Jean de Florette (1986)

Leuke film. Vol met mooie plattelandsplaatjes in een kneuterig Frans dorpje. Maar het is allemaal niet zo liefelijk als het lijkt.

Fijne cast, heerlijk tempo, mooi geschoten. Veel mooie plaatjes met mooi licht.

3.5*

Ik vind deze film een beetje overrated. De film speelt zich weliswaar af in het prachtige Zuid - Frankrijk, maar ik heb daar vele mooiere landschappen gezien tijdens mijn trektocht door de Pyreneëen. Het verhaal dat verteld wordt is ook niets nieuws en is daarom soms een beetje saaiig. Wellicht komt dat omdat ik nauwelijks enige affiniteit voelde met Jean en zijn gezin. Ik vond ze vooral erg suf en saai, alsof hun hele leven in het teken van werken bestond. Ik merkte bijv. nergens dat het hier om echte levensgenieters ging. De band tussen Jean en zijn vrouw vond ik verder erg statisch. Het personage Manon ging nog wel, dus dat biedt weer wat perspectief voor deel II. Degene die wel een interessante rol hadden, waren de schurken in deze film. De manier waarop hun verhaal uit de doeken werd gedaan was ook origineel. 3*

Jean de Florette is geen moeilijke of visueel spannende film. Het is simpelweg een uitstekend verhaal, die met gemak het hart van de kijker veroverd. Het verhaal wordt goed ondersteund door het sterke acteerwerk. Het is jammer dat de film niet optimaal gebruik maakt van het medium film, dat had de uiteindelijke impact van de film nog meer versterkt.

Een film die me altijd is opgevallen vanwege de enorm kneuterige poster en naam.

De film zelf ontsnapt er ook niet helemaal aan, maar is minder boers conventioneel dan ik oorspronkelijk gedacht had. Daar zorgt de nogal vreemde vertelling voor.

De luchtigheid waarmee de twee slechterikken in het begin iemand vermoorden was verrassend. De film gaat daarna ook op hetzelfde elan verder. BlueVelvet gaf het al aan, maar eigenlijk zit je vooral mee te leven met de twee boeren terwijl je hoopt dat het stadsgezin maar snel oprot.

Leuk opzich, maar verder is het matig tot slecht uitgewerkt. Heb niet zoveel met de omgeving daar, die vaak een nogal verdorde indruk achterliet. Niet bepaald mooi. Daarnaast is het gezin van Depardieu nogal lomp en idioot bezig waardoor hun lot eigenlijk al vanaf het begin bezegeld is.

Het wordt ook allemaal wat te lang gerokken, het rise/fall verhaaltje van het gezin Depardieu begon mij daarom ook serieus te irriteren naar het einde toe.

Daarbij is wat Co Jackso zei ook volledig waar. Filmisch stelt deze film erg weinig voor. Makke soundtrack en visueel niet bepaald verbluffende landsschapsfotografie. Acteerwerk was verder ook nogal overdreven, enkel de oude man kwam goed uit de verf.

Vind het eigenlijk maar een pover filmpje, dat buiten zijn aparte standpunt tov z'n hoofdrolspelers absoluut niks te bieden heeft behalve het boerenleven. Niet iets wat mij boeit in een film.

1.5*

Viel eigenlijk best mee.

Na wat trailers en die lelijke poster keek ik hier al een maandje of langer tegen op, dit bleek toch niet echt nodig.

Het verhaal is namelijk best leuk om te volgen, net als een aantal van de personages. Visueel is er niet zoveel te beleven (té eentonig ook), zeker als je bedenkt dat dit zich in Z-Frankrijk afspeelt. Daar heb ik toch heel wat mooiere omgevingen gezien. Verder ook vrij duf gefilmd. Echt meevoelen met de personages lukt nergens, maar al met al toch wel een redelijke film.

Kleine 3*

Meevallertje.

Bij het zien van die poster had ik er niet al te veel van verwacht, leek me nogal een duffe film. Maar dit viel mee. Het verhaal is over het algemeen best leuk om te volgen, waar de film het ook voornamelijk van moet hebben.

Verder speelt de film zich wel op wat leuke locaties af en zit er een steeds terugkerende mooie soundtrack in. Er hangt ook wel een lekker sfeertje in de film. Gelijk het vervolg ook even bekeken die ook wel de moeite waard is. 3 sterren hiervoor.

Prachtige film.

1e ziening van Jean de Florette.

Prachtig mooi verhaal dat op de climax zorgt voor een groot brok in de keel. En tranen in de ogen.

