American Honey (2016)

Film blijft maar door m'n hoofd spoken na hem afgelopen vrijdag gezien te hebben. Weet nog steeds niet of ik hem goed of slecht vind. Help eens mensen...?

Middelmatig?

Bovengemiddeld?

Nee, 't is complexer dan dat. Er straalt een bepaalde vibe uit die prent, die mij best wel weet te beroeren, maar tegelijkertijd heb ik het gevoel dat de dingen te veel aan de oppervlakte blijven, snap je? Of mis ik iets? Wil hem sowieso nog een keertje zien, al was het maar voor de soundtrack en die dansscène in de supermarkt en de uitstraling van Sasha Lane.

Wat minder dan verwacht (gehoopt) maar zeker de moeite waard, deze American Honey. Om positief te beginnen: Sasha Lane is erg goed in de titelrol- alsof ze zelf net voordat er gedraaid zou worden ergens is opgepikt. De scène met de cowboys bijvoorbeeld, haar acties en teksten zijn zo geloofwaardig dat het geïmproviseerd lijkt. Stoer, kwetsbaar, behaagziek, naïef, het zat er allemaal in. Ben benieuwd of ze Star gewoonweg was, en dus vastzit aan typecasting, of dat ze ons in de toekomst verrast met totaal andere rollen- de tijd zal het leren.

Een tweede aspect waar geen enkele recensie aan ontkomt is de muziek, die zeer aanwezig is. Beste nummer vond ik nog het liedje van Pagan (the Raveonettes), de commerciële rapnummers over geld pasten wel prima bij de jongeren, die nogal hedonistisch en egoïstisch overkwamen, en die me trouwens, op een enkeling na, eerder op drift geraakte middle class kids leken dan white trash. Laatste nummer was ook fijn trouwens.

De film ziet er ook mooi uit, zowel de buitenopnamen als de claustrofobische scenes rondom de groep, de aandacht verslapte geen moment. Over wát Arnold nou laat zien ben ik minder enthousiast, ze kijkt naar de VS zoals Europeanen dat vaak lijken te doen, ietwat schematisch. Dus krijg je niet heel verrassende scenes als de rijke vrouw die twee zwervers binnenhaalt om naar hun bullshit te luisteren omdat ze christen is, terwijl haar dochter buiten een volwassen dansje opvoert, en aan de andere kant van de medaille het arme gezin met de verslaafde moeder en de lege ijskast, wel verrassend dat een 6-jarig meisje van Latijns-Amerikaanse afkomst de Dead Kennedy's kent, dat dan weer wel.

Ook de uitbarstingen van LaBoeuf, die wel prima speelde, vond ik minder. Met name de afwikkeling van de eerder genoemde cowboy scène viel tegen, terwijl die tot LaBoeufs intrede juist zo goed en nieuwsgierigmakend was.

Misschien niet heel zware kritiekpunten maar wel het verschil tussen "goed" en "indrukwekkend".

Dergelijke films liggen mij niet. Poging ondernomen om het uit te kijken, doch helaas en dus ook geen mening...

Ik was deze film al steeds aan het uitstellen, onbewust, maar nu ik er gisteren aan begonnen ben kan ik stellen dat m’n voorgevoel blijkbaar klopte. Ik heb ‘m niet uit kunnen zitten, kon er niks mee en vond het een vervelend groepje mensen bij elkaar. Eens kijken of ik ‘m vandaag nog hervat...

Het zou nogal belachelijk zijn als we in een film die over deze generatie gaat plots Jimi Hendrickx, The Doors en Bob Dylan te horen zullen krijgen. Ik als eenentwintigjarige ken die groepen zelfs niet eens. Nog nooit gehoord van Steppenwolf en The Byrds. Ik heb enkel de naam jimi Hendrickx vaag opgevangen. En van Bob Dylan is het enige dat ik weet dat hij een nobelprijs voor de literatuur gewonnen heeft (en dan niet eens opdaagt).

En sterker nog, ik ken zelfs niemand die naar het rock genre luistert, of heel weinig mensen. Zeker in mijn dichte vriendenkring luistert niemand naar rock. Ik weet dat er wel een vriend van me graag naar Billy Talent luisterde, en dan nog iemand in mijn klas in het eerste of tweede middelbaar (13 of 14 jaar) die een grote fan van Green Day was. En als jongeren al naar rock zullen luisteren, dan zal dat veelal Coldplay, U2 (misschien nog een generatie ouder), Foo Fighters en Muse zijn. Hip hop is wel meer van deze tijd, al ben ik ook niet zozeer een hip hop fan. Ik moet het vooral hebben van de elektronische muziek en soundtracks zoals in Lola Rennt en The Beach.

