The Darjeeling Limited (2007)

Wes Anderson maakt ijs. Één soort ijs, die je of lekker vindt of vies. Ik ben gek op het ijs van Anderson. Ok, hij heeft maar één smaak, maar dat is toevallig wel de smaak waar ik van hou. Maar ik kan me voorstellen dat dit speciale ijs niet naar ieders smaak is. Je kan namelijk een verwachting hebben hoe het ijs zal smaken, en je al inbeelden wat voor smaaksensatie je zal beleven, maar als het dan tegen valt dan ook behoorlijk (kan ik me voorstellen).

Maar goed, tot zover de vergelijking tussen Anderson's films en ijs.

Wes Anderson heeft een geheel eigen stijl waar ik niet genoeg van kan krijgen. Visueel is het een plaatje. De humor is subtiel en daardoor levensecht. En de acteurs die zijn wereld bevolken passen er perfect in.

Het is alweer een tijd geleden dat ik zijn vorige films heb gezien, maar na dit prachtige filmpje moet ik dat maar weer snel gaan doen!

4*

. Uberdroog, dit.

Helaas werkt het maar op een aantal spaarzame momenten, wat als gevolg heeft dat de film als geheel behoorlijk saai en nietszeggend is.

De makers vinden zichzelf wel behoorlijk grappig heb ik het idee.

Ietwat tegenvallend. Het korte "part 1" filmpje is achteraf gezien misschien nog wel leuker, dan de film zelf, mede door de scherpe dialogen, die op veel momenten voor een grote glimlach zorgen.

De film zelf begint heel leuk met Murray die met gevaar voor eigen leven in een taxi zit, maar helaas wordt deze absurdistische toon (die we onderhand wel van Anderson en consorten gewend zijn) niet voldoende doorgezet. Enkele van zulk soort grappen werken wel, maar na verloop van tijd wordt een beetje gezapig, gaat het wat trekken en pak weg de laatste vijfentwintig minuten is het gewoon niet heel boeiend meer. Het einde is zelfs wat flauw en zwakjes. Jammer dat Anderson in The Darjeeling Unlimited niet dezelfde soort humor als zijn vorige films heeft gestopt; nu is het niet alleen meer een drama, dit wordt het na verloop van tijd ook om naar te kijken helaas....

2,5*

Ik was een fan van de dialogen in Hotel Chevalier, maar had er neit bij gedacht dat eht echt een soort 'prologue' was.

Ik vond de film leuk gefilmd, de beginscene met Murray, en de andere echt functionele slow-motion scenes, de typetjes goed uitgeschreven, ook kan ik me geen betere cast kunnen inbeelden.

Het enige dat de film inderdaad mist, is wat verhaal. Maar ik had genoeg emoties, situaties en figuren om naar te kijken. Daarom scoort deze film ook zo veel beter dan bijvoorbeeld broken flowers, waar ik ook een goeie verhaal-lijn mis, maar waar deze niet wordt aangevuld. Maar da's weer een andere discussie.

Ohja, thumbs up voor de muziek.

(nu veel sterren, omdat ik nog in de verliefde fase na de film zit, misschien daalt het nog.)

Ohja: aan de mensen die er niet mee kunnen lachen: De humor zit op een iets dieper niveau. Het zit in de details, de knulligheden, in het hondsdroeve gezicht van schwartzman. De zin 'I didn't save mine' kon, ondanks de vrij tragische gebeurtenis, toch mijn opgewonden-handenklappend enthousiasme losweken, bijvoorbeeld. Het is situatie/figuren humor, geen gebeurtenissen, geen slapstick.

Erg genoten van de nieuwe prent van Wes Anderson. Ik vond hem eigenlijk ook net ietsje beter dan de vorige films van hem. De Royal Tenenbaums vond ik destijds apart aantrekkelijk. The Life Aquatic was dolkomisch absurd. Maar deze film is een film om verliefd op te worden. De sfeer is geweldig, de muziek fantastisch, en wat een heerlijke gebeurtenissen en subtiliteiten. Met de proloog als opwarmertje ga je op reis door India die je trekt uit je dagelijkse sleur zoals een goede film dat hoort te doen. Heerlijk.

4 sterren

Waar de Royal Teenenbaums mij teleurstelde, wist The Darjeeling Limited mij aangenaam te verrassen. Een van de betere komedies die ik in lange tijd gezien heb.

