Into the Wild (2007)

Into the Wild is een prachtfilm die gaat over het leven van Christoffer McCandless. daar waar zijn ouders de ' The American Dream ' leven, wil Christoffer niets weten van al dat materialisme en wil het liefst de wereld verkennen. Into the Wild neemt je mee door het wild met mooie beelden van de natuur en de avontuur van de jonge Christoffer. Het mooie aan Into the Wild is dat het niet zo' n standaard geromantiseerde Amerikaanse film is met een ' Happy End' , maar dat het een goed beeld geeft van een waargebeurd verhaal.
Vooral omdat het einde helemaal niet zo rooskleurig is al Christoffer zich heeft voorgesteld en het heel lastig overleven is in je eentje zonder geld of iets dergelijks.

Al met al een erg fraaie film, die waargebeurt is en weinig cliche's bevat.

*5,0

Het gaat mij helemaal niet om het egoistisch zijn. Ik vind iemand die besluit om voor een lange tijd in zijn eentje op pad te gaan absoluut niet egoistisch. Een stukje waar ik me aan ergerde was bijvoorbeeld de avond war hij samen met het wat oudere hippy stel zat bij de zee. Hun hadden wat problemen en hij kwam vervolgens met wat citaten aan zetten. Vervolgens zag je die man zo wat bedenkelijk kijken en even later was het weer goed met hun relatie. Net als of hij het wel even zo kon oplossen.

Verder natuurlijk nog de scene met de oude man die hij op denigrerende wijze toespreekt terwijl deze in mijn ogen een wat terug getrokke maar toch eerzaam bestaan leidt.

Dit komt op mij over dat hij wordt neergezet als een toch soort alwetende persoon.. en daar stoorde ik me aan.

Vandaar dat ik de film echt heel goed wil vinden, omdat het verhaal me zo erg aanspreekt ( hou er ook van om te gaan backpacken:p ) maar dat ik er me toch regelmatig wat zit te ergeren.

Ik begin toch steeds meer te denken dat dit commentaar bij de verkeerde film staat

Alleen je woord 'boring' kan ik plaatsen, waarschijnlijk als je de uitbeelding van 'gewone' menselijke zaken niet zo kan waarderen. Als het je smaak niet is.

Deze film vind ik vergelijkbaar met 'This Must Be the Place' zowel door inhoud als door tempo, een roadtrip door het leven. En is het toevallig dat Sean Penn daarin de hoofdrol speelt?

Ik denk dat de heer Penn een gedreven ambitie heeft en weet wat hij wil zeggen (en hoe). En zo te merken heeft hij inmiddels de invloed en middelen om dat te doen.

Je woorden 'opgesmukt Hollywood' vind ik helemáál misplaatst. Deze film is m.i. wars van opsmuk en vind ik qua tempo en inhoud juist niet typisch Hollywood.

Ik vraag mij af wat je als 'opsmuk' en als 'Hollywood' ziet in deze film?

De film laat mij trouwens nog steeds niet los en ik kan nu ook begrijpen waaron Sean Penn in de film van Malick heeft gespeeld. Hij begrijpt sommige diepmenselijke zaken gewoon tot in de grond en wil ze gelukkig nog uitbeelden ook Graag zie ik meer films van (of met) Penn in deze stijl!

Zeer goede maar wel triestig verfilmde biografie.

Ik had deze film eigenlijk enkel opgenomen omdat ik gehoord had dat er zo veel mooie landschappen waren. Het verhaal sprak me niet meteen aan - ik heb het niet zo op road trip of survival films, en al helemaal niet op types die enkel kunnen schoppen op de maatschappij. Toch heeft het verhaal me meer geraakt dan ik verwacht had en was de casting, met een enkele uitzondering, fantastisch. Ik ga hem niet snel opnieuw bekijken, maar het blijft toch hangen.

Omdat ik de laatste tijd ook met het idee speel om alles te laten wat het is en er op uit te trekken in de wildernis. Of een andere plek dan waar ik me nu bevind. De keuze om deze film te kijken was dan ook snel gemaakt. En ik moet zeggen dat dit wel een goede film is, maar die helaas ook een aantal tekortkomingen heeft. Die tekortkomingen zijn bijvoorbeeld het toch wel ondermaatse acteerwerk. Het hoofdpersonage weet het nog wel redelijk te doen, maar de andere rollen zijn huilen met de pet op.