Ik zou het behoorlijk (om niet te moeten zeggen flink) misplaatst vinden om dergelijke muziek te moeten aanhoren in zo een film.

Dat hele stuk is mijns inziens misplaatst

Ik gebruik zijn reviews ook regelmatig als omgekeerde graadmeter. Niet aanvallend bedoeld maar vooral handig: onze insteek is zo fundamenteel tegenstrijdig dat ik er haast blind op kan vertrouwen.

De soundtrack van The Beach bestaat uit Moby, Faithless en All Saints. Dan ben je toch ook wel een ‘oude knar’ als het op muzieksmaak aankomt TornadoEF5 . Maar inderdaad, Star en haar vrienden zullen er niet snel naar luisteren.

Dat is dan ook een film van 2000, en in mijn vrije tijd luister ik niet naar Moby of All Saints (ken ik niet). Faithless - God is a DJ en Insomnia leg ik sporadisch wel even op, maar dat zijn dan ook wel uitzonderingen (en die kwamen ook niet voor in die film). Nu, ik luister nu ook niet direct naar de populaire muziek van vandaag de dag. Ik luister zelden tot nooit zelf naar hip-hop, maar net zoals ik rock in films kan apprecieren (en er buiten minder), net zoals ik de The Beach soundtrack heerlijk vind in de film zelf en veel beter tot zijn recht vind komen daar, zo zal ik ook de soundtrack van American Honey graag horen. Enige wat me een beetje tegenhoudt van het te gaan kijken, is de lange speelduur. Je moet zeker kunnen zijn dat je drie uur geconcentreerd naar een film kijken (en dat is bijna nooit het geval, hier ).

Ik vind Christiane F. - Wir Kindern vom Bahnhof Zoo en Almost Famous geweldig, maar zoals gezegd, Bob Dylan en Jimi Hendrickx zouden geen plaats hebben in een film zoals deze. En toegegeven, ik heb het ook niet altijd op de (super-)populaire muziek van vandaag de dag die het goed doet. Als je het muziektopic bekijkt, dan zal je wel zien dat ik muziek luister van vandaag de dag, maar dat ik stijlen en liedjes beluister die quasi niemand anders beluistert, zowel hier als in mijn vrienden- en kennisgroep.

Het is wat mij betreft heel eenvoudig: ik zou met Bruce en Jimi door Amerika toeren (nu voel ik me ineens ouder dan ik ben), maar Star en consorten zouden dat nooit doen. Ik was ook geen groot fan (zéker niet van de dialogen), maar het is allerminst ongepast. Hiphop en rap zijn de talen van die generatie.

Als hij blijft hangen is hij meestal goed.

Minder authentiek dan Arnolds Britse films. Trailertrashcultuur wordt er te veel ingewreven. Film wordt gered door acteren Leboeuf en sympathie voor Star.

Muziek/verbeelding jeugdcultuur is juist een sterk punt. Is eerder beangstigend dat deze jeugd zonder moreel kompas lijkt rond te dolen, geleid door een vrouwelijke pooier.

Wat bedoel je daar nou weer mee?

De jeugd in Vlaanderen is vooral weg van hardstyle, en bij jongere meisjes vaak ook gewoon pop. En in de pop van vandaag zitten ook veel hip hop en rap invloeden. Combinaties zoals Halsey en Wiz Khalifa of Dua Lipa en Eminem zijn vandaag de dag niet eens zo raar meer. In het buitenland heb ik het idee dat het wat minder om hardstyle draait, maar nog meer naar pop, hip-hop en rap, en misschien iets minder elektronisch in vergelijking met de Benelux, Frankrijk en de UK (= de landen die ik het meest associeer met elektronische muziek).

