The Mist (2007)

Mja, bij mij komt dan toch de overlevingsdrang bovendrijven. Natuurlijk was het verrassend, maar voor mij in negatieve zin. Ik zou het dus nooit gedaan hebben, maar gewoon zijn uitgestapt en te voet verder zijn gegaan.

Dat zou ook mijn eerste impuls zijn inderdaad maar ja personages in films maken wel vaker beslissingen die ik nooit zou nemen, dat maakt het nog geen slechte film.

Moet toegeven het einde is een beetje op het randje maar dat is eigenlijk de hele film mede daarom heb ik me hier wel bijzonder mee vermaakt.

Juist Boordappel. Geen idee wat ik zou doen in een situatie als deze waar angst overheerst en logica grotendeels is verdwenen. Eén van de troeven van deze film trouwens, de angst is ernstig voelbaar. Klasse.

Nou, ik zou me in ieder geval niet gedragen als een figurant wachtend op een regieaanwijzing. Stelletje houten klazen...

Heb de film al drie keer gezien en dit is me geen één keer opgevallen. Misschien ligt je focus er iets teveel op Reinbo.

Kan er ook niets aan doen, begon met een redelijk neutraal verwachtingspatroon aan de film en het viel mij gewoon ontzettend op. Ben ook duidelijk niet de enige.

Ah, geeft nix.

Het is inderdaad goed te begrijpen waarom de vader dit doet, vind dit trouwens één van de beste eindes die ik in een film ben tegen gekomen

Ik vind het eind op zich wel sterk, maar helaas werd het volkomen ongeloofwaardig gebracht. De situatie maakte op mij nog lang niet zo'n hopeloze indruk.

Stop 100 mensen in zo'n situatie en zeker weten dat er wel een paar zullen zijn die de situatie uitzichtloos hadden gevonden. Zo wereldvreemd is het toch echt niet. Daarbovenop zouden films wel erg voorspelbaar worden als de personages alleen maar doen wat voor de hand liggend is.

Jullie doen wel erg je best jongens, wellicht herzie ik hem later nog eens maar daar heb ik voorlopig denk ik geen trek in.

MNV2, zal er later op terug komen. Ik ga nu eerst maar eens genieten van een weekendje Valkenburg. (Moet ook gebeuren)

"t is toch wel een beetje de kunst van drama dat je het in ieder geval een beetje geloofwaardig maakt voor de toeschouwer.

In een film die gebaseerd is op een Stephen King-verhaal, waar dramatische elementen in voorkomen, maar het grootste deel toch het fantastische als basis heeft, vind ik dat niet het allerbelangrijkste.

't is ook niet mijn enige kritiek, maar blijkbaar stoort het mij en andere wel. Als je je niet in de personages kan vinden, boeit het je ook niet wat hen overkomt. En als het dan op audio visueel gebied wat te bieden had, maar op dat vlak is het allemaal niet veel bijzonders.

Vanaf dat je bekommert raakt over het lot van de personages en je kijkt met spanning toe naar de gebeurtenissen, leef je mee met de personages en dat was bij mij toch wel het geval, het gevoel dat je krijgt op het einde verduidelijkt dit nog maar eens.

Op audiovisueel vlak vond ik de film zeer geslaagd, vanaf dat het 5-tal in de wagen zit om zo ver mogelijk zuidwaarts te rijden krijg je het bijbelse Host Of Seraphim te horen van Dead Can Dance, de schitterende klaagzang past perfect bij het einde van de film, het geeft een 'einde der tijden'-gevoel. Verder vond ik de soundtrack tijdens de film ook zeer goed.

Hou meestal wel van films die zich op een locatie afspelen.

Voorwaarde is dan wel dat er een wat claustrofobische, beklemmende sfeer neergezet wordt. Iets waar Darabont totaal in faalt. Het begint nog best leuk, met als hoogtepunt het shot waar je de mist zelf voor het eerst ziet. Daarna gaat het helemaal mis. Vooral de CGI was echt vreselijk slecht en Darabont weet nauwelijks suspense in het geheel te pompen. Vind hem eigenlijk zo en zo niet echt een sterk regisseur. Vaak erg saai camerawerk en nou niet echt een goed gevoel voor timing. Hier ook zo.

jammer ook dat de groepsdynamiek hier totaal niet werkt. Veel vervelende personages die er maar een beetje bijhangen. Erg slecht geacteerd ook. Het einde kon mij dan wel weer bekoren, best onverwacht en leuk gevonden.

1*

Toch een spannende en beklemmende horror film. het verhaal is van stephen king, en is goed te noemen. verder bevat de film een claustrofobische sfeer. het acteerwerk is verder ook best in orde, maar niet hoogstaand. de special effects waren dat helaas ook niet altijd. maar dat terzijde, valt er van deze film toch wel te genieten. 3 sterren.