Geweldig hoe de karakters neergezet worden, de interactie tussen de broers en het proces dat ze samen doormaken en hoe ze daardoor veranderen. Subtiele humor en ontzettend droge conversaties en gedragingen. Dat gecombineerd met leuk camerawerk, de omgeving, de Indiase cultuur en goed getroffen muziek, wat mij betreft een prima gelukte film. Roadmovie lijkt echt mijn genre te zijn.

Hilarische momenten: het ritueel met de pauwenveren. Wat een spiritueel moment had moeten zijn - de een begraaft 'm, de ander laat 'm wegwaaien en de derde neemt 'm mee terug naar het kampvuur.
Drie jongetjes staan op het punt te verdrinken. Twee broers redden twee van de jongetjes. Broer Peter faalt: "I didn't save mine."

4,0*

Heel leuke, mooie film Alles zit goed om dit tot de ideale ontspanningsfilm te maken en bovendien heeft hij ergens ook wel iets te melden. Deed me wat aan Jim Jarmusch denken, maar dan met iets meer vaart en kleur...

Weer een aardige Anderson.

Typische kenmerken zijn weer aanwezig. Heerlijk droog/dramatische humor, lekker kleurrijk en fijn in elkaar gezet.

De broertjes komen allen erg goed tot hun recht. Elk op zich geweldig irritante personages die met veel humor neergezet worden (het kan dus zeker wel). Vooral Wilson's personage is eigenlijk niet te harden, maar hij komt er makkelijk mee weg. Verder valt Brody erg op, geen idee dat hij een komische rol in zich had.

Film is verder leuk om volgen, vaart blijft er aardig inzitten, enige minpuntje is misschien het India Vakantieland sfeertje dat er soms aanhing. Humor blijft ook mooi aangehouden tot op het eind, iets wat vaak bij films als deze niet het geval is.

Rest mij één groot kritiekpunt:

En wat mij betreft hebben we het dan over de soundtrack. Kan het niet erg goed rijmen met de rest van de film en humor. Klinkt mij erg ... "bekakt" (bij gebrek aan een beter woord momenteel). Waar in al z'n andere stijlkeuzes genoeg humor doorsijpeld vind ik de soundtrack te elitair en stuck-up klinken.

Hoort bij z'n stijl, weet ik uit z'n andere films, maar het plaatst toch steeds een lichte domper op z'n films. Betere soundtrack zou het afmaken en makkelijk tot 4* brengen, ik hou het nu weer bij 3.5*

Genoeg leuks, maar Anderson ondermijnt z'n eigen humor een klein beetje.

Mooi geschoten arthouse waarbij de balans tussen drama en comedy, zoals wel vaker bij Anderson, niet altijd even goed werkt. Toch is het vakmanschap absoluut onderhoudend genoeg. Redelijk.

Als er iemand slecht is in genres mixen is het Anderson wel, bewijst hij ook hier weer. De soundtrack vind ik net als in The Royal Tenenbaums weer uiterst matig. Maar goed, wederom geen slechte film, maar ook bepaald geen goede. Weinig bijzonders gezien, niet gelachen, weinig gevoel, snel weer vergeten, twee sterren.

Hele leuke film. Leuke humor, en mooie beelden. Sfeer is ook erg goed.

The Darjeeling lijdt een tikkeltje eronder dat het inhoudelijk weinig toe lijkt te voegen aan The Royal Tenenbaums en The Life Aquatic with Steve Zissou. Ook hier ontmoeten we volwassen familieleden die door een bepaalde situatie gedwongen worden om een probleem met elkaar op te lossen. In hun worsteling naar de eigen identiteit ontdekken ze weer wat ze aan elkaar hebben en hoe ze de verantwoordelijkheid over het eigen leven terugkrijgen. Wat voegt dit dan nog toe aan eerder werk van Wes Anderson? Misschien wel het plot dat nu werkelijk buiten de bestaande conventies treedt in zijn vreemde gebeurtenissen en schijnbaar onsamenhangende verloop. En dat alles mooi verbeeld met zwoel camerawerk vol kleurige shots, als een soort metaforische ''state of mind'' in het oh zo spirituele India. Maar juist door het loslaten van een logische verhaalstructuur wist het mij minder te boeien dan bij andere films van Anderson. Het voelde teveel als eigenzinnig doen om hip te lijken, maar zonder dat het echt iets toevoegt aan de inhoud.

Gister herzien en even verhoogd met 0,5* Zulke goede humor, hele film door waan je je ook in een heerlijk sfeertje door onder meer de soundtrack en het kleurgebruik. Snel andere flicks van Anderson zien.