Dit is één van die films waar ge er u eigen op betrapt geboeid te zitten kijken, vooral naar het verrassend knap acteren van ene Sasha Lane en naar het bijzonder "maatschappijtje" waarin ze is beland. Blij ook, want absoluut niet zwaarwichtig en met een bende jongeren die met hun uitbundig gezang meehelpen aan een zeer geslaagde soundtrack, en ook tevreden omwille van het feit dat het "maar" om aftruggelaars gaat en niet om het klassieke bloederig geweld op één uitzondering na
De film bestrijkt ook een stukje sociaal leven in de States en tekenend is het misschien te moeten vaststellen dat de jongeren wel een "droom" hebben maar daar niet mee bezig zijn...In het liedje heeft "honey" de betekenis van "liefste". Het betekent eigenlijk "honing" en Amerika is lang geen land van "melk en honing".
In het slot is de film wat langdradig. Enig minpuntje.

Best een aardige road movie met een knappe rol van Sasha Lane en die ook lang weet te boeien, maar gezien de duur van de film ook wel wat van zijn pluimen laat. De film wordt helaas te lang uitgesponnen zonder dat het ook een meerwaarde biedt. Wat mij wel op viel was telkens het gebruik van insecten, reptielen, spinachtige.... bij scène overgangen. Heeft dit een bepaalde betekenis of heeft de regisseuse het gewoon voor dieren? Sasha bekommerde zich er ook telkens om op weg naar vrijheid. Misschien is dit de betekenis die er achter zit. 6,5/10

Eindelijk heb ik deze film gezien. Ik was er al lang benieuwd naar, maar ik twijfelde of ik het leuk zou vinden, dus toen hij in het filmhuis draaide ben ik niet gegaan. Nu heb ik 'm alsnog op DVD gezien en hij heeft mij positief verrast. Al gauw werd ik meegesleurd in het verhaal en bleef ik geboeid kijken. Het acteerwerk vind ik heel sterk en ik kan mij goed in Star inleven. Hiphop is niet mijn ding en ik associeer zulke alternatieve jongeren niet 1,2,3 met die muziek, maar ik denk dat ik kan stellen dat hun muzieksmaak breed is, want ze luisteren ook naar andere muziekgenres. Zeer mooie, dromerige beelden, heldere kleuren en een lange speelduur die ik absoluut niet storend vind. Favoriet erbij! 4,5*

Deze roadmovie is vooral een sfeervolle film en niet echt een film met een plot. En dat stoort niet. Het is een weergave van een groep jongeren die ook leven in het nu en niet weten of bezig zijn met wat komen moet. Geen diepgaande uitleg over de geschiedenis van die jongeren. Dat doet er voor hen ook niet meer toe. Dat valt op als Star een tijd later in de film bij een gezin komt waar de vader afwezig is en de moeder weg is van de drugs. Je ziet haar ineens terug herinneren dat ze nog een kleine broer en zus heeft. Alsof ze dat al helemaal vergeten was.


De muziek is wel heerlijk. Geen goedkope soundtrack om een album te kunnen verkopen (al zou dat wel fijn zijn), maar muziek die er bij past. Waar ik eerst nog wat zocht naar een plot, zat ik gaandeweg helemaal mee in de film dankzij de combinatie van de muziek, beelden en kleurrijke figuren. Een wat alternatieve roadmovie dat niet groter hoeft te zijn.

Wel ik ken eigenlijk niemand die niet naar rock luistert. Grote muziek festivals als Rock Werchter zouden ook niet elk jaar uitverkocht zijn als rock een dood genre is. Wat je daar dus zegt vind ik maar wat oppervlakkig, en zegt toch gewoon (niet aanvallend bedoeld) iets meer over jezelf en vrienden dan over het genre zelf. Ik ben niet veel ouder dan jij en maar ben wel opgegroeid met hedendaagse groepen als Arctic Monkeys, The Strokes, The National, Arcade Fire, Radiohead, The Killers... maar zelfs als tienertje was ik vroeger al fan van die 'oude muziek' als The Beatles, David Bowie, Bob Dylan, The Doors, Led Zeppelin.. die ik net ontdekte door mijn omgeving. Dus totaal niet misplaatst als de jeugd daar nu naar zou luisteren, zou ik zeggen.

Maar ik snap wel wat je bedoelt, het komt minder snel voor, en één glimp naar de ultratop 50 en je weet wel wat er 'populair' is bij de jongeren tegenwoordig. Maar die representeren wat mij betreft zeker toch niet de muziek smaak van een hele generatie.

