La Sconosciuta (2006)

Sfeervolle, klassiek aanvoelende (Hitchcockiaanse) thriller die al snel uitmondt in een melodrama uitgevoerd in puzzel-structuur.

Deze puzzel-structuur vol flashbacks en voorwerpen/gedragingen/woorden is de grootste aantrekkingskracht van de film. Toch dreigt na anderhalf uur alles zo op z'n plek te vallen, dat het voelt alsof Tornatore denkt dat het publiek zo dom is dat alles ook in kleur en geur uitgelegd dient te gaan worden. Ik hoorde mezelf al zuchten. Ware het niet dat Tornatore opeens zo'n dramatische wending tevoorschijn goochelt, dat ik geheel verbouwereerd vastvroor in de biosstoel.

Ik kan nog wel uitweiden over de prachtige score van Morricone, de ontdekkingen van Kseniya Rappoport (Irena) en Clara Dessena (het meisje Tea), en enige visuele pracht-en-praal-beelden (m.n. de flashbacks onder de hete zon).

Het is toch het script dat enige knelpuntjes bevat. De dreiging te vervallen in TE uitvoerig uitleggerig, en zelfs een moment / zij-motief die naar mijn mening weggelaten had kunnen worden: dat hele gedoe met de zelfverdediging van Tea, en de nogal onorthodoxe manier hoe dat in z'n werk ging. Jazeker, draagt bij tot het thriller-gehalte (verkeerde been) en later tot een 'trotse moeder' moment. Ik kon er niets mee, wellicht is dit normaal in de Oekraiense danwel Italiaanse opvoeding? Na dit geklaag, zijn mijn 4 sterren een indicatie dat dit zeker gezien mag worden.

Erg fijne spannende thriller. beetje ouderwets, maar puur vakmanschap in het verhaal vertellen. Ook ik schrok toen ik op de aftiteling zag dat Placido die rol speelde, onherkenbaar.

Verder mooie muziek en een bijzonder sterke rol van Rappoport.

Mooie film, met verbluffende cinematografie. Maar wel erg overdadig allemaal; zowel scriptgewijs als qua vormgeving.
De spanning wordt in het eerste uur perfect opgebouwd en het mysterie wordt intact gehouden. Wie is deze vrouw en wat beweegt haar?
Het misdaadverhaal met die enge kale man en de flashbacks zijn helaas zwaar over the top en doodzonde dat alles uiteindelijk verklaard wordt. Eerst word je nog goed op het verkeerde been gezet. De kale man blijkt niet dood en even kun je je afvragen of ze hem verbeeldt als gevolg van zware trauma's (als ze hem in het park ziet en even later in het appartement).
Het laatste kwartier is veel te uitleggerig en voegt eigenlijk weinig toe aan het voorafgaande. Je kon wel het een en ander vermoeden en het einde waarin ze uit de gevangenis loopt deed me ook niks. Beetje cliché einde. Jaja, het meisje is groot geworden en ze zien elkaar weer terug. Beetje te sentimenteel voor deze film.

La Sconosciuta (De Onbekende) gaat over de jonge Oekraïense immigrante Irena, zij is in het Italiaanse plaatsje Triëst op zoek naar werk als schoonmaakster. Maar een immigrante komt moeilijk aan werk, zeker als zij in de betere wijken van de stad zoekt. Toch weet zij met behulp van een portier, die werkzaam is in een appartementengebouw, een baantje te vinden; hij doet een goed woordje voor haar en zij geeft een deel van haar loon aan hem. Irena blinkt uit in haar functie, men is zeer te spreken over haar werk. Iedere dag passeert haar een dame van middelbare leeftijd op de majestueuze marmeren wenteltrap; het is Gina de kinderjuffrouw van een welgesteld koppel goudsmeden, de Adachers. Doordat zij telkens een aantal woorden met elkaar wisselen ontwikkelt er zich een vriendschap tussen hen beiden. Zij doen samen boodschappen en gaan zelfs een keer naar de bioscoop toe.

