The Living and the Dead (2006)

Wow, eindelijk is er dan meer informatie over zie ik! Geweldig!

Ik heb deze film anderhalf jaar geleden mogen zien op het IFFR, en ik was best onder de indruk!

De zaal werd wel steeds leger naarmate de film gestoorder en vreemder werd, maar ik vond het allemaal erg goed.

Zoals Onderhond al zegt, vooral menselijke en psychologische terreur.

Dan ook gelijk maar mijn waardering geven zoals die anderhalf jaar geleden al was. 4,5*

Al wil ik hem wel heel graag aanschaffen binnenkort.

Tsjonge, wat een deprimerende film! Ik ging me met de minuut slechter voelen.

Na verloop van tijd begon de hoofdrolspeler me enorm te irriteren zodat het me ook koud liet wat er ging gebeuren.

Boeiende film

Kan me goed vinden in Onderhond zijn stukje. Heel fijne soundtrack, en leuk geswitch tussen hele steriele shots bijna zoals Roy Andersson's zijn films en drukke shots. Mocht van mij nog wel een tandje vaker. Maar opzich is het idee natuurlijk de opbouw en langzaam word de debiele zoon gekker. Dus te vaak zou ook wat vreemd zijn.

Ook mooi om te zien dat de regisseur, voorbeelden heeft maar zich niet laat verleiden tot simpel jatwerk. De snelle pilslik scene uit Requiem had hij makelijk kunnen overnemen hier, maar heeft wijselijk niet gedaan.

Tempo is nog niet helemaal goed, koek leek op een geven moment iets wat op, maar zeker iets dat smaakt naar meer. Andere film die hij heeft gemaakt experimentele onvindbare films?

4 sterren.

Wist mij vooral te pakken door het onzettend sterke eerste deel. Werd op interessante manier heel anders afgesloten...alsof de climax in het midden bevind, tijdens de scene met het trappenhuis - de vader die omhoog loopt, de zoon omlaag. Sterke scene, erg toffe soundtrack eronder.

Sterkte van de film zit 'm persoonlijk vooral in de ogenschijnlijke simpele montage. Veel timelapses, welke nergens misplaatst lijken. De lange versnelde operatie scene is daar een goed voorbeeld van. Die overbelichte scene met die woordspelingen was erg tof ook.

Cool! 4.5/5

Inderdaad weer zo'n geniaal filmpje die van mij part underground mag blijven zodat niet iedere "Jan met de pet op" het gemiddelde omlaag haalt omdat dit geen horror is.

De aangevinkte recensies waren voor mij voldoende om hier eens naar op zoek te gaan en mijn verwachting werd gelukkig ruim ingelost.

Aan het visuele, montage en soundtrack gedeelte heb ik niks meer toe te voegen, behalve dat dit in de hedendaagse cinema nog steeds té vaak afwezig is. Muziek had af en toe ook veel weg van Umfeld, gecombineerd met sublieme editing.

Mooier wordt het voorlopig niet...

Tel daarbij de uitmuntende acteurs die ver boven de middelmaat uitstijgen op (vooral de zieke moeder), alhoewel ik de zieke zoon ook niet mag vergeten natuurlijk. Nu ik toch bezig ben, de vader kwam niet zo veel voor in het stuk maar maakte vooral indruk met zijn indringende kop! (Deed me weer denken aan Ramses Shaffey).

Fijn om weer eens een film te ontdekken waar ik later nog veel plezier aan ga beleven.

Tot nu toe een 4* die wel op ontploffen staat. Het klokje tikt sowieso door.

De eerste keer toen ik deze zag ben ik met een nogal ontgoocheld gevoel blijven zitten. Waardoor ik toen op een dikke 3* ben uitgekomen. Gisteren heb ik hem voor een tweede maal gezien en zat ik eigenlijk met dezelfde gevoelens.

Bij momenten is het een zeer sterke film die het vooral moet hebben van zijn sfeer. Net als de eerste keer genoot ik dan ook zeer hard van sommige scènes, zoals de operatie. Prachtige scène die zeer strak is gemonteerd. Máár, daarna zakt de film beetje bij beetje in. Dit komt vooral door het 'verhaal'. Het ene tragische volgt met een sneltempo op het andere, vaak zonder gegronde reden. Waardoor de tragiek die het vaderfiguur moet doorstaan als fundamenteel oneerlijk kan beschreven worden. Hierdoor baadt de gehele film in een zeer wrange sfeer.