Behalve het mooie verhaal, de sfeer die je overspoelt en de overduidelijke liefde waarmee de film gestalte is gegeven heeft 'Jean' nog een sterke troef: de hilarische Auteuil als Galinette. Wat een acteerwerk! Magistraal.

Voor hen die affiniteit hebben met het boerenleven is er een extra laag te vinden in dit vertelsel van Berri en Pagnol.

Zeer eervolle vermelding voor Montand: hij speelt wat mij betreft de sterren van de hemel als sluwe vos.

Ook Depardieu vind ik erg te genieten.

Mijn eerste Claude Berri

Ik had nog nooit van de regisseur of de film gehoord maar het verhaal sprak me wel aan. Ook dat het met Yves Montand en Gérard Depardieu is, is zeker geen minpunt.

Jean de Florette bevat allereerst een zwoelige, zomerse sfeer. Je waant je echt zelf in de Provence. Het verhaal is op zich niet zo speciaal ware het niet dat het op een leuke manier verteld wordt. In het begin zit je eigenlijk constant mee te leven met de twee schurken en je hoopt dat Depardieu het maar snel af trapt met zijn gezin maar dan stilletjesaan begin je toch wat meer te voelen voor het harde werk dat Depardieu en zijn gezin verzet alhoewel ze langs alle kanten worden tegengewerkt. De climax waar de film mee eindigt is dan ook hartverscheurend.

De cast zet stuk voor stuk memorabele personages neer. Mondand als Le papet, Depardieu als de harde werker en titelheld, Auteuil als de hilarische Ugolin maar ook Manon leek mij een zeer interessant personage. Kan dan ook niet wachten om één van de dagen het vervolg hierop te zien.

Een fijne zonnige film met goede acteerprestaties en een leuke soundtrack.

4*

Ik had hetzelfde en was me er zelfs een groot deel van de film van bewust dat ik meer meeleefde met de schurken in plaats van de held. Dat is eigenlijk de sterkste kant van de film. Het helpt trouwens wel dat ik de rol van Auteuil op een bepaalde manier aandoenlijk vind. Hij speelt een lelijk mannetje, die ook niet echt sympathiek is, maar die ook iets droevigs over zich heeft. Hij komt over als een geboren loser en waarschijnlijk teert hij dan ook op sympathy voor de underdog. Yves Montands karakter was het in ieder geval niet die mijn sympathie won. Wat geen kritiek is op zijn sublieme spel.

Ik vrees echter dat dit tevens de reden is dat ik me nooit echt op een dramatisch niveau betrokken voelde bij de film. Alle dramatische momenten gingen immers naar Depardieu. Die viel me overigens een beetje tegen. Hij overtuigd wel als vriendelijke, hardwerkende man, maar hij heeft ook twee maniakale speeches en een scène waarin hij boos wordt op God en in dergelijke scènes gaat hij net iets te ver over-the-top.

Verder mis ik net als Co Jackso net dat beetje extra gebruik van filmische middelen. De muziek was ook wat te dik aangezet soms, wat niet bij de sfeer van de film past. Jammer allemaal, want het is verder wel een prima film. Het verhaal is in ieder geval leuk om te volgen, de locaties zijn mooi en Ugolin is een interessant personage.

Nog iets, ik had na de film echt het gevoel dat het verhaal niet afgelopen was en dat het hoogtepunt nog moest komen. Natuurlijk wist ik dat er een vervolg is, maar evenwel kon ik het gevoel dat ik naar een onaffe film zat te kijken niet helemaal onderdrukken. Ik kan me goed voorstellen dat deze film hoger uitvalt als het vervolg er een sterk einde aan vastknoopt. Manon des Sources volgt dan ook deze week.
3*

Gisteren hebben we hier regen gehad en voor het eerst sinds heel lange tijd heb ik dat kunnen waarderen. Niet zo gek als je kort ervoor Jean de Florette hebt gezien, een film die droogte een andere lading geeft, dan pakweg een western. Ik was in het begin ietwat sceptisch, maar dat bleek reuze mee te vallen. Sterker nog, Jean de Florette is een heerlijk luchtig filmpje met hier en daar een juiste dosering scherpe humor. De cast is een genot om naar te kijken. Yves Montand laat zijn gewoonlijke klasse weer zien, Depardieu is ideaal als de naieve maar gedreven stadsmens, maar het is vooral Daniel Auteuill die zeer geloofwaardig gestalte geeft aan een simpele ziel. Erg leuke rol en een drijfveer doorheen de film. Wat Jean de Florette echter memorabel maakt is het simpele, doch bijzonder effectieve script. We bevinden ons in de prachtige Provence en we worden als kijker helemaal teruggebracht naar de basis van onze voedselvoorzieningen. Dit script werpt ook een aardige kijk op de contrasten tussen stads- en boerenvolk. De komst van Jean in het dorp is een katalysator voor een hoop interessante kwesties. Erg leuke film. Deel twee volgt.

