Paranoid Park (2007)

Zelfde gevoel als toen ik Paranoid Park voor de eerste keer zag: fraai, maar voor mij een beetje allemaal net niet. De cinematografie is elegant, met mooie slowmo's en zelfs de Super 8-stukjes tussendoor kon ik hebben, maar... Alles bij elkaar is het ook weer niet zo heel bijzonder.

Dan de soundtrack: de ambient verhoogt de sfeer, maar verder wordt er van alles op een hoop gegooid dat niet echt samengaat. Sommige liedjes leken helemaal niet bij de toon van de film te passen.

Ook van de acteerprestaties weet ik niet goed wat gedacht. Veel van de jongeren (waaronder het hoofdpersonage) acteren érg houterig, maar anderzijds gedragen sommige pubers zich misschien ook wel wat zo. Talenten zijn het in mijn ogen echt niet, maar hier passen ze waarschijnlijk wel behoorlijk goed.

Klinkt allemaal redelijk kritisch, maar uiteindelijk vind ik dit zeker 1 van de betere Van Sants, hoor. Ik hou vooral van z'n wat dromerige films, maar een echte topper herken ik niet in PP.

3,5*

Hm, wat een vreemd filmpje. Het vreemde zit vooral in de speciale manier van filmen en het soort muziek die ze gebruiken. De film komt hierdoor nogal "dromerig" over.

Er werd redelijk goed geacteerd door de jongeren en door de korte speelduur (80min) verveelde de film niet. Het einde vond 'k wel wat tegenvallen, 'k vond het nogal onbevredigend.

Tja, dit is een film die je echt moet liggen. 'k vond het niet mis voor een keertje, maar het was me toch iets te dromerig. Geef me toch maar Milk of Good Will Hunting.

Paranoid Park.

Gus van Sant blijft een interessant, gevarieerde, maar daarnaast ook toegankelijke regisseur die films maakt die me altijd wel weten te bekoren. Niet alles is even sterk, origineel of indrukwekkend. Bijzonder is het wel, en het heeft altijd wel iets meer dan de gemiddelde film. Nu ben ik niet echt fan en ook niet zo geïnteresseerd dat ik zijn films ga opzoeken, toch herken ik zijn naam en krijgt het bij voorbaat al wat meer aandacht dan 'n andere film. Sant maakt je alert, op een bijzonder cinema.

Film op zich is qua verhaal niet eens zo bijzonder, het is meer de stiltes en de interpretatie in je hoofd die de film draaiend houd. Als kijker bepaal jij wat Alex door maakt, hoe hij zich voelt en waarom hij bepaalde handelingen uit haalt. Doordat de film in verschillende stijlen chaotisch, maar toch rustig word voorgeschoteld is het waarschijnlijk ook meer een (audio-)visuele ervaring dan echt een verhaal wat word verteld. Zo zorgen de nogal verschillende muziekstijlen voor die chaotische sfeer, maar doordat een klassiek stuk niet gelijk staat aan verdriet, en hardrock niet gelijk staat aan woede, kom je zelf tot rust als kijker, en kan je, los van de muziek, emoties bij de beelden indenken.

Cast doet het prima, de onervarenheid zorgt voor een realistisch portret, maar dan word je af en toe weer wakker geschud door Jennifer die overacting pleegt en je weer bewust maakt dat je geen docu maar fictie kijkt.

Bijzonder gevarieerd, chaotisch maar rustige film. 3,5 ster

Ja moeilijk. Film had een lekkere flow, maar ondanks de geringe speelduur leek deze film langer te duren dan de Twin Peaks-serie.

Toch wel genoten, het maakte een soort realistische indruk op me alsof je er steeds zelf bij aanwezig was. Toch wat vreemde situaties (waarom zouden die jongens uit het niets vragen of hij meeging treinhangen?) en de niet-chronologie sloeg ook niet helemaal aan bij mij. Dan nog het einde, tja.....

Maar toch vond ik hem heerlijk om naar te kijken. Intens, rustig. Ja goed, maar absoluut geen topper.