Maar Irena’s vriendschap is niet oprecht en zodra zij Gina heimelijk – in een onbewaakt ogenblik – de huissleutels van de Adachers heeft weten te ontfutselen en die vervolgens heeft laten kopiëren; maakt Gina de volgende keer ineens een flinke uitglijer op de trap en komt beneden lelijk op haar hoofd terecht. Nu Gina is uitgeschakeld zoeken de Adachers een vervanger en Irena is de perfecte vervangster. Immers had Gina al lovend over haar werk gesproken maar is Irena ook erg gewiekst en een briljante leugenares. Irena wordt de nieuwe kinderjuffrouw van de Adachers en zij ontfermt zich liefdevol over het dochtertje, Tea.

Middels diverse chaotische flashbacks zien we hoe het Irena een aantal jaren geleden verging. We zien hoe zij als seksslavin op beestachtig wijze wordt verkracht en mishandeld. Hoe zij als een stuk vee wordt gekeurd en hoe zij met andere meisjes in een busje naar diverse locaties wordt gereden. Deze flashbacks, de spanningen die Irena ervaart, de angst voor de spoken uit haar verleden, zorgen ervoor dat je als kijker telkens op het verkeerde been wordt gezet over de uiteindelijke motivatie van haar doen en laten. Irena is overduidelijk geen kinderjuffrouw omdat ze zo nodig een baan moet hebben, maar tegelijkertijd geeft zij Tea meer zorg, warmte en liefde dan haar eigen ouders. Pas tegen het einde van de film begint duidelijk te worden wat nu eigenlijk Irena’s beweegredenen zijn en wanneer je dan als kijker denkt te weten hoe de vork in de steel zit, is er weer opnieuw een plotwending. La Sconosciuta is een raadsel dat zich niet laat voorspellen en pas helemaal aan het einde wordt ontrafeld.

Giuseppe Tornatore zet met La Sconosciuta een knappe film neer die op geen enkel moment begint te vervelen. Als kijker ben je niet op de hoogte van Irena’s motief, je wordt enkel meegenomen in de uitwerking van haar plan. Hierdoor blijven allerlei vragen onbeantwoord maar het uitblijven van een motivatie creëert juist die nieuwsgierigheid waardoor de kijker zijn aandachtig niet verliest, maar blijft kijken en wellicht geïntrigeerd raakt.

De Russische Kseniya Rappoport weet in haar rol van Irena precies die angst en spanning uit te stralen die we zouden verwachten van een vrouw die vlucht voor haar verleden. Maar zij straalt evengoed de vastberadenheid en kracht uit van een vrouw die moet overleven en vluchten van een ellendig verleden vol van mentaal en fysiek geweld.

Naast de goede cast moet ook even worden opgemerkt dat de soundtrack meer dan behoorlijk is! Maar wat verwachten we ook anders als die is gecomponeerd door Ennio Morricone, zijn muziek heeft een dramatische toon en zet de spanningsmomenten net wat sterker aan. Dit alles maakt La Sconosciuta tot een zeer bekoorlijke film voor de thrillerliefhebber.

Is er dan enkel lof voor La Sconosciuta? Neen! Hoewel de film knap in elkaar zit met een geweldige cast, ondersteund door een fantastische soundtrack. Is de chaotische vertelstructuur aan het einde van de film een mogelijk struikelblok voor kijkers. Daarbij genomen dat de rol van the bad guy enigszins overdreven aandoet en daardoor bijna karikaturaal wordt en dit heerschap een moordaanslag door diverse schaarsteken heeft overleefd, moet de geloofwaardigheid van de film nogal inbinden. Het gaat hier voornamelijk om geringe details die verder niet heel erg storend zijn.

Erg goede en mooie film. Vond hem overigens in het begin helemaal niet zo mysterieus en onvoorspelbaar als ik hier wel eens lees. Volgens mij was dat op dat moment ook helemaal niet de bedoeling. Vond hem dan ook pas in het tweede deel onvoorspelbaar worden. Toch was ook het eerste deel al erg sterk. Film ziet er erg mooi uit en de vrouw die de hoofdrol speelt doet dat met overtuiging. De flashback waren af en toe een beetje over the top maar echt ongeloofwaardig vond ik het eigenlijk nergens worden. Het tweede deel vind ik echter toch het sterkste. Hier vallen steeds meer puzzelstukjes op de plaats en ondanks de film meer plotgericht wordt verliest de film niks van zijn sfeer of stijl. Tot slot dan nog de soundtrack. Normaal gesproken hoor je aan een soundtrack wel dat hij van de hand van Ennio Morricone is. Had dat hier totaal niet. De muziek had dan ook niet zo duidelijk de overhand als in veel films waar Morricone de muziek doet. Uiteindelijk heeft Giuseppe Tornatore een prachtig filmpje af geleverd en dat smaakt naar meer.

