Lights Out (2016)

Aardig maar meer ook niet. De film speelt vooral op erg veilig. Daarom nergens te eng of te bloederig. Natuurlijk ook wel logisch aangezien deze in de bioscoop heeft gedraaid. Raar dat horror in de bioscoop vaak zo braaf is? Tja, het is vooral een vakkundig, zoutloze productie. Met wat jumpscares , een aardige cast en een niet te eng en vrij simpel scenario. Regisseur David F. Sandberg gaat in 2017 Annabelle 2 afleveren. Kan me niet voorstellen dat hij daar beter mee uit de voeten kan en er iets eigens in kan stoppen.

De zoveelste, gemiddelde horrorfilm met een paranormaal iets. Been there, done that. Of toch niet? Gelukkig is deze Lights Out ietsjes creatiever en krijgen we meer dan een gemiddelde demon te zien. Deze Diana kan niet tegen licht en daar maakt de film toch best vrij knap gebruik van. De intro van de film is al vrij spannend en later zitten er ook nog een stel beste schrikmomenten in. Wel wat voorspelbaar, maar ze voldeden. De film is buiten het uitgangspunt met het licht weinig creatief en bijna alles zie je aankomen, inclusief domme ondersteuning dat er voor het kijkpubliek even genadeloos aangaat, zodat er wat meer ellende in zit, maar ik heb me op zich wel vermaakt. Acteerwerk viel me ook best mee, achtergrondverhaaltje van Diana was wel weer te simpel en altijd maar weer die oplossingen uit een kelder en een afsluiter als de camera uitzoomt vanuit een ambulance. Nee, het horrorgenre is dringend toe aan verfrissing. Maar als je je niet teveel aan zulke zaken stoort, dan heb je met Lights Out nog wel een amusant avondje. De korte speelduur is in dit geval ook wel een plus.

3*

In het derde levensjaar kan het kind wel bang worden in het donker. Dit komt doordat zijn fantasie zich ontwikkelt. De fantasie roept indringende beelden op die alleen maar gecorrigeerd of in bedwang kunnen worden gehouden doordat het kind zijn omgeving kan zien .

daar kan je in een horror film goed op aansluiten.

Dat doet deze horror flick redelijk.

Maar dit soort horror moet het ook heel vaak hebben van de twist dan wel de clou .

en die is niet heel sterk. gevalletje ver gezocht.

En ook dat kan nog wel eens voorkomen,alleen weet je de twist al na een klein half uurtje.

En word het nergens echt beangstigend. mede omdat je veel ziet aankomen.

het einde is redelijk goed.om het af te sluiten.

Maar een dikke voldoende is deze film niet waard.

Misschien als je zelf echt bang voor het donker bent,,werkt dit op je onderbuik.

was hier niet het geval.

Doorsnee gemiddeld horrorfilmpje die aardig begint en voldoende vermakelijk blijft tot het einde. Niks nieuws, vrij standaard dus en heel wat typische clichés die passeren. 6/10

“You should let me stay at your place, just for a night.

Good luck with that one, buddy.”

In het vinyl-tijdperk (Inderdaad, die periode heb ik ook nog meegemaakt) kon je een extended versie van een single aanschaffen. De zogenaamde maxi-single. Soms werd je verrast door een uitgebreidere versie van die single, waar op een artistieke wijze hier en daar niet zo onaardige variaties aan werden toegevoegd. In de meeste gevallen was het gewoon een ellendig langgerekte versie met onnodige herhalingen en vervelend lange intro’s en outro’s. Het uiteindelijke gevoel wat je eraan overhield, was een lichte ontgoocheling en een plots besef dat de muziekindustrie op een gewiekste manier je geldbuidel lichter hadden gemaakt. Een maxi-single garandeerde dus niet dat een subliem klinkend muziekdeuntje nog indrukwekkender klonk. Datzelfde gevoel heb ik over “Lights out”. De kortfilm die ooit eens op You Tube viraal ging, haalde een enorm hoog niveau qua originaliteit en entertainment. De uiteindelijk film die hieruit voortvloeide, is dus niet meer dan een uitgerekte versie waarbij hetzelfde steeds maar weer wordt herhaald. Een entiteit dat zichtbaar wordt als het licht uitgaat. En geloof me, het aantal niet functionerende lichten en het aantal voorvallen waarbij het licht ineens niet meer functioneert, is irritant veel.

