, de vertolkingen en de onderlinge spanningen. Keith Carradine en wijlen Powers Boothe zijn sindsdien wel redelijk favoriete acteurs geworden, en de rest van de cast vult de enigszins stereotiepe rollen naar behoren in. Enige minpuntje vind ik het feit dat de dialogen allemaal nèt wat te opgefokt zijn en daardoor soms wat te theatraal overkomen – zelfs Spencer en Hardin, die elkaar toch herkennen als de twee meest evenwichtige karakters, vliegen elkaar regelmatig in de haren.

        De muziek van Ry Cooder voor deze film wordt vaak geprezen. Hoewel ik niet aan Cooders integriteit twijfel vind ik zijn score enigszins overgewaardeerd: het klinkt meer als een middagje fröbelen dan als een serieuze ondersteuning van de beelden, alsof hij meende dat het improviseren van wat lekkere loopjes op slidegitaar met veel echo en reverb om ambiance te suggereren al voldoende zou zijn om een paranoïde sfeer te op te roepen. En voor sommige kijkers ís dat misschien ook wel zo, maar ík hoor er alleen maar veredelde huisvlijt in.