4*

Jean de Florette had ik al een lange tijd liggen. Verhaal trok me nooit zo, al bleek dit uiteindelijk gewoon een prima film te zijn. De film moet het toch voornamelijk hebben van de heerlijke settings en de goeie acteerprestaties. De setting.....Tering was mooi! Echt heerlijk die provence. Ik zou er zo naartoe gaan. Ook het acteerwerk was van hoog niveau. Auteuil, Depardieu, maar vooral Yves Montand zette op zijn oude dagie een bovengemiddelde rol neer. De film heeft verder een leuke balans tussen humor en drama. Dat hele verhaal om die bron was aardig, al vond ik het meer een excuus om naar die prachtige provence te kijken. Verder was het dus prima tijdverdrijf, maar heel erg bijblijven zal het niet. Al heb ik bij vlagen best genoten. Deel twee zal binnenkort volgen. Ben benieuwd was het niveau daarvan is.

3*

Best een leuke film dit. De film stond al zo'n beetje twee jaar in mijn kast te wachten op een kijkbeurt en gisteren kwam deze dan toch eindelijk aan de beurt. Op zich is het best een aparte film, gezien het feit dat ik net als enkele anderen hier, meer sympathie kreeg voor de slechte mensen, dan voor de goede. Dat komt sowieso niet zo heel vaak voor. Het verhaal is best goed en de setting in het provinciale Frankrijk tussen al de akkers en wijngaarden geeft de film een eigentijdse sfeer mee.

De acteerprestaties zijn wisselend. Zo vind ik Yves Montand echt ontzettend sterk spelen al de gewiekste oude zakenman, die alleen maar in termen van zoveel mogelijk geld verdienen kan denken. Ook zijn hulpje wordt goed neergezet door Daniel Auteuil. Een slaafs ogend mannetje, die aan de ene kant natuurlijk slecht is, maar toch ook nog wel wat goeds in zich heeft, iets wat hij niet altijd wil toegeven. Gerard Depardieu valt echter tegen. Hij speelt regelmatig iets te overdreven en slaagt er mede daardoor ook niet bij mij in om sympathie voor zijn personage te winnen.

Het einde van de film is natuurlijk niet helemaal bevredigend, maar dat komt natuurlijk ook omdat Manon de Sources een rechtstreeks vervolg is en het ook net zo goed 1 film had kunnen zijn. Wel een interessant einde trouwens, de jonge Manon, die het bedrog richting haar vader ontdekt. Dat belooft wat voor het tweede deel dat als het een beetje meezit vanavond aan de beurt gaat komen.

3,0*

Zeer fijne film met mooie vertolkingen, mooie en broeierige landschappen en een fijne mix van zware elementen met luchtigheid. Het verhaal leunt zich ook prima voor een soort van boeren epos in Toscane.

Mijn interesse voor deel 2 is zeker gewekt, dat mocht overigens ook wel na de ontwikkelingen en die argwanende blik van de kleine Manon de hele tijd.

3,5*

Paar maanden geleden gezien. De opvolger moet nog in de dvd-speler.

Ik vind het erg intrigerend om te zien hoe een wannabe boer hard zijn best doet om te slagen, en later zelfs om te overleven. En dit in combinatie met prima acteerwerk, mooie plaatjes van landschappen en het buitengewoon beletten van de slagingskansen van de Florettes maken van Jean de Florette een prachtige prent.

Daniel Auteuil heeft hier warempel nog een komischer hoofd als Ugolin dan in Le Huitième Jour. Zijn enigszins goede, maar vooral domme hart kan niet voorkomen dat de Florettes enige kans van slagen hebben. Dat maakt het nog een tikkie schrijnender.

De film duurt wat te lang, al zou inkorten afbreuk doen op de sfeer en verzorging van de film.

Ruime 3,5* en benieuwd naar Manon des Sources.

