Death Proof (2007)

De film eens opnieuw bekeken, omdat het 10 jaar geleden was dat ik hem gezien had.

Maar heb niets toe te voegen aan mijn eerdere mening, behalve dan dat de soundtrack ook best te pruimen valt.

Grindhouse Tarantino.

Het is een niet al te best filmpje geworden helaas. Tarantino is normaal meesterlijk in scenes met veel dialoog, maar hier zijn deze echter niet interessant genoeg. Het grindhouse sfeertje mag er zeker zijn, maar de film verliest van zijn andere Grindhouse film Planet Terror.

Er zitten genoeg meiden in om de boel soms wel op stelten te zetten. Echter zijn deze personages weinig boeiend en krijgen te weinig om interessante dingen mee te doen. Russell is zeker leuk als Stuntman Mike. Hij is het karakter dat wel weet te boeien.

De finale is leuk, maar de film is niet boeiend genoeg voor zijn te lange speelduur. Jammer, want Tarantino weet zeker het sfeertje over te brengen.

Deze Tarantino bevat helaas veel te veel vermoeiende en oninteressante dialogen. Daar moet je je doorheen werken voordat het in het laatste kwartier op gang komt, het is dan zo voorspelbaar dat ik vooral blij was dat het was afgelopen. Als hommage aan jaren'70 grindhouse-films straalt het teveel dat B-niveau uit. Helaas. 1*

Afgelopen week weer eens gezien, en dit blijft toch genieten.

Deze film van ruim 10 jaar oud krijgt door actuele thema’s een nieuwe lading. Toen ik Death Proof destijds zag, was het voor mij vooral een parodie/eerbetoon aan typische filmgenres als slasher en carchase films. Maar toen ik de film vorige week weer bekeek, en de opening credits zag, ging ik hem anders bekijken.

De Weinstein broers staan prominent in beeld met hun namen, net als in elke Tarantino film tot nu toe. En Harvey is natuurlijk de laatste tijd negatief in het nieuws geweest, en wordt beschuldigd van grensoverschrijdend gedrag richting vrouwen. Zijn naam groot in beeld, in een film waarin vrouwen vermoord worden door een typische man-man, dat zet toch wel aan het denken. Natuurlijk is dit met de ogen van nu bekeken, maar het opende in ieder geval mijn ogen voor een thema in de film dat ik nog niet zo duidelijk had opgemerkt: geweld tegen vrouwen in het algemeen, door mannen.

Slashers en carchase films zijn van oudsher erg ‘mannelijke’ genres. Vaak (zeker niet altijd) zijn het vrouwen die vermoord worden in slashers en speelt er een seksueel getint thema mee, waarbij de kuise maagd het overleeft, en seksueel actieve vrouwen helaas aan het mes, kettingzaag, of machete geprikt worden. De vrouw moet zich netjes gedragen, en zo niet, dan ben je aan de beurt. Het eerste deel van Tarantino volgt precies dit stramien: seksueel actieve vrouwen worden aangevallen door een gestoorde maniak.

En die maniak kan gezien worden als de stereotype macho-man: met zijn look, zijn praatjes, zijn auto, zijn rijgedrag (het pinkje dat de dames maken als hij weer eens hard wegscheurt zegt genoeg). De vrouwen daarentegen zijn niet de standaard onwetende schapen die we normaal zien in slasher’s. Deze vrouwen zijn cool, zelfstandig en niet op hun mondje gevallen. Hun vrouwelijkheid wordt enorm geseksualiseerd (korte broekjes, veel over sex praten, lapdance, cheerleader outfits). Deze vrouwen zijn in control en de mannen om hen heen komen over als wanhopig, gefrustreerd (die twee gasten in de bar zijn hier een duidelijk voorbeeld van)
Tarantino plaatst in deze film dus duidelijk de macho man in de rol van slasher, en maakt ‘ losbandige’ vrouwen specifiek tot zijn slachtoffers. Want geen één man wordt in deze film aangevallen. Als een roofdier spoort Stuntman Mike vrouwen op met zijn camera, achtervolgt ze en doodt ze wanneer het kan, met zijn wapen: een auto, toch vaak een voertuig dat in verband wordt gebracht met mannelijkheid (of de compensatie ervan). En hij speelt het zo slim, dat hij ermee weg komt (Denk aan het gesprek tussen de (bewust mannelijke?) agenten na het eerste deel), en de schuld nota bene in de schoenen van de vermoorde vrouwen kan schuiven omdat zij zich losbandig gedroegen (drank, drugs).