4 sterren.

Redelijke thriller met veel te veel plotwendingen en diverse andere wendingen die deze film een té Amerikaans tintje geeft.

Had allemaal niet nodig geweest als de regisseur het tempo van het eerste uur had volgehouden en meer interpretatie voor de kijker had overgehouden. Het aantal onnodige herhalingen en flash-backs die voorbijkomen is simpelweg teveel inclusief het stomme einde.

Neemt niet weg dat het lekker wegkeek door toedoen van een paar hele sterke rollen en mooie scénes die ook best mooi gefilmd zijn. Maar echt spannend wordt het allemaal niet.

En door het achteraf voorgekauwde verhaaltje is dit zo'n film die ik over pakweg 3 maanden vast alweer vergeten ben.

Toch schuilt er in dit filmpje iets dat beter is dan de gemiddelde 3*.

Daarom een 3.5* die eigenlijk makkelijk een 4* had moeten worden.

Mja, dat komt wel vaker voor.

Weer zo'n typische Europese masochisme-film. Die heel geheimzinnig en vertrouwt begint maar uiteindelijk komen we achter het doel van "La Sconosciuta". En ook dat is best wel mooi want dat word ook erg open en subtiel verteld waardoor de film nog best wel onschuldig lijkt. Ook lijkt dit wel een beetje op een retro jaren 70 film. De plaatjes van dat Italiaanse stad waren ook mooi en het acteerwerk was ook goed, ook vooral van dat meisje die steeds die spelletjes moet spelen met die onbekende vrouw en der steeds op de grond duwt en dat de pijn van dat meisje lijkt op een orgasme bij die vrouw. Ook die ex-man van die vrouw was bikkelhard.

Toch zoals gezegt een vrij onschuldige film die toch nog best ziek is.

4,0*

Toch een kleine tegenvaller. Het is een sfeervolle film die als thriller bij vlagen effectief is, maar het werd zwakker hoe verder de speelduur vorderde.

Op het begin is het nog allemaal interessant en mysterieus, waarbij het enige probleem was dat alle scènes zo ongeloofelijk kort duren, terwijl juist een film als deze een tragere opbouw nodig heeft. Je merkt duidelijk dat Tornatore een heleboel wilde, maar het niet binnen twee uur allemaal evenveel tijd kon geven als het verdiende. Toch, als thriller hield het zichzelf overeind en ik was benieuwd na wat er volgde.

De tweede helft is een stuk zwakker. Alle verklaringen voor de verschillende mysteries vond ik teleurstellend. De duistere hoofdpersoon wordt steeds braver gemaakt. Ik had op iets spannenders gehoopt dan een moeder die haar kind zocht en ook het plot rond haar ex-pooier was platter dan ik vooraf vermoedde. Het is allemaal niet slecht uitgewerkt, maar bijzonder kan ik het ook niet noemen. Het einde gaat zelfs naar melodrama. De sfeer en de personages lijken een betere film te verdienen.

En dan is er de score van Morricone. Op zich heel mooi, maar vreemd gebruikt. Aan het begin, als er nog weinig concrete spanning is doet de muziek me heel sterk denken aan Psycho, iets wat niet bepaald paste bij wat ik op het beeld zag. Later, als het allemaal intenser wordt verdwijnt deze muziek echter en krijgen we mooie, maar compleet misplaatste melancholische muziek. En dan is er de bevallingsscène, die een soort technogejengel bevat die uit een andere film lijkt te komen. Ik heb Morricone hoog staan, maar de toepassing van zijn werk hier is bizar.

Toch maken enkele uitstekende thrillerscènes, het acteerwerk en de sfeer nog wel wat goed. 3 sterren kunnen er van af.

