The Hurt Locker (2008)

Spannende flm, goed geacteerd,of beter gezegd de acteurs lijken niet te acteren maar het lijkt het wel alsof je in een reality-opname zit.

Boven verwachting goed. Basis van de film zijn natuurlijk de lang uitgesponnen en bloedstollende bomontmantelingsscenes (plus die van de sluipschutters in de woestijn). The hurt locker laat daarmee weer eens zien wat een bizarre situatie zo'n oorlog eigenlijk is, de constante doodsdreiging, niemand kunnen vertrouwen, het proberen te overleven samen met of soms ondanks je teamleden. Het laat ook zien dat zo'n situatie alleen maar meer haat kan creeeren, aan beide kanten. Gelukkig kiest de film zelf geen duidelijke kant, behalve van het te laten zien dat oorlog verslavend is en ook op die manier levens kapot maakt. Wat betreft de Amerika-verheerlijking die sommigen hier in zien: allereerst is het natuurlijk wel noodzakelijk dat je hoofdpersoon James niet als een held ziet maar als iemand die het vermogen om een normaal leven te kunnen leiden heeft verloren. Verder bieden mijns inziens de twee ondergeschikte soldaten voldoende tegenwicht, plus het optreden van een aantal Iraki's (de vertaler, de professor bij wie James binnenvalt, het jochie Beckham). Maar goed, zwaartepunt ligt duidelijk wel bij het soldatenleven. Stilistisch is de film goed en realistisch, met een relatief traag tempo, puik acteerwerk en ook verder doet The hurt locker gewoon heel weinig verkeerd, wat al een prestatie op zich is voor een Amerikaanse oorlogsfilm. Ik snap die oscars wel.

Tsja, tegenvallend toch wel. Mooi geschoten, dus dat is t probleem niet. T pobleem zit m erin dat er geen verhaal in zit. Teveel losse meuk naar mijn zin.. Lijkt gruwelijk op black hawk down maar dan wel met de saaiheid van jarheads. Nee, prima vermaak, geen topper.

Aardig goeie film. Het geeft zo wel een mooi beeld van

hoe het er aan toe kan gaan in Irak/Afganistan.

Af en toe wat spanning. Goeie opbouw.

Maar zoals hieronder/boven al gezegd wordt, veel losse meuk en geen verhaal,

dat vond ik ook.

Maar voor de rest is de setting echt prachtig!!!

Moeite waard om te kijken

3,5*

In één woord fantastisch! Dit is een film zoals ik ze graag zie. Veel spanning en sensatie.

Het einde is naar mijn mening ook sterk. Ik kon me erg verplaatsen James. Het beeld van hem in de supermarkt en met z'n handen in de dakgoot was zo tegenstrijdig met de kick van Irak. Het gevoel dat z'n werk alles voor hem is en dat hij daar op zijn plek is werd heel mooi duidelijk gemaakt.

Het gemiddelde of MovieMeter vind ik wel kloppen. Het geeft een goeie indruk hoe het moet zijn om op zulke gevaarlijke missies te gaan; de risico's maar ook de kick.

Het is wel een aaneenschakeling van gebeurtenissen zonder een rooie draad, zoals hierboven al gemeld wordt. Het hoofdpersonage is een excentriekeling die zo ontslagen zou worden als zijn officieren wisten hoe hij zijn missies uitvoert, zichzelf en zijn collega's in gevaar brengende. Ik kon me dan ook goed verplaatsen in Sanborn. Misschien was dat de bedoeling dan wel maar alsnog vond ik dan de handelingen van James veel te abstract en absurd.

Hoe spannend de film ook kan zijn, hij is wel rommelig. Er zijn een heleboel personages die voorbij komen en zo weer weg zijn, geen grote rol in het geheel hebben. Die van David Morse en Ralph Fiennes, bijvoorbeeld. Wat voegen die toe? Aan de andere kant, voor soldaten moet het wellicht hetzelfde zijn; de ene keer ontmoet je iemand en de andere keer is ie dood of heb je nooit meer met 'm te maken. In dat geval is 't wel realistisch maar eigenlijk weet ik nog steeds niet wat ik daar nou mee aan moet.

