The Magician (1926)

Stom doch sprekend.

Hetgeen de meeste indruk maakt tijdens het bekijken van deze oude film omtrent een doorgedraaide wetenschapper, is de fenomenale score. De kijker rest verder een aardige kijkervaring met een ietwat magere maar sfeervolle uitwerking. Ondanks dat het hier een stomme film betreft, spreekt een ander nog steeds tot de verbeelding.

Redelijk.

Maandag 17 december te zien in Filmhuis Den Haag.

"If you wish to see strange things I have the power to show them to you." - Oliver Haddo

Rex Ingram. Een naam die me al langer bekend was, maar waar ik nooit daadwerkelijk een film van had gezien, tenzij we zijn uncredited werk aan Ben-Hur: A Tale of the Christ (1925) meetellen. Na genoeg te hebben van zijn conflicten met de studio’s (en zijn haat voor Louis B. Mayer), vertrok Ingram naar Europa en begon een eigen filmstudio in Nice, waar The Magician (1926) werd opgenomen.

Deze op een boek van W. Somerset Maugham gebaseerde film, is een behoorlijk vroege Amerikaanse horrorfilm, al gingen films als The Phantom of the Opera (1925), The Hunchback of Notre Dame (1923), Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1920) en The Avenging Conscience: or 'Thou Shalt Not Kill' (1914) hem voor. Deze vroege horrors zijn hoe dan ook vaak dramafilms met horrorelementen, hedendaagse kijkers zullen er geen kussen van voor hun gezicht houden. Dat is echter geen reden om ze dan maar te laten zitten, integendeel. Hier probeert de in hypnose en het occulte gespecialiseerde dr. Haddo (gespeeld door niemand minder dan Paul Wegener) het bloed van een maagd te bemachtigen in zijn poging om leven te creëren.

Lang bijna niet te aanschouwen, is The Magician (1926) inmiddels gerestaureerd en te zien met een score van Robert Israel. De film is niet louter zwart-wit, aangezien afwisselende sepiatonen, paars en rood gebruikt worden om de sfeer in de desbetreffende scènes te versterken. Ik moet zeggen dat Ingrams composities me best bevielen. Visueel is de film allesbehalve lelijk. In hoeverre zijn jonge assistent Michael Powell (o.a. The Red Shoes (1948) en Black Narcissus (1947)) daar iets mee te maken heeft gehad, is helaas moeilijk te achterhalen. Maar het ziet er goed uit voor die tijd, en er wordt door een aantal auteurs gesteld dat James Whale zich door deze film heeft laten beïnvloeden voor Frankenstein (1931). Niet vergezocht, als je het mij vraagt.

Toch maar eens meer van Ingram opzoeken. Met name The Four Horsemen of the Apocalypse (1921) lijkt me interessant.

3,7*

Een nogal moeilijk te beoordelen film. Het opzet is op zich best wel origineel met een plot dat iets weg heeft van Frankenstein en ook een beetje van het latere White Zombie. Het is mij uiteindelijk allemaal een beetje te statisch en vaag na een sterke openingsscène. De finale is dan wel visueel erg knap gedaan met de dankbare setting van de toren met de wenteltrap en bijbehorende bliksemschichten die we later nog wel vaker zouden terugzien in Universal klassiekers als Frankenstein en Dracula. Het plot op zich is best ok, maar het concept is pover uitgewerkt. De hypnotiseur heeft het hart of het bloed van een blonde dame met blauwe of grijze ogen nodig om leven te creëren, wat voor leven eigenlijk?
The Magician werd trouwens gespeeld door Paul Wegener de golem uit 1920.