Visueel indrukwekkende Hitchcockiaanse thriller. De score van Ennio Morricone zit op momenten zo dicht bij de stijl van Bernard Herrmann dat ik nu en dan het gevoel had naar een moderne Hitchcock te kijken. La Sconosciuta wordt gedreven door een vlot script dat je laat gissen naar de motieven van de protagonist, maar op een gegeven moment wordt het wel duidelijk waar de film naartoe wil gaan. Scriptgewijs had hier meer ingezeten, misschien een zat er wel een 'on the edge of your seat' thriller in het verschiet, maar dat wil het helaas nergens worden. Gelukkig weet La Sconosciuta op audiovisueel vlak wel behoorlijk te overtuigen. Zeker wanneer de setting hier een steentje aan bijdraagt. Stijlvolle thriller.

4*

Sfeervol en goed camerawerk zijn de basis voor een mysterieus en boeiend begin.

Wel zijn er iets te veel 'trauma'-flashbacks die weinig toevoeging aan het verhaal geven en ook geen extra spanning meebrengen. Na een keer of twee weet je als kijker ook wel dat ze het moeilijk heeft gehad vroeger. Ze probeert weer een bestaan op te bouwen en dat gaat op grimmige wijze. De scènes waar Irena Gina opzoekt zijn sterk en wrang. Soms is La Sconosciuta net iets te sentimenteel en ik zette ook kleine vraagtekens bij het einde. Moest dat nou?

3.5*

Leuke film waar uiteindelijk de drama elementen goed uit de verf komen en de thriller elementen bijna niet.
Vanaf het begin heb je eigenlijk al wel door hoe de vork in de steel zit, dat is helaas ook het element dat de spanning een beetje uit de film haalt.
Hetzelfde geldt voor de vele flashbacks, na tig keer weet je het wel. Deze halen ook een beetje het tempo uit de film, wat toch jammer is.
In feite is de film een zoektocht van een moeder die haar kinderen verloren is en op zoek is naar haar kinderen. Tegelijkertijd wordt ze op de hielen gezeten door de gangsters/pooiers die haar eerst in een wurggreep hielden.

Als drama werkt de film gelukkig beter, de rollen worden mooi vertolkt en de ondersteunende muziek is ook uiterst sfeervol. De band tussen Irena en Tea is vertederend en het emotionele einde werkt ook prima.

Als thriller gefaald, als drama ontroerend. Toch jammer, ik had liever de film als thriller de overhand zien hebben.

3*

Vrij aardige film.

Een mooi verhaal en bijzonder script met intrigerende personages waar je echt mee meeleeft. De film ziet er fraai uit en boeit eigenlijk continu wel. Echter ook wel wat minpuntjes;

De muziek, opzich best een mooie score van Morricone, maar het is gewoon te veel. Er gaat letterlijk geen moment voorbij dat er geen muziek is te horen, gaat echt aan een stuk door zonder rust. Gewoon te overdadig als je het mij vraagt. Verder vond ik het begin ietwat rommelig en hectisch verteld. Het was wel te volgen, maar je was telkens een scene verder nog aan het verwerken wat er allemaal gezegd werd. Italiaans kan ook regelmatig snel gaan wat dat betreft. Tot slot nog een klein minpuntje; want het is allemaal wel heel toevallig dat een willekeurige geroepen naam van een bedrijf/persoon (door die pooier) ook daadwerkelijk een geadopteerd kind heeft, die er ook nog eens precies zo uitziet als de veronderstelde biologische moeder... maar dat dan niet blijkt te zijn. What are the odds denk je dan. Maargoed dat is ook wel een beetje onderdeel van de vertelling misschien.

Uiteindelijk absoluut geboeid zitten kijken. Dikke 3.5*

Een mooie film, die uiteindelijk steeds boeiender weet te worden.

Het begint allemaal vrij aardig, met een interessant verhaal, waarvan ik wel dacht te weten hoe het een en ander in elkaar zat. Naarmate het verhaal vordert lijkt La Sconiosciuta daar ook op af te stevenen, maar tussendoor gooit de regisseur er af en toe een paar kleine maar sterke twists doorheen, waardoor het verhaal steeds weer een andere wending krijgt. Ondertussen weet Tornatore de geloofwaardigheid van het geheel te allen tijde te behouden, waardoor er een spannende sfeervolle en meelevende thriller ontstaat.