In het tweede deel van de film weet Tarantino echter een prachtige twist te geven door vrouwen de hoofdrol te laten spelen in een carchase, en de slasher opgejaagd te laten worden. Tekenend voor het macho gedrag is het moment dat hij de vrouwen van de weg afrijdt, en terwijl zij in doodsangst zijn, komt hij lachend de auto uit met de mededeling dat het allemaal een grapje was, het allemaal leuk was en lacht zich ondertussen kapot om hun lijden. . Simpelweg omdat zijn beleving van het hele gebeuren een heel ander perspectief had: hij is het roofdier, zij de prooi. Dat maakt nogal een verschil in hoe de situatie beleeft wordt. Het soort wegwuifgedrag dat je vaker hoort wanneer het gaat om aanranding, waarbij dit soort excuses ook gebruikt worden.

Na een plotseling getrokken geweer is de man echter ineens de prooi, en blijkt ook nog bijzonder kleinzielig als zijn achtervolgers hem precies hetzelfde aandoen als wat hij hen aandeed. De vele verwijzingen naar verkrachting die uitgeroepen worden tijdens deze laatste achtervolging lijken het onderliggende thema van seksueel overschrijdend gedrag nog eens te onderstrepen.

En daarnaast... het loom vertelde verhaal, de plotselinge gewelddadige actie, de fantastische achtervolgingen, de mooie filters, coole muziek, en geweldig acterende Kurt Russel maken deze film voor mij een favoriet: eentje die ik meerdere malen gekeken heb, en ook nog wel vaker zal gaan kijken.

4*

Lang mee gewacht maar toch eindelijk eens bekeken, Tarantino begint steeds meer een favoriete regisseur voor mij te worden merk ik wel. Zijn liefde voor de oude style films(ook deze film lijkt in de eerste helft zo uit de 60s te komen en de 2de helft meer 70s/80s te zijn) en ook zijn liefde voor oudere muziek en daardoor ook heerlijke soundtracks maken hem wel een zeer creatieve en smaakvolle regisseur. Ook in Death Proof grijpt Tarantino zo veel mogelijk kansen aan om in dit geval letterlijk wat plaatjes op de platenspeler te leggen.

Het mooie aan Death Proof is ook wel dat de film duidelijk bestaat uit 2 verhalen, de eerste waar de vrouwen gruwelijk en in alle detail om het leven komen.. en het 2de verhaal wat in het begin hetzelfde lijkt te verlopen maar opeens heel mooi de rollen omkeert en zo toch de kijker weet te verrassen werken samen uitstekend. Tel daarbij op dat Tarantino alle stunts echt heeft laten uitvoeren en het niet op een simpele manier via CGI heeft laten doen en mijn respect en een grote buiging komen dan vanzelf.

4 sterren zonder twijfel, kans op verhoging als ik de film nog eens opzet.

Zowaar een mindere Tarantino. Death Proof heeft de kritieken al niet mee, maar had er toch nog steeds iets beters van verwacht op voorhand. Dit bleek echter een erg zwakke film te zijn.

De dialogen zijn vreselijk. Vreemd, want daar schittert Tarantino altijd in vind ik, van die knotsgekke maar toch geweldig geschreven dialogen. Maar het trok hier op niet veel, wat een gezwam zeg. De actrices doen het verdienstelijk, maar spelen bordkartonnen figuren, en vond het vooral jammer dat Mary Elizabeth Winstead de kleinste rol van allen had. Kurt Russel is een geweldige acteur natuurlijk en doet het hier ook goed, maar ook hij krijgt echt een nietszeggende rol vind ik. Zo oppervlakkig zonder enige uitwerking, tja, daar kan je als acteur weinig mee aanvangen. Op het einde kon ik wel genieten van zijn totale breakdown, dat was wel hilarisch om te aanschouwen.
De auto crash in het midden van de film was ik niet echt fan van. Behoort tot het gruwelijkste wat Quentin ooit in beeld bracht, en niet op de goede manier. Toch niet leuk om te zien, zoiets, maar zal wel persoonlijk zijn. Voor de rest zaten er wel een heel aantal afzonderlijke goede scènes in. Het hele laatste stuk met met de auto-achtervolging was top bijvoorbeeld, zo had ik de hele film verwacht. De lapdance was natuurlijk ook niet geheel onprettig, kuch kuch. Verder was cinematografie en muziekkeuze wel op en top in orde, zoals ik dat gewend ben van zijn films, en dat zorgt ervoor dat de film audiovisueel dus wel nog leuk is om te kijken.

