The Magician (1926)

Stom doch sprekend.

Hetgeen de meeste indruk maakt tijdens het bekijken van deze oude film omtrent een doorgedraaide wetenschapper, is de fenomenale score. De kijker rest verder een aardige kijkervaring met een ietwat magere maar sfeervolle uitwerking. Ondanks dat het hier een stomme film betreft, spreekt een ander nog steeds tot de verbeelding.

Redelijk.

"If you wish to see strange things I have the power to show them to you." - Oliver Haddo

Rex Ingram. Een naam die me al langer bekend was, maar waar ik nooit daadwerkelijk een film van had gezien, tenzij we zijn uncredited werk aan Ben-Hur: A Tale of the Christ (1925) meetellen. Na genoeg te hebben van zijn conflicten met de studio’s (en zijn haat voor Louis B. Mayer), vertrok Ingram naar Europa en begon een eigen filmstudio in Nice, waar The Magician (1926) werd opgenomen.

Deze op een boek van W. Somerset Maugham gebaseerde film, is een behoorlijk vroege Amerikaanse horrorfilm, al gingen films als The Phantom of the Opera (1925), The Hunchback of Notre Dame (1923), Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1920) en The Avenging Conscience: or 'Thou Shalt Not Kill' (1914) hem voor. Deze vroege horrors zijn hoe dan ook vaak dramafilms met horrorelementen, hedendaagse kijkers zullen er geen kussen van voor hun gezicht houden. Dat is echter geen reden om ze dan maar te laten zitten, integendeel. Hier probeert de in hypnose en het occulte gespecialiseerde dr. Haddo (gespeeld door niemand minder dan Paul Wegener) het bloed van een maagd te bemachtigen in zijn poging om leven te creëren.

Lang bijna niet te aanschouwen, is The Magician (1926) inmiddels gerestaureerd en te zien met een score van Robert Israel. De film is niet louter zwart-wit, aangezien afwisselende sepiatonen, paars en rood gebruikt worden om de sfeer in de desbetreffende scènes te versterken. Ik moet zeggen dat Ingrams composities me best bevielen. Visueel is de film allesbehalve lelijk. In hoeverre zijn jonge assistent Michael Powell (o.a. The Red Shoes (1948) en Black Narcissus (1947)) daar iets mee te maken heeft gehad, is helaas moeilijk te achterhalen. Maar het ziet er goed uit voor die tijd, en er wordt door een aantal auteurs gesteld dat James Whale zich door deze film heeft laten beïnvloeden voor Frankenstein (1931). Niet vergezocht, als je het mij vraagt.

Toch maar eens meer van Ingram opzoeken. Met name The Four Horsemen of the Apocalypse (1921) lijkt me interessant.

3,7*