Met eenmaal een eerste blik werpend in The Darjeeling Limited wordt de kijker meteen overspoelt met een gigantische selectie aan kleuren. The Darjeeling Limited ziet er van binnen uit als een groot kinderparadijs. De rijke kleuren, de drukte en het interieur van de trein trekken onmiddellijk de aandacht. De sfeer die gecreëerd wordt is vrolijk, fris en levendig en ik raakte als kijker dan ook in majeur.

De Indiase landschappen waar de drie broers doorheen reizen zijn ook een groot genoegen voor het oog. De totale chaos die heerst op de Indiase markten wordt afgewisseld met de rustgevende zandvlaktes en adembenemende berglandschappen van India.

De subtiele humor van Wes Anderson is weer om je vingers bij af te likken. Dit recept is alleen niet voor iedereen weggelegd en je moet hier dan als kijker ook echt van houden om het te kunnen waarderen.

Een 4.5* met een diepe buiging voor Adrien Brody

Om te beginnen: 5 sterren. Gek? Dat zou je denken ja, en de film heeft echt wel gebreken. Daarbij kan je denken aan saaie, langdradige scenes. Maar wat is saai? Precies, saai is relatief. Voor de doorsnee tiener is dit een 'kutfilm', maar voor mij is hij perfect, ondanks de Bollywoodsfeer die ik normaal gesproken veracht.

Enkele klassieke werken doen ook hun intrede in de soundtrack, zelfs Gustav Mahler zit erin!

Toen ik het plot last had ik al een beeld van de film. No-nonsense humor, van het droogste formaat. Het soort film wat het van zijn acteurs en locaties/kleding moet hebben. Het 70's kapsel van Jason Schwartzman bracht meteen dit gevoel naar boven wanneer ik de cover zag, en ik hoopte dat het ook zo uit zou vallen. De film heeft uiteindelijk aan alle volwachtingen voldaan!

De humor is droog; je ziet het, of je ziet het niet. In dat laatste geval vind je de hele film niks, omdat de humor op een subtiele manier het verhaal beheerst. De muziek is functioneel en blijft (op het manische van Jack's Ipod en "Aux Champs Elysées" na) niet hangen, maar zoals gezegd stoort het niet en past het prima binnen de film.

Ik kan iedereen aan raden om deze film te bemachtigen en gewoon te kijken. Laat het over je heen komen, en trek dan pas conclusies. Je oordeel is of matig, of subliem. Dat van mij staat al vast: Subliem!

5

Ben lang niet zo enthousiast als mijn bovenbuurman over deze Anderson film. The Royal Tenenbaums en vooral The Life Aquatic... vond ik veel vlotter, grappiger en scherper. The Darjeeling Limited vind ik nogal een suffig filmpje eigenlijk.

3 van die slome semmelaars met een batterij aan Louis Vuitton koffers op een soort van spirituele reis door het grote India. Dit alles in een hip retro jaren '70 jasje. Meeste situaties waarin de 3 terecht kwamen vond ik nogal geforceerd aanvoelen. Zowel de als grappig bedoelde dialogen en scènes als het drama het werkt nauwelijks. Alles sukkelt ook maar op een ontzettend gezapig tempo door en het gaat ook nergens heen. De uiteindelijke climax is uiteindelijk gewoon teleurstellend, de scènes in het klooster behoren tot de meest saaie en nietszeggendste van de film.

Erg jammer want op zich kan ik een lekker op dreef zijnde Anderson best waarderen maar hier schiet hij zijn doel echt voorbij. Het kortfilmpje Hotel Chevalier vind ik zelfs stukken beter al was het maar om dat daar wel lekker scherpe en goed doordachte dialogen inzitten.

Handjevol leuke scenes (het begin met Bill Murray ), de leuke Indiase kleurtjes, Owen Wilson en Rita zorgen nog voor een 2.5*

Idd heel grappige momenten in deze film afgewisseld door zeer interessante ernstige en boeiende momenten. Leuke weergave ook van de evolutie van de band tussen de 3 broers.

Kvind deze toch beter dan zijn voorganger TLAWSZ. Er gebeurt in mijn opinie veel meer, waardoor het blijven kijken meer aangemoedigd wordt, terwijl ik bij TLAWSZ enkele gaapmomentjes had.

Toch blijft deze regisseur , in zijn eigen steil zonder veel boe of ba en telkens met veel bescheidenheid , erin slagen om heel boeiende verhaaltjes aan elkaar te knopen!

Hopelijk meer van dat!

Dikke 4 sterren.

Toch wel een grote verrassing deze film. Na het erg tegenvallende Royal Tenenbaums en het vreselijke Steve Zissou ben ik wel helemaal om bij The Darjeeling Limited.