3,5*

Als de beginscenes al mooi zijn qua beelden en bijzonder zijn qua muziek kan er bij mij vaak weinig misgaan. De toon is gezet, de sfeer is voelbaar, het klopt.

Prachtig hoe de camera in slow motion over de ramps met de skateboarders meegolft en draait, de muziek erbij is hip en passend. Alsof je zelf in het vacuum van de concentratie, ontspanning en beweging zit. Schitterend.

Zo gaat het ook als Alex een ellenlange gang in school doorloopt met 'Let me Help' als score. Slechts twee voorbeelden uit een film die tjokvol zit met dergelijke mooie scenes.

Ik bemerkte veel afwisseling in aanpak van gelijksoortige scenes, zodat de film afwisselend blijft in sferen en doorlopend blijft boeien.

Het acteren van Gabe Nevins is uitmuntend (stemgebruik, houding), realistisch, herkenbaar en naturel. Conversaties lijken net live interviews en gesprekken. Gabe is via voice-over tevens de verteller van het verhaal. Muziek bestaat uit catchy songs, het is een mooie soundtrack.

Ik heb het alleen nog over het uiterlijk gehad, het verhaal is ook erg goed.

Ik vind deze film erg goed en van een hoge kwaliteit. En ik denk ook dat het de doelgroep erg goed aanspreekt door de uitvoering op deze wijze. Ik vind het een mooie en hippe film.

Leuk sfeertje heeft deze film wel. Een beetje dromerig. Past ook goed bij wat Alex meemaakt. Is het wel echt wat hij mee gemaakt heeft, ik begrijp wel dat het onwerkelijk kan overkomen als je zo iets mee maakt. Verder heeft de film ook wel een fijne soundtrack, vooral de ambient liedjes. Echt veel gebeurd er niet en de film geeft voornamelijk een arthouse-achtige indruk. Sommige problemen worden wel herkenbaar gebracht, zoals het gevoel dat je omgeving er haast niet is, omdat je al je eigen zorgen aan het verwerken ben.

Toch een beetje lastige film, omdat ik tijdens het kijken vond dat het dromerige sfeertje wel beter uitgewerkt kon worden. Hoe precies weet ik niet. Misschien lag het aan de voice-overs van Alex die een beetje storend waren in een rustige, dromerige film als deze.

Leuk stijltje heeft Van Sant (van wat ik tot nu toe heb gezien). Een bijzonder magisch-realistisch stijltje weet hij te creëren.

Wat een prachtige film die je een hele goede kijk geeft in het leven van een puber. Alle emoties en indrukken die er op je af komen. Soms zaten er echt scènes tussen waardoor je jezelf ook weer even die leeftijd waant. Vooral de muziek hielp erg bij deze scènes. Er wordt daardoor een speciale sfeer neergezet die je bijna kan proeven en dat vind ik heel erg knap gedaan. Er heerst ook inderdaad een dromerige sfeer.

De scène waarin je ziet wat er daadwerkelijk is gebeurd met de beveiligingsbeambte is hele erg heftig en indrukwekkend. Zeker als je ziet dat het lijkt alsof het Alex allemaal onberoerd laat maar in de scène zelf zie je hoe traumatiserend het voor hem geweest moest zijn.

De gehele film door weet de regisseur het dromerige sfeertje vast te houden zonder dat het saai wordt en dat is denk ik wel de kracht van deze film.

mooie film met een heerlijk dromerige feel. Fijn authentieke acteurs, maar daar zit ook een van de flaws van de film: Het emo-vriendinnetje van Alex kan niet, maar dan ook ECHT NIET acteren, tot op een niveau dat elke scene waar ze in speelde de film onderuit haalt. Ik heb me dan ook afgevraagd of haar rol niet een favor was naar het iemand (wellicht dochter van geldschieter, iets in die geest). Ook de sfeerbeelden vond ik af en toe iets te bij elkaar geraapt overkomen. Het zijn mooie beelden en ze doen hun werk wel, maar toch had het allemaal iets meer aansluiting met elkaar kunnen hebben. Het merendeel werkt wel, maar toch, er had meer in gezeten. Het lijkt dus allemaal net iets te houtje touwtje ten opzichte van Elephant die verhaaltechnisch veel strakker in elkaar zit en daarom gevoelsmatig veel meer impact heeft. Het einde was ook erg onbevredigend, niet op een hier-moet-ik-even-ver-nadenken-manier of erg trieste afloop, maar meer omdat de film gewoon opeens stopt zonder dat ik het gevoel had dat er nog een soort van emotionele richting aan zit.

