The Girl Next Door (2007)

Objectief gezien is het een "ok" filmpje. Geen bijster goed acteerwerk, ook al is het voor zulke jongelingen toch een beste prestatie, maar verder dan dat is er nergens iets échts bijzonders te bekenen.

En dat was dus objectief, met je hartje gesloten, en ogen gericht op schoonheid. En zo moet je dus niet kijken.

Dit is een ontzettend walgelijk en schokkend verhaal dat op een vieze, grauwe manier getoond wordt. En daar was lef voor nodig. Je moet bovendien wel van steen zijn als je hier niet door geraakt wordt.

Een film die ik waarschijnlijk nooit meer in m'n leven zal gaan zien, maar hij heeft wel z'n sporen achter gelaten.

Ik heb niet vaak dat een film me kwa geweld en wreedheid echt raakt, maar ik vond deze film echt verschrikkelijk op dat vlak. Niet dat ik er niet tegen kan, maar dat mensen dit een ander aan kunnen doen. Ongelooflijk wreed.

De film ging van gemeen naar hard naar wreed naar gruwelijk. Soms niet te beschrijven.
De film speelde overigens af in 1958, het tijdperk van de strenge moeders die soms met harde hand regeerden over hun kinderen.

Zo begon het dat Ruth en de jongens het meisje ophingen aan touwen en haar lieten hangen, hele nachten lang en ook nog eens naakt.
Daarna zag je dat ze stelselmatig werd mishandeld doordat Ruth haar als een slet zag die nergens voor deugde. Later kreeg ze met een verwarmde naald een tekst op haar lichaam, werd ze door Ruts zoon verkracht in het bijzijn van iedereen en het ergste kwam op het einde toen Ruth met een lasapparaat haar vagina dichtmaakte zodat het meisje nooit meer een jongen zou krijgen.
David wilde haar zo graag helpen maar hij kreeg de kans niet. Uiteindelijk namen ze hem ook gevangen.
Zelf kon ze niet vluchten doordat haar zusje niet kan lopen, die zou dus achter blijven.
Uiteindelijk maakte de buurjongen brand in de kelder waar zij gevangen lag zodat de politie langskwam en zag hoe Davids Ruth vermoorde met de houten krukken van het kleine gehandicapte meisje. Tragisch genoeg overleed het zwaar verminkte meisje op het moment dat ze werd bevrijd aan de verwondingen.

Ontzettend harde film. Je leeft mee met haar, je wilt haar helpen.
Er werd trouwens erg goed geacteerd, zeker door Ruth en het slachtoffer.
Overigens geloof ik niet dat dit waargebeurd is, zoals de film vermeldt. Dat zeggen Amerikanen wel vaker bij horror.

4*

Het is natuurlijk triest dat zoiets gebeurt is maar zulke trieste dingen gebeuren hedendaags nog en misschien nog erger (zeker in die geflipte moslim landen zoals Iran).

Dan over de film, deze vond ik zeer zwak. De film pakte me totaal niet en echt onroerend vond ik het ook niet. Het meisje werd heel bruut behandeld maar ze hebben het zo slecht verfilmd dat het me weinig deed. De vrouw die de brute handeling verrichte vond ik echt waardeloos presteren. Ze was net een zombie, zo zag ze er ook trouwens uit.

Zeer sterk drama met puike acteerprestaties en een intimiderend verhaal. Zeker niet voor tere zieltjes is dit op waarheden gebaseerde griezelverhaal. Langzaam knijpt deze film de kijker zijn keel dicht. Schokkend maar zeer goed.

Nou als dit je niets doet dan moet je echt van steen zijn! Snap dat nooit zo goed, maar ieder z'n gevoel bij een film!

Ik heb de film gisteravond zitten kijken en vind 'm absoluut een hoge waardering waard. Er zijn van die films die blijven hangen om de schokkende gebeurtenissen of om een bepaald persoon. Zo heb je 'The Green Mile' met die kwal van een 'Percy', 'One Flew Over The Cuckoo's Nest' met onze geliefde zuster, maar ook 'Saw' met de schokkende scene's. Ik vind deze film daar absoluut bij horen.