Visueel ziet het er prima uit en het camerawerk is ook meer dan in orde. Het enige puntje van kritiek dat ik heb zijn de flashbacks, die iets te talrijk zijn en er daarnaast ook niet altijd even mooi uitzien. Maar verder loopt het gewoon allemaal erg lekker. De muziek is mooi, maar ik zag pas bij de aftiteling dat het van Ennio Morricone afkomstig wel. Opvallend, want meestal hoor ik gelijk dat iets van hem afkomstig is. Ook het acteerwerk in meer dan in orde. Kseniya Rappoport weet de hoofdrol met verve te dragen en is in alle fases van haar leven overtuigend.

Ik heb me geen seconde verveeld en bijna de gehele speelduur uitermate geboeid zitten kijken. Dan heb je als maker blijkbaar een hoop goed gedaan, en scoor je dus zeker punten.

4,0*

Erg mooie psychologische thriller, die door de vele plotwendingen z'n hoge niveau van het begin niet helemaal kan vasthouden. Niettemin degelijk werk van Tornatore. Bovendien mooie muziek van grootmeester Morricone en een sterke hoofdrol van Ksenia Rappoport.

Goeie film waarin een immigrante gaat werken voor een gezin met een dochtertje, echter heeft ze andere bedoelingen. De film blijft onderhoudend omdat je je blijft afvragen wat de motieven van de vrouw zijn (deze worden langzaam duidelijk door de flashbacks). Sommige momenten komen nogal Hitchcockiaans over (vooral ook de muziek).

Bijzonder drama-thriller, dat geen makkelijke kijkbeurt is. In het eerste kwartier blijkt al dat de editing niet het sterkte punt zal zijn. Het voelt alsof er vrij cru lengte moest worden gekort en dat zorgt voor warrige en plotse scenewisselingen. Het zal de bedoeling zijn gewoon zo het mysterieuze te benadrukken, maar dat mist zijn werking dus grotendeels.
Gaandeweg begin je daarin te wennen en kom je meer in het verhaal terecht, dat iets meer lijkt te gaan lopen. Opeens vallen er ook wat fragmentarische stukjes op zijn plek. Het verhaal wordt wat wranger met enkele bijzondere scenes (zoals het 'leren vallen' van het kind). Van een plotseling twist is niet perse sprake, het ontrolt zich meer gaandeweg. Dat past prima in de vertelling.
Sfeer is prima in orde, acteerwerk voelt hier en daar wat stroperig. Je wordt niet omvergeblazen, maar blijft zeker van begin tot eind boeiend genoeg.

Mysterieuze film die hier en daar iets duidelijker verteld had mogen worden. De grote lijnen zijn duidelijk al voelt de film soms wat fragmentarischer aan. Het is ook vrij sfeervol want anders zou het een saaie zit zijn alsook de dialogen zijn nog wel de moeite. Uiteindelijk niet echt een plotwist maar hoe alles in elkaar zit wordt op een gezapig tempo uit de doeken gedaan. Ik was weleens benieuwd naar een andere film van Tornatore nadat ik Cinema Paradiso 5* had uitgedeeld. Deze haalt echter nergens dat niveau al was het ook geen slechte film. Het is gewoon te fragmentarisch en het hoofdpersonage Irena liet me te koud om echt met haar mee te leven.

Onderhoudende film met prima acteerwerk waarbij tamelijk veel wordt gesuggereerd maar het plot blijkt uiteindelijk toch vrij overzichtelijk. Acteerwerk is in orde net als ook de rest van de aspecten van deze film degelijk te noemen zijn.

La Sconosciuta verteld het verhaal van een Oekraniense immigrante die de dienstmeid wil worden van de rijke Adachers. Waarom is een raadsel. De Adachers hebben een dochtertje met een zeldzame aandoening waardoor ze zich niet verweert bij het vallen. Er onstaat een hechte band tussen dienstmeid en het meisje. Haar verleden blijft haar echter achtervolgen.

