Grace Is Gone (2007)

Vaart, schmaart. Prima film.

Uiteraard niet geheel vlekkeloos (nogal slordig camerawerk), maar qua scenario en acteren zit het wel snor, hoewel de twee dames Cusack wel bijna van het doek spelen. Erg knap...

4*

Traag is een veel voorkomend kritiekpunt, maar dat had ik helemaal niet dankzij de overtuigende acteerprestaties. Zowel de kinderen als Cusack deden het erg goed en ook de oom vond ik prima. Hierdoor liet ik mij sterk meeslepen met de film en heb ik me geen moment verveeld. Uitstekende dramafilm.

Aardig maar simpel drama. Vond vooral Shélan O'Keefe goed spelen in deze film. Einde is best wel mooi.

Aardige film. Jammer alleen dat je meteen in het verhaal valt, zodra de film begint is Grace omgekomen, terwijl we amper (niet eigenlijk) de personages kennen, laat staan dat we daarmee al enige feeling hebben opgebouwd. Daar krijgen we de tijd niet voor en dat is een beetje zonde, want je moet dan bijsprinten om alsnog in het verhaal te komen. Met een duur van 85 minuten hadden ze makkelijk 10 minuutjes extra aan toe kunnen voegen om e.e.a. wat beter uit te werken.

De hier veelgeprezen John Cusack overtuigde me niet echt, speelt wel oké maar ook niet meer dan dat. Geldt ook voor de meisjes, al vond ik de oudste wel het meest overtuigend spelen. Het script is eveneens oké, maar had wel wat meer diepgang mogen hebben.

Wat mij betreft is dit een film die zich prima laat bekijken en ook potentie heeft om echt een goede film te zijn, maar net de puntjes op de i mist. Ruim 3*.

Qua titel dacht ik vooraf dat dit misschien zoiets als After Lucía (2012) zou zijn, maar deze is een stuk luchtiger en minder heftig dan After Lucía. Ook deed het me wat aan Caos Calmo (2008) denken, al vind ik ook die de betere film. Grace Is Gone is wat eenvoudiger en rechtlijniger qua opzet dan die twee films.

Verrast (alhoewel, tijden veranderen...) om te zien dat gehuwde vrouwen met kinderen naar Irak werden gestuurd en het was even wennen aan de manier van verdriet verwerken van de thuisgebleven echtgenoot, maar daarna niets dan lof, inzonderheid over de ontwapende, jeugdige eenvoud en natuurlijkheid van beide kinderen. Echte gedragingen van een 12-jarige en en 8-jarige (Amerikanen zijn daarin onovertroffen meesters) met het op het einde terechte tranen. Goede film.

In deze kleine film, geschreven en geregisseerd door Jim Strouse, speelt John Cusack een brave gezagsgetrouwe conservatieveling met de naam Stanley wiens vrouw in Irak vecht voor vrede en veiligheid en dergelijke. Op het eerste gezicht is hij een wat onbeduidend mannetje met zijn bril en zijn verkrampte lichaamshouding. Een uiterlijk dat goed past bij de wat sneue rol die hij als thuisblijver vervult. Stanley zorgt thuis in de veilige omgeving van een suburb voor de kinderen. Stanley schaamt zich voor zijn rol. Liever was hij uitgezonden geweest, maar dat is onmogelijk want hij is afgekeurd. Hij ervaart de situatie als onnatuurlijk en ongemakkelijk en die onuitgesproken gevoelens voeden zijn frustratie.

Een interessant personage, die Stanley. Een personage dat nog interessanter wordt als hij slecht nieuws te verteren krijgt. Immers, Grace is gone. Geschokt en verbijsterd realiseert hij zich dat hij die afgrijselijke boodschap aan zijn twee dochters moet vertellen. In de eerste momenten van de film was de kijker al duidelijk geworden dat praten over gevoelens niet de sterkste kant is van Stanley. De relatie met zijn dochters is niet liefdeloos maar wel afstandelijk, gecontroleerd en wars van elke vorm van spontaniteit. Stanley kan het wellicht zwaarste gesprek dat hij ooit met zijn dochters zal moeten voeren emotioneel niet aan. Tijdwinst in de vorm van een roadtrip naar een pretpatk lijkt voorlopig de beste optie.

De verhaallijn rondom de emotioneel beladen roadtrip met een zekere maar ook gevreesde afloop bepaalt het verdere aanzien van de film. Een verhaallijn waarin relatief weinig gebeurt, maar ook een verhaallijn die garant staat voor een prachtige, intieme en roerende roadmovie. De titulaire Grace en de oorlog tegen terror dienen als klassieke MacGuffins en voorzien de roadtrip van perspectief. Het aanschouwen van de film wordt tegen die achtergrond een zeer realistische alsook emotioneel aangrijpende ervaring.

Grace is Gone is een schitterende film met een schitterende hoofdpersoon. Cusack is in vorm en speelt de emotioneel verdoofde Stanley fantastisch. Hij is Stanley die wordt gedwongen om na te denken over oude politieke standpunten en over zijn vastgeroeste en welhaast harteloze kijk op de opvoeding van zijn dochters en over zijn starre omgang met gevoelens. In deze film gaat het om rouwverwerking, om loslaten, om de herontdekking van emoties en het tonen van liefde. De film laat het allemaal zien en doet dat op een rustige, uiterst fijngevoelige en ontroerende manier.

Zeer fijne film.