Het einde vond ik wel heel sterk; Sanborn die aan James opbiecht dat ie weg wil uit die krankzinnige oorlog en een zoon wil. Zelfs suïcidale gedachten heeft. En James die bij thuiskomst wordt veroordeeld tot het leven van alledag, bestaande uit gootstenen schoonmaken en boodschappen doen waarbij hij voor een enorm keuzeaanbod aan cornflakes wordt gesteld, terwijl hij er in het leger maar twee had; slagen of sterven.

Ondanks het prachtige slot vind ik de rest van The Hurt Locker, hoe mooi, meeslepend en onderhoudend ook, te rommelig. Goeie film maar niet briljant genoeg.

Deze eens bekeken en omdat 'k geen verwachtingen had, is hij goed meegevallen.

Oorlogsfilms zijn meestal niet m'n ding, maar omdat dit geen typische oorlogsfilm is, had hij een streepje voor.

De cast deed het goed, al denk 'k dat het de enige film is, waar er meer bekenden meededen in kleine bijrollen dan in de hoofdrollen. Zo passeerden o.a. Guy Pearce, Ralph Fiennes & Evangeline Lilly (Lost) de revue.

De film mocht misschien een tikkeltje korter, maar was wel redelijk spannend en voor de rest viel hij dus beter mee dan gedacht.

Sterke film qua sfeer. Je zit heel snel in de situatie van de soldaten. Scenario is wat magertjes, daarom geen 5 *.

Sterke film qua sfeer. Je zit heel snel in de situatie van de soldaten. Scenario is wat magertjes, daarom geen 5 *.

Best een goede film, had er niet al te veel van verwacht maar bleef toch maar meteen kijken toen deze op tv was. Goed verhaal, goed acteerwerk, en soms ook goed camerawerk. Weinig mis mee deze film. Het is alleen helaas mijn genre niet maar ik geef hem een dikke voldoende.

Begin is leuk, verder paar mooie beelden en dat was het eigenlijk. Saaie film met een zeer slechte einde.

Vermakelijke film had er alleen iets meer van verwacht na al die lovende recensies. De film begon sterk maar zakte wat in richting het einde. Zaten paar mooie scenes in en het acteerwerk was prima.

Erg toffe film die heel veel spanning en sfeer opwekt. Ook mooie beelden van het dorre landschap, en slow motion explosies. Jeremy Renner was ook geweldig als psycho!

Een film die zijn 3,5 ster niet waard is. Ze proberen heel erg het Amerikaans nationalistische leger gevoel over te brengen. Kijk eens hoe zielig en wat een helden wij in het Amerikaanse leger hebben! Gezien ik een jaar in de VS heb gewoond weet ik hoe overdreven dat gevoel is in de VS.

Een film die geen enkele rode draad kent en die je daardoor haast een documentaire kan noemen. Ze proberen met losse flarden een rode draad op te pakken maar het blijft bij een paar beelden van bomontmantelingen in Irak, welke overigens niet slecht zijn geacteerd.

2,5*.

Een jaar geleden al gekeken. Toen vond ik het verre van indrukwekkend.
Ik snapte er allemaal vrij weinig van en vond het maar langdradig.
Eergister weer eens gekeken en toen greep het me wel aan.
Deze film is daarom van 3 sterren naar 4,5 sterren gegaan.
Het camerawerk is duidelijk in orde, de onzekerheid wordt goed weergegeven.
Niemand valt te vetrouwen. Vooral die soldaat die niet durfe te schieten bij de eerste missie en er daarna voor zorgde dat Doc meeging was een mooie rode draad door de film.

Deze veel te lange aflevering van "Het leven zoals het is: ontmijners in Irak" begint nog best aardig met een inkijk in het leven op het terrein van een Amerikaans gespecialiseerd ontmijningsteam (enfin, bomontmantelingsteam is eigenlijk een beter woord) in Irak, maar als je pakweg het eerste kwartier hebt gezien, heb je de hele film gezien. In plaats van een uitgewerkt verhaal krijg je een aaneenschakeling van ontmijningsopdrachten zonder echt diepgang in de karakters te creëren. Resultaat: na een uur verveel je je al dood en dan ben je nauwelijks halfweg. Fors over het paard getild filmpje, wat mij betreft.