Deze sfeer wordt dan weer zeer goed overgebracht door een strakke combinatie van beeld, muziek en montage. Rumley lijkt mij dan ook een zeer getalenteerd regisseur, maar heeft nog een beetje problemen met het vinden van de juiste balans. Sommige scènes zijn overweldigend, anderen zijn dan weer bedroevend slecht en hadden gerust weggelaten mogen worden.

Hoewel ik dus nog niet volledig ben overtuigd, zit er wel een ruime stemverhoging in. Een zéér nipte 4.5*, omdat het een zeer originele prent is waarvan anderen nog veel kunnen leren.

Deze prent is me erg slecht bevallen, misschien wel mede omdat ik iets anders had verwacht. The Living And The Dead begint namelijk zwartkomisch omwille van het James-personage, nochtans erg goed gespeeld. De manier waarop ie praat doet me soms wat denken aan A Clockwork Orange of Barry Lyndon waarbij ik ook meermaals moest grinniken. Maar ongein had ik dus niet verwacht, wel een subtiele, sfeervolle thriller. En subtiel is de film van Simon Rumley in mijn ogen net allesbehalve.

De setting (zo'n veel te groot kasteel voor 3 mensen) biedt nochtans mogelijkheden, maar je moet die zoon maar vijf seconden bezig zien om te weten dat daar ongelukken van komen. Dat ie daar gewoon in dat huis rondbanjert en niet opgenomen is, of er op z'n minst gecontroleerd wordt dat ie z'n medicatie neemt, zelfs als Vader van huis is, kan je op z'n minst merkwaardig noemen. Ik neem het nu allemaal veel te serieus, maar dat alles uit de hand loopt, zou geen ziel meer mogen verbazen.

Verder ben ik geen fan van fast-forwards, en al zeker niet als ze zo veelvuldig gebruikt worden. Op dat vlak was ik dus helemaal niet onder de indruk van The Living And The Dead.

Ook de soundtrack is niet aan mij besteed, maar goed, daar ligt mijn ontgoocheling nu niet aan. Gewoon de hele uitwerking van het basisgegeven vind ik strontvervelend en 'k heb meermaals op de klok moeten kijken, hoewel de film nu niet bepaald een marathon is.

Zware bevalling, maar 'k hou de 0,5 toch nog even op zak, er bestaat nog erger.

Wat later dan verwacht..

Erg gave film. Goed en overtuigend geacteerd door James en de moeder. Nja, goed... James is eigenlijk briljant neergezet door Leo Bill.

Het enige wat ik goed vond aan Tetsuo destijds, het werkt voor mij hier echter wel. Vooral de (achtergrond)geluiden en muziek zijn fantastisch. De setting en bijhorende sfeer zijn sterk. Ook erg knap hoe de film spanning met drama weet te combineren.

Alleen over de scène overgangen ben ik niet zo te spreken. Sowieso soms nogal knullig, maar het haalt het tempo uit de film, beetje jammer.

4.0*, heel dik.

Thriller
Puur drama, en aangrijpend ook zo'n knul met z'n ouders, moet er niet aan denken... De eerste twintig minuten had ik wel moeite om erin te komen met die jongen, vond het nog niet overtuigend, maar zodra de eerste versnelde beelden kwamen en de aftakeling begon werd het beter en beter, zeker met de heerlijk snelle score erbij.

De combinatie van fast forward met stilte en piano was trouwens ook behoorlijk ongemakkelijk.. Alsof je rust in je kop hebt maar alles om je heen blijft rondtollen, geen grip meer.

Handig ook om vooraf al de afgetaaide Donald te zien en een idee te hebben van hoe het gaat aflopen, geeft bij voorbaat een naar gevoel dat met een paar dramatische scenes nog eens versterkt wordt (zoals bij de verzorging van z'n moeder).