Ik ben deze film al vele keren voorbij gelopen en nu is het er toch van gekomen. Ik verwachte een film als Novecento en die was mij dik tegengevallen. Wat toch meespeelt als je een film wel of niet wil zien. Deze maar een kans gegeven en dat is zeker bevallen. Een film die niet iedereen zal bekoren, want de film haalt geen trukendoos boven. Geen special effects, originele filmografische truken, spelen met kleuren of lichtinval, de film is al wat ouder, ... Beetje in hetzelfde schuitje als Shawshank Redemption, Lawrence of Arabia, In the name of the father, etc. die je ook in de top 250 kan terugvinden. Een film die als troeven teert op sterk acteerwerk, een aangename setting en een zeer onderhouden verhaal. Rustig vertelt met kleurrijke karakters in een setting in Frankrijk waar je je zonder problemen in waant. Ik hou wel van dergelijke literaire films en ben zeker benieuwd naar het vervolg.

Prachtige film waarin twee mannen een nieuwe boer saboteren door een waterbron af te sluiten. Een mooi verhaal dat in alle rust wordt verteld en naar het einde toe ontroerend wordt en waarbij het boerenleven mooi in beeld wordt gebracht. Ook het acteerwerk is uitstekend. Maar het zijn vooral de prachtige beelden van het landschap waarbij je je in de Provence waant met het constante geluid van de krekels op de achtergrond.

Deze film volgt één geheel met Manon des Sources.

Schitterende verfilming van het beklijvende boek van Marcel Pagnol. Het doorgaans wat slaperige boerenleven in de verzengende Provence wordt minder slaperig door de verbeten strijd over het broodnodige water. Prachtige rollen van Yves Montand, Daniel Auteuil en Gérard Depardieu. Rijk geschakeerde film, gesitueerd in een uitzonderlijk mooie omgeving. Het vervolg Manon des Scources (1986) is zo mogelijk nog boeiender.

Een goede dramafilm...

Mooi verhaal...

Mooi landschap...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/muziek (DTS-HD Master)...

Redelijk mooi HD kwaliteit, soms veel geruis...

Het is wel moeite waard...

Zeer aardige film, waarin twee Franse boeren het leven van hun buurman onmogelijk maken. Sfeervolle setting en goed acteerwerk, zeker van Gerard Depardieu. De personages en het plot worden goed en rustig uitgewerkt. Je krijgt gaandeweg steeds meer sympathie voor Jean en zijn gezin. Het einde blijft enigzins open, met het oog op Manon des Sources.

Klassieker.

Onderdeel van het tweeluik Jean de Florette - Manon des Sources, en daar een geheel mee - je kan de ene niet los zien van de andere, het verhaal loopt naadloos over, en de clues die in dit eerste deel neergelegd worden zijn noodzakelijk voor het begrip van het einde.

De film ademt in elk detail de liefde voor het land, de gebruiken, de mensen die daar hun bestaan opgebouwd hebben en hun leven volbrengen. Maar het is geen zorgeloze liefde - het land laat zich onaangedaan door het menselijk lijden, de gebruiken zijn meedogenloos en onveranderbaar, de mensen zijn zelfzuchtig, eigengericht en berekenend. Weinig verrassend dat Jean de Florette als wat eigenwijze nieuwkomer daar geen warm onthaal geboden wordt - niet door de natuur, niet door de gemeenschap, en niet door zijn buren.

Wellicht krijgt de film een extra laag, een extra diepte als je met een begrip van de agrarische manier van leven naar de film kijkt. Die heb ik indertijd van mijn vader en neef gehad - het helpt toch wel om de waarde van een tegenvallende oogst wat beter te schatten, en om het uitblijven van de zo noodzakelijke regen beter te begrijpen.

Van de ondertussen meer dan tweehonderd titels die Gerard Depardieu op zijn naam heeft staan is dit zonder twijfel een van zijn beste rollen. De eigenwijzigheid, schoolmeesterigheid en grotestadsheid druipt van hem af - in schril contrast met de plattelandsigheid en gluiperigheid van Daniel Auteuil. Prachtig werk van allebei - en nog eens ondersteund door even sterk werk van de hele cast.

Zonder twijfel een tijdloos meesterwerk.

Mooi verhaal, uitstekend verfilmd en met schitterende acteurs en als ik dan toch een beste moet kiezen dan gaat mijn voorkeur naar Daniel Auteuil die weergaloos de rol van de ongeletterde maar lepe, vleierige maar toch niet volledig gevoelloze boer (in strijd met de onverzettelijke, meedogenloze rol van Yves Montand) neerzet.

Knappe sfeerschepping van de krekelwarme Provence.

