Dunya & Desie (2008)

De serie rond Dunya en Desie blonk uit in hoe het subtiel de verschillen en overeenkomsten tussen beide hartsvriendinnen wist uit te werken. Ondanks het enorme cultuurverschil worstelden ze met dezelfde dingen en vonden ze elkaar als boei in de woelige tienerwereld. In deze film wordt juist die briljante subtiliteit omgeruild voor een wat meer standaard mengelmoesje van stereotiepe Marokkanen en de bijbehorende clash-of-culture-humor. Niet echt opzienbarend meer, na Shouf Shouf Habibi en soortgelijke films/series. Gelukkig blijft de chemie tussen Dunya en Desie onverminderd aanwezig, ook al laat het script het afweten om hun keuzes een logische backbone te geven. Maar desalniettemin blijft het een fijne komedie, met een paar hele geinige grappen erin verwerkt.

Verklaar je nader...

Het flinterdunne verhaal viel me toch wat tegen. Het levert mooie plaatjes op, maar psychologische diepgang is er nauwelijks en er zit te weinig dialoog in.

Desalniettemin weten de dames me met hun charisma en spelplezier toch te vermaken.

Krappe 3 sterren.

Het is alweer een tijd geleden dat ik een film van Nederlandse makelarij heb gezien. Meestal ben ik niet zo wild van Nederlandse producties, maar af en toe wil ik graag een uitzondering maken. De uitnodiging om naar Wit Licht te gaan wees ik af en zocht in plaats daarvan een knus hoekje op de bank om eens goed te zitten voor een andere Nederlandse film: Dunya & Desie.

Ik ben goed bekend met de opzet van de veel bekroonde tv-serie waar deze film op gebaseerd is. Om het maar even kort door de bocht te zeggen: Twee Amsterdamse meisjes zijn vriendinnen. Het ene meisje is van Marokkaanse afkomst, het andere is puur Hollands. Samen beleven ze dan de grootste avonturen in Amsterdam-Noord.

De serie mag een groot succes genoemd worden, door de vele prijzen dat het al heeft mogen ontvangen. De serie is zelfs verkocht aan meerdere landen en dus kon een film daarbij dan ook niet uitblijven.

En daar zijn we dan: Dunya en Desie in Marokko. De film heeft voor mij wat te bewijzen, omdat ik na een paar afleveringen op televisie de gehele serie wel denk te hebben gezien. Het idee voor de film kan in ieder geval voor menig reislustige filmkijker tot de verbeelding spreken: Twee mooie dames vallen in een diep avontuur wanneer zij naar Marokko vertrekken om daar - beide om verschillende redenen - hun leven betekenis te geven. Dit moet bij voorbaat al leiden tot mooie plaatjes en te voorspellen problemen. Gaat de zwangere Desie haar bevalling door zetten, zullen ze haar vader vinden en had die vader altijd Desie al willen hebben? Het zijn allemaal vragen die je jezelf sowieso zal stellen en waarvan je weet dat ze sowieso beantwoord zullen worden. In zoverre is de film dus erg voorspelbaar, maar of dat erg is, zal voor ieder anders zijn.

Ik heb me er niet aan kunnen ergeren, vooral omdat de verbeelding te groot is om je ook maar even te irriteren aan de voorspelbaarheid. Wie wil er nou niet stiekem heel spontaan zich willen laten vallen in een groots avontuur in een vreemd land met zijn of haar beste vriend of vriendin? Ik toch wel, al helemaal in gezelschap van Maryam Hassouni en Eva van de Wijdeven.

Beide dames voelen elkaar inmiddels prima aan en zijn fijn om naar te kijken. Nooit ziet het geheel er 'gemaakt' uit (zoals Wit Licht dat absoluut wel is) en worden we anderhalf uur vermaakt in een spannende roadmovie van Nederlandse bodem. Ik heb me in ieder geval kostelijk weten te vermaken.