De film pakte me. De film nam me helemaal mee in het verhaal. Zat ook echt op de bank denkende 'neeeeeeh, dit kan toch niet', 'Oooh heb zo'n hekel aan deze films...' 'Ga gvd naar je ouders rotjong!'
Maar helaas, het mocht niet baten. Vond de martelscenes 1 van de ergste misselijkmakende die ik gezien heb. Hoewel dat ze in andere films ooit wel erger zijn, maar nooit zo pakkend als deze. Dat misselijk wijf van een tante..., gruwelijk! En het zinnetje, waargebeurd verhaal, dat verergerde m'n gevoel daar nog veel meer door. Naar mijn idee 1 van de meest verschrikkelijke, angstaanjagende, gruwelijke en misselijkmakende films ooit gezien. Een film die ik ook nooit meer zal vergeten en wel zal aan raden aan mijn kennissen. Echter niet voor de -16 jarige weggelegd.

Wat ik echt minder vond aan de film is de uitwerking. Matige diepgang in de personages en een gruwelijk slecht einde. De politieagent die in eerste instantie al niet betrokken wordt bij het verhaal. Waarom zie je zijn kant van het verhaal niet? Waarom merken de ouders van David niets? Je merkt het toch wel als je kind een nacht niet thuis is en zoiets dergelijks doormaakt? En het einde... tja... waardeloos. Die politieagent loopt daar maar door die kamer rond, zonder echt naar het meisje te kijken? (medisch gezien, had ze nog gered kunnen worden?) Is de tante dood? (dat voelt hij even snel in haar keel?) Wat gebeurt er met de kinderen? Wat gebeurt er met David? De ouders van David?
Naar mijn mening hadden ze dit veel beter kunnen uitwerken en vooral met zo'n plot. Dit had met de juiste regie en promotie een TOP film kunnen worden! Erg jammer. Desondanks is het toch een goede film waar ik echt nog wel over na zal gaan denken!

Exact mijn gedacht bij deze film. Het is uiteraard geloofwaardig in die zin dat dit soort dingen spijtig genoeg gebeuren, maar de uitwerking van dit schokkende verhaal is zo surreëel slecht dat de film elke vorm van impact mist. Voornamelijk omdat de regisseur zich teveel focust op de gruwelen en daarbij alle randfactoren negeert. En net die randfactoren hadden van deze film een ijzersterk en psychologisch complex drama kunnen maken. Nu heb je het gevoel dat men de gruwelen eindeloos exploiteert om het publiek te kunnen choqueren. Daar komt nog bij dat het personage van Ruth een miscast van jewelste is. Zelden zo'n slechte acteerprestatie gezien in zo'n cruciale rol. Ik ben trouwens de laatste om te gaan betwisten dat dit soort zieke mensen daadwerkelijk op onze aardbol rondlopen (en ik ben er bovendien een voorstander van dat dit soort dramatische gebeurtenissen in de vorm van een film aan het publiek worden geopenbaard) maar de invulling van dit personage is een oninteressante en stereotiepe filmversie in plaats van een waarheidsgetrouwe. Althans dat gevoel had ik, want ik heb het mens nooit gekend natuurlijk.

Maar goed, een film met enorm veel potentie die er totaal niet uitkomt omwille van de verkeerde accenten. Enige pluspunt is de uitstekende vertolking van de jongen die David speelt.

Verschrikkelijke film om naar te kijken; een stuk grover en rauwer nog dan het eveneens afschuwwekkende An American Crime. Sommige scènes kon ik dan ook maar moeilijk aanschouwen en bij sommige had ik erg de neiging snel door te spoelen.

Acteerprestaties zijn mijns inziens prima in orde, op de rol van Ruth na. Vond die rol eigenlijk iets te gemakkelijk uitgewerkt; wat meer diepgang in het personage had wel gemogen. Nu wordt vooral duidelijk dat ze vol rancune zit, maar dat had nog wel iets verder uitgediept mogen worden. Dit ligt dus eigenlijk niet eens zozeer aan Blanche Baker, maar meer nog aan degene die het script verzorgde. Nu wordt het meer een martelfilm en daarmee schiet The Girl Next Door zijn doel enigszins voorbij.

Conclusie: moeilijke film om over te oordelen. Dat deze echter afschuwwekkend is, staat voor mij als een paal boven water. Hoe en of dat tot uiting moet komen in de beoordeling, is lastig. Voorlopig houd ik het op 3*, omdat ik deze toch een stuk minder uitgewerkt vond dan An American Crime die ik op 4* heb staan.