Ik ben geen groot fan van de films van Wes Anderson. Vaak zijn ze mij te droog qua humor en vind ik ze een wat saaie plot ontwikkeling hebben. Ik was erg bang dat het met deze film ook op een teleurstelling zou uitlopen dus met lage verwachtingen ging ik deze film in, en het is precies het tegenovergestelde geworden. De humor is nog steeds erg droog, maar om een reden wat ik niet goed kan uitleggen vond ik het hier best leuk allemaal. Karakters worden beetje bij beetje allemaal goed uitgediept, en blijven de gehele speelduur boeien. Het verhaal steekt leuk in elkaar en de treinreis is ook erg fijn om naar te kijken. Er gebeurt genoeg dus er is geen moment verveling aan te pas gekomen. Mooi gebruik van kleuren ook weer door Anderson en zijn DP en ook het camera werk is om je vingers bij af te likken. De wat dramatische momenten zijn zo getimed dat het toch wel een bepalde impact op je maakt. Goed acteer werk ook van de drie heren en de muziek is heerlijk om naar te luisteren en maakt de ervaring ook een stuk plezieriger. Ja, gewoon een erg fijne film.

4*

Gewoon een heerlijke film, een constant tempo en een leuke sfeer doorheen de film.

Ik herken mezelf wel in de hoofdpersonnages, misschien is het daarom dat ik deze film zo graag zie.

Toch een gevalletje "net-niet". Opzich is dit weer een typische Anderson, die dramatische momenten afwisselt met hilarische. Ik vond de uitstraling van de personages alleen niet absurd genoeg voor hun bizarre gedrag. Bijvoorbeeld Brody, die eerst rustig vertelt dat hij over 6 weken vader wordt en vervolgens uit het niets een giftige slang koopt. Op de set hebben ze vast en zeker de grootste lol gehad, maar bij mij werkte het niet.

Doe mij dan maar liever de compleet geschifte typetjes uit Steve Zissou. 3 kleine sterren.

Heerlijke film, heb er van genoten. De flauwe idiote humor die m anders zo ergert, past hier wonderwel. En de opbouw als roadmovie, mijn favoriete genre, houdt de film lekker gaande.

Lief roadmovie filmpje, soort coming of age met volwassenen. Ben altijd dol op Wes Andersons visuele flair . De film mist een beetje kracht en is misschien daarom iets te slap, maar ik werd er blij van. 3,5*

'k vond hem een beetje wisselend. Het eerste deel (voor ze van de trein worden gegooid) vond 'k eigenlijk het beste. Dat deel bevatte veel meer humor, terwijl het tweede deel meer de dramatische toer op ging. Qua humor was het wel wat speciale humor, maar 'k vond wel dat het werkte.

De cast bestaat uit heel wat bekend volk, maar de drie broers zijn toch wel het hoogtepunt in de film. Anjelica Huston had 'k persoonlijk niet meer herkend, de jaren hebben toch wel hun tol wat geëist. Bill Murray heeft ook nog een klein rolletje, maar verwacht er niet te veel van.

Visueel is het een kleurrijke film, die met de muziek, een zomers gevoel oproept.

Mochten ze het eerste deel doorgetrokken hebben over de volledige film, zou 'k de film nog willen kopen, maar nu niet. Via tv kan 'k hem wel eens aanraden.

Mijn eerste Wes Anderson. Wou deze al wel een tijdje zien en na de trailer van Moonrise Kingdom die me erg beviel deze maar opgezet.

En wat een heerlijke film is dit zeg. De combinatie van droge humor en bizarre karakters die smakelijk worden ingevuld door de 3 sterren is hemels uitgevoerd. Het kleurenfestijn is excellent in beeld gebracht en daardoor kijkt de film lekker weg. Het eerste stuk is dan ook briljant. In het tweede gedeelte neigt de film naar wat serieuzere zaken. Dit is op zich niet verkeerd maar het staat niet helemaal in lijn met de film. Nog steeds is het velen malen beter en origineler dan de meeste films maar toch is het jammer dat het de geniale lijn niet weet door te trekken tot het einde. Als laatste wil ik nog even zeggen dat het gebruik van muziek in deze film echt schitterend is.

Zeker een aanrader voor mensen die eens wat anders willen zien dan een standaard Hollywood komedie.

Net wat minder dan Anderson's leukste films. Na deze kwam Mr. Fox, wat wel weer een stap vooruit was.