Film zonder verhaal, maar wel met een moraal...

je zit als het ware op de eerste rij met wat er gebeurt met het hoofdpersonage,

de bommenexpert, en zijn team.

Spannende film waarvoor ik toch op het puntje van mijn zetel zat. Aanrader.

Helemaal met je eens .

Top film, die je gezien moet hebben !

If I'm gonna die, I want to die comfortable.

The Hurt Locker is een film die ik al heel lang wil bekijken. En iedere keer komt er wel iets tussen waardoor ik deze film uiteindelijk nog nooit gezien heb. Tot gisterenavond. Omdat er een Belgische televisiezender het eindelijk door begint te krijgen dat vijf keer in het jaar dezelfde film te tonen niet meer tot de orde behoort, heb ik eindelijk deze film kunnen zien. Helemaal enthousiast dat ik was heb ik deze film bekeken, maar wat ben ik teleurgesteld in deze film. Het is allesbehalve een slechte film en ik kan absoluut een twee uur durende trage film bekijken, maar op het eind van de rit was ik niet echt meer enthousiast zoals ik was bij het begin.

De film speelt zich af in de oorlog in Irak. Waar anderen moderne oorlogsvoering films zich bevinden in de aanvalslinie bevindt deze film zich meer achter de linies, maar dat betekent niet dat het er minder gevaarlijk op is geworden. We volgen een driekoppig ontmijningsdienst die net een leidersfiguur heeft verloren en een nieuwe leider krijgt. Een excentrieke leider weliswaar.

En ik heb totaal geen band met het hoofdpersonage. Ik vind het meer een roekeloos mannetje die zichzelf en zijn eigen team in gevaar brengt. En dat het team diezelfde mening delen als mij kun je af en toe eens zien in de film als men het beu is dat hij altijd dingen doet die absoluut niet veilig zijn. Op het eind wordt wel duidelijk waarom hij het doet en wat hem drijft om zo roekeloos te zijn. De personages zijn allemaal van die stereotype Amerikaanse soldaten met een stoere mond en het woord 'motherfucker' krijgt hier een nieuwe definitie. Ook vind ik het hoofdpersonage maar een Rambo figuur die al na de eerste dag in Irak de dood zou hebben gevonden.

Tijdens de film vergeleek ik deze soms eens met Jarhead. Deze film neemt zich wel wat serieuzer dan Jarhead, maar ook in Jarhead gebeurt er weinig. En vat me niet verkeerd op, niet iedere oorlogsfilm moet Michael Bay explosies hebben of dezelfde kracht hebben als een Apocalypse Now, maar die 'leegte' kon toch worden opgevuld door iets interessanter ?

En wat mij trouwens opvalt is dat er nergens diep op in gegaan wordt. We zien de mannen met hun Humvee naar de plek des onheils gaan, de leider doet zijn pak aan (de robot is niet cool genoeg voor meneer James), doet een meter of 750 en dan is die bezig met de draden. Het is moeilijk, het is lastig, maar op het eind (na tien minuten) is het een eitje. En realisme bij het ontmantelen van een bom is hier ook ver te zoeken. Zo volgt die een circuit, trekt die aan die kabels en komen de bommen uit de grond. Dat zijn al twee dingen die een expert nooit zou doen. En ja, ik heb geen verstand van bommen, maar dat is gewoon common sense. En veel gebeurt er eigenlijk ook niet echt in deze film behalve bommen ontmantelen. Er wordt wel eens een onderzoek gepleegd naar iemand, ze doden eens vijanden met een sluipschuttersgeweer of ze houden een vriendelijk gevecht met elkander in de barakken, maar daar stopt het ook.

Het verhaal dan, heeft deze film dit wel ? Zoals ik al eerder zei wordt er nergens dieper op ingegaan. Niet over de oorlog in Irak (niet echt toepasbaar bij deze soort films, dit is meer voor politieke films), niet over de personages zelf (af en toe wordt er iets bekend gemaakt, zoals de verslaving van de leider), niet over het gezin van de personages (het gezin van de leider komt wel eens in het beeld, but that's it) of een ander onderwerp die best wel eens interessant kan zijn in zo een soort films.