De film begint goed, vooral de mooie jaren vijftig sfeer. En David is een aansprekend personage, leuk ventje.

Het verhaal is vreselijk, dat zulke dingen echt gebeuren... Maar de verfilming ervan heeft me niet bij de strot gegrepen. Ik vind Ruth maar een overdreven karikatuur van de ultraslechte moeder; alsmaar rokend, prekend, commanderend, meppend, bier schenkend. Eigenlijk gaat driekwart van de film over dat vervelende karakter en niet over de oorzaken daarvan, en ook niet over Sylvia's perspectief. De zonen die ook allemaal een typetje moeten voorstellen, ik weet niet.., het ligt er zo dik bovenop.

De martelingen komen vrij plotseling, zonder spanningsopbouw. Het lijkt een soort toneelstuk met al die kinderen er constant bij en de rokende moeder op de achtergrond, komt op mij niet geloofwaardig of schokkend over. Het was ook even omschakelen in het begin, ik verwachtte een nogal brute horror maar uiteindelijk is het veel meer een redelijk drama over een afschuwelijke gebeurtenis.

Dit is echt één van de meest ongeloofwaardige films die ik ooit gezien heb. Vreselijk, wat was dit slecht. Echt shockerend vond ik het verrassend genoeg niet eens, wel heel erg vervelend.

Vooral die Ruth mag de boeken in als één van de meest vervelende en belachelijke personages ooit, want dat leek helemaal nergens op. We moeten alsmaar haar trieste praatjes aanhoren en alle kinderen, plus nog wat vriendjes staan er maar wat bij te gapen. Sterker nog; haar kinderen vinden het nog leuk ook; ''Mam? Mag ik haar ook neuken?'' Dat wekt niet alleen veel ergernis op, het is ook nog eens ongeloofwaardigheid op de meest trieste manier, aangezien het gewoon van geen kanten deugt. Dat kleine zusje zit er ook maar wat bij alsof het de normaalste zaak van de wereld is, vriendinnetjes worden uitgenodigd om een lekker martelpartijtje bij te wonen en alleen Davy is het er niet mee eens. Sterker nog; hij vind het vreselijk! Ga dan niet al vluisterend aan je moeder (die slaapt) zitten zeggen dat je haar wat moet vertellen, of vraag niet aan je vader of hij het wel goed vind dat meisjes geslagen mogen worden, want dat heeft geen zin natuurlijk. Trek je bek open man! Ik snap echt niet dat mensen hier zo makkelijk genoegen mee nemen.

Of mensen hebben andere redenen om over dit verschrikkelijk slecht geschreven, ongeloofwaardige zootje heen te zien. En ja, dat moet dan natuurlijk wel en dat mag. Schockerend vond ik het eigenlijk niet eens. Kwam vooral omdat de constante ergernis overheerste en de camera een andere richting opvloog op momenten dat er iets vreselijks stond te gebeuren. We krijgen eigenlijk niks expliciet te zien, maar het is heel erg wat er gebeurd natuurlijk. Daarnaast ben ik ook wel benieuwd waarom die Ruth samen met haar zieke kindertjes dit eigenlijk wel niet doet. Weer een plank die enorm wordt misgeslagen. Wel grappig dat de politie op het laatst toevallig zo komt binnen stormen (vreselijk) en dat ze het slachtoffer die dood ligt te gaan lekker laten liggen. Ze wisten in de 50's waarschijnlijk nog niet dat die juist als eerste hulp nodig hadden, want er kijkt helemaal geen kip naar haar om. Triest.

Ja, en zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dat doe ik niet. Er zijn nog wel wat pluspunten in deze film, gelukkig. De jongen die David speelt doet het uitstekend, de sfeer is prima en de tijd was (gelukkig) zo voorbij. Dat maakt in totaal dan een hele dikke onvoldoende.

Hehe net als niethie moest ik bij deze film aan Stand By Me denken, vooral toen David over het treinrails heen reed. Stand By Me is overigens wel veel beter dan deze prent.
Had van tevoren niet veel over deze film gelezen, dus ik liet me verassen. De film begon lekker, er hangt een mooie jaren 50 sfeer in de film, iets wat ik zeker goed kan waarderen. Vroeger was alles nou eenmaal beter he
Alleen na een poosje vroeg ik me toch af waar het verhaal nou naar toe ging, nou ik heb het geweten hoor.