Dat een mens zich niet op zijn gemak voelt in het donker is een oerinstinct. Dat kinderen en zelfs volwassenen angst hebben in het donker is een vorm van zelfbescherming. Bescherming tegen het onbekende en tegen het nemen van risico’s. En dat onbehagelijke gevoel wordt in “Lights out” optimaal benut. En het feit dat het dreigende gevaar telkens weer kan geëlimineerd worden door gebruik te maken van een lichtbron, is een uniek gegeven dat voor een interessante invalshoek kan zorgen. Spijtig genoeg wordt hier het mysterie en de herkomst van het wezen al vroeg uit de doeken gedaan. Weg verrassing en spanning. Het enige dat overblijft in deze doorsnee horror zijn het acteren en de jump scares. En gelukkig vallen deze reuze mee. De meeste horrors komen op dit vlak wel eens tekort. Ze trachten je angst aan te jagen door enge of vreselijke toestanden te tonen. “Lights out” tracht je angst in te boezemen door gebruik te maken van hetgeen je niet kan zien.

Van een lange aanloop is hier al geen sprake. Het duurt niet echt lang of we zijn al getuige hoe een eng uitziend wezen dat in het duisternis ronddwaalt, voor het eerste slachtoffer zorgt. Voor hartpatiënten kan die eerste confrontatie al voldoende zijn om ernstige hartstoornissen te krijgen. En geloof me, zulke schrikmomenten gaan zich nog meermaals voordoen. Ook het in het duister levend wezen ziet er redelijk creepy uit en deed me meermaals denken aan het fenomeen dat te bewonderen was in “Mama”. De volgende slachtoffers van dienst zijn de jonge Martin (Gabriel Bateman), die nog altijd inwoont bij zijn psychisch labiele moeder Sophie (Maria Bello), en zijn oudere zus Rebecca (Teresa Palmer) die blijkbaar zelf te maken kreeg met het fenomeen in het verleden en daarom het huis uittrok. Op één of andere manier is er een connectie tussen de entiteit en Rebecca. Een soort gematerialiseerde waangedachte die zich voedt met de depressiviteit en waanideeën van de gestoorde moeder. Dat is dan ook de reden waarom het zich zo agressief opstelt tegenover bedreigingen die die relatie zouden kunnen verstoren. Zo denk ik toch dat het de hele historie in elkaar zit.

Zoals al eerder vermeld is het bij momenten toch wel echt retespannend en jaagt de film je de stuipen op het lijf. Het verhaal in zijn geheel is een beetje een tegenvaller en vergezocht. Zoals ik ergens las op het internet : “The script can basically be summed up as The Babadook but dumb”. Over de vertolkingen valt niet te klagen. De drie hoofdpersonen leveren een schitterende prestatie. Spijtig genoeg valt men ,ondanks het originele basisconcept, terug op clichématige hulpmiddelen (zoals een zich in de kelder bevindend archief waar alle antwoorden op prangende vragen teruggevonden worden) en mist deze langspeelfilm de finesse van de kortfilm. Echt vernieuwend is het niet. Maar het is wel entertainend te noemen.

2.5*

Bijzonder matig.

Ik keek al lang uit naar deze film, mede door James Wan als producer, en ging hem dus kijken.

Het erg magere verhaal wordt gered door het uitstekende acteerwerk van de best aantrekkelijke Teresa Palmer in de rol van Rebecca.

Een typische horrorfilm waarbij alle clichés weer uit de hoek worden gehaald. Jumpscare'tje hier, flikkerend lichtje daar, hard geluidje hier, wegslepend lijkje daar.