We kunnen er geen doekjes om winden, deze film is een teleurstellende film. Maar ik ben wel blij dat ik deze heb gezien. Ik vond die 133 minuten niet echt tijdsverlies en deze film verdient zeker punten boven de vijf, maar toch heeft deze film heleboel verkeerde keuzes gemaakt die er voor zorgden dat deze film niet echt mag of kan gezien worden als een klassieker.

Na deze negativiteit zijn jullie waarschijnlijk benieuwd waarom ik deze film toch een zeven geef. Wel, deze film is origineel (ja, Lethal Weapon deel twee en deel drie hebben een scene waar ze een bom moeten ontmantelen, maar dat is niet het primaire thema) en het heeft me de gedurende 131 minuten weten te boeien. En het is een trage film, maar allesbehalve saai. Er waren wel momenten dat het even saai en eentonig werd, maar dat duurde nooit echt lang. En zoals ik al zei is dit geen slechte film, het is enkel een film die ons enthousiast maakten met de dingen die eigenlijk heel weinig gebeuren in de film. Ik denk zelfs dat ik op deze film ben gekomen doordat in de trailers de nieuwe leider wordt geprofileerd als een held, het soort helden à la House die met zijn excentrieke manier van doen de harten van menigeen filmliefhebber verovert. Het is de kracht van een PR-praatje en van de trailers dat deze film soms wordt gezien als een klassieker in zijn soort.

Bij mijn volgende kijkbeurt zal mijn verwachtingspatroon drastisch verlaagd worden en zal ik misschien minder teleurgesteld zijn.

Ik was razend benieuwd naar deze prent.

Vooral omdat deze film erin geslaagd was om tijdens de Oscars uitreiking Avatar te degraderen tot figurant.

Nu was ik wel fan van Avatar, dus verwachte ik heel veel van Te Hurt Locker.

'S middags op het werk nog mijn collegas warm gemaakt voor de film en hen het hele verhaal gedaan van de Oscars.

Maar nu na het bekijken van de film vraag ik met toch wederom eens af.

Welke criteria men handhaaft bij de uitreiking van de Oscars

Het hel verhaal en de film hebben mij zo teleurgesteld.

Niet dat het geen realistische prent was en hier en daar was alles mooi weergegeven.

Met als hoogtepunt de zelfmoordterrorist.

Mar er zat geen enkele lijn in deze film.

Wat werd er me verteld?

het leek eerder op een collage van ervaringen.

Aan elkaar gekleefd door middel van een bizar hoofdpersonage dat voor de rode draad moest zorgen.

En wat en ongepaste soundtrack, er klonk geen enlkele meerwaarde.

Dat was het ook, maar wat zou daar dan mis mee zijn? Moet een verhaal altijd een chronologische vertelling hebben of de gebeurtenissen aan elkaar verwant zijn?

Dat is inderdaad geen vereiste, maar dan moet je de toeschouwers wel laten meeleven met de personages door hun karakters uit te werken. Daarin faalt deze film jammerlijk, vind ik, en dan blijft er bitter weinig over om van te genieten.

gewoon goed!

Een politieke oscar? Ik kan eigenlijk geen andere geen andere reden bedenken dan dat deze prijs gebruikt is om de eigen troepen in Irak en Afghanistan een hart onder de riem te steken. Nu heb ik daar niet zo’n moeite mee, maar dan moet de film in kwestie wel goed zijn. Ik vond The Hurt Locker vooral saai. De ene bomontmanteling volgt de ander op. Gelukkig heeft Kathryn Bigelow dat ook door en gooit er aan het eind wat afwisseling tussendoor. Ik snap wel dat ze graag aan het Amerikaanse thuisfront wil laten zien wat hun soldaten doorstaan. Ergens was het ook wel interessant. Ze bouwt goed de spanning op doordat de (berm)bommen onvoorspelbaar zijn, maar ook door de Irakezen vanuit alle kanten te laten loeren. Wanneer iemand rare fratsen gaat uithalen, kan ik het me goed voorstellen dat de soldaten vreselijk nerveus worden. Het probleem is dat ik geen film van twee uur nodig heb voor iets wat in tien minuten ook wel duidelijk is. The Hurt Locker valt vooral in de herhaling.