De eerste slechte film die ik van Tarantino zie. Moet nu alleen nog Jackie Brown en dan heb ik ze allemaal gehad, die dus binnenkort ook maar eens opzetten.

De enigste Tarantino die ik nooit eerder had gezien. Zijn stijl is duidelijk aanwezig in Death Proof, de muziek is top en de dialogen zijn weer 'Tarantino-cool'. Verwijzingen naar zijn eerdere films zitten door heel de film (zwart-gele kleuren, eindeloos praten aan eettafels), leuk om te herkennen, maar het ego spat er hierdoor wel een beetje vanaf. Zoals vaker genoemd hier vond ik Bell ook een behoorlijk vervelende actrice. Er zitten verder ook weinig memorabele karakters in, op Stuntman Mike na. Russell zit hier goed op zijn plek en zijn B-film imago drijft weer naar boven, goeie keuze om hem als de badguy te casten. De achtervolgingen tegen het einde aan waren wel erg vet. Misschien niet zijn beste film, maar wel degelijk vermaak, 3,0!

Tarantino's moeizaamste en tegelijk bizarste film, mede door de lange aanloop, enorme schare vrouwen en geweldige Stuntman Mike.

De film kenmerkt zich door zijn twee delen, en met name het lang slepende eerste deel dat mij altijd bitter weinig zegt. Een ode ongetwijfeld aan in de kroeg hangen, muziek draaien en lui opgeilen, en Jezus Mina wat een stel arrogante wijven. Ik ben zowaar opgelucht wanneer Jungle Julia en ugly face Butterfly de geest geven, een gruwelijke gebrachte apatheose die even snel afgelopen is als begonnen. Het is de vraag of dit alles gaat worden...

Echter, het tweede deel maakt héél véél goed. Niet alleen zijn de vrouwen een tikkie innemender met Winstead als meest leuke, terwijl Bell en Thoms ook aardig meedoen, tevens is dit een kliek dames die Stuntman Mike beter met rust had kunnen laten. Een heerlijke carchase met een wisselende jager en prooi is het gevolg met twee geweldige wagens. Waar de Chevy Nova uit het eerste deel fraai is mogen de twee Dodgen uit deel 2 er ook zijn. Fraai en bijzonder vermakelijk is de switch qua prooi, en Stuntman Mike blijkt een behoorlijk crybaby als hij de dames niet aan kan. Heerlijk, doe mij zo'n vrouw.

Bepaald vliegend komt Death Proof zoals gezegd niet uit de startblokken door de saaie en trage eerste episode. Iets waar QT ongetwijfeld weer een heel gedachte achter heeft zitten, toch echter iets dat ik niet ken en niet boeiend vind. Het tweede gedeelte trekt de film qua humor, actie, spektakel en leuke dames weer behoorlijk recht en wat lagen we in de slappe lach de eerste keer dat we dat gejank van Stuntman Mike hoorden. Heerlijk! Kurt Russell is geweldig als Stuntman Mike en lijkt alles met veel plezier en een dikke knipoog te doen. Daarnaast zijn de vele bekende gezichten uit Inglorieus Basterds en Planet Terror leuk om te zien.

Vermakelijke actieprent van Tarantino. Erg bizar plot eigenlijk dat ook nog eens lang wordt uitgesponnen. Het duurde toch wel even vooraleer de film echt op gang kwam en dan zijn we al halfweg. Toch blijft het vermakelijk omwille van de kleurrijke personages. Veel boeiende praat komt er niet uit de dialogen, maar je wordt wel constant bij de les gehouden door het hoge tempo en vlotheid van de film.