Toch, overwegend is het een goede film door het heerlijke tempo, mooie camerawerk en de bijzondere vertelling.

Sterke film over een puberende skater, die op het eerste gezicht kampt met de typische tienerproblemen, maar ondertussen speelt er een veel belangwekkendere kwestie in zijn leven, die grote invloed op hem heeft. Ik ga niet verder spoileren, want dat zou zonde zijn . Het acteerwerk van onze jeugdigde protagonist wordt hoe dan ook erg knap neergezet door Gabe Nevins. Vooralsnog heeft hij niet in iets anders belangwekkends gespeeld, wat vreemd is, want vind hem wel een talent. Overigens heeft deze film een chille, erg gevarieerde soundtrack.

Ik had op meer spanning en confrontaties gerekend; zoveel stress heeft deze puber nou ook weer niet. Zijn ouders zijn lief voor 'm, hij heeft een mooie vriendin en hij kan goed skaten. Hij komt zelfs in gesprek met de wat oudere jongens in het skatepark. De omschrijving beweert dat de seksuele druk in de relatie hoog lag. Volgens mij viel dat allemaal wel mee maar doordat Alex amper iets zegt weet die vriendin natuurlijk ook niet waar ze aan toe is. Als zijn vader hem aansprak reageerde hij steeds maar met twee woorden. Af en toe gaat hij naar zijn kamer om iets op te schrijven en terwijl deze activiteit (de gedachtes van je af schuiven) een belangrijk onderdeel vormt in dit drama worden deze scènes wat onbenullig achtergelaten. Het geheel is wel aardig neergezet maar eigenlijk iets te braaf gezien het uitgangspunt.

Ik kan er niet zo veel mee, te nihilistisch, naargeestig maar dan verder niet zo veel daar mee doen. Wel zeer aardige cinematografie van Doyle en zeer aangename muziekkeuzes van Van Sant. Al had ik wel verwacht dat de film veel dromeriger en sfeervoller zou aanvoelen, dat gevoel had ik itt velen helemaal niet.

Thema van Paranoid Park is loodzwaar maar de uitwerking weet niet de gewenste lading mee te krijgen. Er wordt heel weinig met de thematieken gedaan waardoor ik niet zo veel 'feel' had met de worstelingen van Alex. Ook ben ik in de verste verte niet zo introvert geweest, en daar heb ik vaak niet veel begrip voor. Ook die moord is me iets te kolderiek.


In potentie had het een dijk van de film kunnen wezen maar de uitwerking kent te veel gebreken.Van Sant's films zijn vaak erg deprimerend, deze ook maar vreemd genoeg voelt het helemaal niet zo aan. Subtiliteit had Paranoid Park geen kwaad gedaan.

Bijzondere film weer van Van Sant. Doyle dus achter de camera en doet het meer dan prima. Dromerige, haast poëtische beelden. Mooi hoe de skateboardscènes veelal met veel grit gefilmd zijn. Leuk het momentje dat je meerdere skaters opeenvolgend door het beeld ziet vliegen. Wel voelde de camera minder vrij aan vergeleken met Elephant.

Maar vooral de combinatie met de soundtrack is bijzonder sterk in deze film. De muziek is zeer divers, van ambient naar Beethoven (negende symfonie) naar punk. Af en toe ook muziek die de sfeer van een oude kermis doet oproepen, heel erg bevreemdend, maar wel erg interessant.