Van horen zeggen

Mijn grootste punt van kritiek is dat Dunya stelselmatig niks uitlegt aan Desie. Zij ergert zich dood aan haar ''Hollandse'' gedrag, maar nooit springt ze haar hartsvriendin te hulp met handige raad. Sowieso vind ik dat de voorgeschiedenis van de karakters een beetje vergeten wordt, zo was bv de moeder helemaal niet zo tegen Desie in de serie.

Ja, ik vond Dunya's moeder in de film inderdaad veel onvriendelijker dan in de serie.

Dit komt voort uit Dunya's karakter en achtergrond. Ze zijn dan wel de beste vriendinnen, maar zijn ook elkaar tegenpolen. Waar Dunya zich soms mee laat slepen door Desi's impulsieve gedrag, weet Desi zich soms in te houden door Dunya's terughoudendheid.

Daarbij snap ik uitstekend dat Dunya enerzijds niet haar beste vriendin op de vingers wil tikken, als deze bijna naakt voor de hele familie verschijnt, maar anderzijds ook zeker niet haar familie zich voor haar zou moeten schamen. Juist dit innerlijke conflict zit erg subtiel in het scenario, waarin de twee elkaar -op bovengenoemde manier- uitstekend aanvullen.

De moeder van Dunya? Die heeft natuurlijk altijd al weel een beetje vreemd op gekeken tegen Desi, maar dat is ook niet meer dan normaal natuurlijk.

Ja, wel normaal, maar in de serie was ze niet zo rechtstreeks bot tegen Desi.

Niet dat ik het erg vond, het was juist wel grappig.

Wat ik vooral mooi vond waren de gedachten van Dunya. Alle afleveringen van de serie beginnen met een opsomming ( Er zijn 5 redenen waarom jongens... etc.) en eindigen met een intelligente opmerking van Dunya. Ook in de film had ze van die prachtige, en o zo treffende filosofische gedachten.

Dunya hoeft niks uit te leggen aan Desi, want Desi weet heus wel wat de familie van Dunya over haar gedrag denkt. Het feit is dat ze daar schijt aan heeft. Dunya wil haar familie niet teleurstellen, en haar beste vriendin ook niet. Zij staat er dus tussen. Hierdoor ontstaan soms pijnlijke, maar vaak ook hele grappige situaties.

Ik vind Dunya en Desi één van de beste films van vorig jaar!

Misschien dat ik film en serie teveel tegen elkaar opweeg. Naar mijn gevoel was de serie nou juist zo goed omdat het die subtiliteit vast wist te leggen. In deze film wordt de boel veel meer uitvergroot en dus worden de verschillen tussen de dames stukken duidelijker gesteld.

Maar wellicht is dat ook debet aan het medium, want een film is geen serie en een serie is geen film.

Ik blijf vinden dat het zeer onwaarschijnlijk is dat Dunya geen melding maakt over wat Desie verkeerd doet. Granted, ze is altijd een passief karakter geweest, maar in deze film zegt of doet ze echt helemaal niks, dat is niet heel realistisch.

Wat moet ze zeggen dan? Ze weet hoe Desi is, en die ene keer dát ze er wat van zei (op het strand) draaide dat op ruzie uit.

Vond dit ook niet echt bijzonder - kan me er zelfs weinig meer van herinneren, buiten wat losstaande, komische scènes (vaak met Maassen) en het grootste deel van de plot -, terwijl ik de serie bij vlagen wel bijzonder subtiel en doeltreffend vond.

De kracht van de serie lag in de schaal van de problemen in het leven van Dunya en Desie. Eigenlijk altijd van formaat vriendjes en pukkeltjes. Wat altijd heerlijk droog in beeld werd gebracht, met enkel een kleine mijmering van Dunya na afloop.