Op rock werchter zie je dan ook (meestal) niet het type mensen die je in deze film zult zien, al moet ik deze nog zien. Goede reminder om hem dringend eens te zien, het probleem is dat ik nog zoveel moet zien, en dat ik voor een film als deze ook klaar moet zijn, en niet gestoord wil worden. Volgens mij is Rock Werchter trouwens het muziekfestival (onder de grote) met één van de oudste doelpublieken in Belgie overigens, op misschien graspop ofzo na. Pukkelpop zal dan wel weer op het jongste doelpubliek mikken.

Waar men graag naar luistert moet men voor zichzelf uitmaken. Ik luister zo ook niet bepaald naar de muziek waar de meeste van de jongeren naar zullen luisteren, hoewel ik toch (veel) meer mensen ken die Panda Dub beluisteren dan naar The Beatles, Bob Dylan en Led Zeppelin bijvoorbeeld. Als er jongeren vandaag naar rock luisteren, dan zal dat meestal Green Day, Muse, Arctic Monkeys, Foo Fighters, Coldplay en The Killers zijn. Of Kings of Leon en U2 (al zal dat laatste ook al meer voor dertigjarigen en veertigjarigen zijn). Ik ken letterlijk niemand die naar oude rock luistert. Ik ken zelfs heel weinig mensen die naar "moderne rock" luisteren.

Je kan misschien debatteren dat de jeugd volgens jou over het algemeen slechtere smaak heeft dan vroeger, al is dat natuurlijk ook een enorme veralgemening. Wel is het zo dat de muziek van vandaag makkelijker is om te maken, en ook makkelijker is om in in te duiken. Jongeren hebben over het algemeen een veel kleinere aandachtspanne dan oudere generaties omdat we in een tijd zijn opgegroeid waarin alles veel sneller tot een resultaat zal leiden. Vroeger moest men voor informatie naar de bib, nu volstaat een paar klikken op de smartphone voor op het internet te surfen. Vroeger moest men ter plaatse gaan wanneer men een vraag had, nu is een simpel en onpersoonlijk sms'je al voldoende. Vroeger kreeg men kaartjes met: "we wensen je een gelukkige verjaardag". Vandaag krijg je op facebook hooguit droogweg hbd, waarbij niet alleen de stijl vereenvoudigd wordt maar ook de taal. Je ziet dat ook in alles. Bijvoorbeeld wielrennen wat ik een mooie sport vind, heeft een ouder doelpubliek juist omdat de koers te saai is. Nu toegegeven, de Sky ploeg maakt de sport nu ook niet bepaald attractief en knijpt de concurrentie dood. En zonder concurrentie knijp je jezelf dood, maar dat zal men later wel ondervinden. Maar voor jongeren moet het allemaal veel sneller en duidelijker resultaat halen, en rockmuziek valt daar niet echt meer onder. Je ziet dit gegeven trouwens echt overal. Zelfs in de politiek, waar jongeren niet echt een party alignment meer hebben, terwijl ouderen heel loyaal naar hun politieke partij zijn.

Rock zal vandaag nog steeds wel populair zijn, en zal nooit verdwijnen. Maar... 90% van de jongeren geeft geen fuck om rock. Rap/Hip-hop, pop en EDM zijn alle drie veel, veel, veel populairder dan eender welke vorm van rock. En in een film als deze zou ik het ongepast vinden, omdat het een beetje onze Easy Rider moet voorstellen. En om dan Bob Dylan te moeten aanhoren, zou ik dat een belediging vinden. Al is rock uiteraard ook een heel breed genre. Ik heb heel vaak dat iets als rock wordt gezien, terwijl ik er dat nooit bij zou plaatsen. Maar rock domineert niet in deze tijdsgeest, en daar gaat het mij over. Die rol is eerder weggelegd voor de Dimitri Vegas & Like Mike's (nu is dat wel eerder voor Belgie) en Wiz Khalifa's van deze wereld.