Jammer, erg jammer. Gelukkig is hij met de korte speeltijd makkelijk aftekijken.

Bij vlagen is Lights Out een effectieve griezelaar. Vooral de opening waarin een vrouw een schaduw ziet in het donker, het licht vervolgens aandoet, waarna de schaduw verdwenen is en de vrouw uiteindelijk dit herhaalt, is behoorlijk effectief. Zorgt in ieder geval voor een sterke opening en de nodige mysterie. De donkere scènes zijn dan ook de beste scènes in deze film, maar het is eigenlijk jammer dat het verhaal achter Diana vrij snel wordt uitgelegd. Dit haalt de spanning deels weg maar gelukkig blijven de spannende scènes nog vrij effectief. Aan het einde is er nog een verrassing met de dood van Sophie, want tussendoor zat ik mij te bedenken hoe Diana uitgeschakeld kon worden. De dood van Sophie was dan ook niet in mij opgekomen . Lights Out kan zich niet onderscheiden in het genre als een sterke film, maar weet wel genoeg indruk te maken om te vermaken.

"Did we wake you?"

Nadat ik vorige week het verrassend vermakelijke 'Annabelle: Creation' van David F. Sandberg had gezien, was ik toch benieuwd geworden naar zijn debuutfilm.

Het concept alleen al klinkt op voorhand intrigerend; een demonische entiteit die zich alleen kan manifesteren in het donker, totdat het licht weer aangezet wordt. Reden genoeg om de korte film - die ik nog niet heb gezien - uit te werken tot een speelfilmlengte. Op papier een solide basis.

Echter is het mysterie achter het wezen als sneeuw voor de zon verdwenen en wordt er te veel tijd besteed aan de achtergrond hiervan. Hierdoor gaat het geheel al gauw slepen, ondanks de korte speelduur. Dat de cast niet zo denderend acteert helpt niet mee, hoewel ik Teresa Palmer graag aan het werk zie.

Met de simpele, doch sterke opzet wordt gewoonweg niets meer gedaan. Enkel het begin laat een glimp zien van hetgeen wat zou kunnen volgen. 'Lights Out' vervalt namelijk in weinig opzienbarende momenten waar nauwelijks spanning kan worden gecreëerd. Je zou zeggen dat er met licht een hoop toffe visuele dingen gedaan kunnen worden, maar dat valt hier vies tegen.

Al met al een tamme horror die nooit ofte nimmer eng wordt, best zonde. Nu maar eens op zoek naar de short die hieraan vooraf is gegaan.

2,0 Sterren.

Deze thriller/horror eens geprobeerd en vond hem niet slecht. Nog een redelijk spannende film met enkele goeie schrikmomenten. Ondanks het redelijk eenvoudige verhaal weet de film te boeien van begin tot einde. De korte speelduur is ook wel goed.

Verder deed de cast het ook niet slecht.

Toch wel de moeite om gezien te hebben.

Slecht geacteerd. Typische horrorfilm. Niet vermakelijk.

“We're living with a dead woman!”

Prima horrorfilm. De grote kracht van Lights Out is dat de nadruk vooral ligt op de personages en hun onderlinge relaties, en het feit dat de moordlustige geest verbonden is met de moeder. Het geeft de film iets persoonlijks, en het zorgt ervoor dat Lights Out niet alleen een eendimensionale 'haunted house/person' film is geworden.

Dat komt ook door sterke acteerwerk van Palmer, en ook Maria Bello heeft een prima rol. Haar laatste scene is ijzingwekkend. En dat maakt Lights Out ook zo goed. Sandberg weet familiedrama en horror/spanning op een interessante en effectieve manier te combineren, en gezien het magere verhaaltje is dat een groot compliment waard.

Vrij mager verhaaltje. Met af en toe even een schrikmoment. Wat voornamelijk door de plotselinge harde muziek komt.