Mooi sfeervol drama, vol met prachtige beelden en een felle zon die overal tussendoor schijnt. Fijne rolbezetting in een bijzonder verhaal, waar twee mannen het leven van hun buurman letterlijk om zeep helpen. Waar ik in het begin nog wel hoopte dat het plan van Montand en Auteuil zou lukken, kreeg ik gaandeweg steeds meer sympathie voor Depardieu. Die man verdiende al die ellende niet. Verder kijkt dit gewoon heerlijk weg. Fantastisch loom sfeertje. Ik heb genoten, op naar 'Manon des Sources'.

De Franse Provence, veelal in de zomer, waar het warm en droog is, de vogeltjes fluiten en de krekels, of hoe die herriemakers ook maar mogen heten, tjirpen. Dat sfeertje heeft het wel. Twee lieden met snode plannen, waarbij een dwarse buurman op opvallend achteloze wijze uit de weg wordt geruimd, maar de erfgenaam taaier blijkt dan gedacht. Het is daar dat de film speelt met de sympathie van de kijker. Zo is Ugolin eigenlijk een aardige sukkelaar die meegaat in hetgeen de sluwe César beraamt.

Het wordt het langzaam uitknijpen van de gebochelde, maar nergens dat Montand vervalt in het spelen van de grote boef, terwijl Jean lange tijd onverstoorbaar z'n groene gang gaat. Depardieu moet een paar keer (te) flink aanzetten, maar hij houdt dan ook wel van een wijntje. Een film die het narratief op de rit heeft en verder niet zo gek veel te bieden heeft. Of het moeten de ijzige blikken van het dochtertje zijn. En hoe het uitpakt. Ergens wel jammer dat er daar een tweede deel wordt aangekondigd.

Ik wilde onderhand maar weer eens de top 250 gaan afwerken, de top 250 van Moviemeter en niet die van IMDb. Die van IMDb veranderd namelijk te snel om hem fatsoenlijk af te werken en bovendien staan op de lijst van Moviemeter meer Europese films en Art-house films, wat ik stiekem toch veel leuker vind dan hersenloze actie die ik toch wel een keer ergens tegenkom. Jean de Florette is ook echt zo'n film die niet op de IMDb-lijst staat maar wel op die van Moviemeter. Het verhaal lijkt op het eerste gezicht niet bijzonder interessant maar toch leek het me een erg leuke Franse film, dus heb ik hem maar gekeken.

Op het Franse platteland midden in de Provence wil een oude man samen met zijn enig levend familielid een anjer-kwekerij beginnen, maar er is één probleem: water. De knorrige buurman die een beetje bergop woont heeft een bron maar de buurman weigert het huis te verkopen. Ze raken op de vuist en de buurman overlijd, na de begrafenis krijgen ze te horen dat het huis en de grond zijn ge erft aan een ver familielid van de buurman. Ze gooien de bron dicht met cement en hopen dat de nieuwe eigenaar hem niet zal vinden. Dan komt de nieuwe eigenaar aan, een gebochelde ex-ambtenaar die van plan is een grote moestuin en een konijnen-fokkerij te beginnen. De ouwe verteld zijn familielid om vrienden te worden met de gebochelde en zo kijkt het tweetal toe hoe de gebochelde twee jaar lang zijn best doet zonder enig resultaat.

Yves Montand speelt Cesar Soubeyran alias 'Papet', Daniel Auteuil is zijn familielid Ugolin en Gérard Depardieu (die later Columbus zou gaan spelen in Conquest of Paradise) speelt de gebochelde Jean de Florette. Het acteerwerk was sterk, voor zover ik dat kan beoordelen want ik spreek nauwelijks Frans. Wel had die bochel wat realistischer gekund, maar dat is nou ook weer niet zo heel belangrijk.

In het begin stond ik aan de kant van Soubeyran en wou graag zien hoe ze hun anjers konden gaan kweken maar ik kreeg steeds meer sympathie voor Jean. Eigenlijk toch wel een stel gluiperds daar op dat Franse platteland, "Stel nou dat iemand, per ongeluk, een zak cement in de bron laat vallen?". Maar ik ben toch nog erg benieuwt of Cesar en Ugolin in het vervolg dan eindelijk hun anjers hebben kunnen verbouwen.

Nee, het drama van de film is uitstekend. Ik moet bekennen dat de film niet altijd even interessant is. In het middenstuk is het allemaal even wat minder, maar toch was de film makkelijk uit te zitten. Naast het drama was natuurlijk ook de prachtige omgeving zeker de moeite waard. Iedereen die wel eens in de zomer in zuid-Frankrijk op vakantie is geweest zal het zeker herkennen, die prachtige natuur omgeven door bergen. De omgeving en de sterke cinematografie geven de film een mooi sfeertje. Van de soundtrack had ik op zich wat meer verwacht maar de muziek van Jean-Claude Petit was zeker niet slecht en werkte de drama zeker ten goede. Toch denk ik dat een componist als Ennio Morricone de film nog veel sterker had kunnen maken, Italië staat immers ook als co-producent.