Ik heb het boek ook ooit gelezen en ik vond het thema wel enorm volwassen. Jammer dus dat het soms lijkt dat deze film voor de tieners onder ons gemaakt is. Het houdt zich wel aan het verhaal, niet van dat, maar waarom lijkt de protagonist zo naïef en zo idealistisch ? McCandless werd wel als een idealistische gek gezien door de inwoners van Alaska die het verhaal kennen, maar hier weet Penn wel enorm te overdrijven. En Penn mag me ook weleens uitleggen waarom hij het zo rooskleurig toont. Zulke 'survival' trippen weten wel wat fysieke en mentale klappen uit te delen, maar hier wordt de trip zo idyllisch voorgesteld dat het soms enorm surrealistisch lijkt.

De plaatjes zijn wel leuk geschoten en sommige plaatsen, vooral in de wildernis, zijn fantastisch gekozen en gebruikt. Wat ook enorm goed in elkaar gestoken is, is de soundtrack. Enorm toepasselijk op de trip en het genre ontplooid zich daar ook in. We krijgen ook veel citaten naar ons hoofd geslingerd, die af en toe in kracht inboeten of op verkeerde momenten worden ingezet. Wat ik ook jammer vind is dat de reden waarom hij zo tegen de materialistische maatschappij is niet echt getoond wordt. We krijgen wel schreeuwende ouders en huilende kinderen te zien, maar daar houdt het ook op.

Maar voor de rest is het wel een goede film, alleen mocht de boodschap en het verhaal wat minder dromerig voorgesteld worden. Ik heb niet direct de zin om hem nog een keer te bekijken, maar hij zal wel een tijdje blijven hangen.

Gewoon een erg goeie film, waar hier al genoeg over is geschreven.

Snap niet dat zo'n drama film altijd scoort........

In feite heb je wel gelijk vind ik, maar ik ervaarde het tijdens het kijken toch anders. Het hippie stelletje en de oude man leven in een soort van isolement, gevangen in hun eigen bekropte wereldje terwijl het hoofdpersonage hier de losse, vrije jongen is die niet geketend is aan een leven of aan andere individuen. Door deze losse vrijheid weet hij de problemen van mensen op zijn pad te verhelpen, doordat hij hun en hun problemen vanuit een vrij en care-free perspectief bekijkt. De mensen zoals het hippy stel en de oude man ervaren de jongen als een soort van 'frisse wind' die even voorbij komt waaien, hun hoofd ophelderd en hen eventjes uit hun bekropte wereldjes haalt, en dan weer vrolijk verder gaat maar wel een positieve indruk achterlaat. Beetje moeilijk uit te leggen, maar zo ervaarde ik het tenminste wel en dat vind ik zo sterk aan deze film; het kan op verschillende manieren gezien en ervaren worden. Sommigen vinden het hoofdpersonage wellicht een aansteller en een bemoeial, voor anderen is hij juist weer een held of een voorbeeld. Ik zag hem meer als een soort van symbool van vrijheid.

Zoals je vast merkt gebruik ik meerdere malen de woorden 'soort van', en dat komt doordat ik het moeilijk vind uit te leggen. Dit kan komen omdat het meer een gevoelskwestie is, of door het late tijdstip dat ik dit schrijf

Als je verder persoonlijk niets voelt bij het hele concept achter de film en de ideeen over vrijheid/materialisme etc. dan is het ook heel moeilijk om de kracht van deze film te waarderen. Als je hier wel wat voor voelt, dan kan de film de kijker erg vastgrijpen en na afloop zelfs dagen bezighouden.

Mooi gezegd!

4.5 is eigenlijk iets te hoog, maar een 4 is t ook zeker niet. PRachtige film, prachtige muziek, geweldige scenes, maar helaas her en der ook wat mindere.. En dat weerhoudt me om een 5 te geven.

Overigens vind ik m een jonge variant van The Straight Story..

Wat een bevalling.. De natuurbeelden zijn wel mooi maar de hoofdpersoon spreekt me niet aan, ligt er veel te dik bovenop: de ohzo slimme jongen, de kritiek op de consumpiemaatschappij, het 'foute' streven naar succes, het breken met de materialistische ouders etc. Zijn er wel mooie gitaardeuntjes maar voor de zoveelste keer is too much. Uiteindelijk met moeite naar gekeken vanwege het gebrek aan subtiliteit en zelfspot en de pseudo-filosofische, geromantiseerde onderlaag.

