The Talented Mr. Ripley (1999)

Jawel, maar waarom zou een film het boek waarop hij is gebaseerd niet vrij kunnen behandelen, of een nieuwe interpretatie geven?

Een pakkend, intelligent en boeiend psychodrama onder het mom: "al is de leugen nog zo snel....". Het eerste gedeelte is wellicht wat aan de lange kant maar dit euvel wordt ruimschoots goedgemaakt door de vlotte soundtrack. De prachtige beelden van de architectuur en het landschap doen de rest. De cast is uitstekend waarbij Jude Law zo zorgeloos speelt als nodig is en Matt Damon gewoonweg perfect is. Tot slot wordt de sfeer van de jaren vijftig treffend weergegeven.

Toch wel een vermakelijke thriller. Ongeveer net zo goed als Plein Soleil, al is de aardige Damon geen match voor Deloin. Natuurlijk niet zou ik bijna zeggen. De bijrollen zijn hier wel erg sterk.

De aantrekkingskracht voor deze film zit hem voor een groot gedeelte in de locaties en de zomerse sfeer. Het verhaal is natuurlijk best fascinerend, al vond ik de spanning nergens echt eruit knallen. 3,75 sterren.

Deze dramathriller wordt redelijk goed gebracht, met mooie warme beelden en redelijk acteerwerk. Damon zet heel knap een ondoorgrondbare personage neer. De film heeft echter een groot minpunt die bij mij ervoor zorgt dat deze ruim 1 ster minder krijgt, namelijk de geloofwaardigheid.

Het begint heel vlot, onder de optieteling al worden diverse relevante stukken verteld die ook in de plotomschrijving staan. Even na die titels gaat de film alweer in Italië verder. In een paar minuten kunnen we zien hoe een wildvreemde man een andere wildvreemde man 1000 dollar aanbiedt om naar Italië af te reizen om de voor hem volstrekt onbekende zoon van de man over te halen om naar Amerika terug te komen. En hij zegt ja. Dit kwam op mij nogal nep over, puur als intro om de film meteen vanaf het begin in Italië af te laten spelen. Vanaf de eerste minuut zat ik daardoor tegen de ongeloofwaardigheid van het verhaal aan te hikken.

Daar blijft het helaas niet bij als nerd Damon de zoon eindelijk aantreft, een partyganger die hij totaal niet kent maar wel uitnodigt voor een lunch bij hem thuis, na die lucht biedt hij deze onbekende nerd, die haaks staat op zijn eigen persoonlijkheid, maar meteen aan om bij hem en zijn vriendin in te komen wonen. Voeg daaraan toe dat vrijwel alle mannen rondom Damon bisexueel zijn en het verhaal barst van nepheid uit haar voegen. De personage van Cate Blanchett gooit daar nog een schepje bovenop, die de film op het eind qua geloofwaardigheid fataal wordt.

Beeld en regie weten de ongeloofwaardigheid echter heel goed te verdoezelen, en voor wie daar minder belang aan hecht is dit een hele aardige film. Daardoor ben ik wel een beetje nieuwsgierig geworden naar die andere verfilming van het boek: Plein Soleil (1960).

2,5*

Sorry, arno74, maar ik vrees dat ik je hier niet goed kan volgen...

Maar wat heeft dat met "nepheid" te maken?

Ik vond het vrij nep overkomen dat hij vrijwel alleen mannen met die geaardheid tegenkwam. Maar zo ongeloofwaardig is het eigenlijk niet aangezien het de vriendenkring van Dickie is. Ik heb te snel geoordeeld denk ik

Beter acteerwerk van Matt Damon heb ik na deze film nooit meer gezien.

Film moet het vooral hebben van sfeer. Het verhaal is redelijk ongeloofwaardig en hangt van toevalligheden aan elkaar, maar zit ondanks dat toch wel lekker in elkaar. De acteurs leveren prima werk, niet super maar gewoon goed, en dat mag je natuurlijk ook gewoon verwachten van professionele acteurs. Maar de sfeer is werkelijk grandioos. Visueel erg mooi en een lekker loom ritme, zeker in de eerste helft.