Een zeer prettige top 250 film, die ik anders waarschijnlijk nooit was tegengekomen.

Jean (Gérard Depardieu) is een stadsmens die z'n veilige job als belastingontvanger inruilt voor een onzeker boerenbestaan op de Provençaalse boerderij die hij geërfd heeft. Hij is een intellectueel die een keurig, accentloos Frans spreekt. Z'n ideeën zijn wellicht beïnvloed door Rousseau en Tolstoj. Om het ware geluk te vinden moet de mens terugkeren naar de natuur en het land bewerken met z'n eigen handen.

In de praktijk wordt hij geconfronteerd met de kneuterigheid van de lokale boeren, die over hem roddelen met hun nasale streekaccent. César "Le Papet" Soubeyran (Yves Montand) is de manipulator op de achtergrond. Omdat hij zich te goed voelt om rechtstreeks met Jean te spreken, moet z'n naïeve neef Ugolin (Daniel Auteuil) als tussenpersoon fungeren. Het is een botsing tussen stads- en plattelandscultuur, tussen boekenwijsheid en praktijkervaring.

Jean is een soort Christusfiguur. Hij vindt z'n boerderij mooier dan de Hof van Eden. Hij wordt verraden en gekruisigd door mensen die hij vertrouwde. Wanneer het onweer de foute kant van de heuvel kiest, schreeuwt hij naar de hemel: "Waarom hebt Gij mij verraden?" Hij is een optimist met een enorme levenslust, iemand die het gevecht met de natuurelementen aangaat. Door te veel op z'n theoretische kennis te vertrouwen bewerkstelligt hij z'n eigen ondergang. Hij is fanatiek; terugkeren naar de stad is geen optie. "Nous sommes condamnés à la réussite," is een paradox; je kunt niet tot iets positiefs veroordeeld worden.

Élisabeth Depardieu, Gérards toenmalige vrouw in het echte leven, speelt de echtgenote. Je moet wel hopen dat Jean slaagt, omdat anders z'n vrouw en dochter onbemiddeld achterblijven. In het tweede deel zal dochter Manon volwassen zijn.

Het natuurschoon is meer dan een mooi decor. César giet wat water op de aarde in z'n hand en proeft ervan om de vruchtbaarheid in te schatten. Bij de azuurblauwe, wolkeloze lucht voel je de drukkende hitte. Het onweer is dramatisch in beeld gebracht.

Niet wetend dat dit een eerste deel van een soort 2 luik was ben ik hem gaan kijken , mede ook omdat ik de top 250 van IMDB ook aan het afwerken ben .

de film is me zeker bevallen en een aantal keren flink meegeleeft met de onfortuinlijke Jean .

Tja het verhaal is dus nog niet af dus het 2e deel maar eens opzoeken .

Jean de Florette stond al eventjes op mijn verlanglijstje. Kon hem makkelijk ontlenen in de plaatselijke bibliotheek, maar wou hem niet los zien van Manon des Sources (1986) (waarvoor ik meer moeite moest doen). Echt genoten van deze Jean de Florette over het boerenleven op 'la campagne' ergens in de Provence.

Een film die erg idyllisch is met zijn mooie landschappen en de boerenstiel wordt geromantiseerd voorgesteld. Al staat het thema "water" wel centraal in de film. Water dat in de streek een kostbaar product is, schaars ook. Ondanks alle lieflijke pracht zal het nog steeds de harde natuur en het water zijn die het laatste woord heeft. En dat ondervindt Jean stelselmatig. Als een bezetene zoekt hij naar vruchtbaar water om zijn gronden en het gewas te bewerken, niet wetende dat het kostbare goedje gesaboteerd ligt te wachten om aan de oppervlakte te komen.

De sabotage van de buren en de hebzucht die daaruit voortvloeien lopen als een rode draad door de film. Prima acteerwerk en het subtiele spel van de twee boosdoeners maken van de film een hoogstaand werk. Heel eerlijk verloopt het allemaal niet, maar erg onsympathiek komen César en Ugolin ook niet over. De sluwe handelingen mogen dan wel verwerpelijk zijn, hun beweegredenen zijn niet zo uitzonderlijk.