De film pakt het groter aan en faalt daarmee totaal. Grootste problemen in een notendop, een spirituele zoektocht. Daarbij weet Nechushtan dramatisch dit keer geen maat te houden en vloog het vaak zo uit de bocht dat ik alle compassie verloor en apathisch achterbleef.

Humoristisch is het soms nog wel, zitten trouwens ook wel wat mooi gefilmde scènes in (zoals die nachtscène in Marokko), maar over het geheel gezien een enorme domper.

Gewoon een leuke film. Beter dan ik vooraf had verwacht.

Doordat ik de serie veel gezien heb en ontzettend leuk vind valt deze film zwaar tegen.

Why? Zie het meer als een welkome aanvulling?

Leuk en vlot niemendalletje dat amuseert van de eerste tot de laatste minuut. Met de nodige meidenachtige taferelen (de ruzie tussen de twee komt nogal vanuit het niets) maar ook leuke karakters (Maassen steelt de show) en mooie beelden in Marokko.

Lastige ambivalente karakters als Dunya's broer en moeder hadden misschien meer speeltijd verdiend (misschien gebeurt dat in de serie die ik niet zag) maar de film gaat uiteindelijk logischerwijs vooral over de titelspeelsters, die fris genoeg zijn om het geheel met charme te dragen.

De zoektocht naar jezelf ontstijgt het Tina en Yes niveau allicht niet maar dat hoeft ook niet; de doelgroep kan hiermee denkelijk prima uit de voeten. Laatste punt; Maryam Hassouni... schitterende vrouw Frits! Dit geheel terzijde uiteraard...

Prima vermaakt. 3,5*.

Iets minder dan de serie, maar toch nog geslaagd met een aantal leuke momenten.

Het verhaal is niet echt van een hoog niveau, en is een typisch naar jezelf zoeken film.De dames doen het goed, maar in de serie vond ik ze net ietsjes beter, maar de chemie is weldegelijk aanwezig.Mooie plaatjes af en toe van Marokko, verder een beetje standaard camera werk.Het drama komt zo af en toe niet echt goed uit de verf en lijkt meer op een goede tijden soap.De humor zo af en toe kon ik wel waarderen, en vooral Theo Maassen doet het heel leuk.Dit concept in film format duurt ook gewoon iets te lang, maar zoals gezegd heb ik me er best mee vermaakt.

3*

Een heel leuke, onderhoudende film, en daardoor geslaagd.

On-Nederlands goed wil ik er zelfs aan toevoegen.

Grappige en ontroerende momenten, goed gedoseerd.

Iedereen acteert prima in deze film, zeker de dames (moeders en dochters!)- en Theo Maassen.

Een feit dat je niet al te vaak in Nederlandse films tegenkomt, want het acteer-niveau ligt in dit land over het algemeen beneden alle peil.

Een klein minpuntje: zoals ook het geval is bij bijna álle films van eigen bodem is de verstaanbaarheid van de dialogen niet altijd even goed.

Jammer.

Ondertiteling had uitkomst kunnen brengen, maar die is er helaas niet...

Laat dit dan maar een 'feel good' film zijn, en voor een 'bepaalde doelgroep', zoals sommigen hier opmerkten.

Dat doet voor mij geen afbreuk aan de kwaliteit en amusementswaarde van deze film.

Inderdaad, deze film geeft mij een goed gevoel, en dat is meer dan ik van het gros van andere Nederlandse producties kan zeggen.

Heel graag een vervolg over een jaar of vijf of zo, om te zien wat er tegen die tijd van de dames geworden is.

Maryam Hassouni is niet alleen begenadigd met acteertalent, maar ook de mooiste film en TV actrice die er in dit landje te vinden is .

Kortom, een dikke vier-en een halve ster van mij (vijf had ook nog gekund)

Een naar en hardnekkig vooroordeel...

Als ik zo de Nederlandse filmgeschiedenis eens bekijk, dan blijf ik toch volharden in mijn mening.

Er zijn uitzonderingen, dat is waar, maar veel te weinig.