De afwisselingen in tempo zijn slim om de gemoedstoestand over te brengen, maar het had van mij wel meer in één opgaande lijn naar het einde mogen toegaan. Nu ging het wat zachtjes uit en liet het geen indruk achter zoals tijdens de film. Beetje jammer ook dat Requiem for a Dream wel heel erg duidelijk naar voren komt om te shockeren (bepaalde inhoud bedoel ik dan, de gelijkenis met de vorm heb ik niks op tegen).

Maar goed, gewoon een strakke film met de juiste lengte, en het acteerwerk van Lloyd-Pack als Donald mag er ook zijn.

Onverwacht goede film toch wel.

Het is in het begin even wennen aan de personages en vooral aan James, die nu niet bepaald een normaal iemand is. In had vooral in het begin even moeite met zijn gedrag, maar gelukkig verdween dat snel en werd de film eigenlijk alleen maar beter. Leo Bill zet echt een ongelofelijk goede acteerprestatie neer. Ik ben niet altijd fan van versnelde beelden in films, maar de manier waarop het in deze film gebruikt wordt is echt subliem en versterkt vooral hoe James zich moet voelen.

Verder is het knap, welk een naar gevoel de film op een gegeven moment bij mij weet op te roepen. Daarom zie ik op zich wel enige vergelijking met Requiem for a Dream, maar toch is dit een heel andere film, met een uniek sfeertje, die een mix van diverse genres is en een speelduur heeft, die prima bij zo’n film als deze past.

4,0*

Jammer dat de film zo saai is, want een aantal elementen zijn erg sterk. Vooral de scenes met de versnelde beelden, ondersteund door een onheilspellende soundtrack, zijn geweldig. Op dit soort momenten is de film een hallucinante trip, komisch en gruwelijk tegelijk. De maffe rol van Leo Bill (ik herkende hem nog van Alice In Wonderland!) is ook erg geslaagd. Het script is helaas aan de dunne kant en de film is niet bepaald onderhoudend gemonteerd.

Letterlijk ziek.

Allereerst wil ik het acteerwerk van Leo Bill prijzen die James speelt. Niet normaal hoe hij zo een rol neer heeft kunnen zetten.

Daarnaast is de montage zeer bijzonder als de film enkele versnelde scènes heeft met een onheilspellende soundtrack eronder, als kijker voelt het namelijk ook alsof je een hallucinerende trip aan het maken bent. Met name de operatie is een hoogtepunt.
Wat dat betreft is de speelduur precies perfect, het voelt niet uitgerekt aan.

Alleen jammer dat het einde niet goed uitgewerkt is, alsof er een bepaalde climax ontbreekt. Maar over het algemeen een zeer sterke film met een idem sfeertje.

Een kleine opmerking nog voor de mensen die een horror verwachten, verwacht hier geen bloedbad of iets dergelijks in. Het is meer een sterke drama gevuld met menselijke- en psychologische terreur in een film die mee op hol slaat samen met z'n personages, zoals Onderhond al zo mooi zegt.
Al zou je de film wel onder psychologische horror kunnen kwalificeren.

De titel is trouwens wel een beetje onhandig gekozen, als ik zo een titel zou horen dan zou ik gelijk aan zombies denken. Maar dat terzijde.

Dikke 4,0 sterren.

Zware film,heftig.

Deze film doet het niet voor mij, ik vond het geen fijne film om naar te kijken.

Acteerwerk was wel goed maar ik voelde niet mee met de personages.

Volgens mij kan james nooit alleen schizofreen zijn, zijn manier van lopen en doen lijkt

mij eerder een zwak begaafd persoon met schizofrenie.

Ik vind het beeld van iemand met schizofrenie niet goed neergezet.

Een voorbeeld van een film waar iemand met deze ziekte wel goed/realistisch wordt neergezet

vind ik in de film A Beautiful Mind.

Verder vond ik de film ongeloofwaardig, als iemand zo ziek is als james kan hij niet

onverantwoord thuis wonen en heeft hij goede zorg nodig.

De versnelde beelden in de film vond ik wel goed gedaan en deed mij even aan RfaD

denken, hoewel deze film daar niet aan kan tippen.

Hoewel de film zeker niet slecht is heeft het mij niet gepakt.

Ik hoef deze film ook nooit meer te zien.