Met de weinige achtergrond die ik van de film had, toch wel een apotheose van wat er stond te gebeuren. Fijn in beeld gebracht alvast. Russell is geweldig als Stuntman Mike. Toch is dit pas het opwarmertje voor deel twee met een nieuwe lading vrouwen. Leuke achtervolgingsscènes tussen de jager en de gejaagde(n). En zoals steeds bij Tarantino zit zijn soundtrack er bal op en geeft het de film een extra dimensie.

Death Proof een film van en met Quentin Tarantino. Bij deze acteur is de kwaliteit altijd een raadsel. Zo ook deze film. Begrijp me niet verkeerd ik vind zijn films dus soms ook steen goed hoe gek het misschien ook klinkt. Voor mij was dit weer een gedrocht van een film. Ellenlange saaie dialogen die hier echt nergens op waren gebasseerd en een climax waarbij je denkt oké was dit het! Sommige personen genieten van knipogen naar andere films nou mij kon een knipoog naar de aftiteling alleen bekoren. Niet normaal wat een boutfilm. En Quentin Tarantino zou een ding vooral niet moeten doen: zelf acteren! Man o man wat is die kerel slecht.....

Een staaltje filmmaking voor the art of filmmaking. Tevens 'feministische' wraakfantasie. Erna zouden nog Joodse en Black American wraakfantasieën aan bod komen. Verhaal heeft weinig om het lijf, de dialogen en de personen des te meer.

Waardeloze Tarantino waarbij de dialogen al even moordend zijn als de kist van Stuntman Mike. Bij de eerste groep meiden heb ik nog de moeite gedaan om te luisteren, bij de tweede groep meiden was het doorspoelen geblazen. De vrouwen zijn ook niet bijster interessant en hebben eigenlijk niks te vertellen dat ook maar van belang is voor de film ... veelal bimbo's in cheerleader pakjes met seksuele fixaties... . Kurt Russell voelt hier ook niet op zijn plaats aan. Nee, Planet Terror (nota bene niet van de hand van Tarantino) is zoveel beter. Er is werkelijk niks wat deze film boeiend maakt. Vooral gemaakt omdat Tarantino geil wordt van zijn eigen style over substance trucs, en zelfs dat valt tegen. Gelukkig weet de man wanneer hij moet stoppen. 1,5* voor de laatste 10 minuten.

stomme film enigste aan deze film zijn de stunts met de autos en de muziek

maar voor de rest sorry in begin stoere kurt russel daarna staat hij te janken als een kind

Net als iedereen in het leven maak je ook wel eens fouten. Deze film is niet echt goed. In het begin wil je nog wel luisteren naar de onzin die de meiden te vertellen hebben, maar het duurt allemaal net iets te lang.

Na het spectaculaire ongeluk herhaalt zich hetzelfde nog eens. Weer een stel meiden die domme praat uitslaan. De wraakactie is uiteindelijk wel leuk gedaan. Maar in zijn totaliteit is dit geen topper.

In feite twee films waarbij het eerste deel een pak beter is dan het tweede deel. Het eerste deel is sfeervol, zwoel, mooi geschoten (al vind ik die stijl alsof het een B-film is geen meerwaarde is) met een zalige soundtrack. Leuk zo hoe het maar blijft duren in die bar. Het tweede deel is simpelweg een pak minder boeiend. Weer veel gekibbel dat niet boeit en zelfs irriteert. De personages gaan nergens leven en de film eindigt dan nog wel met een aardig idee maar ook matig uitgewerkt. Visueel ook niet bijzonder (dat zwart-wit halverwege de film was nog wel mooi, daarna weinig meer gezien). Jammer dat het niveau van het eerste uur niet vastgehouden kon worden. 2,5*.

Vreselijk. Kan er niks anders van maken. Jammer.

Echt een ontzettende kut film. Tijdverspilling ten top

Wat was de score geweest, als de naam Quentin Tarantino er niet bij had gestaan. Was deze film dan afgeserveerd als een slechte B-film ? Ik denk het wel. Je moet dit blijkbaar zien als een parodie of misschien wel een eerbetoon aan de B-film. Maar wat als je niets ziet in een B-film ? En moet je bij een parodie de zaak niet zo overdrijven dat het voor iedereen duidelijk is ?