Ook Jean, gestalte gegeven door een prachtrol van Dépardieu, is geweldig en is een apart figuur in het dorp met zijn onervaren en eigenzinnige landbouwtechnieken. Hij is naïef, maar wekt sympathie op door zijn noeste arbeid die hem langzaamaan fysisch als mentaal uitput. Het levert een oneerlijke strijd op met de natuur en de listen van de familie Soubeyran. Een strijd waarvan één partij het onderspit moet delven. Jean de Florette is een meesterwerkje, oogverblindend mooi en met een duidelijke trieste moraal. Top!

Enkele dagen geleden was het tweeluik nog eens op TV. Dit was al heel lang geleden dat ik die films nog zag. Pagnol is ook één van die auteurs waarvan de werken schitterend verfilmd werden.

Le Papet en zijn neef Ugolin zijn de laatsten van een prominent lokaal geslacht en Le Papet zal alles doen om de naam van de familie verder te zetten. Hij helpt Ugolin met het opzetten van een anjerkwekerij, maar daarvoor heeft hij toegang tot veel water nodig : het vloeibare goud dat een zegen of vloek kan worden in periodes van langdurige droogte. Ugolin en zijn oom hebben zelf geen bron op hun gronden en begeren die van hun buur. Wanneer de buur overlijdt, gaan de gronden over op diens neef, Jean, een bultenaar. Maar de twee andere kwibussen metselen de bron dicht en verzwijgen de aanwezigheid ervan aan Jean. Ze hopen dan ook dat de stedeling faalt in het onderhouden van de boerderij maar onderschatten diens vernuft en moed.
De hele film bouwt eigenlijk op naar een dramatische gebeurtenis, en is daarom een stuk langdradiger dan zijn opvolger. Want tot het zover komt proberen Papet en Ugolin alle inspanningen van de naieve maar goedhartige Jean te saboteren. Erg sterke sfeer van de Provence : de lavendel en de kruiden dringen zo je neusgaten binnen, de krekels doen de rest.

Ik heb deze film heel lang geleden al eens gezien. Zo lang geleden dat ik er zelfs nog niets over geschreven had hier. Dus dat is best lang. Maar toch kon ik me er nog wel veel van herinneren. De film had destijds best veel indruk gemaakt. En ook nu vond ik het nog steeds een goede film. Hij is heel langzaam, maar hij bouwt heel mooi op en er wordt prima geacteerd. Het is ook best een aangrijpend verhaal. Op naar deel 2 met Manon. Ook daar weet ik me nog best veel van te herinneren. Die heb ik toen ook vrij snel na deze bekeken. En dat ben ik nu ook weer van plan.

Vlotte, luchtige en vooral makkelijke film met authentieke en prachtige beelden van Zuid-Frankrijk. Persoonlijk was ik niet op de hoogte waar de film precies over zou gaan en wat het was, behalve dat het een positie had weten in te nemen in de top 250. Niet geheel onverdiend, al is de echt grote status wellicht overschat. Het goede acteerwerk van met name Daniel Auteuil maakt indruk, maar ook de rustige beeldvoering van regisseur Claude Berri past perfect. De meest sfeervolle beelden komen voort uit de wintertijd, maar dat stuk duurt niet eens 5 minuten in totaal. In dat opzicht laat Berri genoeg visuele kansen liggen en kent het plot daarnaast te weinig emotionele hoogtepunten, maar het blijft ten alle tijden vlot wegkijken en gaat niet te lang door. Een favoriet zal het niet worden, maar zo'n rustige film die desondanks genoeg tempo kent is weleens fijn om te zien.

Al een tijdje terug, van het zomer waarschijnlijk, deze Jean de Florette tegenkomen bij de kringloop en blij verrast zomaar een film uit de top 250 te vinden. Nu alleen nog een kijkbeurt en dat gebeurde gisteravond dan eindelijk. Wat te verwachten wist ik niet helemaal, en na het eerder lichtelijk teleurstellende Paris, Texas, ook een Top250 film, vreesde ik een beetje dat ik deze film misschien ook niet helemaal zou aanvoelen/waarderen. Maar het tegendeel bleek waar...

De film neemt een aanloop die net zo langzaam en bedaard gaat als het leven in de Provence, en dat is absoluut niet als kritiek bedoeld, sterker nog het is een tempo en gevoel dat van meet af aan bij de film past. Een beeld ontvouwt zich rond Ugolin en Cesar betreffende een masterplan om het terrein van de Florette in handen te krijgen voor eigen gewin uiteraard. En dit gebeurt vanaf het eerste begin met een bepaalde humor getuige bijvoorbeeld de begrafenis met het geweer in de kist waar iedereen zich opeens realiseert dat het geweer wel eens af kunnen gaan tijdens de begrafenisstoet. Toch komt pas bij het overlijden de film bij zijn essentie wat betreft het in handen krijgen van het huis en de daarbij behorende waterbron, maar dat blijkt nog geen sincure met de net gearriveerde Jean die zijn eigendom op komt eisen en op zijn eigen manier hele plannen heeft met huis en locatie.