Destijds in de bioscoop gezien en nog steeds, al was het alleen maar vanwege de mooie beelden, een lievelingsfilm van me.
Zowel Damon als Law zijn geknipt voor hun zeer verschillende rollen en totaal geloofwaardig. Ook Philip Seymour Hoffman zet weer een geweldig personage neer.
Mooi om te zien dat Ripley zijn omgeving altijd goed in zich opneemt en alles wat hij eventueel nog eens kan gebruiken in zijn geheugen opslaat. Dat het door Ripley gesponnen web op een gegeven moment wat ongeloofwaardig wordt stoort me niet. Wat overblijft is een intelligente, verzorgde film, gemaakt met oog voor detail en gecombineerd met veel mooie beelden van bella Italia. Erg goed, 4*.

Loflied op 'The Talented Mr. Ripley'. Zo groots kan een film zijn, als alles klopt. Van verhaal tot en met de rolbezetting, van setting/enscenering tot en met de psychologie van de karakters. Om te beginnen: ziet Italië, en met name Rome, er niet uit als in de beste Italiaanse films? Matt Damon in de rol van Tom Ripley is niet alleen dader, maar ook slachtoffer van wat hij ziet als zijn eigen humble existence... en alwetende puppetmaster. Hij weet bijv. van Dickie's (Jude Law) relatie met de Italiaanse. Kan Dickie's verloofde, vader, politie etc. manipuleren. Damon met zijn minimalistische gezichtsuitdrukkingen leent zich in die zin perfect als het bijna neutrale canvas waarmee de regisseur het verhaal inkleuring geeft. Paltrow is al geweldig, maar in de vrouwenrollen bezetting steekt Cate Blanchet haar naar de kroon als de dweperige rijkeluisdochter op zoek naar passie in haar verder lege bestaan dat draait om familie en shopping. Jude Law, met nog een mooie kop met haar, is immens. Misschien wel zijn beste rol. Wat gaat hem de rol van populaire, well-travelled rijkeluiszoon met panache makkelijk af. Eén van mijn favoriete acteurs (ook bijv. opgemerkt hoe Law uitstijgt boven Robert Downey in de Sherlock films?). Beste rol misschien ook in deze film voor Philip Seymour Hoffman als Dickie's vriend Freddie Miles. Kostelijk hoe Freddie en Tom strijden om de aandacht van Dickie in Rome, en hoe neerbuigend Miles is richting Tom in de bootscene - "How's it peeping, Tom? Tommie-Tommie-Tommie". Wordt uiteraard nog getopt door de scene in Tom's suite. Die mimiek, die kleine gebaartjes, dat getreiter op Tom's nieuwe piano. Psychologie in overmaat, en nog thriller bovendien deze film. Hoe redt Ripley zich uit steeds neteliger situaties? Raakt hij verstrikt in zijn eigen web? Interessant, The English Patient van deze te vroeg overleden regisseur vond ik een absolute draak. Terecht lolletje om gemaakt een keer in Seinfeld, temeer omdat iedereen geacht werd die meervoudige Oscar winnaar een goeie film te vinden.

Net voor de tweede x gezien. Het blijft een goeie film, met mooie locaties en goed acteerwerk vooral van Damon. 3,5 ster

Kei van een film waarin het acteerniveau belachelijk hoog ligt. Voornamelijk semour hofman en damon springen er echt uit. Prachtige setting verder. Dat de film hier en daar soms wat langdradig voelt, moet je voor lief nemen.

Inderdaad wat langdradig maar toch een goede film. De film gaat over hoe we onze geheimen verbergen en een rol spelen in plaats van onzelf te zijn ("better to be a fake somebody than a null nobody"). Opnieuw een bevestiging van mijn theorie dat elke film waar Hoffman in speelt een goede film is.

Heerlijke film. Heerlijke sfeerbeelden. Het buitenleven, de jazz,,

De acteurs zijn in deze film op hun best. Damon is een kei en ook Law (kwijl) en Hofman (wauw) zijn op hun best.