De hoofdpersoon is natuurlijk ook nog maar net puber af, dus de wat idealistische, naïeve toon van de film vind ik juist erg passend.

Ik ben ervan overtuigd dat wij maar zo'n 5 tot 10% van de werkelijkheid zien. De natuur daarentegen, die zien wij wel nog in haar puurheid. De maatschappij is een groot hokje; iedereen draagt dezelfde kleren, iedereen praat elkaar na en wij zijn één van de enigen, van onze leeftijd, die niet klakkeloos de muzieksmaak van anderen overnemen, om maar een voorbeeld te geven. Iedereen wil de nieuwste iPhone, vooral om de nieuwste iPhone te hebben. We doen bepaalde kleren aan omdat andere mensen die mooi vinden.

Kijk, alles veranderd, daar is in principe niets mis mee. Maar het is interessant en leerzaam om eens na te denken over alle dingen die we niet zien, die anders hadden kunnen zijn en die zo vanzelfsprekend zijn. Om mezelf in dit betoog te betrekken; ik voer deze visie niet zover door als bijvoorbeeld Alexander, maar ik heb bijvoorbeeld wél een oude Nokia, in plaats van een iPhone of een Samsung. Ik heb Facebook, omdat iedereen dat heeft. Als ik ga stoppen met die dingen, verlies ik mijn band met mijn medemensen; raar maar waar. Toch vind ik het opmerkelijk dat we tegenwoordig alles zo vanzelfsprekend vinden.

Terug naar Into The Wild. Een jongen keert zijn rug naar de Amerikaanse maatschappij, trekt zich terug in de natuur en gaat dood. Het is toch prachtig om daar meer van te maken dan een gewoon doorsnee verhaal? Ook al is het vergezocht, overdrijving is een prachtig iets. Ik heb de film gisteren voor de tweede keer gekeken. De eerste keer heb ik vooral op het verhaal en de manier van filmen enzovoort gelet, maar gisteren heb ik de boodschap meegekregen. Het is toch goed als wij jonge mensen, en dan reken ik ons als intelligente jongeren, niet iedereen hoeft zo diep te gaan gelijk ons, dieper over dingen nadenken? Het maakt ons er niet dommer op, en de maatschappij niet slechter.

Misschien ben ik ook wel een romanticus, of een filosoof. Misschien denk ik wel te veel over het leven na en word ik op den duur wel gek van mezelf. Het zit blijkbaar in mijn aard om vreemd of anders over dingen na te denken en ik hoop dat mijn boodschap, en de boodschap van vele anderen, over kan brengen.

Let wel, ik wil mezelf niet afschilderen als iemand die intellectueel boven anderen staat. Alles wat ik net heb geschreven, heb ik niet geschreven om mee te pochen. Muziek is nog steeds, naast liefde en andere emoties, bijna het mooiste dat bestaat, daar kan geen enkele boodschap tegen op.

Ik heb toch een andere film gezien. Heb je dan gemist hoe het hoofdpersonage geen emotionele bindingen aankan? Telkens als het te gezellig wordt pakt hij zijn rugzak en is hij weg. Zijn zogenaamde bondgenoot, de natuur, en dus niet de mens, zal 'm uiteindelijk verraden. Zo had de film ook voor een perfect en sympathiek mens kunnen kiezen. Dat soort manipulatie vind ik veel erger dan het te zwaar benadrukken van enkele thema's. Uiteindelijk zijn het die thema's de beweegredenen die het hoofdpersonage heeft om de maatschappij de rug toe te keren en zal hij ze graag uitdragen. Het maakt deel uit van het plot.

Tja, uitgangspunt en verhaal zijn prima en boeiend. Ook het acteerwerk (gelukkig nagenoeg zonder grote namen) en het camerawerk zijn verzorg. En dan natuurlijk de natuurbeelden.

Maar het was, zeker in het eerste uur, wel errug saai, moet ik eerlijk zeggen. Het kan zijn dat mijn verwachtingen anders waren dan wat ik kreeg voorgeschoteld, maar het viel me nu en dan tegen om de aandacht er bij te houden. Als het verhaal zich dan vervolgens meer en meer ontvouwt en leidt tot het einde, wordt het pas echt boeiend. Dan gebeuren er meer ingrijpende zaken die voor mij niet uit de film hadden kunnen worden geknipt.