Wat een behoorlijk sadistische bende, echt niet normaal. Er zit echt een steekje los bij iedereen die zomaar stond toe te kijken in die kelder. Begreep ook niet waarom op een gegeven moment alle jongeren uit de buurt met een colaatje in de hand erbij stonden. Vindt iedereen dit de normaalste zaak van de wereld of zo? Behoorlijk deprimerend, normaal kan ik hier wel tegen. Maar dit ging eigenlijk net iets te ver, kleine kinderen die het over neuken en snijden hebben. Als ik moeder van een kind was zou ik mn kind echt niet zoiets laten zeggen, ook niet voor een film. Daar ging de film zo nu en dan ook over de schreef. Want ik bedoel, wat wil de filmmaker hier nou mee bereiken. Dat je wilt shockeren ok, maar kleine kinderen zulke dingen laten zeggen?
Die Ruth en die kinderen van haar waren ook zo ongelooflijk, snap echt niet wat hun nou heeft gedreven tot deze daden. Had wel willen zien wat hier precies de reden van was. Dat David al bijna helemaal niets deed en bijna hulpeloos toekeek is ook iets wat ik niet altijd kan begrijpen, ondanks dat kids makkelijk beïnvloedbaar zijn.

Ach ja, zo kan ik wel uren doorgaan. The Girl Next door begint heel vrolijk, maar wordt daarna sadistischer en sadistischer, alleen vraag ik me af of de film zijn doel niet een beetje voorbij streeft. Moet overigens wel zeggen dat ik David een leuk ventje vindt en dat ik ondanks de nutteloosheid van de martelingen de film makkelijk uit heb kunnen zitten

Twijfel tussen een 2,5 en een 3. Voorlopig net het voordeel van de twijfel.

3*

Tsja, een waargebeurd verhaal dus het is erg moeilijk te zeggen dat dit een leuke film was. Wel erg mooi gemaakt. Heb deze film gekeken na het bekijken van de comments van an american crime, waar werd gezegd dat die film in het niet viel bij deze. Persoonlijk ben ik het daar niet mee eens, an american crime was nog wat bruter en werd ook langzamer opgebouwd.

Film was goed gespeeld en vreselijk dat dit gebaseerd op een waargebeurd verhaal is.

Jezus. Plaatsvervangende pijn op sommige momenten. Het idee dat dit waargebeurd is maakt me misselijk.

Het begon rustig, vrij saai zelfs, maar wanneer het na een dikke drie kwartier 'begint' gaat het van kwaad tot erger. Zodra ze in de kelder zijn slaat de hele sfeer om. Nog sadistischer en ziekelijker. Niet alleen de moeder maar ook de neefjes en de andere kinderen die alles van begin tot einde willen aanschouwen zijn gestoord.

Het einde, waar David actie onderneemt, was dan ook een verademing. Op dat moment had ik lang gewacht. De jonge acteurs, met name Meg en David, doen het erg overtuigend. De enige die er nogal negatief uitsprong was het kleine zusje, totaal niet geloofwaardig dat meisje. De neefjes,hoe jong dan ook, zijn al even sadistisch en verdorven als hun moeder. Akelig.

Jammer van ietwat te trage eerste helft, maar de rest van de film wist een behoorlijke indruk achter te laten.

Ongelooflijk hoe een film kan evolueren. Zonder enige voorkennis (die ik dan wel weer had overigens) kan het laatste stuk behoorlijk hard aankomen. In een Amerika van de jaren 50 merk je al wel snel dat het bij de buren niet helemaal pluis is, maar wat eerst begint met treiteren ontaardt in een volwaardige nachtmerrie.

Uitstekend spel van de meesten - vooral moeder Ruth was zeer eng, met dat accent vol harde uitspraak dat Amerikanen vaker hebben en altijd vol aan het woord. Ze is overduidelijk geschift, en alcoholist, maar net als de hele film wordt alles zeer rustig en subtiel gebracht waardoor ook de omslag bijzonder geloofwaardig overkomt. Daarnaast bevat de film enkele zieke martelingen die echt bij me aankwamen (dat heb ik niet heel vaak).