Maar Ugolin en Cesar zijn vasthoudend, blijven de vinger aan de pols houden en saboteren waar nodig. Dit geheel wordt op typisch Franse wijze gebracht met veel charme, prachtige natuur en locatie, maar vooral een sfeer en gevoel wat bij die film past. Zonder het einde te weten kan ik halverwege alvast zeggen dat Jean de Florette overtuigt. Sterk is daarnaast het beeld van het harde werk en leven als boer, tevens de tijden van hoop en wanhoop in het geval van watertekort, maar toch ook het beeld van volhardendheid, en het beeld van optimisme en hard werken dat Jean toont waarmee hij de snode plannen en sabotage van Ugolin en Cesar onbewust teniet doet. Geluk en optimisme lijken het te winnen van jaloezie en snode plannen, zo lijkt de boodschap. Maar zoals gewoonlijk kruipt het bloed waar het niet gaan kan.

Jean de Florette overtuigt qua sfeer, interesseert als verhaal en biedt charme via zijn acteurs om er achter te komen dat dit een eerste deel is van een film uit twee, oke dan. Maar goed, het eerste deel overtuigt dermate dat er interesse is voor het tweede deel dat ook in de top250 staat.

Soms ga je een film met bepaalde verwachtingen in en ik verwachtte vooral een wat zwaarder drama. En hoewel de thema's zeker zwaar zijn is de toon van de film vrij luchtig en daarmee geeft de film eerst en vooral aangenaam kijkplezier. Leuke rolletjes van Montand maar vooral Depardieu die iets van wat treurigs weet mee te geven zonder dat het een zielig geval wordt. Knap gedaan. Ook zijn de vele situaties gewoon vermakelijk om te zien en het dorpscultuurtje en de politiek worden ook prima gebracht. De fijne natuurbeelden helpen ook mee en je voelt het sfeertje van een dorpje in zuidelijk Frankrijk echt. 4,0*.

Het is ondertussen meer dan 10 jaar gelden dan ik deze Jean de Florette nog eens gezien had en de film had destijds een behoorlijk sterke indruk op me nagelaten. Het merendeel van de film kon ik me nog goed voor de geest halen, maar op zo'n herfstachtige dag had ik nog eens zin om me te laten onderdompelen in de sfeer van de zwoele Provence.

En of het een geweldige herziening is geworden. Jean de Florette is zo'n typische film die voor het grootste stuk gedragen wordt door de heerlijke sfeer die het uitstraalt. De Provence is sowieso al een prachtige streek, maar Claude Berri weet het dan ook erg mooi in beeld te brengen. De omgeving en de landschappen doen me zo wegdromen naar de heerlijke vakanties in het zuiden van Frankrijk en de Franse warmte spat zo van het televisiescherm af.

Het zou nogal jammer zijn mocht de heerlijke sfeer teniet gedaan worden door een zwak verhaal of een matige cast, maar dat is hier allerminst het geval. Depardieu speelt hier een glansrol als de gebochelte erfgenaam van het landgrond. Als stadsmens heeft hij geen ervaring in de stiel van boer, maar aanvankelijk lijken zijn plannetjes wel te werken. Naderhand krijgt hij het wel zwaar te verduren door de regenval die uitblijft. Hij hoeft ook geen hulp te verwachten van zijn buren, die niets liever willen dan dat hij faalt om zo de grond over te kopen. Deze rollen worden ook erg goed ingevuld door Yves Montand en Daniel Auteuil. Montand zet de rol van Papet, de inhalige rijke boer, erg sterk neer. Ook Ugolin is zo'n heerlijk typetje. Eigenlijk wordt hij door Papet opgezet tegen Jean en zijn gezin, maar vanbinnen is hij een goed mens en zou hij niet liever willen dan hen te helpen.

Blijft toch een geweldige film dit. Heerlijke sfeer, uitmuntende cast en het verhaal dat gewoon volledig klopt. Binnenkort nog maar eens het vervolg opzetten. Vreemd dat ik dit 10 jaar geleden 4* gaf, want 4.5* verdient hij absoluut.

4.5*