Heerlijk psychologisch waarin Ripleys web steeds ingewikkelder wordt en hij hier niet meer uitgeraakt zelfs als hij wil.

Het verhaal heeft hier en daar wel wat mankementen maar dat is het vergeven

Indertijd heb ik deze film vooral bekeken omdat ik benieuwd was of jonkie Damon een rol als deze aan zou kunnen en bovendien overeind zou kunnen blijven tegenover de acteerkanonnen om hem heen. Al die jaren later (en na The informant !) wekt het geen verbazing meer dat ook toen al het antwoord een volmondig ja was, en de film blijkt nog niets aan kracht te hebben ingeboet. Superbe spel van iedereen, een zeer dwingend plot en een morele spagaat bij wie graag wil meeleven met die innemende Tom en zijn geraffineerde plannetjes zo bewondert, maar tegelijkertijd Toms pathologische bedriegerij recht in het gezicht moet kijken.

Nogal vreemde film, en ik weet eigenlijk niet goed wat ik ervan moet vinden. Het verhaal had voor mij af en toe iets ingewikkelds, terwijl het eigenlijk ook weer niet echt lastig in elkaar zit. Het zal de onvoorspelbaarheid van het geheel wel zijn dat je af en toe in het duister doet tasten, samen met het wat randomly verschijnen van personages (wie is die Peter uberhaupt, op het einde is hij er gewoon ineens? Hetzelfde geldt een beetje voor Meredith.)

Ik had die moord op Dickie sowieso totaal niet zien aankomen. Ik dacht door het ietwat aparte karakter van die scene eigenlijk dat het een droom was waar hij uit zou ontwaken. Vervolgens gaat de film op dezelfde bevreemdende manier door. Wat gaat hij nu weer doen, en waarom? En redt hij zichzelf wel uit de situatie waar hij zichzelf nu weer in verzeild heeft doen raken? Er zitten veel van dat soort momenten in de film, die het best spannend maken, maar ook wat verwarrend en vreemd.

Dat het zich in Italië afspeelt is een fijne bonus, alle locaties en de sfeer zijn fijn om naar te kijken.

Ben 'm overigens gaan kijken om Philip Seymour Hoffman, precies twee jaar na zijn sterfdag. Een kleine rol, maar wel weer heerlijk uitgevoerd.

Ietwat vervreemdende film voor mij dus, zeker niet slecht, maar kan er ook niet helemaal ondersteboven van zijn, daarvoor keek het net wat te stroef weg allemaal.

kleine 3,5*

Goede film, al duurde het mij net iets te lang...

Geen gekke film, maar op het laatst had ie meer to the point moeten komen.

Spannende film. Ripley is een boeiend personage en ik vond het knap van de filmmakers dat ik toch steeds sympathie voor hem bleef houden.

Ondanks alles voel je hoe eenzaam het personage is, vooral in de scene waarin hij zielige pianomuziek speelt en zijn lover hem probeert op te vrolijken. Het liefst zou Ripley dat toelaten, maar tegen die tijd heeft hij al zoveel misdaan dat hij nooit zichzelf helemaal kan geven aan de lover. Ook heel tragisch dat hij door al het gelieg uiteindelijk degene moet doden die het meest van hem houdt. De film eindigt daarmee heel down, maar het is ook een symbolische gerechtigheid. Hij komt weg met zijn misdaden, maar heeft er een zware prijs voor moeten betalen.

Iedereen speelt prima en het verhaal is spannend. Alleen het hele stuk met die zwangere vrouw en haar zelfmoord voegde voor mij weinig toe.