Het arsenaal aan bekwame Nederlandse acteurs en actrices past in een klein doosje.

De meesten acteren alsof ze op een toneel staan, na te weinig les gevolgd te hebben.

Humoristische films zijn doorgaans niet meer dan onderbroeken-lol op film vastgelegd.

En de meeste andere films over the top geacteerd, of gewoon smakeloos.

Een doorsnee acteur uit ons buurland België speelt bekende Nederlandse collega's finaal van de kaart.

Zal toch iets met de opleiding te maken hebben denk ik.

De weinige echte talenten niet te na gesproken natuurlijk.

Het is al aan je recente stemmen overzicht te zien dat jij de afgelopen decennia onder een steen heb gezeten.

Een goede en veilige plek om te zitten wanneer er hopen rotzooi over je heen worden gegooid.

Vooral wanneer je een dvd speler en stapels écht goede films bij de hand hebt is het er goed toeven.

Zoutloos.

En dat ligt i.i.g. niet aan de beeldschone actrices die, evenals de rest van de cast, puike prestaties neerzetten. Dat ligt met name aan het uiterst voorspelbare en kinderlijke verhaal, alsof er op zoveel mogelijk markten tegelijk moest worden gericht. En dat is jammer, want de cast verdiende beter.

Ik heb de tv-serie niet gezien dus ook geen vergelijkingsmateriaal.

Voor mij een heerlijke multi-culti film met af en toe recht-voor-zijn-raap dialogen, grotendeels opgenomen in het exoctische Marokka.

Met twee klasse hoofrolspeelsters.

Ik heb de serie niet gezien dus ik heb deze film geheel blanco gekeken en ik heb me zeker vermaakt. Dat had ik eigenlijk helemaal niet verwacht ! Ik had verwacht dat het een superflauwe film zou zijn.

De humor in de film vond ik echt heel leuk. Ik heb eigenlijk de hele film wel zitten lachen. Ik heb in een deuk gelegen toen Desie lekker in haar roze bikini midden op het strand lag met de gehele marokaanse family geheel ingepakt en onder een parasol eromheen. Zo heeft deze film nog meer van dat soort grappige scene's.

Het verhaal is niet echt briljant maar ach, als het met de humor goed zit dan maakt dat af en toe ook niet uit. Gewoon verstand op nul en lachen maar.

Ik ben zelf een allochtoon en de situaties in de film ken ik uit eigen ervaring en anderen kan ik heel goed begrijpen. Script rn regie zijn uitzonderlijk goed en ik hoop nog veel meer films van Dana N. te mogen zien. In enkele reacties heb ik gelezen dat er weinig diepgang zit in het verhaal, ik ben van mening dat juist diepgang de film minder populair zou maken, vooral onder de allochtone jongeren. Ik hoop op een tweede deel. Deze film krijgt van mij 5 sterren,. Ik heb al meerdere malen de film bekeken en kijk nog steeds met veel plezier. Dat kan ik van menig ander film niet zeggen. Een topper van de Nederlandse film. Zeker een aanrader voor iedere Nederlander.

Voor een Nederlandse film best te doen.

Ze nemen heel veel hedendaagse problemen op hun bord, en maken daar een film van. En met succes! Ze hebben het erg leuk tussen entertaining en serieus gehouden, door het niet te dramatisch te maken en wat humoristische momenten tussendoor. Kortom een serieuze film met een grappig omhulsel.

Ik verwachtte eerst een typische vrouwenfilm (en het feit dat het een nederlandse film is deed me verwachtingen ook niet echt stijgen), met verder niet veel speciale teinten eraan, maar gelukkig is dat anders uitgepakt.

Zeker een genot om te kijken.

Een maand of zes terug, stonden er amper 2 sterren voor deze leuke film. Mijn opinie was dat de stemmers totaal andere interesses hadden. Nu 2010 maart- loopt het sterrental op. deze film verdient dat ook.