Een aantal opeenvolgende scènes die samen een hoogtepunt van de film vormen: het treinincident, visueel niet heel bijzonder, maar de combinatie met Beethoven werkt hier heel sterk, gevolgd door een shot van de brug begeleid door bliksemgeluiden, waarbij het beeld heel fraai flikkert, vervolgens zie je je het hoofdpersonage lopen terwijl je al zijn gedachten prachtig chaotisch hoort, en ten slotte de douchescène, waar je letterlijk de wanhoop hoort. Erg sterk.

Personages weten wel maar matig aan te spreken, hoewel de belevingswereld wel duidelijk wordt overgebracht: vriendinnetje die in haar eigen wereldje leeft en totaal niet doorheeft dat er iets speelt bij haar vriendje (leuk die dumpscène waar je niets hoort van de dialoog, terwijl het zo duidelijk te zien is wat er gebeurt), terwijl de andere vriendin duidelijk minder de oogkleppen op heeft.

Uiteindelijk gaan de personages en hun beslommeringen behoorlijk langs me heen, en blijft vooral een indruk achter van een audiovisueel mooie film. 4*.

Leuk filmpje.

Ben verre van een fan van dat hele skaters cultuurtje, maar gelukkig doet Van Sant er weer wat bijzonders mee. Op momenten zeer vergelijkbaar met Elephant, want ook hier maakt Van Sant regelmatig gebruik van dromerige, lang uitgerekte shots. Sommigen vinden het misschien saai, maar ik kan er zeker wel van genieten. Het levert een lekker surrealistisch sfeertje op.

Muziek/soundtrack is over het algemeen ook sterk, al vond ik sommige losse nummertjes niet al te best gekozen. Gelukkig wordt dat in andere scenés dan weer helemaal goedgemaakt, door middel van mooie, sfeervolle ambient nummers, en sterk sounddesign. Zo is de beginscene prachtig surreëel, maar het hoogtepunt wordt wat mij betreft gevormd door de douche-scene. Beklemmend, en erg knap.

Anyway, goede film. Nergens wordt het écht indrukwekkend, en het mist de impact die bijvoorbeeld een Elephant wel had, maar zeker de moeite waard om eens gezien te hebben. Voorlopig een dikke 3,5*.

Ik zou Gus Van Sant niet meteen spontaan in mijn toplijst van regisseurs plaatsen, maar eigenlijk ligt deze regisseur me wel met zijn authentieke touch die hij meegeeft aan zijn films. Hij slaagt er toch in om in elk van zijn films een bepaalde stijl mee geven of een onderwerp aan te kaarten rond een bepaald personage of thema.

Hier belicht hij de skaterswereld als achtergrond. Dromerige beelden vaak ook met een geblurde achtergrond. Hij dompelt je onder in deze wereld, maar dan ook weer niet helemaal zoals dat meer het geval was in Mid90s (Film, 2018). Het is meer achtergrond en sfeerscheppend. Centraal staat toch eerder Alex die met zijn geweten worstelt na een tragische gebeurtenis.

De kijker wordt met flashbacks en -forwards meegenomen met het personage Alex. Sommige scènes passeren 2x de revue. Ik vond het best aangenaam om te volgen, zowel op technisch vlak als qua plot. De scène waarbij zijn lief gedumpt werd, was ook sterk omdat deze zonder klank was. Toch weet je perfect waarover het gaat. De soundtrack is speels, maar past binnen de leefwereld van de jongeren. Het einde is open en je weet niet waar het zal eindigen. Op zich vind ik dit meestal prima, hier vond ik het toch eerder onafgewerkt. De film eindigt ook abrupt, wellicht ook daardoor dat ik wat op mijn honger achterbleef.

Binnen het meer experimentele oeuvre van regisseur Gus Van Sant is dit een wat toegankelijker werkje, al blijven plot en personages aan de abstracte kant. Het akteerwerk is soms ook nogal amateuristisch. Gelukkig wordt één en ander gecompenseerd door inventief camerawerk van Christopher Doyle, een aardige soundtrack en een prima hoofdrol van Gabe Nevins.