Een Thriller van Giuseppe Tornatore, regisseur van Cinema Paradiso. Dat zorgde voor torenhoge verwachtingen. En die zijn helaas niet helemaal waargemaakt. Aan het begin van de film heb je het gevoel alsof je middenin het verhaal terecht bent gekomen. Je hebt geen flauw idee waarom bij schijnbaar doodnormale handelingen spannende muziek klinkt en chaotisch gemonteerde flashbacks worden opgeroepen. Ik vond het één grote frustratie, tot duidelijk werd dat ze perse dienstmeid wilde worden. Maar dan bleef de vraag, waarom in hemelsnaam?

Nu goed, daar wordt uiteindelijk in een zeer lange dialoog-scène een verklaring voor gegeven. Haar pooier heeft haar vriend vermoord en verkoopt de kinderen die ze verwekt aan adoptiebureaus (waarom in godsnaam, wezen en vondelingen genoeg maar ja). Het meisje van de Adachers is haar dochter. Later in de film komt echter een (vrij overbodige) twist waaruit blijkt dat het meisje niet haar dochter is en de pooier een willekeurige merknaam van zijn ketting heeft genoemd. Dat de juwelier ook echt een adoptiedochter heeft die nog lijkt op de Oekraïense ook, vergt van mij toch net wat teveel suspension of disbelief.

Slecht is de film ook zeker niet. Alles is meesterlijk geschoten en aan de beelden is echt wel te merken dat we hier te maken hebben met dezelfde filmmaker. Ennio Morricone maakt zoals altijd weer een prachtige soundtrack, die met name goed werkte tijdens de flashbacks en de suspense-scènes. Ook het acteerwerk is niets mis mee. Alle problemen zitten hem in de montage en het script.

Al met al een degelijke film, waar veel meer in had gezeten. Het zijn met name de suspense-momenten en de scènes tussen dienstmeid en meisje die de film het kijken waard maken.

Intrigerende Italiaanse thriller over een Oekraïense dienstmeid die in dienst treedt van een rijk Italiaans gezin. De film komt traag op gang en het is een hele poos wachten tot de motieven naar boven komen. De ware toedracht wordt terloops via flashbacks al uit de doeken gedaan en deed denken aan de film Eyes Wide Shut (Film, 1999).

De film is sfeervol gedraaid en ook het acteerwerk zit goed. Geen film die je omver blaast, maar zeker onderhoudend genoeg is om het tot het einde uit te zingen. Het camerawerk en de soundtrack doen de rest. De montage vond ik daarentegen niet altijd geweldig. De flashbacks geven in mijn ogen iets te veel weg.

Mooi samenspel tussen Irena en de kleine Tea. Prima hoofdrol van Ksenia Rappoport. Niet altijd even goed uitgewerkt, maar in zijn geheel zeker degelijk.

Een enge film met enge mensen... De handelingen van het hoofdpersonage zijn bijzonder dubieus en gemeen. Via flashbacks verneem je dat Irena een Oekraiense migrante is die in de klauwen van een mishandelende pooier terecht kwam. Ze dringt op sluwe wijze binnen als huismeid van de familie Adacher, rijke juweliers en bouwt een band op met de dochter, Tea. Hoe alles precies in elkaar zit en wat Irena precies wil wordt mondjesmaat vrijgegeven.

Vond het een zware film, een combi van melodrama en psychologische thriller. Maar Tornatore's fragmentarische flashbackvertelling werkte hier niet goed, de twist komt wat vreemd over en ook Irena zelf riep weinig sympathie op ondanks alle ellende die ze te verduren had in het verleden. Een solide en vakkundige film is het wel maar een goed gevoel laat deze film absoluut niet achter.

Aanvankelijk intrigerend, maar al snel verzandt dit italiaanse drama met thriller-elementen in een rommelig gemonteerde, te dik aangezette bedoening. De hoofdrol van Kseniya Rappoport is evenwel de moeite waard en er zijn her en der wel wat effectieve scenes. Maar de aanpak van regisseur Giuseppe Tornatore had wel wat subtieler gemogen, iets waar zijn eerdere Cinema Paradiso ook al last van had.