Nuja, sowieso, als het op kwaliteitsfilms aankomt, ben ik ook de enige in de wereld die er me voor interesseer. Ik ben sowieso al niet echt in een filmmilieu geboren. Er zijn eigenlijk ook weinig mensen die ik ken die in Marvel geinteresseerd zijn. Zeker mijn beste maten zijn daar allemaal niet aan. Ik ken bijvoorbeeld wel al een PAK MEER mensen die dan weer naar Patser en zo gaan kijken zijn. Of bijvoorbeeld Maze Runner of Planet of the Apes doet het ook goed onder mijn vrienden. Vooral een beetje de niet-superhelden blockbusters. Sowieso heb ik wel het idee dat superhelden iets is dat nog populairder is in Amerika (door bvb. het bestaan van al die comics), dan hier waar men toch altijd iets "nuchterder" is. Maar zo films die over superhelden gaan, maar toch niet echt superhelden zijn of nog aan de plausibele kant zijn, doen het wel goed. Dan denk ik aan Iron Man, maar bvb. ook Deadpool (superheldengenre aan de tand gevoeld met humor) ofzo. Maar ik ken eigenlijk nu ook niet echt direct iemand die The Avengers een goede film vindt.

En opnieuw is de verklaring simpel waarom geen enkele jongere zich in de Oscars of in Cannes interesseert. Al ken ik wel misschien wat mensen (maar dan in een wat verdere vriendenkring) die zich wel voor dat type film interesseren, maar zelfs in die gevallen denk ik niet dat ze de Oscars of in Cannes geinteresseerd zijn, maar dat zijn dan wel eerder fans van Woody Allen, Wes Anderson en David Lynch bijvoorbeeld.

Wat ik wel leuk vind is dat er wel zijn naar mij komen om bijvoorbeeld tips te krijgen van ik, want ik ben iemand die de smaak van iemand goed aanvoelt, en dan goed films aan dat rijtje kan toevoegen en ook wel weet wat het goed zal doen bij hen. Nerve, 10 Cloverfield Lane, Don't Breathe, Brawl in Cell Block 99 en Shot Caller zijn dan bijvoorbeeld de type films die ik aanraad, en die vallen dan meestal wel in de smaak.

Wat ik hieruit opmaak is dat je een beetje in je eigen bubbel leeft

Echt niet neen.

Het enige wat je er misschien uit kunt afleiden is dat ik een bepaald type mens misschien vermijd waardoor ik een vrij homogene groep vrienden heb qua interesses. De groep die stoer doet om stoer te doen, en bvb. met termen als friendzonen komt, laat ik links liggen. Dat is vaak dezelfde groep die: "Ha, GAY" naar elkaar roepen, maar dan wel zogezegd de meest tolerante mensen tegenover homo's zijn. Vaak zijn de grootste racisten bijvoorbeeld de antiracisten. Antiracisme is trouwens ook racisme, kijk maar bvb. naar Hidden Figures wat puur racisme is.

Maar ik ben eigenlijk altijd al verbaasd geweest over de grote box office cijfers die superheldenfilms hier in de lage landen neerzetten, terwijl ik onder mijn vriendengroepen of leeftijdsgroep daar doorgaans weinig interesse in zie. Dus dat is iets wel dat me verbaast.

Nu is het wel zo dat mensen met bepaalde interesses vaak mensen zoeken die dezelfde interesses hebben, niet altijd bewust maar ook onbewust. Zo heb ik een vriendin die wel naar "kwaliteitsfilms" kijkt, maar die heb ik niet leren kennen omwille van de connectie van films, maar op een andere manier. Ik denk dat ik niet echt zo geïnteresseerd ben in mensen die zich in een groep blenden, geen verhaal te vertellen hebben en alleen maar de laatste hype / trend / rage volgen omdat dat in is. Hoewel anderzijds men dat dan wel weer doet soms... .

God, heb medelijden met de jeugd van tegenwoordig en geef hen weer goede muziek!

Dit is overigens ook precies waarom deze film die de jeugd van tegenwoordig laat zien net zo saai is als de jeugd zelf. Rock ('n' roll) was opwindende muziek die de rebellie en vrijheidsstrijd van de jeugd begeleidde en in zich droeg (zoals daarvoor de jazz en de beatnik-cultuur). Maar ergens in de jaren '70 na de punk als laatste stuiptrekking is aan die rebellie en vrijheid een einde gekomen: de jeugd en haar muziek is sinds de jaren '80 conformistisch, braaf, materialistisch, leeg en saai (rock 'n' roll is dood, zong Lenny Kravitz terecht). En zo ook deze film die die deprimerende en lege hedendaagse jeugdcultuur laat zien.

Je hebt 8-jarige meisjes die naar een Lil' Kleine concert gaan en dan te horen krijgen dat ze hoeren zijn. En de ouders staan erbij en kijken ernaar. De jeugd van tegenwoordig is al op hun 8ste afgeschreven qua muzieksmaak .