Het begin is wel spannend, als sommige personen het licht uit doen en dan een gedaante zien, maar met het licht aan niet.

Maar op een gegeven moment is dat trucje bekend en niet meer effectief.

Ik vond de film daardoor best langdradig en hij duurt maar 80 minuten. Het leek een lange zit, omdat er niet veel gebeurd dan alleen maar donkere en lichte momenten met een duister figuur die op komt dagen. Dat heb je in 15 minuten ook wel uitgebeeld. De jonge meid is wel een mooie verschijning, waardoor het kijken nog enigszins boeiend kan zijn. Die vriend is maar een sullige personage.

Vond het een aardige film,die lekker weg kijkt,alleen het einde is zo abrupt.

Als 'The Babadook' (2014) meer jump scares zou hebben. En houterig acteerwerk. En weinig eigen identiteit. Op zich is het concept van 'Lights Out' (2016) wel tof: met die verschillende lichtbronnen om tegen een schaduwmonster te vechten. Maar het is allemaal te dunnetjes om de vaart erin te houden voor +/80 minuten. Het helpt ook niet dat je de rest van het plot van mijlenver ziet aankomen.

De film begint heel sterk maar eenmaal thuis bij de moeder kakt het helemaal in. Maar zeker een goede horror die vooral in het begin echt creepy is met genoeg schrikmomenten.

Ik had deze film in 2016 in de bios gezien en toen vond ik hem al heel goed binnen het genre.

Beklemmende film in een naargeestige, donkere setting. Vooral de eerste helft. Met name één goed schrikmoment in het begin. Muziek uitstekend en audiovisueel ook. Tweede helft iets minder uitgewerkt en iets te voorspelbaar.

Wat ik trouwens wel origineel vond en niet-standaard is dat de vriend van Rebecca niet werd vermoord door Diana, maar realistisch genoeg het leven werd gespaard, zodat hij de politie kon inschakelen.

Diana - wat ze ook maar was, zag er in het donker best sinister uit, maar in het licht had dat wel wat minder 'nep' gekund. Dat deed iets afbreuk.

Maar al met al de eerste helft 4,5 sterren en de 2e helft 2,5. Gemiddeld dus 3,5.

Zeker de moeite waard om te zien. Als je het licht maar aan laat

Behoorlijk wat schrikmomenten. De geluidseffecten waren daarin leidend. Maar het doet je wel wat.

En zoals in vele horrorfilms zoekt men het gevaar ook op met zgn. nieuwsgierigheid. Ik zou zeggen: vlucht!

Het verhaal is simpel. De plot is niet echt verrassend.

Het acteren is prima in orde.

De lengte van de film is weer als vanouds, dus relatief kort in vergelijking met de speelfilms met een zit van 2.5 uur of langer. Dus prima voor een avondje horror: lichten uit in de kamer!

Gezien op Netflix, redelijke 13 in een dozijn horror die weinig verrassend is.

Hij deed me meteen denken aan de oude horrorfilm Darkness Falls uit 2003, die ik op dvd verslonden heb, daar kon de Tooth Fairy ook alleen in het donker toeslaan.

Een leuk tussendoortje die snel wegkijkt.

Halfje erbij na herziening. Het is regisseur David F. Sandberg namelijk zonder twijfel wel gelukt om een goede sfeerzetting op te roepen met voldoende overgave naar het griezelgedeelte. Sowieso profiteert Lights Out van een uitstekend gegeven, dat helaas door de makers veel te plat (en uitbundig) wordt uitgewerkt. Eigenlijk gaat het gehele, nogal taaie middenstuk verloren aan opbouw en achtergrond die weinig vernieuwing brengt en daardoor zelden interessant voor de dag komt. Met het camerawerk, de cinematografie en het acteerwerk is verder weinig mis, maar de film wordt na een sterke opening pas echt boeiend in het laatste halfuur. Daar opent Sandberg eindelijk de registers en word je als liefhebber dan pas op je wenken bediend.