"t viel me eigenlijk in Shawshank Redemption en The Green Mile al op dat Darabont geen enkele invulling of kleuring aan personages mee kan geven. Ondanks de redelijk goede acteurs die hij daar tot zijn beschikking heeft blijven het toch vooral lege hulzen. Die volledig op de automatische piloot hun eendimensionale karakter neerzetten. En in die films heeft hij zelden meer dat twee acteurs tegelijk voor zijn camera....

Geen wonder dat hij, nu hij een hele groep moet aansturen volledig faalt. Darabont is gewoon ontzettend slechte acteursregisseur. Op audio visueel vlak is het bij hem overigens ook allemaal erg volgens het boekje. Een eigen stijl of inbreng valt eigenlijk nauwelijks te ontdekken. Niet gek ook dat hij wat betreft zijn autheurskeuze ook steeds op King blijft terug vallen. De man is gewoon oersaai.

Dan moet je nog maar eens goed naar Shawshank of Green Mile kijken. Darabont heeft duidelijk een eigen stijl. In The Mist gooit hij die overboord en doet iets compleet anders, op een enkele scène na.

Wat zijn dan de kenmerken van die eigen stijl? Ik heb SSR 3 keer gezien en GM 1 keer. Het zijn degelijk gemaakte moralistische verhaaltjes die zich volledig richten op ontroering. Zoals het werk van zovelen in Hollywood (Ron Howard, Marshall, beetje de Capra school) Niet iets onderscheidends naar mijn mening.

Bovendien blijft mijn stelling dat hij acteurs niets extra's mee weet te geven en ze in The Mist zelfs volledig stuurloos rond laat lopen.

hmm, daar ga ik toch niet volledig mee akoord. In The Mist zitten de personages in een situatie waar je niet bepaald vrolijk van wordt. Radeloosheid en verslagenheid zijn toch wel hun 2 belangrijkste gevoelens, dingen die van een mens " stuurloos maken.

+ in the green mile: Michael Clarke Duncan speelt daar gewoonweg meesterlijk zijn rol. Zoveel gevoel. Daar was ik echt van onder de indruk.

Ik bedoel dat de regie ze stuurloos laat. Hun gedragingen zijn vaak onlogisch en de groepsdynamiek is er een van houten klazen tijdens een amateur toneelvoorstelling.

Geef wel toe dan Duncan het meest interresante personage is uit Darabont ouvre, maar hij kon met niet echt boeien. Dus dat zegt dan ook weer veel over Darabont's personages. Het zijn gewoon lege hulzen waarin jan en alleman zich makkelijk kunnen/willen herkennen. Vandaar de grote populariteit van zijn andere films.

Vooral het strakke camerawerk en dat er over elk shot is nagedacht. In The Mist is er juist sprake van heel los camerawerk. Niet zo gek ook als je bedenkt dat het de cameramensen van de serie The Shield zijn.

Niet mee eens. Hij laat ze inderdaad los hier, mede door dat dynamische camerawerk, maar de acteurs weten daar goed mee om te gaan.

Nou interessante rollen heeft het wat mij betreft niet opgeleverd. Integendeel. Ken weinig saaiere personages als dan van Andy. En het strakke camerawerk is mij in ieder geval nooit opgevallen. En heb het ook zeker niet als dynamisch ervaren. Er zit geen greintje dynamiek in heel SSR als je het mij vraagt.

Ik ben nu zelf ook niet echt te vinden voor de SSR, maar er komen heus wel genoeg taferelen in voor met een groep personages, dat er dus maar een klein aantal personages tegelijk voor de camera staan is onzin. Verder heb je gelijk dat de personages (zeker in de SSR en The Green Mile) redelijk eendimensioneel zijn, maar dat komt dan ook omdat ze allemaal een karakter uit een fictief boek spelen en niet uit een op waargebeurde-feiten-gebaseerd verhaal. Met The Mist liet Darabont ook zien dat hij ook emoties en paniek kon creeëren bij zijn cast, en dat is hem opvallend goed gelukt. Op audiovisueel vlak doet hij het inderdaad dikwijls gewoon volgens het boekje, maar hoeveel films doen er dat niet? En met The Mist bewijst hij dat hij ook voor een schitterende soundtrack kan kiezen. Het einde van The Mist komt trouwens niet overeen met het einde uit het gelijknamige boek, Darabont koos voor een veel gruwelijker einde, de nachtmerrie voor elke vader..

Daar ben ik het dus volledig mee oneens. In ieder geval de gedragingen die er uit voort komen waren stompzinnig ongeloofwaardig en veel te statisch.

Maar laat ik het hier maar bij houden, dat heb ik nu al vaak genoeg gezegd.