Ik had van deze film geen hoge verwachtingen. Na een half uur kijken was ik zeer enthousiast en verrast. Deze film zet je echt aan het denken. Het verhaal word tijdens en achteraf verteld zodat je durende film er achter komt waarom hij "into the Wild"gaat. Dit houd de film interessant. Echter na 3/4 van de film weet je het hele verhaal en dan gaat de spanning er tot het plot van af. Ik heb zelfs de film stop gezet en een aantal uren pauze genomen. Nog een minpuntje is het einde. Tijdens de film weet je precies hoe hij denk, wie hij is en waarom hij alles doet. Op het einde had ik graag willen weten of hij spijt had van dingen en of hij misschien toch over een aantal zaken van gedachten was veranderd. Dan had de film 5 sterren gekregen! Maar voor de rest een goede film en zeker een aanrader!

Kijk gerust nog eens, want hetgeen jij je afvraagt komt wel degelijk aan bod.

Je hebt gezien dat hij de rivier weer wil oversteken.

Uitstekende film.

Hij wil inderdaad vertrekken maar kan de rivier onmogelijk oversteken.

Daarna begon de ellende zullen we maar zeggen.

Prachtige film. Heerlijk om op een rustige zondagavond te kijken, als het buiten koud is Mooi verhaal, prachtige beelden van de natuur en inderdaad een goede combinatie tussen een road-movie en drama. Heb het met veel plezier zitten kijken.

wat zijn goede, vergelijkbare titels overigens?

Into the wild is uniek in zijn soort, een film die misschien qua sfeer ook wel vergelijkbaar is heet: The Motorcycle Diary's.

ok, bedankt Max

Amen. Mooi stukje, ben het volkomen met je eens!

Penn's petto.

Dat Into the Wild een nogal lange zit in petto heeft voor de kijker, klopt helemaal. Het is een van de minpunten aan deze film, die zowel sterke als zwakke momenten kent. Een meesterwerk is het daarom niet geworden, maar het verhaal over een jongen die op zoek is naar zichzelf boeit absoluut. Met name de manier waarop hij zijn reis invult intrigeert. Niet alle karakters zijn even boeiend, maar er wordt uitstekend geacteerd en Penn weet moeiteloos de aandacht vast te houden. Met een nagenoeg onherkenbare Zach Galifianakis in een bijrolletje.

Zeer goed.

Geweldige film, De Scene met Ron Franz en adoptie grijpt mij het meest aan, wat wonderlijk en meesterlijk gespeeld!

4,5*

Ik begrijp dat er veel verdeeldheid is over deze film. Into the Wild heeft bij mij iig de juiste snaar geraakt. Ik vond de screenplay werkelijk verbluffend. Het camerawerk oogde soms wat rommelig vooral bij de nachtscenes (oa Mexicaanse grens en de treinritten) maar ik vond dit juist mooi. Het deed me denken aan de manier van filmen in Slumdog Millionaire. Daarnaast: als er nog mensen zijn die twijfelen over een wereldreis en waarheen? Kijk deze film en het moge duidelijk zijn welk continent u dient te bereizen. Kritische noten: ik vond de moralistische verbindingen aan carrieredrift, materialisme en de consumptiemaatschappij bij vlagen lachwekkend. Het acteerwerk is dik in orde, met name bij het hoofdpersonage en natuurlijk de oude man op het einde waar al vaker aan is gememoreerd. De scenes die mij echt iets deden waren enkel de scenes als het hoofdpersonage moederziel alleen was aan de grens en in de wildernis. In de trein, met de kano op die prachtige rivier, de frustraties met de eland en de (voor mij beste) scene met de beer waren zeer mooi. Echter de ontmoetingen van Supertramp deden mij niet zoveel. Ik ergerde me vooral aan de vrouw van het camperstel. Vreselijk personage. De scene met de Denen aan het water was aardig, evenals Vince Vaugn met zijn korenhandel. Bij de ontmoeting met de oude man bekroop mij een gevoel dat Supertramp hem soms vernederde. Resume: Beautiful Canada, prachtige screenplay, goed acteerwerk en zeer passende muziek. Niet kijken om het scenario, de vreselijke moraal en de pretentieuze discussies van Supertramp met de vele personages on the road.

Schitterende plaatjes

Ode aan de natuur

4 *

Geweldige film, mooie natuurbeelden en goed verhaal. Ik heb deze film al meer dan 5x gekeken en blijft geweldig. De soundtrack van Eddie Vedder, pearl jam, is helemaal geweldig.