Jammer alleen dat ik met veel vragen bleef zitten. Waarom belt David niet eerder de politie? En meer dan dat soort. Ook de rol van zijn ouders wordt wat afgeraffeld. Verder was er visueel weinig te genieten. De look van de jaren 50 was er wel, maar niet heel overdadig, alsof duidelijk daarop bezuinigd was. Ook de fotografie heb ik weleens mooier of bijzonderder gezien. Al met al 3,5*.

Damn, wat heeft deze film met een waar kut-gevoel. Niet omdat ie zwak was neen, integendeel, het feit dat het een waargebeurd feit is en het echt wel heftig en ziek was. Deze film legt vele horrorfilms met gemak naast zich neer hoor en ik ben wat gewend. Als een film u zo kan meesleuren en laat inleven dan is het niet goed maar uitstekend. En dat er nog buitenstaanders meedoen damn. Eerste halfuur is het nog braafjes, maar vanaf dan en zeker laatste halfuur, genoeg wtf-gevoel gehad, en zin om in den tv te wille springen en om da wijf (ruth) van kant te willen maken (seksueel) misbruik, foltering, uithongerig...neergebracht op een manier dat het blijft nazinderen. Zeer triest en hard verhaal, prachtig verfilmd...en nu proberen slapen

Tja ik vond dit ook zeker geen horror de gore komt geen een keer in beeld,dus deze krijgt van mij ook de stempel drama/thriller.

Ik vond het ook zeker heftig wat deze meid is overkomen,belachelijk dat er zulke mensen op de wereld zijn.

Maar verder een stevige film....goed geacteerd door alle jongens en de rest van de cast!!

Ik had verwacht dat deze film pittiger zou zijn...

Indringende martelfilm.

Ga deze film niet kijken als een aflevering van Crime Watch: The Sylvia Likens murder case of als een diepgaande karakterstudie van Gertrude Baniszewski. Waar de film wel over gaat? De martelingen en vernederingen van een tienermeisje gezien door de ogen van haar tiener buurjongen en zijn worstelingen met deze gebeurtenissen. Meer niet. De film is gedeeltelijk, ik herhaal gedeeltelijk gebaseerd op een waargebeurd verhaal. De martelingen zijn behoorlijk heftig en sadistisch, al gebeurt het echte geweld off screen. Niettemin is het zeker niet over the top, aangezien het in werkelijkheid ook zo is gegaan.

Geen fijne film dus, maar het weet wel indruk te maken. En daar was het de makers ook om te doen. 3,5*

Pijnlijker dan verwacht. Jaren 50 jasje past 't concept als gegoten. Helpt ook wel enorm als je kind-acteurs het niet compleet hersendood spelen en je de tijd neemt om het allemaal op poten te zetten. Gebeurt wat mij betreft ruimschoots en kan me totaal niet vinden in de kritiek op het feit dat Girl Next Door in enige vorm exploitatief is. Sterker nog, vond het zwaar terughoudend en meer verkapt voyeurisme dan dat je dicht op de huid zit en er werkelijk op je ingehakt wordt. Strakke, slimme keuzes die resulteren in een eigen smoelwerk.

Gemaakte dramafilm, met een hoog rtl4-waargebeurd verhaal gehalte.

Gemiste kans, niet geheel overtuigend.

Degene die de film als horror betiteld heeft er niks van begrepen.

Jammer van de slechte uitwerking, want het onderwerp is uitermate triest. *2,5

Las ergens dat mensen dit heftiger en shockerender vonden dat Martyrs. Wat een grap zeg.

De film begon nog enigszins veelbelovend. De opbouw was best aardig en hoewel het acteerwerk van de kindertjes niet al te best was, zette Baker haar rol wel erg sterk neer. Haar monologen tegenover haar kinderen waren ook best overtuigend af en toe.

Dan het tweede deel, waar de film gewoon hopeloos faalt. Wel thema's als verkrachting en vrouwenbesnijdenis in je film stoppen, maar vervolgens te laf zijn om het ook expliciet in beeld te brengen. Vreemd hoor, voor een film als deze, om zulke brave concessies te doen. Zorgt er dan ook voor dat het shock gehalte gewoon verwaarloosbaar klein is wat mij betreft. Dan rest nog het einde, wellicht nog een grotere domper. Sentimenteel geneuzel (vreselijke soundtrack), wat de film alleen nog maar meer onderuit haalt.