Deze film kan van mij in het lijstje van de meest depri films aller tijden. Visueel niettemin allemaal zeer mooi, vooral ook door de droomsequenties en de zeer snel bewegende beelden. De hoofdprijs gaat natuurlijk naar de acteur Leo Bill die de rol van de schizofrene James subliem vertolkte. Het is ook om zijn fenominale acteerprestaties dat ik deze film zo hoog waardeer. Wat het verhaal betreft moet de film het van mij voornamelijk hebben van de uitstekende eerste helft die oogde als een thriller, waarbij de spanning constant werd opgevoerd en eindigde in een climax. Daarna veranderde de toon en kreeg het dramagedeelte de overhand wat voor mij toch enigszins minder geslaagd was.

4,0*

Net iets minder bij herziening.

Let wel, het blijft een erg goede film. Geniaal middenstuk, gaaf hoe ook de soundtrack versneld wordt en geweldig werk van Bill. Zijn personage is niks minder dan geweldig. Niet uit te staan, maar toch tragisch.

Visueel iets te karig af en toe. De leegte en vuilheid van de omgeving wordt treffend in beeld gebracht, maar de schoonheid van dat vervallen gebouw komt er niet echt goed uit. Ook het tweede deel van de film mist toch iets in de vorm van een climax. Het blijft iets teveel aanmodderen, waardoor de angel uit de film verdwijnt.

Maar nog steeds erg de moeite. Rumley ben ik daarna weer wat uit het oog verloren, maar deze film bevat genoeg unieke zaken om te blijven koesteren.

4.0* en een uitgebreide review

Aangrijpend.

De film begint nog kalmpjes, met zelfs enkele komische insteken. Althans, zo kwamen ze op mij over. Maar na een tijdje ontaard de film meer en meer in een soort wervelstorm van akeligheden, waarbij de audiovisuele benadering me wat aan films als Requiem for a Dream en Trainspotting deden denken. Ijzersterk in elkaar gezet stukje cinema, vooral de editing en de soundtrack die door merg en been gaat, zijn goud waard. Bill's personage is ook met veel overtuiging gebracht; ondanks zijn gedrag krijg je toch medelijden met de stakker.

Ben het wel met Onderhond eens dat de film tegen het einde aan een klein beetje inkakt. Eigenlijk een beetje het tegenovergestelde effect van Requiem. Waar die film uiteindelijk met een enorme mokerslag tot zijn einde kwam, gaat deze film een beetje als een nachtkaars uit. Gelukkig slechts een klein minpuntje, aangezien het machtige middenstuk hetgeen is wat me het meest bij zal blijven.

Wederom een goede film van Britse bodem! Kleine 4,0*.

Redelijk. Britse horror is wat mij betreft het putje van het genre. Typische net-niet cinema. Ook dit begint weer weinig voorspellend. Oersaaie registratie. Tamme kaders en een typerende, fletse look. Eens de film in het middenstuk op gang komt, is het wél raak. Die versnellingen zijn ontzettend effectief (misschien juist door het enorme contrast met de eerdere scenes, maar dat maakt het nog niet beter) en aangezien de soundtrack zich er even goed op aan weet te passen, heb je een héérlijk surreëel middenstuk te pakken. Zakt daarna wel weer compleet in, waardoor je weer terug bij af bent en iet wat getemperd achter blijft. Het enthousiasme van die opleving ebt langzaam weg..

Boontje komt om zijn loontje.

Jawel, eindelijk weer eens zo'n concept. Rumley op de regiestoel. De man heeft al rake klappen weten uit te delen met Red, White and Blue en de kortfilm van The Abc's of Death.

Ja, wat krijg je als je als vader... je zoon als een een of andere zwakzinnige mongool door het leven laat slepen; vol propt met pillen; afzondert van de rest... Dan creëer je een wereld waarvan zoonlief niet meer beter weet.

Stelling: vader moet voor zaken naar Londen en laat zoonlief James achter met zijn bedleggerige moeder. Hulpinstanties zouden de boel in de gaten moeten houden, maar James... de jongen die na al die jaren eens wil laten zien dat hij het ook allemaal zelf kan (dus, voor zijn moeder zorgen), laat het er niet bij zitten om het ijs door te breken... en op wat voor manier.