En al dat geklets van die vriendinnen. Wat is daar de bedoeling van ? Wat mij vooral opviel daarbij was de grote lengte van de take.

Van Tarantino verwacht ik iets anders, meer inhoud, ook in die eindeloze kletspartijen.

Dit is gewoon een slechte film en Tarantino onwaardig.

Waar collega Rodriguez in de Grindhouse-tweeluik groots uitpakt, gaat Tarantino in zijn take iets subtieler te werk (althans, voor zijn begrippen dan). Death Proof begint sterk en zet lekker ongegeneerd de toon voor alles wat je van een exploitatiefilm kunt verwachten. Jammer genoeg piekt de film te vroeg. Het tweede gedeelte heeft namelijk te kampen met een sputterende V8-motor: te veel slap geouwehoer en een te lange achtervolgingsscène. Al met al een prima film, maar wel met als voetnoot een wat mindere Tarantino.

3,5 * Girlpower

Zwak.

Povere bedoening, al is zeker het eerste deel wel geslaagd als ode. Visueel zeer verzorgd en een look die klopt. Ook typisch Quentin Tarantino als het op personages en dialoog aankomt. Niet interessant verder, maar wel een film met een eigen stempel. Eindigend met een korte, maar toffe climax.

Plotsklaps begint de film opnieuw, maar dan afgelikter. Was het eerste deel al eindeloos oeverloos gezwets, doet het tweede deel er nog een flinke schep bovenop. De stuntman is ook geen tof personage meer en het vrouwenkliekje had zo uit Mean Girls kunnen komen.

Onevenwichtige film dus. Tarantino's minste, hoewel ik het eerste deel qua stijl best de moeite vind. Verder veel saai gebabbel waar ik het echt niet mee heb.

1,5

Kurt Russel's steel ducklin' Tarantino schiet mooi, tableshot filmposters, pizza, big red, etc.. Local sheriff solves case in 1 minute, but due to the law procedures.... Big + voor Bell in haar rol. Gevatte contradictie. Laisser tomber les filles ...

Deze Death Proof was de laatste film uit het oeuvre van Tarantino die ik nog niet gezien had. Ergens heb ik hem dan ook een lange tijd bewaard om toch nog een ongeziene Tarantino te hebben.

Ik wist niet wat ik van deze film mocht verwachten en was gelukkig blanco in de film gestapt. Het openingsgedeelte waar Jungle Julia en haar vriendinnen in de bar zitten, geven ook niet meteen aan welke richting de film zou uitgaan. Het wordt wat mij betreft wat te lang gerekt en komt pas echt op gang wanneer Butterfly haar lapdance geeft aan Stuntman Mike. Heerlijke scène en de fetisjen van Tarantino komen ruim aan bod, maar dat geldt eigenlijk voor de hele film. Hetgeen we nadien te zien krijgen is een geweldig stukje cinema met Stuntman Mike die transformeert tot een psychopaat op 4 wielen. Ik denk niet dat ik al een autocrash beter in beeld heb zien brengen.

De vraag was dan ook welke richting de film zou gaan nu de hoofdpersonages het loodje hadden gelegd, maar Stuntman Mike had al snel nieuwe slachtoffers op het oog. Interessant in dit tweede deel is de beginscéne in zwart-wit. Leuke keuze wat mij betreft en dit had Tarantino van mij gerust mogen doortrekken tot het einde. Ook in dit tweede deel knaagt het een beetje dat bepaalde scènes erg lang gerekt worden en zeker de scène waar de dames ontbijten in het wegrestaurant duurt wat te lang. Ik zag er wel ergens een vergelijking in met de scène uit Reservoir Dogs, maar hier wordt het toch wat te saai gebracht. Ook dit tweede deel komt dus wat later echt uit de startblokken wanneer de dames met de Dodge Challenger gaan rijden en Zoë hangend aan 2 broeksriemen op de motorkap gaat liggen. Er komt een heerlijke confrontatie met Stuntman Mike, waardoor dit tweede deel ook nog de moeite waard wordt.

Leuke film van Tarantino, maar uiteraard behoort dit niet tot zijn beste werken. Sommige scènes slepen wat te lang aan, maar andere scènes zijn dan weer erg sterk.

3.5*