Nee, er zijn toch echt zat films die dit veel en veel beter en indrukwekkender doen, vaak zelfs zonder allerlei vieze thema's te bevatten. Volgende keer wat minder braaf en wat meer ingetogen graag, want dit is slechts een zielige vertoning. 1,5* voor de rol van Baker en het veelbelovende begin.

Goeie film over twee zusjes die na het overlijden van hun ouders bij hun tante en neefjes komen te wonen. Een film die de wreedheid van de mens in alle gruwelijkheid laat zien. De psychologische en later ook fysieke folteringen leveren een aantal ongemakkelijke scenes op. Zeker wel indringend, maar niet overal even geloofwaardig gebracht.

Jammer.

Had er vooraf veel meer van verwacht. Met een status als 1 van de meest verontrustende films kan deze film dan ook niet ongezien blijven. Maar het lijkt me vooral de suggestie inderdaad die deze film zo zwaar maakt, want qua in beeld gebrachte gruwelijkheden valt het nog mee.

Het acteerwerk is in principe prima, maar eigenlijk vooral te gemaakt. De jonge knapen doen het namelijk best leuk, maar spelen gewoon niet erg realistisch. De iets oudere Auffarth kampt met hetzelfde probleem. Baker vond ik simpelweg gewoon niet zo heel sterk of dreigend spelen.

De regie is best klassiek, en een beetje soap-achtig. Het is inderdaad een film die je normaal op RTL4 kan tegenkomen in het eerste gedeelte. Zodra de film naar de tweede helft springt is het duidelijk dat het toch niet op die zender thuishoort. Het is qua horrorfilm wat meer deprimerend en zwaarder dan de algemene horrorfilm.

Maar het is vooral wat er geïmpliceerd wordt die het zwaar maakt, want een hoop gruwelijkheden worden nauwelijks tot niet in beeld gebracht. Het is desondanks nog steeds zwaar en regelmatig verontrustend, maar vooral door wat er geïmpliceerd wordt en niet wat er uiteindelijk wordt laten zien.

De kracht van deze horrorfilm zou moeten zijn dat het realistisch is, maar dat breekt niet erg door. Elk kind is erg ongekend sadistisch zonder aantoonbare reden. Daardoor krijgt de film een nogal gespeeld gehalte wat de geloofwaardigheid weg doet nemen. Iedereen is zo bezig met een type te zijn dat ze vergeten geloofwaardig te spelen.

Het einde zou een bepaalde emotionele impact moeten hebben, maar eigenlijk ging het allemaal zo snel en kort-door-de-bocht dat het niet echt binnenkomt. Het gehele tweede gedeelte voelt een beetje afgeraffeld aan, vooral omdat de band tussen Auffarth en Manche nog niet voltooid opgebouwd wordt in het eerste gedeelte. In het tweede deel laten ze vooral gewoon gruwelijkheden zien zonder dat er nog een band voelbaar is. Je leeft daarom ook niet echt mee, hoe vreselijk het allemaal ook is.

Visueel nog wel aardig, vooral op de zwaardere stukken. Maar voor de rest is het als film toch een beetje afgeraffeld en mist het een bepaalde vorm van realisme. Het kan uiteraard echt gebeuren, maar dat is gewoon niet voelbaar in deze film. Het gehele idee dat dit mij ook kan overkomen kwam gewoon niet over bij mij, en dat zou wel moeten lijkt me.

Overigens is het nog wel fijn dat de film ver gaat in wat het suggereert. Dat heeft namelijk wel een impact en ik zat geregeld ongemakkelijk te kijken. Het wekt wel een reactie op, maar uiteindelijk niet genoeg en soms ook niet de juiste. Het is niet slecht, maar het had vooral beter kunnen zijn.

De film is gebaseerd op een gebeurtenis in 1965. Sylvia Likens en haar zusje werden in het pleeggezin waar zij waren ondergebracht, stevig vernederd en mishandeld door de pleegmoeder, haar kinderen en buurkinderen. Hoe een onmenselijk staaltje moordzuchtige groepsdynamiek een voortschrijdende uitholling van de menswaardigheid van de slachtoffers tot gevolg had. Verbijsterend.