Opvallend vind ik hier wel dat weinig mensen negatief durven te stemmen. Er zijn veel stemmers die ondanks het ‘ontbreken van het verhaal’ gewoon een keurige voldoende geven, maar elders met dezelfde kritiek een film compleet afbreken.

Wat voor mij al snel echt vervelend werd, was het nodeloos rekken van scenes. Daarbij snap ik wel dat ook in de werkelijkheid niet alles loopt volgens het boekje tijdens een militaire operatie, maar ik hoef echt niet te zien hoe de een aan de ander een pakje drinken geeft of dat het een eeuwigheid duurt om een sluipschuttersgeweer te laden. Enfin, ik mis de richting welke kant deze film op wil. Ik kan erg weinig met dit ‘een dag uit het leven van persoon X’ plotje.

Ik vond het een zeer indringende film, en ik heb ademloos zitten kijken. Wat de rode draad precies is, en dat het een samenhangend verhaal met een uitgewerkt en onverwacht plot moet zijn dat voel ik niet zo. Deze film heeft een hele andere benadering, namelijk: realisme. Dat is toch aardig gelukt. Er word ijzersterk geakteerd, en de gebeurtenissen zijn direct uit de realiteit afkomstig. Het vertelt dus alleen het verhaal wat soldaten daar mee kunnen maken, de dilemma's waar ze tegenaan lopen, en hoe mensen reageren in zulke situaties. Dit vanuit een bomexpert, die zijn liefde voor het vak met doodsverachting uitvoert. Bomexperts zijn vaak ook echte vakgekken, hoewel deze er wel erg ver in gaat.

Ik vond het een uitermate sterke film, met een orginele invalshoek.

Het lijkt wel of niemand vandaag de dag nog zit te wachten op verhalen. De films die de grote waardering krijgen bij pers, critici en festivals, zijn meestal films als deze The Hurt Locker: opgevat als een documentaire. Alles is schitterend in beeld gebracht, daar niet van, maar ik mis iets. De film is teveel een reportage die enkele dagen uit de missie van een groep soldaten in Irak in beeld brengt. Heel de tijd zat ik te wachten op de stem van Rudi Vranckx. Ongetwijfeld is dit hyperrealistisch en superobjectief en zijn er maanden van research aan vooraf gegaan, maar daarmee maak je nog nog geen goede film. Als de makers een documentaire voor ogen hadden, dan hadden ze er maar één moeten maken, maar voor een film van 131 minuten schiet The Hurt Locker veel tekort.

Wat mis je dan eigenlijk?

Een vertelling, een beetje 'body' in de film. Nu is het meer een opeenhoping van anekdotes die schijnbaar de dagelijkse routine in Bagdad uitmaken, maar nergens echt boeiend worden. Ik miste iets dat me meesleepte, personages waarin ik me kon inleven. De documentaire aanpak maakt de film voor mij te afstandelijk, ik kreeg er maar geen voeling mee.

Bij mij heeft werkt deze vorm voortreffelijk, en word ik door het realisme juist in de film gezogen.

Het is dus volgens mij een prima film, maar niet met de benadering die jij het liefst ziet. Dat hij tekort schiet is dan ook subjectief.

Ik vond ook de personages goed neergezet en ik kon me ook in ze inleven, ook werd er erg goed geacteerd. Wat ik in een film als dit wil zien is niet hoe goed, of hoe ingewikkeld een regisseur een verhaal in elkaar kan zetten, maar de straten van Irak welhaast ruiken, en écht een idee krijgen hoe het er aantoe gaat, in die opzet zijn ze geslaagd. Toch zal je in een docu iets minder spectakel te zien krijgen en heeft deze film niet de afstandelijke informativiteit die je suggereert. Juist het gegeven dat de realiteit vaak het gekst, het meest opzienbarend, of het grappigst is, maakt het voor mij boeiend, dat is wat de film laat zien. Deze orginele benadering, en de kundige uitvoering zorgen voor een uniek resultaat.