Deze vond ik wel leuk, maar net wat minder scherp, en ik mistte ook wat sterkere humor. Jammer dat Murray en Huston niet wat grotere rollen hadden, maar verder is de chemie tussen Wilson, Brody en Schwartzman absoluut de moeite waard. Vooral Wilson en Schwartzman passen perfect in Andersons werelden. Brody is wat stijver, maar juist dat is wel de moeite waard.

Leuke film, heb het idee dat deze van alle films van Anderson het meest op Moonrise Kingdom lijkt die ik nog moet zien. Ben benieuwd of die weer net wat extra's heeft.

3.5*

Wes Anderson is toch een regisseur die je moet liggen, maar met een geheel eigen stijl. Deze The Darjeeling Limited is ee film die even nodig heeft om in te komen, maar na een half uurtje ben ik helemaal mee met de humor. Op één of andere manier moest ik steeds aan The Beatles denken. De combinatie van Beatles met Wes Anderson had waarschijnlijk wel een geheel geschifte film opgeleverd.

De figuren zijn 3 gestoorde kerels in een aangename roadmovie, zonder slapstick te worden. De humor is lekker zwart en de 3 acteurs vullen elkaar aan. Het werkt niet altijd even sterk, daarvoor is het net niet sterk genoeg. Ik voel wel dat dit bij een herziening zeker zal meevallen. Zullen we zien als het zover is natuurlijk...

Van herzieningen gesproken, dit veel ietwat tegen.

Uiterst charmant filmpje bovenal, dat weinig of geen zwarte humor herbergt, maar doodsimpel drie van elkaar vervreemde broers, waarvan er één zo nodig een soortement reünie moet organiseren. De kenmerkende stempel van Anderson is ontegensprekelijk aanwezig en drukt door het scherm op je voorhoofd. 'The Darjeeling Limited' is in de eerste plaats een fijn tussendoortje, maar alleszins geen meesterwerk. Verveeld op geen enkel moment, overtuigt op alle fronten, doch prefereert nergens een unieke plaats in een of andere, al dan niet persoonlijke, toplijst. Zijn nederige aard wordt niettemin enorm geapprecieerd. Goede cast, aardige soundtrack, foutloze regie.

3,50 (3,25)

De film opent sterk met een gave slo-mo en hier en daar leuke vondsten en onverwachte camerastandpunten (denk aan het bekijken van het tijds-schema vanuit het oogpunt van een personage, terwijl hij loopt).

Ik verwachtte geen spektakel, geen dijenkletsers, maar was meteen geboeid door de aandacht voor detail en de subtiele (visuele) grapjes in de film. Ook dáár kan ik van genieten.

Helaas zakt dat na een tijdje weg en wordt het gewoon een beetje, ja hoe zal ik het noemen, nou gewoon een saaie film. Ook de goeie soundtrack helpt dan niet meer. Er gebeurt te weinig, de dialogen en situaties zijn net niet grappig of spitsvondig genoeg, het is het allemaal nèt niet.

Ik heb van deze regisseur ooit 1 andere film gezien (The Royal Tenenbaums) en zojuist mijn bericht aldaar (uit 2010) teruggelezen. Ook daar wist ik de subtiele grapjes en visuele geintjes te waarderen, maar ook die film vond ik nogal saai met veel inkak-momenten. Dus geheel onafhankelijk van elkaar beoordeel ik twee films van de zelfde regisseur precies gelijk.

Ik wil het hoog aangeschreven Moonrise Kingdom nog wel eens proberen, maar verder denk ik niet echt dat deze Wes Anderson aan mij besteed is.

2.5 sterren

P.S. maakt die Anderson alleen maar films met Murray, Wilson en/of Schwarzman erin?

Waardeloze weinig zeggende film zonder veel inhoud. Kon me niet boeien en ik heb spijt dat ik de hele film heb uitgezeten. Wel mooie opnames.

Are those Dad's sunglasses?

Moonrise Kingdom was mijn eerste Wes Anderson film, The Darjeeling Limited de tweede, die ook visueel erg mooi is en gebruik maakt van aparte camerahoeken.

Genoeg gekheid om te zien dat het een Anderson film is, maar niet zo over the top als Moonrise Kingdom.

Adrien Brody, Owen Wilson en Jason Schwartzman vullen de rollen van drie broers die 1 jaar na hun vaders dood samen naar India reizen om zichzelf op een spirituele manier te vinden en een sterkere emotionele band met elkaar te krijgen.

Alle drie doen het erg goed, Wilson heeft comedy chops van nature en word geassisteerd door een prima acterende Schwartzman en een nog betere Brody.

Moeilijk om in een genre te plaatsen, een comedy met drama aspecten.

Prima!