Verbijsterend is ook de film. De afgrijselijke gebeurtenis is niet meer dan een sjabloon om een sadistische en banale film aan op te hangen. In plaats van een film die dramatisch en psychologisch onderzoek verricht naar de gesteldheid van de personages, iets probeert te verklaren, de daders en slachtoffers laat spreken, wordt de kijker geconfronteerd met een platte tentoonstelling van sadistisch leed. The Girl Next Door riekt naar exploitatiecinema.

Leuk voor de liefhebbers. Ik vond het een zinloze film.

Wat was dit voor zieke shit. De overbelichting en gruwelijke taferelen zullen me bijblijven, de rest not so much. De vergelijking met Martyrs gaat wel op. Allebei gaat het om marteling en vernedering, maar bij Martyrs getroostten ze zich ten minste nog de moeite er een pseudofilosofische saus over te gieten.

Overdreven hoog gewaardeerde film, die bewijst dat een ‘based on true events’-label soms meer gewicht heeft dan een goed uitgevoerde vertelling.

Het gaat op zó veel fronten mis hier, dat ik een beetje moet lachen om de geschokte reacties die het toch bijeen weet te harken. Toegegeven: het moet ook niet makkelijk zijn om een case-file of krantenknipsel terug te brengen tot de gestructureerde omstandigheden, oorzaken en beweegredenen waarmee zulke gruweldaden tot een inleefbaar geheel te construeren zijn. Maar de poging die hier gedaan wordt is echt erbarmelijk te noemen. Je kunt net zo goed een foto laten zien, voorzien van onderschrift ‘echt gebeurd’.

De film probéért het wel zo opzichtig, met die melodramatische terugblik van Atherton als de volwassen David aan het begin, de zwartgallige maar holle frasen waarmee Ruth de haat en martelingen aanzwengelt, de zogenaamde onontkoombare groepsdynamiek die middels erg kunstmatige stukjes dialoog benadrukt wordt, die tekening die op het eind nog terugkomt en waarvan het me niet zou verbazen als er wat tranen op druppelen.

Het script stapelt ellende op ellende, maar doet dat zonder een moment écht te investeren in de innerlijke beleving van om het even welk personage. Ze zijn allemaal zo plat als een dubbeltje en zonder uitzondering terug te brengen tot één karaktertrek of functie. Als de martelpraktijken dan steeds macabere vormen aannemen, voelt dat gratuit en gemakzuchtig. Op het einde blijft dan nog een beetje onduidelijk hoe Meg na de komst van die agent alsnog het leven kan laten, alsof de schrijvers daar echt niks op wisten te verzinnen en het dus maar opvullen met een melodramatisch (maar al even ongefundeerd) momentje tussen David en Meg, alvorens Atherton nog eens met wat mijmeringen te laten afronden.

The past catches up to you, whether you like it or not. It can be a gift or a curse if you let it.
*gooit een steen in het water*
I will never forget the gift of Meg Loughlin, though I am plagued with the torment of failing again, failing somebody.
*ziet jonge Meg weerspiegeld in het rimpelende water*
But as she taught me, it's what you do last that counts.
*fade-out*

Dat de film met zo’n werkelijk nietszeggende quote durft te eindigen, vind ik misschien nog wel het grootste onrecht hier. Het doet het waargebeurde verhaal van Sylvia Likens totaal geen eer aan maar exploiteert haar afschuwelijke ervaringen om er een generiek en onkundig gedraaid RTL-4 filmpje uit te persen. Bah. 1*

Ik heb hier toch een dubbel gevoel bij. Langs de ene kant is Ruth één van de meest afschuwelijke personages die ik de laatste tijd in films ben tegengekomen. De martelingen zijn mensonterend, maar ik had het gevoel dat de regisseur zich teveel focuste op deze gruwelijkheden. Naast de martelingen wordt er te weinig spanning gecreëerd en dat zou deze film naar een hoger niveau getild hebben. Een mogelijkheid was om de agent meer te laten betrekken, want buiten dat ene kleine huisbezoek is hij niet in beeld geweest (tot het einde uiteraard waar hij te laat komt). Ook de ouders van Davy hadden een grotere rol kunnen krijgen om die Ruth eens aan de tand te voelen, maar blijkbaar was er niemand anders bezorgd om Meg en Susan als ze dagenlang of misschien wel wekenlang niet buiten kwamen. Er waren genoeg mogelijkheden om hier meer suspense in te brengen.

2.5*