Natuurlijk, de manier hoe hij werd behandeld.

Dit zorgt voor een weer pijnlijk en toch wel rakend concept. De film wordt ook met het moment steeds chaotischer en nachtmerrieachtiger. Terwijl het begin nog niet zo veelbelovend was.

Echter is dit nou niet een parel. Het is allemaal een beetje een aaneenschakeling van momentopnames en 1 + 1 = 2 dingetjes... Ik miste de subtiliteit. Ook de montage was behoorlijk goedkoop... Het is maar dat het concept ijzersterk is, maar met Red, White and Blue had Rumley waarschijnlijk wel wat meer budget.

Verder vraag ik me af in welke tijd dit zich afspeelt: Jaren 80? 90? Gezien de auto's en instantiewagens...

Het einde was voor mij nog niet helemaal duidelijk: Was James niet gewoon een schyzo van zijn eigen vader?


Ik kom op een 3,5 uit.

Wat voor een bizar filmpje is me dat ?

Het eerste stuk is fascinerend opgebouwd vooral door het acteerwerk waardoor de inleving van de personages een surplus is. Naarmate de film vordert wordt het verhaal wel wat vager en kom je letterlijk in het hoofd terecht van een dolgedraaide schizofrene James. Fictie en non-fictie is dan niet altijd dadelijk af te leiden. Op zich geen probleem, maar wel de handelingen van het verzorgpersoneel en de vader komen meer en meer vaag en raar over : ik denk aan de operatie in het landhuis zelf, de bizarre begrafenis en de slotscène. Rare film. 6/10

Op de gok bij de kringloop, geen idee eigenlijk wat te verwachten, toch gaat een beetje psychologische thriller er best in. Maar deze The Living And The Dead bleek toch wel een ronduit bizarre film te zijn dit niet helemaal viel bij mij.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de familie Brocklebank, de zieke moeder, financiële zorgen, een doolhof van een huis dat meer leeg is dan in gebruik, vader die enkele dagen weg moet en zoonlief James die zich graag wil bewijzen met het nemen van verantwoordelijkheid rond de verzorging van moeder. Duidelijk is vanaf het begin dat laatstgenoemde niet bepaald opgewassen is voor deze taak en James is voornamelijk voor mij het kantelpunt betreffende een geslaagde film ja of de nee. Grauw, troosteloos, een geweldige locatie qua stijl en inrichting in combinatie met het camerawerk, de muziek moet in die zin benoemd worden als verhogend element, de versnellingen zijn kunst gemaakt net als het hallicunant sfeertje dat vooral in eind middenstuk de boventoon voert en een ongemakkelijk en mysterieuze puls afgeeft. Met dit allen in gedachten, plus het acteerwerk van Kate Fahy als moeder, lijkt de film toch niet veel verkeerd meer te kunnen doen, maar helaas.

Gelukkig weet ik niet hoe het is om schizofreen te zijn, noch hoe zo iemand zich voelt. En het moet gezegd dat halverwege het middenstuk en bepaalde fasen van de laatste fase er een redelijk idee ontstaat van de warboel, rush en alle toestanden in het hoofd van James. Maar helaas heeft de film, en met name James, het dan allang bedorven, en dat gebeurt vooral in de 1ste fase van de film waar James ronduit vervelend is, oké dat hoort wellicht bij de rol, maar vooral overkomt als een lichamelijke gehandicapte, een spast. En volgens mij ligt de nadruk op schizofrenie, waanbeelden en niet goed kunnen functioneren op denkniveau. En dan zijn dat rare loopje, gebaren en articuleren, zeg maar gerust overacting, eigenlijk afleidend en niet nodig, en door dat beeld komt de film eigenlijk al op zo'n achterstand en creëert James zo'n antipathie, dat zelfs wanneer de rol verbeter hij een ergernis blijft en dat eerder opgedane gevoel niet meer afschud. The Living And The Dead is daardoor niet bepaald een homerun te noemen ondanks het bizarre sfeertje dat gehandhaafd wordt en toch behoorlijk acteerwerk. Daardoor blijft The Living And The Dead een film die mij niet voldoende grijpt en vooral lastig is. Afijn, geen succes dus, helaas.