Ik heb mijn stem van 4* toch moeten aanpassen na een herziening. De film is op prachtige locaties geschoten, kent sterk acteerwerk en is bij vlagen spannend (zeker in samenspel met de muziek). Genoeg redenen dus om de film te bekijken, maar hier staat wel tegenover dat ik het tempo erg laag vond liggen. Daarnaast stoorde ik me ook aan enkele onwaarschijnlijkheden (met name het hele gedoe om de ringen; waarom laten de politie en Dickie's vader hem hier zo makkelijk mee wegkomen? Al helemaal omdat MacCarron erachter is gekomen dat Ripley met Dickie in de boot zat.). Over het algemeen is dit een zeer onderhoudende thriller, maar ik had er eerst betere herinneringen aan dan nu.

Na jaren en jaren de film genegeerd te hebben, omdat hij me niet trok, toch maar besloten om te kijken.

Geen spijt van dat ik hem al die jaren genegeerd heb. Ik vind het een slaapverwekkende film. Aardig verhaal maar zo traag...

Maar wel knap gedaan dat je gedurende de film sympathie blijft voelen voor een moordenaar.

Al met al vind ik het niks bijzonders.

Apart filmpje.

Het eerste deel is vermakelijk. Mooie setting, prima opzet, goede introducties. Halverwege gaat het verhaal echter een hele andere kant op en wordt de film langdradig. Je geduld wordt op de proef gesteld. De film wil enorm spannend overkomen maar ik kwam er geen enkel moment meer in. Jammer, ik had meer verwacht van deze prent. Een magere 6 volstaat.

Niet gek.

Zeker totdat Tom Dickie vermoordt een hele leuke film, daarna wordt het verhaal helaas te langdradig waardoor mijn aandacht wat wegviel en het dus wat rommelig overkomt. Het einde vind ik dan wel weer fijn door een simpele formule die voor mij altijd werkt; het mysterieuze van een boot op zee richting het onbekende.

Leuke cast, vond vooral Law en Paltrow erg geslaagd.

Qua sfeer best bijzonder: Italië voelt soms haast Brits aan door de simplistische beelden, niet geheel mijn stijl maar hier kon ik het wel hebben. Ook de soundtrack voegde positief toe.

Geen uitblinker in wat voor aspect dan ook, maar als geheel wel vermakelijk.

Leuk om Matt Damon als jong brookie de film te zien dragen. Dat doet hij best goed. De eerste helft is gewoon lekker vlot, maar naar de eerste belangrijke wending begint de film langzaam te dwalen. Dat eindigt met een bijna poëtische benadering van de zaken. Dat is niet helemaal mijn ding. Toch is het in ieder geval een film met een eigen gezicht en de beelden van Italië zijn een mooie bonus.

Op alle vlakken een zeer goed begin van deze film. Daarna gaat hij wat dobberen om tenslotte in een draaimolen van verrassende en fantaisistische gebeurtenissen terecht te komen.

Het blijft echter behoorlijk spannend al bezorgt het slot mij toch een onvoldaan gevoel.

Filmisch is het zeker knap.

Toegegeven dat Matt Damon uitstekend acteert.

“I always thought it would be better to be a fake somebody than a real nobody.”

The Talented Mr. Ripley heb ik altijd een goede film gevonden. De film is te lang en na de dood van Dickie wordt het allemaal iets minder, maar daar staan heel veel sterke kanten tegenover. Het is allemaal uitermate sfeervol en vooral het eerste uur is geweldig. Het extravagante en luxeleventje van Dickie wordt mooi neergezet en je kan begrijpen dat Tom Ripley er helemaal verslingert aan raakt. Sociopaat of niet. Italië zien we op zijn mooist en de jazzmuziek maakt het helemaal af.

Damon en Law zijn een vermakelijk duo en acteurs als Paltrow, Seymour Hoffman en Blanchett kun je wel om een boodschap sturen. Het tweede gedeelte is wat minder maar nog steeds goed. De onderhuidse spanning die er de hele tijd al was komt tot een uitbarsting, en het is vermakelijk om Ripley zich uit iedere penibele situatie te zien praten/wringen/slaan. Het is niet allemaal even geloofwaardig maar ach, ik knijp maar een oogje dicht voor deze heerlijke film.

Dit was inderdaad de beste acteerprestatie van Damon. Hij was ontzettend goed.